Τα απόνερα των “διακοπών”!

Κάθε φορά στις διακοπές με την “αγία” ελληνική οικογένεια σαν γονιός έρχεσαι αντιμέτωπος με το ίδιο δίλημμα: Στις 3-4 μέρες διακοπών που έχεις να περάσεις με το παιδί σου, να μπεις στον πειρασμό να ακολουθήσεις το “ότι θες παιδάκι μου” σύστημα των υπολοίπων στο σόι ή να γίνεις ο αυστηρός κι ο δυσάρεστος μπας και δε γίνει πολύ κωλοπαιδάκι και τα απόνερα στην επιστροφή είναι κάπως διαχειρίσιμα; 
Συνειδητά πάντα επιλέγω το 2ο. Και μονίμως καταλήγω “τσακωμένος” με το μικρό. Και κάπως ετσι σπαταλάμε τις μισές μέρες που έχουμε διαθέσιμες στο να του κάνω παρατηρήσεις και να με αποφεύγει, εκμεταλλευόμενος τις καταστάσεις, όπως κάθε παιδί θα έκανε. 
Και πάντα επιστρέφω με το ίδιο ερώτημα. Ρε μπας και κάνω μαλακία; Από αύριο θα δουλεύω πάλι 10-12 ώρες και θα περνάμε ελάχιστο χρόνο παρέα. Και απάντηση μετά από 4 χρόνια δεν έχω. 

Χαμογελάστε, χορέψτε, φλερτάρετε και τσαλακωθείτε λίγο, καλό κάνει!

Για τους περισσότερους ο Αύγουστος είναι ο μήνας των διακοπών. Ή έστω της χαλάρωσης.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ κάτι που με χαλάει πολύ. Με εξαιρέσεις- κατά βάση σε συναυλίες- όπου πάω βράδυ βλέπω άντρες και γυναίκες ακίνητους. Να κοιτάνε γύρω γύρω κυρίως για να δουν αν τους κοιτάζει κανείς. Και που την περισσότερη ώρα κοιτάνε το κινητό τους και βγάζουν selfies.

Οπότε για τις φετινές διακοπές, επειδή έρχονται μετά από δύσκολη περίοδο και θα τις ακολουθήσει μια ακόμα πιο δύσκολη, μια ευχή- προτροπή θα θέλα να δώσω σε όλους μας.

Όταν βγείτε, να το χαρείτε. Να γελάτε. Να φλερτάρετε όπως παλιά. Να τσαλακωθείτε αν χρειαστεί. Και να χορέψετε. Όσο και όπως μπορείτε. Με ότι μουσικές σας αρέσουν.

Είναι ωραίο πράγμα η μουσική κι ο ρυθμός. Και οι διακοπές (ακόμα και στην πόλη), η θάλασσα και οι καλοκαιρινές νύχτες. Ας τις ευχαριστηθούμε όσο γίνεται.

Δε μπορεί ο 2 χρονών μικρούλης που ζω καθημερινά μαζί του να μην χάνει ευκαιρία να χορέψει σε κάθε μελωδία που θα ακούσει κι εμείς, μεγάλοι άνθρωποι να χάνουμε τις λίγες ευκαιρίες ξεγνοιασιάς ρε γαμώτο!