Μια διαδήλωση και για μένα ρε παιδιά!

Γενικά είμαι άνθρωπος που πιστεύει στην πολιτική που διαμορφώνεται «από κάτω προς τα πάνω». Δεν πιστεύω στα κόμματα που δημιουργεί ο Μεσσίας (όπως πχ ο Σταύρος Θεοδωράκης), ούτε στα εγχειρήματα που αποφασίζονται και κυρίως σχεδιάζονται στρατηγικά από ομάδες και κλίκες. Έχω δε αλλεργία στις κομματικές γραμμές αλλά και στις προσωπικές γραμμές.

590_b0a61d22c92480a41e2c2d2b0dcb74e6

Πάντα πίστευα ότι η διεκδίκηση στο δρόμο είναι ένα σημαντικό εργαλείο στα χέρια των κάθε λογής κινημάτων και απέναντι (ή και δίπλα σε σπάνιες περιπτώσεις) των κάθε λογής εξουσιών. Και έχω επισημάνει πολλές φορές ότι σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη (που ορθώς τονίζουμε ότι ανήκουμε) ο δρόμος είναι ένα πεδίο δράσης αποδεκτό που χρησιμοποιείται από σχεδόν όλες τις ιδεολογικές «φυλές». Μόνο εδώ στην Ελλάδα, για χρόνια, «φιλελεύθεροι» της δεξιάς και από ένα σημείο κι έπειτα και της κεντροαριστεράς τον αντιμετώπιζαν με απαξίωση, ειρωνεία με τα γνωστά σχόλια ότι «συμμετέχουν βολεμένοι αργόσχολοι» ή ότι «πας μια βόλτα και νομίζεις ότι θα αλλάξει κάτι;». Επομένως το ότι τον υιοθέτησαν σαν πεδίο διεκδίκησης, ακόμα κι αν δε συμφωνείς με το αίτημα τους, υπήρξε μια καλοδεχούμενη είδηση.

Όλος αυτός ο πρόλογος γίνεται για να σας πω τον… πόνο μου. Πρώτη φορά βρέθηκα σε δίλημμα για το αν θα πρέπει να πάω στο Σύνταγμα και πότε. Βασικά πρώτη φορά ένιωσα να μην με εκφράζει καμία από τις δύο επιλογές που είχα. Δεν μου ήταν εύκολο να αποφασίσω να κατέβω σε μια πορεία που θα  με καπελώσει (εμένα που λέω “Τέλος στη Λιτότητα”) ένα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ “έξω από το ευρώ”. Γιατί ας μην κρυβόμαστε, το ξέραμε ότι αυτό θα έπαιζαν τα ΜΜΕ κι αυτοί είναι που κάνουν και περισσότερη “φασαρία.

Όμως είναι επίσης αδύνατο να δηλώνεις Ευρωπαίος, με τα δικαιώματα, τις ελευθερίες, τις νοοτροπίες κλπ που αυτό περιλαμβάνει μαζί με τη Σιδέρη, τον Πλεύρη, τον Δένδια, τον Βαρβιτσιώτη, τον Άδωνη, τον Λοβέρδο και τον Μπίστη και να δεχτείς να καπελώνουν την συγκέντρωση οι «πάση θυσία ευρώ» και οι «no stalinism» που ακούνε αριστερά (ή και αμφισβήτηση της “αριστείας” και βγάζουν σπυράκια).

Δυστυχώς νιώθω ότι ούτε με τους μεν έχω να συνδιαμορφώσω κάτι ούτε όμως και με τους δε. Δεν υπάρχει η ελάχιστη κοινή βάση.

europi-660

Τι ήθελες εσύ δηλαδή να γίνει και γκρινιάζεις θα μου πείτε ; Λοιπόν ήθελα μια συγκέντρωση που θα έχει ως σύνθημα το “ναι στην Ευρώπη- όχι στην λιτότητα”. Που θα έλεγε ότι δεν είναι το δίλημμα ευρώ ή δραχμή αλλά το να ζούμε σαν πραγματικοί Ευρωπαίοι, σύγχρονοι πολίτες, ενός κράτους καλά οργανωμένου με κοινωνική δικαιοσύνη και με φροντίδα για τις κοινωνικές ανισότητες. Μια συγκέντρωση που θα απαιτούσε μεταρρυθμίσεις αλλά δε θα βάφτιζε μεταρρύθμιση τους ΕΝΦΙΑ και τα voucher. Μια συγκέντρωση που θα έλεγε καθαρά ότι με βασικό μισθό 500 ευρώ ή και 750 ευρώ και καρτέλ στα βασικά αγαθά, παραπαιδεία και εξ ανάγκης χρήση της ιδιωτικής υγείας ΔΕΝ ΖΕΙΣ! Μια συγκέντρωση που θα μιλούσε για δομικές αλλαγές στην Ελλάδα υπονοώντας ότι αυτές είναι απαραίτητο να γίνουν και στην Ευρώπη.

1312302

Για να το πω όσο πιο μπορώ πιο μαζεμένα, θέλω μια συγκέντρωση που θα απαιτεί δημοκρατία, σεβασμό στο δικαίωμα τον πολιτών να αποφασίζουν, οικονομικό πλουραλισμό και εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων στην ευρωζώνη και την Ευρώπη γενικότερα. Και θα απαιτεί, ξεκινώντας από την Ελλάδα, να γίνει από το «νέο», έξω από φθαρμένα πρόσωπα, διαδικασίες και συνήθειες κάθε απόχρωσης.

διαδηλωση

Για το θέμα της διεκδίκησης και των κινητοποιήσεων και για να σκεφτόμαστε λίγο βαθύτερα τα θέματα παραθέτω μια πολύ ενδιαφέρουσα και σύντομη ανάλυση του Kostas Svolis:

“Οι ΣΥΡΙΖAίοι κοιτάζανε αμήχανα το ότι δεν είχαν καταφέρει να κινητοποιήσουν ούτε καν το κομματικό τους μηχανισμό, χαμογελάγανε με συμπάθεια στους βουλευτές και τους υπουργούς που ήταν στην συγκέντρωση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χάρηκε που μπήκε στην Βουλή. Η Ροσινάντε η μόνη Αναρχική συλλογικότητα που κατάλαβε το κρίσιμο του ζητήματος, (που έχει να κάνει όχι μόνο με την εμφάνιση των βρικολάκων του «μένουμε Ευρώπη», αλλά και με το ότι οι εξελίξεις, όπως φαίνεται, θα οδηγήσουν σε μια ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα), αποχώρησε αμήχανα. Κάποιος ελάχιστος κόσμος του κινήματος που ήταν εκεί, κοιτούσε σαστισμένος το πανηγυράκι.

Το θέμα δεν είναι το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να κάνει συμφωνία ή όχι, το θέμα δεν είναι το ευρώ ή η δραχμή, το θέμα δεν εάν θα φανούνε πιο πολλοί οι δανδήδες της Δευτέρας , από τους Αριστερούς της Κυριακής.

Το θέμα είναι ότι πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να ξαναβγεί στο δρόμο ο κόσμος που φτωχοποιήθηκε από την κρίση, οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι, οι χωρίς ρεύμα…, όσα βρέθηκαν στους δρόμους του αγώνα τα 5 προηγούμενα χρόνια. Όλοι αυτοί που ξέρουν ότι ένα νέο μνημόνιο (πες το συμφωνία) θα σφίξει ακόμα παραπάνω την θήλεια στο λαιμό τους. Αυτοί που έχουν καταλάβει, ακόμα και από ένστικτό, ότι όσοι κατεβαίνουν στις κινητοποιήσεις της «γεμάτης κατσαρόλας», υπερασπίζονται το παντεσπάνι κλέβοντας την μπομπότα.
Καμία καλή εξέλιξη δεν μπορεί να υπάρξει όσο οι «από κάτω» απλά περιμένουν τις εξελίξεις και δεν δημιουργούν τις εξελίξεις…”

Πρώτη φορά σε διαδήλωση

Έβλεπα φωτογραφίες από τη διαδήλωση “Μένουμε Ευρώπη”. Είχα και γνωστούς από το εργασιακό και φιλικό μου περιβάλλον που αποφάσισαν να πάνε.

Τους έβλεπα και τους άκουγα να προετοιμάζονται, να συζητάνε αν θα ειναι ανοιχτό το μετρό- που ήταν, αν θα τους επιτεθούν (οι “αντιεξουσιαστές” όπου από ότι κατάλαβα στον όρο αυτό περιλαμβάνονται αντιεξουσιαστές, αναρχικοί, ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑίοι, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπαχαλάκηδες και άλλες ετερόκλητες φυλές)- που δεν τους επιτέθηκαν, αν θα φάνε χημικά-που δεν έφαγαν, τι να βάλουν (με την καλή έννοια το λέω), να λένε “όποιος μείνει στον καναπέ του θα είναι υπέυθυνος για τα κακά που θα έρθουν” κι άλλα πολλά… Είχε ενδιαφέρον.

Είδα τις selfies και τις φωτογραφίες με “τον κόσμο στο Σύνταγμα” στα social media κι άκουσα το άγχος τους να πείσουν οτι ήταν μαζική η συμμετοχή. Ομολογώ μου φαινόταν παράξενο αυτό το σκηνικό αλλά δε με ενοχλούσε. Είχε την πλάκα του, αλλά θεωρώ ότι εχει σα φαινόμενο ενδιαφέρον. Να δούμε και πόσο θα κρατήσει…

Προσπαθούσα να σκεφτώ τι μου θύμιζε το όλο σκηνικό. Μάλλον έμοιαζε με τις κοπέλες της παρέας που αποφασίζουν ξαφνικά να έρθουν γήπεδο. Σε ρωτάνε τι βάζουν εκεί, αν θα γίνουν επεισόδια και “πόση ώρα κρατάει δηλαδή”. Έρχονται μαζί και σε ρωτάνε “ποιοί είμαστε εμείς, οι ασπρόμαυροι;”. Και τώρα δηλαδή “αυτός που χτύπησε θα ξαναπαίξει; Δεν πονάει;”. Κάποια στιγμή παίζει και το “έχει πολύ ακόμα;” αλλά οκ, ειναι αναμενόμενο. Τελικά οι πιο πολλές δεν ξανάρχονται. Αλλά διηγούνται συχνά την ιστορία που “μια φορά είχα πάει στο γήπεδο, Νίκο ποιοί παίζανε θυμάσαι;”. Ενίοτε μία-δύο το βρίσκουν ενδιαφέρον και σιγά-σιγά αρχίζουν να βλέπουν κανένα ματς, έστω και στην τηλεόραση. Είναι το κέρδος για την όλη προσπάθεια.

Το κέρδος θα είναι στην αντίστοιχη περίπτωση αν δημιουργηθεί η αντίληψη- σε έστω λίγο από τον κόσμο που το λοιδορούσε ως την Τετάρτη- ότι ο δρόμος ειναι πεδίο διεκδίκησης και αγώνα. Κι ότι το “έλα μωρέ, πάτε μια βόλτα κι έγινε κάτι” δεν ισχύει. Μακάρι αν και δεν το πολυπιστεύω ομολογώ.

IMG_0644.JPG

Πρώτη φορά διαδηλωτικά!

Προσωπικά θεωρώ καλό αυτό το συλλαλητήριο απόψε. Χαίρομαι που ένα εργαλείο διεκδίκησης το αποδέχονται και το υιοθετούν όσοι μέχρι πρότινος το λοιδορούσαν. Ισως έφταιγε που δεν το είχαν δοκιμάσει ποτέ. Είμαι βέβαιος ότι πλέον θα μετέχουν και σε άλλες αντίστοιχες πρωτοβουλίες για θέματα που επίσης μας καθιστούν “ευρωπαίους”, όπως δικαιώματα, εργασία, δημοκρατία, ελευθερίες κλπ. Welcome και εις άλλα με υγεία. Ε;

Υ.Γ: Είδατε γίνεται και συγκέντρωση σχεδόν μέσα στη Βουλή χωρίς ΜΑΤ να βαράνε και δακρυγόνα να μας πνίγουν αν το θέλει μια Κυβέρνηση. Αντε βρε, καλή αρχή!

Και να θυμάστε ότι τα “φασισταριά” (τελευταίο σουξέ) σας άφησαν να φτάσετε ως το περιστύλιο,χωρις κλειστά Μετρό, ΜΑΤ, δακρυγόνα, ζαρντινιέρες και άλλα ευρωπαϊκά του παρελθόντος!

Και λίγο πλακίτσα, έτσι για το καλό:

#MenoumeEuropi λοιπόν…

IMG_0636.JPG

IMG_0637.JPG

IMG_0639.JPG

IMG_0635.JPG

IMG_0640.JPG