Επέτειος ενός ανούσιου δημοψηφίσματος

Τρία χρόνια και κάτι μέρες πριν όταν βγήκε η φήμη για το δημοψήφισμα, με θυμάμαι να βρίσκομαι σε καθεστώς πλήρους απορίας. Δημοψήφισμα γιατί; Ποιο το νόημα;

Θεωρούσα ότι εφόσον είναι Κυβέρνηση, μπορεί είτε να κάνει εκλογές ζητώντας εντολή ρήξης είτε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση έχοντας μία κάποια συμφωνία (κι άρα συνέχιση του μνημονίου) και να κάνει εκλογές μετά.Το δημοψήφισμα δεν μπορούσα να καταλάβω τι θα προσέφερε. Το θεωρούσα ανούσιο.

Αυτό που τελικά έκανε ήταν να ρωτήσει μεν τη γνώμη μας, αλλά να προχωρήσει σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτό το δημοψήφισμα. Δε θα κρίνω αν αυτό ήταν το καλύτερο για τη χώρα. Μένω στα γεγονότα.

ναι-όχι-δημοψήφισμα

Τελικά με το δημοψήφισμα πέτυχε (αν θεωρήσουμε ότι αυτό ήθελε) να πολώσει, να εκθέσει κάποιους (κανάλια, πολιτικούς αντιπάλους), να δείξει ότι το παλιό ο κόσμος το έχει σιχαθεί και να εντυπωσιάσει. Θεωρητικά πέτυχε να πάει και με μεγαλύτερη δύναμη στις διαπραγματεύσεις, αν και αυτό δε νιώθω ότι το κατάφερε στο πρακτικό μέρος.

Ήταν όλοι αυτοί επαρκείς λόγοι για να κάνει δημοψήφισμα; Όχι δεν ήταν.

Ήξερε ότι η συζήτηση δε θα γίνει επί του πραγματικού ερωτήματος αλλά επί διλημμάτων όπως ευρώ ή δραχμή, ΕΕ ή έξοδος και άλλα παρόμοια τα οποία δεν είχε καμία πρόθεση, όπως είναι πια πολύ φανερό, να πειράξει ή να αλλάξει. Άρα, γιατί;

Τελικά η ιστορία έδειξε ότι το δημοψήφισμα δεν άλλαξε τίποτα επί της ουσίας στην πορεία της χώρας (δεν αναφέρομαι στα παράπλευρα όπως τα capital controls κλπ). Η συμφωνία ήρθε, εκλογές έκανε και κέρδισε, το κόμμα το ξεκαθάρισε και προχωρά στην πεπατημένη της προ ΣΥΡΙΖΑ εποχής τόσο στην οικονομία όσο κυρίως στην νοοτροπία.

Σήμερα λοιπόν έχουμε επέτειο τριών ετών από το πιο ανούσιο δημοψήφισμα που έχει γίνει. Εκτός αν θεωρούμε ότι ήταν απαραίτητο για να περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ από την εποχή του ρομαντισμού και της «μειοψηφίας» στην εποχή του κυνισμού και της εξουσίας. Ήταν ανάγκη όμως να επιλεγεί αυτός ο τρόπος για αυτή τη μετάβαση; Μήπως υπήρχε και μία πιο απλή λύση όπως για παράδειγμα ένα Συνέδριο κόμματος με αλήθειες;

Greek_2015_referendum_ballot_paper

Κι αν σκεφτούμε ότι σήμερα, τρία χρόνια μετά από αυτό το ηλεκτροσόκ, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε το ίδιο έργο απλά με τους πρωταγωνιστές σε άλλους ρόλους (Τσίπρας/Μοσκοβισί αγκαζέ και ο Μητσοτάκης να λέει κάτι σαν go back Mr Μoscovici) το δημοψήφισμα αυτό φαντάζει πιο ανούσιο ακόμα…

Οι πρώτες μου σκέψεις για το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος

Το ΟΧΙ σήμερα επικράτησε κόντρα σε τεράστιες πιέσεις (κλειστές τράπεζες, ΜΜΕ, ξένοι ηγέτες, λάθη ΣΥΡΙΖΑ με πρώτο το timing του δημοψηφίσματος και η διαχείριση της τραπεζικής ρευστότητας). Και κέρδισε καθαρά και ξάστερα!

Ο έλληνας σήμερα φάνηκε ότι δεν εμπιστεύεται πια το παλιό κατεστημένο και τους ανά περιόδους εκπροσώπους του. Δεν τους θέλει, δεν γυρνά πίσω σε αυτούς. Τελεία και παύλα. Και αντιδρά στο “κήρυγμα” τους. Και για να μην κρυβόμαστε, είχαμε την πιο ταξική ψήφο εδώ και χρόνια.

Επίσης έφτυσε στα μούτρα τα μεγάλα ΜΜΕ (τα οποία είναι και οι μεγάλοι ηττημένοι) και την ομοβροντία “ενημέρωσης” τους. Έδωσε και παράλληλα ξεκάθαρο μήνυμα υπέρ της Ευρώπης (στους δρόμους και στο ποσοστό του ΝΑΙ).

Και εμπιστεύτηκε ουσιαστικά το μέλλον του στον Τσίπρα και την Αριστερά. Όχι απαραίτητα επειδή πείστηκε για το σχέδιο. Μάλλον ενστικτωδώς. Και ίσως επειδή πιστεύει προσωπικά τον Τσίπρα, που πήρε πάνω του το παιχνίδι κι άρα είναι εκ των μεγάλων νικητών της βραδιάς και βέβαια ελπίζω να αξιοποιήσει αυτή την άνοδο των μετοχών του!

Η ευθύνη πλέον της Κυβέρνησης είναι τεράστια. Η μεγαλύτερη μετά τον εμφύλιο. Πραγματικά εύχομαι να μην τα σκατώσει και να καταφέρει να δώσει προοπτική και φως στο κατασκότεινο τούνελ που βρισκόμαστε. Και να δικαιώσει όσους τον εμπιστευτήκαμε διαψεύδοντας όσους δεν είχαν πειστεί. Και κυρίως να μας βάλει να δουλέψουμε όλους μαζί, παραγωγικά μπας και ζήσουν τα παιδιά μας σε μια χώρα με κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη, πραγματικά Ευρωπαϊκή (με την παλιά καλή της έννοια)!

Αναμένω γενναίες και δυναμικές πρωτοβουλίες από τον Τσίπρα τόσο εντός της χώρας όσο κι εκτός, μεταρρυθμιστικές, ενωτικές και προωθημένες. Και πάνω από όλα πολύ γρήγορες. Πρώτος στόχος (ωρών) η οικονομία. Δεύτερος στόχος η κοινωνική συνοχή και μέσω τομών η καταπολέμηση του διχασμού που εδώ και καιρό υπάρχει λόγω και των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που άνοιξαν την ψαλίδα και δίχασαν, δημιουργώντας τεράστια, ταξικά στην ουσία όσο κι αν ενοχλεί η λέξη, ρήγματα. Από την αντιπολίτευση αναμένω μόνο να σεβαστεί το αποτέλεσμα. Και από τμήμα της ίσως να ενισχύσει με όποιο τρόπο μπορεί την εθνική προσπάθεια.

Καλη δύναμη σε όλους μας.

IMG_0689.JPG