Πόσο σκοράρει στο εθνικό κοινό ο Κυριάκος; Σε μια Ελλάδα ταξικά πολωμένη όπως οι (διαδοχικές) εκλογές του 2015 απέδειξαν;

Σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών λοιπόν η κατάσταση εντός ΝΔ στις πρόσφατες εκλογές της ήταν περίπου αυτή:

Για τρίτη συνεχή φορά, μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και τις βουλευτικές εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, η ετυμηγορία της κάλπης αποτυπώνει τη βαθιά ταξική πόλωση που η πολιτική των μνημονίων επέφερε στην ελληνική κοινωνία.

Μόνο που, τούτη τη φορά, πεδίο εκδήλωσης αυτής της πόλωσης δεν ήταν το σύνολο της κοινωνίας, αλλά η Νέα Δημοκρατία, το κόμμα που κάποτε επαιρόταν πως η κοινωνική πολιτική του κατάργησε την ταξική πάλη στην Ελλάδα!

Η ανάγνωση των αναλυτικών αποτελεσμάτων της ενδονεοδημοκρατικής ψηφοφορίας αποκαλύπτει δύο διαφορετικές πτυχές αυτής της πόλωσης – ορατές κυρίως στο πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας, αφού στην επαρχία η κλίμακα της καταγραφής καθιστά επισφαλή την ανίχνευση κοινωνικών διαφορών μεταξύ ολόκληρων καλλικρατικών δήμων. Ο πίνακας που δημοσιεύουμε σήμερα είναι εξαιρετικά εύγλωττος επ’ αυτού.

Η πρώτη πτυχή αφορά την πόλωση στο εσωτερικό της Ν.Δ., με τις εύπορες συνοικίες να ψηφίζουν κατά κύριο λόγο Κυριάκο Μητσοτάκη (και, συμπληρωματικά, Αδωνι Γεωργιάδη κατά τον πρώτο γύρο), ενώ τα λαϊκότερα στρώματα τάχθηκαν σε μεγαλύτερο βαθμό υπέρ του καραμανλικού Μεϊμαράκη.

Ο τελευταίος ήρθε, έτσι, πρώτος στο Περιστέρι, στο Αιγάλεω, στο Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα, στον Ασπρόπυργο, στον Βύρωνα, στην Καλλιθέα, στη Νίκαια, στον Κουδαλλό, στο Πέραμα και στον Δήμο Φυλής. Ο Κυριάκος, αντίθετα, σάρωσε στον Διόνυσο, στη Ραφήνα, στο Παλιό Φάληρο, στη Βάρη-Βουλιαγμένη, στη Γλυφάδα, στον Αλιμο και, πάνω απ’ όλα, στο Ψυχικό και την Κηφισιά.

Η δεύτερη πτυχή της πόλωσης αφορά αυτή καθεαυτή την παρουσία της Ν.Δ., ως μαζικού κόμματος, στους επιμέρους δήμους. Αν δεχθούμε πως η συντριπτική πλειοψηφία των κομματικών ψηφοφόρων της περασμένης Κυριακής προσήλθε –λογικά– στην κάλπη του τόπου διαμονής της, τότε είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το ποσοστό του πληθυσμού κάθε περιοχής που είναι ενεργά ενταγμένο στη Ν.Δ. κι όχι απλοί ψηφοφόροι του κόμματος.

Ο κοινωνικός χάρτης που προκύπτει από τη σύγκριση του αριθμού των ψηφισάντων του πρώτου γύρου με τον πραγματικό πληθυσμό του αντίστοιχου δήμου, όπως αυτός αποτυπώθηκε στην επίσημη απογραφή του 2011 (ΦΕΚ 2014/Β/699), πιστοποιεί πως η παρουσία της Ν.Δ. είναι κατά κανόνα ευθέως ανάλογη του εισοδηματικού επιπέδου κάθε περιοχής: ένας στους επτά κατοίκους του Ψυχικού ή της Φιλοθέης κι ένας στους έντεκα της Κηφισιάς είναι μέλος της Ν.Δ., έναντι ενός μόλις στους σαράντα στο Περιστέρι, ενός στους πενήντα στη Νέα Ιωνία ή την Αγία Βαρβάρα, ενός στους εξήντα στη Νίκαια και ενός στους εβδομήντα στο Ιλιο ή τον Κορυδαλλό!

IMG_1061.JPG

Με βάση λοιπόν την ανάλυση της εφημερίδας, ένα μικρό σχόλιο δικό μου:

Οι δημοσκοπήσεις δε με αφορούν ιδιαίτερα και δεν τις χρησιμοποιώ για προβλέψεις. Αντίθετα κάποια στοιχεία έχουν αξία και για την στρατηγική και για εκτιμήσεις. Πρακτικά σε μια χώρα διχασμένη, φτωχοποιημένη και με τη μεσαία τάξη σε αποσύνθεση το να μην έχεις διείσδυση στα μικρομεσαία στρώματα, δεν είναι καλό νέο. Μπορεί να αρκεί για να κερδίσεις τη ΝΔ αλλά όχι τις εκλογές.

Επομένως έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα μπορέσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να τα πλησιάσει, διατηρώντας παράλληλα τις δυνάμεις του στην “απέναντι” όχθη χάρη στην οποία εξελέγη.

Να το πω ακόμα πιο απλά. Αν δε σκοράρει ψηλά σε όλα τα κοινά (που εχουν πια ξεκάθαρη ταξική διαφοροποίηση) στο εθνικό κοινό, δεν είναι δυνατό να Κυβερνήσει.

Εκλογές- Τέλος πρώτου ημιχρόνου (άρθρο μου στο porca.gr)

Προχωράει λοιπόν χωρίς πολλές εκπλήξεις αυτή η πολύ σφιχτή προεκλογική περίοδος. Είδαμε τα ψηφοδέλτια, είδαμε τα πρώτα spots, ακούσαμε τα επιχειρήματα στα πρώτα talk shows, μελετήσαμε και καμιά 20αρια δημοσκοπήσεις που φυτρώνουν σαν μανιτάρια.

Τι καταλάβαμε;

1) Καταλάβαμε ότι λίγο- πολύ όλοι ξέρουν τη σειρά των δύο πρώτων. Κι ότι κανείς δεν ξέρει τον τρίτο και πόσοι θα μπουν στη Βουλή.

2) Καταλάβαμε ότι οι δημοσκόποι είναι πιο αγχωμένοι και από τα κόμματα. Από τη μία ο κόσμος δεν απαντάει στα σοβαρά ή σε κάποιες περιπτώσεις κοροϊδεύει σκόπιμα.

3) Καταλάβαμε κι ότι η μάχη θα δοθεί στο δρόμο, σε σπίτια, ζαχαροπλαστεία, λαϊκές και καφενεία όμως κι όχι σε μπαλκόνια και πλατείες. Επίσης θα δοθεί στα social media για τα λεγόμενα παραγωγικά κοινά (50 και κάτω χοντρικά) και στην τηλεόραση και τις Κυριακάτικες εφημερίδες για τα μεγαλύτερα ηλικιακά κοινά.

Αυτοδυναμία αγάπη μου, αλλά με προσοχή στην πλάτη της άμυνας

4) Καταλάβαμε την επικοινωνιακή στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ. Με λέξεις κλειδιά την ελπίδα και το μέλλον, με προσοχή κυρίως να μη «φάει» κανένα γκολ (βασικά αυτογκόλ) τελευταία στιγμή. Και με άνοιγμα στα κοινά εκτός Ελλάδας (ΜΜΕ, αξιωματούχους αλλά και πολίτες), το οποίο όμως βοηθά να αλλάξει το κλίμα πίεσης κι άρα να χαθεί το «ατού» του φόβου για την ΝΔ εντός Ελλάδας. Στόχος έως και αυτοσκοπός η αυτοδυναμία. Εξ ου και ο ξεκάθαρος αποκλεισμός συνεργασιών με τις τρεις Κεντροαριστερές επιλογές, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Κίνημα (με τα τρια ΠΑΣΟΚ για τις κακές γλώσσες). Με τους ΑΝΕΛ δεν ανοίγει μέτωπο και στρατηγικά καλά κάνει (οι διαρροές τους είναι κυρίως προς το ΣΥΡΙΖΑ ο δε Καμμένος κάνει ότι μπορεί να τους σπρώξει προς το ΣΥΡΙΖΑ, με τα διάφορα επικοινωνιακά αυτογκόλ του).

Καλό σκορ μπας κι υπάρξει ρεβάνς

5) Καταλάβαμε την επικοινωνιακή στροφή στη στρατηγική της ΝΔ. Ο φόβος δεν τράβηξε, τα ξένα ΜΜΕ δεν είχαν το attitude και την επιθετικότητα του 2012, οπότε το χαρτί κάηκε σχεδόν με το που έπεσε. Επόμενο πλάνο δείχνει να είναι το να πείσει ότι όσα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εφικτά. Αν και μάλλον, με την αποδοχή της ήττας, στόχος πια γίνεται να συσπειρώσει η ΝΔ το δεξιό, συντηρητικό κοινό. Και το θρησκευόμενο. Και το θρησκόληπτο. Και το ελαφρώς ακροδεξιό. Άλλωστε δεν κατεβαίνει ο Μπαλτάκος με τις Ρίζες κι επομένως είναι ευκαιρία. Είναι και η Χρυσή Αυγή έγκλειστη…

Κατενάτσιο

6) Καταλάβαμε ότι το ΠΑΣΟΚ, κατά την ταπεινή μου άποψη τουλάχιστον, έχει το μεγαλύτερο αδιέξοδο. Να ψαρέψει προς τα δεξιά του; Δύσκολο. Να ψαρέψει προς τα αριστερά του; Ακόμα δυσκολότερο. Να αιτιολογήσει τη χρησιμότητά του εφόσον οδεύουμε προς αποδοκιμασία της Κυβερνητικής συνεργασίας όπου μετείχε και με a priori απόρριψη από το ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ τους συνεργασίας είναι πολύ δύσκολο. Ξαναπαίζει το χαρτί του ρυθμιστή όπως το 2012, όμως πια είναι κι άλλοι που προσφέρονται για το ρόλο. Με τη δημιουργία του Κινήματος από τον Παπανδρέου δε, αιμορραγεί αγρίως.

Είμαστε φαντεζί για μια καλή μεταγραφή

7) Καταλάβαμε επίσης ότι το Ποτάμι είναι εδώ και διεκδικεί το ρόλο στην οντισιόν για το «ρυθμιστή- συνέταιρο» της Κυβέρνησης. Είναι η «εύκολη» ψήφος. Του απολιτίκ, του «όλοι ίδιοι είναι», του «δεν πιστεύω κανένα» κλπ. Είναι επίσης μια ψήφος που δε θα προκαλεί τύψεις μετά. Δίνεις ευκαιρία σε αδοκίμαστο και άφθαρτο (με πολλούς αστερίσκους αυτό πάντως λέω εγώ…), δίνεις ψήφο για Κυβέρνηση συνεργασίας. Και αν δεν πάει καλά το πράμα, δεν πειράζει, δεν υπήρχε κανένα δέσιμο ψηφοφόρου- κόμματος, ούτε και κάποια ιδεολογία που «προδόθηκε».

Ρεβάνς ή κρεμάμε τα παπούτσια

8) Καταλάβαμε επιπλέον ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ψάχνει για τη ρεβάνς. Υπάρχει κόσμος πολύ πιστός στο brand και εκεί στηρίζεται. Δεν τον πολυπαίζουν τα ΜΜΕ, αλλά προσωπική μου άποψη ότι μόνο καλό μπορεί να του κάνει αυτό. Όσο λιγότερο εκτίθεται (διπλής έννοιας), τόσο το καλύτερο επικοινωνιακά.

Βράχος μεν αλλά πάντα στην άμυνα δε

9) Καταλάβαμε επίσης ότι το ΚΚΕ είναι η σταθερά της ελληνικής πολιτικής. Δεν αμφιβάλλαμε. Πάντως σε περίπτωση Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα είναι χρήσιμο ως αντιπολίτευση εξ αριστερών, μιας και όλοι οι υπόλοιποι θα βρίσκονται εκ δεξιών.

Σχέδιο: σπάμε πόδια

10) Καταλάβαμε ότι η Χρυσή Αυγή είναι το μεγάλο ερωτηματικό. Δεν ξέρουμε την επικοινωνιακή της στρατηγική πολύ απλά γιατί δεν εμφανίζεται πουθενά. Κινείται αθορύβως ή η φυλακή έχει προκαλέσει αδράνεια; Στις 25 του μήνα θα έχουμε απάντηση

Επίθεση με ξαφνικές άμυνες

11) Καταλάβαμε κι ότι οι ΑΝ. ΕΛ δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα για επιβίωση. Παίζουν το χαρτί του κυβερνητικού εταίρου του ΣΥΡΙΖΑ αλλά με πολύ άγαρμπο τρόπο. Δεν διαχειρίστηκαν καλά την υπόθεση Χαϊκάλη κι έχουν σημαντικές απώλειες σε στελέχη (Ραχήλ Μακρή, Καπερνάρος και Γιαταγάνα). Η δε διαφημιστική καμπάνια, βγαλμένη από τα JUMBO βοήθησε κυρίως την Ελληνοφρένεια αλλά όχι την εικόνα τους.

Κι ο πάγκος μας

12) Καταλάβαμε τέλος ότι ΔΗΜΑΡ δε θα ξαναδούμε στη Βουλή. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό να τερματίσει πίσω από ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή και την Τελεία (Γκλέτσος). Εντυπωσιακή κάθοδος αλλά απόλυτα εξηγήσιμη.

Προβλέψεις μπορούν να γίνουν;

Ναι μπορούν να γίνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος. Το κλίμα είναι θετικό και για αυτοδυναμία. Γράφοντας αυτό το κείμενο 11 μέρες πριν τις κάλπες, αν έπρεπε να ποντάρω τα λεφτά μου, θα τα έβαζα στην αυτοδυναμία, με βάση τα ποσοτικά στοιχεία των ερευνών, τις τάσεις, την παλιότερη εμπειρία σε εκλογές αλλά κυρίως με βάση το κλίμα που εισπράττει κανείς στο δρόμο, στη δουλειά, στην παρέα ή και στα social media.

H τρίτη θέση όντως είναι ανοικτή ακόμα. Χρυσή Αυγή, ΚΚΕ, Ποτάμι κυρίως τη διεκδικούν. Θα πόνταρα στο Ποτάμι με το σκεπτικό της «εύκολης» ψήφου που ανέφερα παραπάνω. Καλή ερώτηση είναι και ποιος θα είναι από πάνω, ΠΑΣΟΚ ή Κίνημα; Καθαρά από διαίσθηση ποντάρω στο Κίνημα. Γιατί μπορεί να ψαρέψει σε πολλά νερά. Κι από το Ποτάμι και από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΔΗΜΑΡ ακόμα και από τη ΝΔ. Όχι όμως από το ΣΥΡΙΖΑ όπως πολλοί προέβλεπαν.

Ερωτηματικό και το πόσοι θα μπουν στη νέα Βουλή. Στην πραγματικότητα βέβαια το ερώτημα αφορά τους ΑΝ.ΕΛ και το Κίνημα. Προσωπικά θεωρώ ότι οι ΑΝ.ΕΛ θα «ξεφουσκώνουν» σε αντίθεση με το Κίνημα που θα τσιμπάει το επόμενο δεκαήμερο. Έχει βέβαια μεγάλη σημασία και το ποσοστό του «Άλλου κόμματος» που θα κρίνει πολλά και στο θέμα της αυτοδυναμίας. Λογικά όσο περνά ο καιρός θα πιέζεται μεν το ποσοστό αυτό αλλά θα παραμείνει υψηλότερο από όσο είχαμε συνηθίσει τα παλιά τα χρόνια.

Βέβαια όπως πάντα, η ψήφος των 18αρηδων (όσων επετράπη τελικά), η αποχή και όσοι αποφασίζουν τελευταία στιγμή θα κρίνουν το αποτέλεσμα, βασικά την αυτοδυναμία.

Πηγή: http://www.porca.gr/home/ta-koina/item/408-ekloges-telos-protou-imixronou.html
Μακροπρόθεσμα, σε μια Βουλή με τόσο λεπτές ισορροπίες θα παίξει και σημαντικό ρόλο ο σταυρός, η σύνθεσή της. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα ξεχωριστό που θα προσπαθήσω να το πιάσω εμπρόθεσμα ως τις 25 του μήνα.

Απορίες προς συμπολίτες

Διαβάζουμε αυτές τις μέρες, δημοσκοπήσεις και απόψεις περί “δυναμικού ρεύματος” προς “Το Ποτάμι” και δημοσκοπικά ποσοστά που το φέρνουν μέσα στη πρώτη 4αδα- 5αδα. Αν παραμερίσουμε το γεγονός ότι είναι δημοσκοπήσεις κι όχι γεγονότα αλλά και το ότι μέρος των ΜΜΕ πολύ θα χαρούν αν πάει καλά αυτό το εγχείρημα, μου δημιουργείτε μια πιο απλή αλλά πραγματικά μεγάλη απορία.

Αγαπητέ συμπολίτη που δηλώνεις πιθανός ψηφοφόρος, θέλω να μάθω τι είναι αυτό που σε έψησε. Ειλικρινά καταλαβαίνω όσους θα μου πουν ότι “το βλέπω θετικά ως κάτι νέο και περιμένω να δω πως θα πάει”. Αλλά να έχουν ήδη πειστεί; Ιδεολογικό πρόσημο δεν μας έδωσε ακόμα. Θέσεις πέρα από γενικόλογες απόψεις ΕΝΟΣ ατόμου δεν έχουμε δει. Ούτε τα βασικά στελέχη. Υπάρχουν 30 υπογραφές ανθρώπων που γενικά κυκλοφορούσαν αρκετά στο protagon και που επίσης δεν έχουν κάποιο ξεκάθαρο ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα. Επομένως πώς δηλώνεις φίλε συμπολίτη ότι θα το ψήφιζες;

Κατανοώ ότι θες κάτι νέο. Ότι σε έχει κουράσει η κατάσταση. Αλλά θα αρκεστείς να καταπιείς τόσο εύκολα κάτι που σου πασάρουν με τόση χαρά ως νέο και καινοτόμο, χωρίς καν να του εφαρμόσεις τα βασικά φίλτρα; Χωρίς καν να κάνεις τον κόπο να ρωτήσεις, να μελετήσεις και να μάθεις τι καπνό φουμάρει; Δηλαδή το ότι ένας τηλεσταρ, με ενδιαφέρουσες θέσεις (το δέχομαι για την ανάγκη της συζήτησης) αλλά τελείως ανοργάνωτες και θολές, ετοίμασε μόνος με την παρέα του ένα κόμμα σου αρκεί;

Δεν βαρέθηκες να είσαι απλός παρατηρητής και στην καλύτερη περίπτωση σχολιαστής του καφενείου ή του καναπέ; Μπορείς να διανοηθείς ότι θα προκύψει κάτι νέο, καινοτόμο και συνάμα αξιόλογο, μέσα από θολούρα, τοποθετήσεις “στο περίπου”, one man shows και σπρώξιμο από τα ΜΜΕ που τόσα χρόνια, δεν μπορεί, έχεις καταλάβει τι ρόλο βαράνε; Μπορείς να διανοηθείς ότι το νέο που θα έρθει να αλλάξει τα πράγματα, μπορεί να έχει προκύψει χωρίς την συμμετοχή των πολιτών και της κοινωνίας; Ειλικρινά δεν βαρέθηκες να σου φοράνε “ηγέτες” και “σταρ” και να πρέπει να τους δέχεσαι;

Πολλές φορές έχω γράψει και εδώ ότι η υποκρισία είναι εθνικό μας σπορ. Και ότι όσο κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους μένοντας στην ασφάλεια του παρατηρητή (που καθόλου ασφάλεια δεν έχει, αλλά τέλοσπάντων) αλλά και στην αφέλεια του ανυποψίαστου, του αιφνιδιασμένου που μέρα παρά μέρα κάνει ελεύθερες πτώσεις από σύννεφα, δεν έχουμε καμία τύχη. Ίσως έχουμε λίγη τύχη αν αρχίσουμε να κάνουμε επιθετικές ερωτήσεις στον εαυτό μας κι όταν αποφασίσουμε να του απαντήσουμε σοβαρά, εμπεριστατωμένα και κατόπιν μελέτης. Ως τότε απλά θα χάνουμε χρόνο και θα πασάρουμε την ευθύνη και τα διάφορα μπαλάκια ο ένας στον άλλο.