Clicks για το ρεπορτάζ ή ρεπορτάζ για τα clicks; Ή αλλιώς συζήτηση για την ουσία ή για τις εντυπώσεις

Δημοσιογραφία και media relations το 2017, είναι μια πονεμένη ιστορία. Υπάρχουν όμως ακόμα καλά ρεπορτάζ. Το θέμα είναι να υπάρχει και κοινό να τα υποδεχτεί και να τα αναδείξει.

Όπως πονεμένη ιστορία είναι το ότι πεισματικά αρνούμαστε να εμβαθύνουμε, να ψαχτούμε και να αναλύσουμε και αρκούμαστε σε τίτλους, εντυπώσεις και κορώνες.

Με αφορμή δύο σχετικά posts της φίλης και συναδέλφου Σίσσυς Βουργανά, σκεφτόμουν πόσο κακό μας κάνει όλο αυτό το σκηνικό. Και αναρωτιέμαι αν όλοι μας ενθαρρύνουμε τους reporters να γράψουν όσα προκύπτουν από τα ρεπορτάζ τους ή με την εμμονή μας να διαβάζουμε μόνο τίτλους πιασάρικους τους σπρώχνουμε στον πειρασμό να κάνουν «περίπου» ρεπορτάζ. Ή ακόμα χειρότερα, αν επιβραβεύοντας με clikcs τα πιασάρικα τα θέματα, δένουμε τα χέρια στους δημοσιογράφους που κάνουν τον κόπο να το ψάξουν και να γράψουν κάτι πιο ουσιαστικό για ένα θέμα. Γιατί αλήθεια, ο αρχισυντάκτης ή το εμπορικό τους τμήμα πόσο πιθανό είναι να τους αφήνει να συνεχίζουν σε μία εποχή που κάθε ευρώ μετράει για τα ΜΜΕ;

Καιρό τώρα χύνονται κροκοδείλια δάκρυα και γράφονται posts- σεντόνια για το πόσο μας στενοχωρεί όταν ένα Μέσο κλείνει. Ή διαβάζουμε σκληρές κριτικές για την ποιότητα των θεμάτων των Μέσων. Όμως εμείς, πόσο συμβάλλουμε στο να αλλάξει αυτό; Εμείς είτε ως αναγνώστες, είτε ως σχολιαστές είτε κάποιοι από εμάς ως συνεργάτες των δημοσιογράφων εργαζόμενοι στον ευρύτερο κλάδο της επικοινωνίας.

Δεν είμαι γενικά φαν της «συλλογικής ευθύνης» άκριτα και γενικά. Είμαι όμως σίγουρος ότι αν ο καθένας σε ατομικό επίπεδο, δεν επιδιώκει να αλλάξει όσα τον ενοχλούν, δεν θα γίνει ποτέ τίποτα. Κι αν δεν επιδιώκει να παρακινήσει φίλους και γνωστούς ή έστω να τους παρουσιάσει την οπτική του προσπαθώντας να τους δημιουργήσει ένα κάποιο προβληματισμό για αρχή.

reportage.jpg

Και μιας και ωραία η θεωρία αλλά ακόμα καλύτερη η πράξη ακολουθούν τρία κείμενα από θέματα που αυτή την περίοδο έπαιξαν στην επικαιρότητα κατά βάση με τίτλους και εντυπώσεις και χωρίς σχεδόν κανείς να δει λίγο πιο βαθιά το κάθε θέμα, ανεξάρτητα από ιδεολογική, πολιτική, επιχειρηματική, προσωπική και όποια άλλη αφετηρία.

Θέμα 1ο: Πώληση taxibeat σε Γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία. Δείτε το κείμενο του Δημήτρη Μαλλά για το θέμα. Πέρα από φήμες και κορώνες υπάρχει και επιχειρηματική ουσία από πίσω. Αλλά και καλές και κακές πρακτικές διαχείρισης των ΜΜΕ από τις επιχειρήσεις και τα αρμόδια τμήματα τους.

Θέμα 2ο: Ταξίδι Τσίπρα στο Παρίσι και πιθανές επαφές με L’ Oreal. Πέρα από κράξιμο και τρολάρισμα υπάρχει και ουσία; Φαίνεται πως υπάρχει. Ο Γιώργος Αλεξάκης στο κείμενό του εξηγεί αρκετά τις προοπτικές ενώ η Αλεξάνδρα Γκίτση συμπληρώνει με ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ για τις κινήσεις της εταιρείας στην ελληνική αγορά. Πρώτη δε, για το συγκεκριμένο θέμα είχε αναφερθεί η Πέννυ Κούτρα.

Γιατί τα καλά παραδείγματα και τις δουλειές που μας αρέσουν πρέπει να τις διαδίδουμε και να τις τονίζουμε, ελπίζοντας να βρίσκουν χώρο και να βλέπουμε όλο και περισσότερο τέτοιες δουλειές. Υπάρχουν πολλοί που μπορούν να το κάνουν καλά. Και έτσι ίσως μπορέσουμε να αλλάξουμε και τον τρόπο που ενημερωνόμαστε αλλά και συζητάμε στη δημόσια σφαίρα (σε κάθε της μορφή).

Οι ιστορίες συναλλαγών κι εκβιασμών ως μάθημα “αγωγής του πολίτη”

Τις τελευταίες μέρες έχουμε την ευκαιρία να ακούμε και να διαβάζουμε διάφορα (έστω διάσπαρτα και φιλτραρισμένα) για το πώς (χρόνια τώρα) συναλλάσσεται η δημοσιογραφία με την πολιτική (αλλά και την οικονομική-επιχειρηματική κοινότητα) και πως μοιράζεται το παιχνίδι. Είτε γίνεται σε εντελώς τοπικό επίπεδο με λυκοσυμμαχίες “παραγόντων” ανά περιοχή, πόλη και χωριό, είτε σε επίπεδο Β-Γ Εθνικής με Μαυρίκους είτε Α Εθνικής με Ψυχάρηδες το “παιχνίδι” και οι κανόνες είναι λίγο-πολύ ίδιοι. Και είναι διδακτικό για όλους μας και χρήσιμο να το κατανοήσουμε ως πολίτες. 
Ασφαλώς και δεν πέφτω από τα σύννεφα. Και ούτε έχω την ψευδαίσθηση ότι είναι ελληνικό φαινόμενο. Υπάρχει παντού και μάλιστα γίνεται σε Champions League επίπεδο.

Απλά θεωρώ όλο αυτό το ξεκατίνιασμα χρήσιμο να το παρατηρήσουμε ακόμα κι αν είναι ελεγχόμενα πολλά από όσα διαβάζουμε. Να το μελετήσουμε βάζοντας κι εμείς τα δικά μας- κριτικά- φίλτρα.

Υ.Γ: Τιμώ και σέβομαι απεριόριστα όσους δημοσιογράφους αλλά και πολιτικούς, επιχειρηματίες κλπ δεν μπαίνουν σε αυτό το παιχνιδάκι παρότι οι πιέσεις και οι πειρασμοί είναι μεγάλοι. Τους εκτιμώ “από όπου κι αν προέρχονται”. Κι όταν μπορω τους διαφημίζω (χωρίς να ντρέπομαι). Σας προτρέπω να κάνετε κι εσείς το ίδιο. Θα είναι καλό για εκείνους αλλά και για όλους μας αν σκεφτούμε μακροπρόθεσμα. 

O χάρτης των ελληνικών Media. Ως τροφή για σκέψη…

 

 

 

ΧΑΡΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ MEDIA 04 2013

 

 

 

Γιατί είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε ποιοί ελέγχουν την πληροφορία και τον τρόπο που αυτή θα τεθεί. Ποιοί έχουν αναλάβει το ρόλο του μεσάζοντα ανάμεσα στην πολιτική (και όχι μόνο) τάξη που αποφασίζει και του πολίτη. Οι λεγόμενοι opinion leaders, gate keepers και influencers.

πηγή: http://left.gr/news/o-hartis-ton-mintiarhon-enimerosi