Το σχολείο της γειτονιάς, πήρε ξανά ζωή

Το κουδούνι του σχολείου άρχισε να ξαναχτυπά. Στη γειτονιά δίπλα- δίπλα νηπιαγωγείο και δημοτικό. Εδώ και λίγες μέρες ξαναπήραν ζωή. Και τι ζωή! Παιδικές φωνές, γέλια, κλάματα να σου παίρνουν τα αυτιά και να σε ζαλίζουν, ένας γλυκός πονοκέφαλος που σου φέρνει όμως αισιοδοξία.

Η γειτονιά, νωρίς το πρωί και το μεσημεράκι, γεμίζει ξανά επισκέπτες. Παιδιά με γονείς που έρχονται και φεύγουν. Αν τους παρατηρήσεις προσεκτικά θα δεις πολλές διαφορετικές “φυλές” και τύπους ανθρώπων να συγκεντρώνονται σε ένα σημείο, το σχολείο. Ελπιδοφόρο και όμορφο αν το σκεφτείς.

sxoleioo

Βλέπεις γονείς βιαστικούς να προλάβουν να πάνε στη δουλειά τους. Βλέπεις γονιούς αγχώδεις, αν θα είναι εντάξει το παιδί στο σχολείο. Βλέπεις γονείς υπερπροστατευτικούς που λένε ξανά και ξανά όλες τις οδηγίες στο παιδί έξω από το σχολείο. Βλέπεις και γονείς πιο αδιάφορους… Βλέπεις γονείς χαμογελαστούς και ευγενικούς να καλημερίζουν τους πάντες. Βλέπεις και γονείς πιο μαζεμένους και αμίλητους. Βλέπεις γονείς που ρωτάνε τη δασκάλα για το παιδί, αν είναι όλα καλά, βλέπεις βέβαια και γονείς που τα ξέρουν όλα και της κάνουν κήρυγμα!

Βλέπεις γονείς με κινητικά προβλήματα, με δυσκολία και πόνο να έρχονται αλλά και καμαρώνοντας που συνοδεύουν το καμάρι τους. Βλέπεις γονείς μετανάστες, συνήθως ντροπαλούς και με το κεφάλι κάτω στην αρχή. Μα όσο περνούν οι μέρες και κυλούν όλα καλά τους βλέπεις να σηκώνουν το κεφάλι, να χαμογελούν και να γίνονται πρωταγωνιστές από κομπάρσοι.

Βλέπεις και παιδιά. Πολλά παιδιά! Παιδιά ανυπόμονα, παιδιά νυσταγμένα, παιδιά επιφυλακτικά! Παιδιά κοινωνικά και θορυβώδη και παιδιά πιο ήσυχα και μετρημένα. Παιδιά που αγαπούν το διάβασμα και παιδιά που το βαριούνται. Βλέπεις και παιδιά που αγαπούν το παιχνίδι και παιδιά που.. άκυρο, όλα τα παιδιά αγαπούν το παιχνίδι!

Σκέφτεσαι, τι ωραίο που είναι να βλέπεις το μπαμπά- στέλεχος πολυεθνικής να συζητά με το μπαμπά- μπογιατζή για το ποδόσφαιρο που παίζουν τα παιδιά τους και τη μαμά καριέρας με τη μαμά που καθαρίζει σπίτια να συζητούν για το κολατσιό που δίνουν στα παιδιά κι αν αρέσουν στις μικρές τα φρούτα.

2

Είναι σε όλες τις γειτονιές, όλα έτσι ήρεμα και “αγγελικά πλασμένα” όμως; Δύσκολα. Αν προσέξεις καλύτερα ούτε και στη δική μας είναι έτσι. Κρύβονται διάφορες ιστορίες πίσω από όλο αυτό το πήγαινε-έλα. Και μέσα στο σχολείο ακόμα περισσότερες. Οι δασκάλες σίγουρα θα μπορούν να διηγηθούν πολλές.

Το μόνο που είναι σίγουρο ότι η γειτονιά και το σχολείο που της δίνει ζωή, φέρνουν κοντά πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, γονείς και παιδιά! Άραγε καταφέρνει και να τους ενώσει κιόλας;

Μια τυχαία μέρα

Μία τυχαία μέρα, σε ένα τυχαίο σπίτι κάπου στην Αττική:

Ξυπνάει και προσπαθεί να καταλάβει πίσω από την κουρτίνα αν έχει βγει ο ήλιος. Κοιτάει το κινητό δίπλα. Τι ώρα είναι, λες να μην άκουσα το ξυπνητήρι; Είναι 6:30, πάλι ξύπνησε πριν χτυπήσει. Θα κοιμηθεί λίγο ακόμα. Ξανακοιτάει, 6:37 και μετά 6:46. Και 6:53. Άστο, χεστο θα σηκωθεί, για ένα τέταρτο δεν έχει διαφορά.

Πάει να φτιάξει τον καφέ του. Όσο περιμένει να ζεσταθεί το νερό τσεκάρει το e-mail του στο κινητό. Ώπα πήγε 7:30 κιόλας, πρέπει να σηκώσω τα παιδιά. Πάει ο καφές!

Ετοιμάστηκαν όλοι. Έτοιμα τα τοστάκια, τα παγούρια, τα βιβλία, το laptop, ο φορτιστής, κλείνουν οι τσάντες! Ρε παιδιά αφήστε τώρα τα αυτοκινητάκια να βάλουμε παπούτσια. Άντε, πάμε, πάλι θα αργήσουμε!

Μπαίνει στο αμάξι, μαζί με όλη την ομάδα. Στάση για τον παιδικό, στάση για το σχολείο, στάση στο μετρό για τη γυναίκα του. Βενζίνη μην ξεχάσει, τώρα όμως ή μετά τη δουλειά; Θα βρει να παρκάρει στη δουλειά άραγε ή θα κάνει πάλι κύκλους; Άσε καλύτερα να βάλει τώρα βενζίνη.

Κωλοφαρδία, βρήκε με τον 2ο κύκλο θέση, στα 5 λεπτά από το γραφείο! Πάλι καλά.

Στο γραφείο θα ετοιμάσει και τον καφέ. Κάτσε να στείλει 1-2 e-mails που επείγουν πρώτα. Χτυπάει και το τηλέφωνο, όλα μαζί! Εντάξει πήγε 11:30, ας τον παραγγείλει τον καφέ, δεν προλαβαίνει να πάει στην κουζίνα να τον φτιάξει.

Meeting λέει 13:00- 14:30. Έχει πάει 15:15 κι ακόμα να τελειώσει, χωρίς να βγαίνει και άκρη. Μόλις βγει να μπει στο e-banking να πληρώσει τη ΔΕΗ και το κινητό, πάλι έσκασε μήνυμα για φραγή. Ή μήπως να αφήσει τη ΔΕΗ (το κόβουν το ρεύμα χωρίς προειδοποίηση; δεν το κόβουν) και να πληρώσει έστω έναντι το ενοίκιο, 9 έφτασε ο μήνας. Κάτσε, τέλειωσε το meeting να μαζευτεί πίσω στο γραφείο μπας και τελειώσει κάποια στιγμή. Έχει και σούπερμαρκετ, σήμερα θα το προλάβει ανοικτό πάση θυσία!

businessman-running

Τελικά έβαλε έναντι για το ενοίκιο. Έστειλε και μήνυμα στο viber στη γυναίκα του για λίστα σουπερμάρκετ, αλλά να μη βγουν πολλά! Τρώγοντας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή τσέκαρε και το facebook λίγο, μην είναι και τελείως ακοινώνητος. Άντε 33 αδιάβαστα e-mails έχουν μείνει και μία παρουσίαση κι έφυγε!

Το πρόλαβε το σουπερμάρκετ άνετα, 20:30 ήταν ήδη μέσα με καρότσι και ψώνιζε! ΟΚ, η παρουσίαση έχει κάτι εκκρεμότητες αλλά το βράδυ που θα κοιμηθούν τα παιδιά την τελειώνει.

Αγχώνεται όσο περνάει η ώρα, πάλι γέμισε το καρότσι, να δούμε πόσο θα βγει. Μήπως να μην πάρω την προσφορά με τις πάνες αφού δεν ήταν στη λίστα; Αλλά πάνες είναι, θα χρειαστούν, δε χαλάνε! Μία κυρία τον κοιτάει τον κοίταξε περίεργα στο διάδρομο με τα καθαριστικά. Λες να μην τα έλεγα από μέσα μου; Να νομίζει ότι παραμιλάω;

Κάνει είσοδο στο σπίτι με τις 5 τσάντες πολλαπλών χρήσεων (να κάνουμε και κάτι για τον πλανήτη εκτός την ανακύκλωση). Τα παιδιά τα πρόλαβε ξύπνια; Ναι, ευτυχώς! Γκρινιάζουν λίγο βέβαια αλλά τον περίμεναν. Τακτοποιεί τα πράγματα να βοηθήσει και λίγο τη γυναίκα του. Τι ώρα είναι, προλαβαίνει το ματς; 21:50. Δεν πειράζει το δεύτερο ημίχρονο θα το δει άνετα. Ελάτε παιδιά να κάνουμε μπανάκι και να αλλάξουμε!

Κοιμήθηκαν! Κομμάτια ήταν. Αύριο ο μεγάλος έχει προπόνηση και ο μικρός αγγλικά. Πρέπει να αναλάβει έναν από τους δύο. Θα προσπαθήσει να πάει στον μεγάλο, να δει και λίγο μπάλα. Μπορεί να είναι εκεί και ο μπαμπάς του Λευτέρη να πούνε για το ματς. Αμάν, το ματς! Το ξέχασε. Πόσο να είναι; 2-2 στο 65′! Ματσάρα! Άραγε θα μπει κάτι από εδώ και πέρα να δει κι αυτός ή έβαλαν ότι ήταν να βάλουν;

Έληξε το ματς. Ώρα για ύπνο. Αλλά έχει ξεμείνει η παρουσίαση. Πόση ώρα θα πάρει, θα την κάνει τσακ-μπαμ να φύγει από τη μέση.

Ξαπλώνει, βάζει ξυπνητήρι στις 7. Απομένουν 4 ώρες και 32 λεπτά τον ειδιοποιεί το κινητό. Λίγο ρε γαμώτο. Αλλά τι να πουν κι άλλοι που ξυπνάνε από τις 5 και πάνε στην οικοδομή

Κλείνει τα μάτια. Επιτέλους ύπνος. Αλλά που είναι ο ύπνος; Γιατί έχει αυτή την ανησυχία; Ή μήπως είναι ταχυπαλμία; Ξέχασε κάτι; ΚΤΕΟ πότε περνάει το αμάξι; Το δάνειο το πλήρωσε; Πάλι δεν βρήκε χρόνο να πάει σινεμά με την Ελένη. Δε ρώτησε και το μικρό για το σχολείο, μόνο τον μεγάλο, θα στενοχωρεθεί. Ραντεβού στον παιδίατρο να κλείσουν αύριο. Για κούρεμα να πάμε με τα παιδιά λες το Σάββατο;

Τι σκατά όλες οι σκέψεις τώρα που πάει να κοιμηθεί τον θυμήθηκαν; Κι αύριο μέρα είναι!

Μαθήματα σύγχρονης ελληνικής ιστορίας στην παιδική χαρά!

Κυριακή πρωί, έχω πάρει τους δύο μικρούς και έχουμε πάει παιδική χαρά. Όποιος το έχει δοκιμάσει με συνδυασμό 5χρονου και του 1χρονου που δοκιμάζει τα πρώτα του βήματα μπορεί να καταλάβει τον πανικό που επικρατεί!

Κάποια στιγμή εκεί που ο μεγάλος κάνει κούνια τον μικρό (γκουχ γκουχ…) βλέπω στο παγκάκι που έχουμε αφήσει την τσάντα και δίπλα τη μπάλα να πλησιάζει ο πιτσιρικάς που λίγο νωρίτερα είχε κάθετα αρνηθεί στο Γιάννη να παίξουν μπάλα.

Είδα ότι την πήρε αλλά ΟΚ, γιατί να μας πειράζει; Παραδίπλα η μαμά του, 40άρα, με κάτι πανομοιότυπες φίλες της, κοιτάνε. Τον βλέπω από μακριά να στήνει τη μπάλα και να σουτάρει προς το σημείο που λείπει το πλέγμα από την περίφραξη. Ακριβώς απέξω έχει 2 μέτρα χώμα, θάμνους και μετά γκρεμό.

Δεν το πετυχαίνει με την πρώτη και ετοίμαζεται να ξαναδοκιμάσει. Η μαμά ατάραχη! Λέω του μεγάλου που κουνάει αμέριμνος την κούνια “θες να πας να πεις στο παιδάκι οτί εκεί θα τη χάσουμε τη μπάλα“;

Πλησιάζει κάπως διστακτικά και μέχρι να προλάβει να κάνει εισαγωγή η μπάλα έχει φύγει έξω! Τινάχτηκε κι ο δικός μου να προλάβει τη μπάλα (δεν παίζουμε με αυτά) και τρέχει! Ευτυχώς την πρόλαβε στο τσακ. Εντωμεταξύ έχω βουτήξει το μικρό και πάω κι εγώ, μην φύγει (το παιδί, όχι η μπάλα) σε κανένα γκρεμό.

Η μαμά συνεχίζει να χαζεύει ατάραχη χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι ότι υπάρχω στο χώρο κι ότι παρακολουθούσα. Επιστρέφει ο Γιάννης απέξω με τη μπάλα στα χέρια και ύφος “τι πήγαμε να πάθουμε”. Με το που μπαίνει μέσα πάει πάνω καταπάνω ο πιτσιρικάς της μαμάς να την ξαναπάρει! Ο δικός μου δεν την αφήνει και με βιασύνη τον προσπερνά. Η μαμά με έχει πια δει και γυρίζει προς το μέρος μου.

Βέβαιος πως θα ζητήσει συγνώμη παίρνω τη στάση “δεν πειράζει συμβαίνουν αυτά”. Εκείνη όμως, ίσως νομίζοντας ότι δεν έχω δει το στόρυ από την αρχή (ή ίσως και όχι), ξεστομίζει ένα: “ωραίους τρόπους έχει το παιδί ΣΟΥ” και με αφήνει παγωτό! Το παίρνει και αποχωρεί ενοχλημένη προς το δίπλα καφέ που καθόντουσαν όλη η παρέα.

Ένα “πλάκα μου κάνετε” που πρόλαβα να πω το αγνόησε! Δε θα πέσει και στο επίπεδό μου!

Και όλο αυτό γιατί το εξιστορώ; Γιατί αν το σκεφτείτε  όλο αυτό είναι η επιτομή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και της πορείας του κοινωνικού μας συνόλου. Ένα υπέρ-ταχύρυθμο μάθημα ιστορίας σε μια παιδική χαρά ένα Κυριακάτικο πρωινό!

Μόγλης

Ένα από τα μεγαλύτερα «δώρα» της πατρότητας είναι η ευκαιρία που σου δίνεται να ξαναδείς τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που τον ανακαλύπτει, μέρα με τη μέρα. Βλέπεις την αθωότητα, την απλότητα αλλά και την καθαρότητα που αντιμετωπίζουν τα πράγματα. Καταλαβαίνεις έτσι πόσο πολύπλοκη κάνουμε πολλές φορές τη ζωή μας. Καταλαβαίνεις όμως και πόσο σημαντικά είναι κάποια πράγματα που συχνά μέσα στη ρουτίνα ή και στην σκληρότητα που σου επιβάλλει η ζωή, τα ξεχνάς ή τα υποτιμάς.

Το Σαββατοκύριακο λοιπόν, έκατσα να δω με τον- 3 χρονών και κάτι- γιο μου την ταινία «Μόγλης». Κλασσική παιδική ιστορία, βιβλίο που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε διαβάσει. Για όσους δεν έχει τύχει να το διαβάσουν, πρόκειται για ένα παιδί που μεγαλώνει μόνο του, χωρίς γονείς και γενικότερα ανθρώπους, μέσα στη ζούγκλα με τη βοήθεια των ζώων της.

%ce%bc%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%b7%cf%82

Εξηγώντας του λοιπόν τι είναι αυτό που βλέπουμε του είπα ότι το παιδάκι αυτό μεγαλώνει μόνο του, μέσα στα ζώα. Με κοίταξε με εμφανή απορία αλλά δεν το σχολίασε. Λίγα λεπτά μετά κι ενώ θεώρησα ότι πια είναι κατανοητό το σενάριο, επανήλθε: «Και που είναι ο μπαμπάς και η μαμά του»; Του εξήγησα και πάλι όσο μπορούσα πιο αναλυτικά.

Είδαμε το έργο- όσο μπορεί ένας τρίχρονος να δει συγκεντρωμένα έργο- και μετά ασχοληθήκαμε με άλλα θέματα, κυρίως με παιχνίδι βασικά. Ξαφνικά διακόπτει το παιχνίδι του και με ρωτά ξανά κοιτώντας με στα μάτια με μεγάλη σοβαρότητα: «Μπαμπά, που ήταν ΟΜΩΣ ο μπαμπάς του παιδιού από το έργο με τα ζωάκια»; Του εξηγώ ξανά, αλλά έβλεπα καθαρά ότι περιγράφω κάτι αδιανόητο.

Αρκετές ώρες μετά και λίγο πριν κοιμηθεί επανήλθαμε στο θέμα.

  • Μπαμπά, αύριο θα πας δουλειά κι εγώ σχολείο;
  • Ναι, είναι Δευτέρα αύριο, θα πάμε.
  • Και μετά τη δουλειά θα έρθεις σπίτι;
  • Ναι, θα έρθω να παίξουμε.
  • Α! Και θα έρθει (προφανώς όχι σε εμάς αλλά στο παιδί του) και ο μπαμπάς του παιδιού από το έργο με τα ζωάκια; (με πραγματική αγωνία)

Κάπου εκεί κατάλαβα, πόσο είχε επηρεάσει το μυαλουδάκι του αυτή η υπόνοια απώλειας που του περιέγραψα. Πόσο αδιανόητο και έξω από τον κόσμο του είναι το σενάριο ένα παιδί να μην έχει τους γονείς του. Και συνειδητοποίησα μέσα από την καθαρή και αθώα ματιά του, πόση αξία έχει να εκτιμούμε το γεγονός ότι μεγαλώσαμε με τους γονείς μας ή με δικούς μας ανθρώπους. Και να μπορούμε, έστω και στο ελάχιστο, να καταλάβουμε την ψυχολογία που έχει ένα παιδί που δεν τους έχει, για τον οποιοδήποτε λόγο. Όταν αρχίσουμε να το καταφέρνουμε θα έχουμε κάνει ένα καλό πρώτο βήμα στην προσπάθειά μας να είμαστε άνθρωποι.

Τι θα έκανα αν ήμουν εκεί;

Φροντίζω ως νέος κι ενεργός μπαμπάς και παράλληλα νέος άνθρωπος, καθημερινά να αφιερώνω χρόνο στην ενημέρωσή μου γύρω από θέματα παιδιού και διαπαιδαγώγησης.

Έχουμε φροντίσει στο σπίτι να έχουμε μια μίνι βιβλιοθήκη γονιών. Σερφάρω, διαβάζω ενδιαφέροντα blog posts και αναρτήσεις στα social media άλλων γονιών. Μελετάω άρθρα και απόψεις ειδικών παιδαγωγών, διατροφολόγων, ψυχολόγων, παιδιάτρων κλπ κλπ. Κοιτάζω ακόμα συνταγές για snacks κατάλληλα για παιδιά, και συστάσεις για προορισμούς ή γωνιές της πόλης που θα μπορούσα να πάω με τον μικρό. Καμιά φορά, γράφω και τις σκέψεις μου, ή κάποιες ιστορίες και “μαθήματα” που αυτά τα δύο χρόνια έχω ζήσει.

Ενίοτε όταν τυχαίνει να βρεθώ σε παρέα με άλλους γονείς- ευτυχώς ακόμα δεν είναι γονείς όλοι οι φίλοι μας οπότε παίρνουμε και τζούρες της προ παιδιού εποχής- συζητάμε για το πόσο ζοριζόμαστε οικονομικά «τώρα με το παιδί», ότι «δεν είναι εύκολο τώρα να πάμε για το δεύτερο» και «πόσο βρίσκεις εσύ online τις πάνες» κι άλλα καθημερινά ζόρια.

Και πραγματικά νιώθω ζορισμένος και φοβάμαι ότι αυτό επηρεάζει και την προσφορά και τη φροντίδα μου προς το μικρό και συνολικά προς την οικογένειά μου. Και μετά βλέπω δύο φωτογραφίες κι έρχομαι στα συγκαλά μου. Γιατί ναι όντως τα φέρνουμε δύσκολα βόλτα και σαν γονείς έχουμε πολλά άγχη και θέματα. Θα έχετε δει κι εσείς τέτοιες εικόνες:

slide_433832_5660782_free

slide_433832_5660866_free

Δεν μου αρέσει το κήρυγμα και δεν σκοπεύω να κάνω για το τι πρέπει να κάνει ο καθένας μας για όλα όσα συμβαίνουν. Απλά έβαλα προς σκέψη μια ερώτηση που μου έχει εδώ και μέρες καρφωθεί στο μυαλό, «Τι θα έκανα αν ήμουν εκεί κι έπρεπε να προστατέψω το παιδί μου;»

Αυτό το κείμενο το φιλοξένησε και το superdad:  http://www.superdad.gr/keimena/ti-tha-ekana-an-imoun-ekei/ 

Μαλώνουν τα παιδιά και οι μπαμπάδες!

Μαλώνουν οι γονείς τα παιδιά; Ναι, τα μαλώνουν.

Είναι σωστό να μαλώνουν οι γονείς τα παιδιά; Ναι, είναι σωστό.

Υπάρχουν όρια και σωστές ή λάθος μέθοδοι στο μάλωμα των παιδιών (ειδικά όταν είναι πολύ μικρά); Ναι, υπάρχουν.

Τρία βασικά πράγματα που όλοι οι γονείς πρέπει να ξέρουμε και που έχουν επιστημονική σφραγίδα και αποδοχή.

Ωραία λοιπόν. Πάμε και λίγο παρακάτω.

Έχει διαφορά το μάλωμα της μαμάς από του μπαμπά; Ναι, έχει. (λένε οι ψυχολόγοι).

Είναι σημαντικό να έχουν οι γονείς ενιαία στάση στο μάλωμα; Ναι, είναι πολύ σημαντικό. (το λένε επίσης οι ψυχολόγοι).

Όλα τα παραπάνω είναι γνώσεις που με διάβασμα, μελέτη και έρευνα κατάφερα να συγκεντρώσω αποκλειστικά και μόνο για το superdad. Θα σας μάζευα και βιβλιογραφία αλλά δε θέλω να κουράζω το κοινό.

Μπράβο θα μου πείτε, αλλά τι μας το λες; Το λέω για να απενοχοποιήσουμε το μάλωμα σαν διαδικασία αλλά και να το βάλουμε στη σωστή βάση.

Having said that (όπως λέμε και στα Ανώγεια- το χωριό μου στην Κρήτη ντε που αν δεν έχετε πάει, χάνετε, να πάτε!) έχω να προσθέσω μερικές ακόμα συμβουλές με το επιστημονικό κύρος που μου δίνει η επί 1,5 χρόνο θητεία μου ως μπαμπάς.

1390841070-paidi-timoria-efesi-giagia

3+1 (κι όχι τέσσερα, έτσι είναι το trend τώρα) tips για το μάλωμα λοιπόν:

1.Όταν μαλώνετε το μωρό μη φωνάζετε. Ζωηρό είναι δεν είναι κουφό. Μιλήστε με αυστηρό τόνο και πάρτε αυστηρό βλέμμα (εκεί κρίνονται όλα συνάδελφοι superdads). Πιστέψτε με θα το καταλάβει μια χαρά.

2. Επίσης κατά τη διάρκεια του μαλώματος βρείτε μια «ποινή» και να την επιβάλλετε κάθε φορά, τα παιδιά μαθαίνουν δια της επαναλήψεως. Στο δικό μου το case study το παιδί κάθεται στη γωνία του καναπέ για 5 λεπτά «μέχρι να ηρεμήσει». Συνήθως πιάνει!

3. Μόλις το μαλώσετε θα αρχίσει να σας καλοπιάνει. Κάντε την καρδιά σας πέτρα και μην πέσετε. Όχι αμέσως έστω.
+1 (δηλαδή 4). Στα διάφορα μαλώματα θα δείτε διάφορες αντιδράσεις. Από χειλάκια να μαζεύονται (είναι μεγάλοι ηθοποιοί τα παιδιά) έως και νεύρα (πχ ένας τοσοδούλης να κοπανάει τοίχους και τραπέζια σα να ναι ο Σουγλάκος ή ο Τρομάρας). Επιστρατεύστε όλη σας την αυτοπειθαρχία για να μη γελάσετε εκείνη την ώρα! Αλλιώς θα χαθεί το παιχνίδι. Πάλι.

shouting

Παιδί εναντίον καθημερινότητας…

Κείμενό μου για το superdad.gr, από τη ζωή βγαλμένο…:

Τα φέρνει έτσι η ζωή συχνά πυκνά, που τις πιο μεγάλες χαρές, τα σημαντικότερα – θετικά – πράγματα που μας συμβαίνουν τα επισκιάζει η σκληρή πραγματικότητα και η πιεστική καθημερινότητα.

Όχι, δεν ανακαλύπτω τον τροχό, ούτε φιλοσοφώ ψάχνοντας να γράψω κάτι βαρύγδουπο. Μονολογώ (μονογραφώ ας πούμε, συγγραφική – τρομάρα μου – αδεία). Μονολογώ λοιπόν επειδή συνειδητοποιώ ότι το τελευταίο διάστημα ήμουν χαμένος. Πολλή δουλειά, πηγαίνω αργά σπίτι και φεύγω νωρίς. Προβλήματα και έννοιες που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς και να χαλαρώσεις ούτε εκείνα τα σκόρπια δίωρα που βρίσκεσαι με την οικογένειά σου. Και νιώθω ότι παραμελώ τους πιο δικούς μου ανθρώπους. Και κυρίως το μικρό μου κολλητό! Σαν να με καταπίνει η καθημερινότητα. Και απογοητεύομαι. Με χαλάει πολύ. Το βρίσκω λάθος.

Και θα μου πεις, καλά ρε φίλε, δε βλέπεις γύρω σου, όλοι έτσι είμαστε! Και θα έχεις δίκιο. Έτσι είμαστε. Μπορούμε όλοι όμως άραγε να έχουμε επίγνωση πόσο κακό κάνουμε στον εαυτό μας, στη γυναίκα μας και κυρίως στα παιδιά μας; Ακόμα και συνολικά στην κοινωνία.

Και θα μου ξαναπείς, στη θεωρία είμαστε όλοι πρώτοι! Και πάλι θα έχεις δίκιο. Πόσο εύκολο είναι λοιπόν μέσα σε μια ούτως ή άλλως δύσκολη καθημερινότητα να μην παραμελείς τον σημαντικότερό σου ρόλο, του μπαμπά; Πόσο ακόμα δυσκολότερο είναι να διαχειριστείς το συγκεκριμένο ρόλο όταν προκύπτουν και έκτακτα προβλήματα εξτρά στην ήδη γερή δόση δυσκολιών που όλοι «απολαμβάνουμε»;

Γιατί όταν εσύ γυρνάς άδειος σπίτι φίλε και συνάδελφε superdad, είναι εκεί και σε περιμένει πώς και πώς ο μικρός πρίγκιπας ή/και η πριγκίπισσα σου. Σε περιμένει πολλές ώρες με πολλές απαιτήσεις. Θέλει να παίξετε όπως παίζει με το μπαμπά (με τη μαμά παίζει αλλιώς, αυτό είναι ξεκάθαρο). Θέλει να το χαϊδέψετε και να κάνετε μαζί μπάνιο. Θέλει να κουβεντιάσετε και να κάνετε αστεία. Θέλει να δείτε μαζί το «Μικρό Νικόλα» ή να διαβάσετε την ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας (ναι, για 23324η φορά). Θέλει το μπαμπά του σε φουλ φόρμα και απόλυτα αφοσιωμένο.

Πώς γίνεται όμως αυτό; Προφανώς και δεν έχω manual και οδηγίες. Δεν ξέρω πώς γίνεται. Το ψάχνω κάθε μέρα. Αν κάποιος έχει καμιά καλή ιδέα ευχαρίστως να μας την παρουσιάσει! Ο μοναδικός τρόπος που έχω βρει είναι να βάλεις τον εαυτό σου να σκεφτεί εκείνη την ώρα, ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή που έχει ζήσει ποτέ. Εμένα πάντα μου έρχεται στο μυαλό το μαιευτήριο. Εκείνες οι πρώτες ώρες. Μετά κάνε και δεύτερη ερώτηση, ποια είναι η πιο πρόσφατη στιγμή ευτυχίας (ή έστω ηρεμίας) που έχεις ζήσει πρόσφατα; Σου βάζω και στοίχημα ότι πάλι στο μικρό θα καταλήξεις (ξέρεις, που χόρευε πάνω στον καναπέ, που παίζατε μπάλα στο πάρκο, που περπατούσατε χέρι- χέρι, που σας πήρε ο ύπνος αγκαλιά…).

Λοιπόν τώρα που το σκέφτομαι (εννοείται μονολογώντας) είναι αυτοτροφοδοτούμενη η ευτυχία. Δίνεις σημασία στο παιδί σου, στην πηγή της ευτυχίας δηλαδή, την καλλιεργείς, τη βοηθάς να παράγει και θα σε αποζημιώσει με πολλές καθημερινές στιγμές. Κι αυτές οι στιγμές είναι η βενζίνη σου για το καθημερινό δρομολόγιo στα ζόρια σου.

Για την τελευταία παράγραφο, έχω κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα να ξέρετε. Το υπόλοιπο ελεύθερα.

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/paidi-enantion-kathimerinotitas/ ]

Και τι συμβουλεύεις το φίλο που σκέφτεται να μπει στο club των μπαμπάδων;

Συχνή συζήτηση στις παρέες μου είναι το θέμα παιδί. Σαν απόφαση ζωής. Πολλοί φίλοι το βλέπουν θετικά, αλλά το σκέφτονται. Για προφανείς λόγους…

γράφει ο Χρίστος Σμπώκος

Άλλοι πάλι το θέλουν θεωρητικά, αλλά στο μέλλον. Και άλλοι δεν το έχουν ακόμα διανοηθεί. Μια λογική κατάσταση για το κοινό 28-35 στο οποίο κινούμαι. Με ρωτάνε λοιπόν ως – σχετικά νέο στα 31 μου – μπαμπά τη γνώμη μου. Και πολλές φορές σκέφτομαι αν η απάντησή μου είναι ενθαρρυντική ή όχι.

Γιατί νιώθω ότι ενώ τονίζω πολλές φορές ότι είναι η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ, μετά στην προσπάθειά μου να μη γίνω τελείως μελό, χαζομπαμπάς τους υπέρ-αναλύω τις δυσκολίες του project. Και τρομάζουν ελαφρώς. Από την άλλη, αν τους παρουσιάσω μια ιδανική πραγματικότητα, τι φίλος και κυρίως τι σόι σύμβουλος είμαι; Δεν πρέπει να ξέρουν ότι αλλάξει η καθημερινότητά τους; Δεν πρέπει να ξέρουν ότι αλλάζουν τα ωράριά τους; Τα οικονομικά τους; Δεν πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να οργανωθούν και να προσχεδιάσουν αλλά κυρίως να εφαρμόσουν όσα έχουν συζητήσει σαν ζευγάρι ώστε το παιδί να είναι για καλό της μεταξύ τους σχέσης κι όχι μπουρλότο; Δεν πρέπει να τους θέσω το διαχρονικό θέμα του σόι management;

Να τους εξηγήσω ότι θα χρειαστεί κόπο και σύστημα για να μην κάνουν αυτά που κοροϊδεύουν και να διατηρήσουν (κάποια) από τα στέκια και τις συνήθειές τους (και άρα και τις παρέες τους); Για όλα τα θέματα που απαιτούν απόφαση, πάντα πιστεύω ότι πρέπει να έχεις υπολογίσει όλη την εικόνα. Την πραγματική εικόνα. Να μπουν τα πάντα στη ζυγαριά.

Από την άλλη πλευρά της ζυγαριάς μπαίνει ουσιαστικά ένα και μόνο πράγμα. Το πόσο θες να αποκτήσεις παιδί. Προσοχή, όχι πόσο νομίζεις ότι θες. Ούτε «έχω πάει 35 οπότε πρέπει να θέλω να αποκτήσω παιδί». Πρέπει να το θες. Αυτό και μόνο. Και να κατανοείς ότι «θέλω παιδί» σημαίνει, θα κάνω κάθε προσπάθεια, κόπο και θυσία όχι μόνο για να είναι αυτό ευτυχισμένο αλλά κι εγώ και η γυναίκα μου.

Γιατί μεταξύ μας φίλε αναποφάσιστε η ευτυχία του νέου μέλους είναι σε άμεση συνάρτηση με την ευτυχία των γονιών. Αν δεν υπάρχει αυτή η ισορροπία (ανεξάρτητα από γάμους κλπ) τότε δεν βγαίνει η εξίσωση.

Συνήθως μετά από τη συζήτηση που περιέγραψα, όσοι γενναίοι φίλοι νιώθουν ότι συνεχίζουν να θέλουν παιδί ρωτάνε «ωραία τα λες. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω;». Εκεί κάπου κολλάει η συζήτηση. Γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει μια γενική συνταγή να «μαγειρέψεις την πατρότητα ή τη μητρότητα» για να σου βγει νόστιμη. Ο καθένας έχει το στυλ του, το αλατοπίπερό του και την προσωπικότητά του.

Και θα πρέπει να ετοιμαστεί μόνος του, μαζί με τη σύντροφο του. Οι άλλοι όλοι είμαστε χρήσιμοι μόνο για brainstorming. Μετά, τη στρατηγική σου την ετοιμάζεις μόνος σου. Καμιά φορά λοιπόν, έχοντας κάνει μια ανάλυση – συζήτηση ωρών που δεν καταλήγει πουθενά και η παρέα σε κοιτάζει με το βλέμμα απορίας σαν να είσαι ο Φώτης Κουβέλης σε ερώτηση για το μνημόνιο, ή ο Πρόεδρος του Εδεσσαϊκού στο διάσημο βίντεο ή κι ο καθηγητής της Χημείας σε τάξη τριτοδεσμιτών, καταλήγω να κάνω μια παρομοίωση: Το να αποκτάς παιδί μοιάζει σαν να πηγαίνεις σε ελεύθερο camping. Περνάς πολύ ωραία όταν έχεις πάει προετοιμασμένος. Αν προετοιμαστείς για διακοπές σε 5αστερο ξενοδοχείο με τα όλα του και καταλήξεις σε ελεύθερο camping, δεν περνάς καθόλου καλά…

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/kai-ti-symvouleveis-to-filo-pou-skeftetai-na-mpei-sto-club-twn-mpampadwn/ ]

Διακοπές με μωρό: Ουτοπία ή ρεαλιστικό σενάριο;

Πλησιάζει και για μας το διάστημα των διακοπών μας, πρώτη φορά με το νέο μέλος της οικογένειας. Το έχουμε καταλάβει από την προετοιμασία ότι όλα θα είναι διαφορετικά… γράφει ο Χρίστος Σμπώκος Ποια προετοιμασία θα ρωτήσουν όσοι δεν έχουν φτάσει σε αυτή τη φάση. Αν συνάδελφε μπαμπά νομίζεις ότι θα κλείσεις απλά ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο που θα βρεις σε καλή τιμή σε ένα ωραίο μέρος, είσαι γελασμένος. Αυτή τη φορά θα πρέπει να πάρεις να ρωτήσεις, «έχει ψυγείο; έχει μάτι να ζεστάνεις το φαγητό του μικρού; έχει εκεί κοντά μαγαζί να πάρεις φρούτα και λαχανικά; είναι κοντά στη θάλασσα ώστε να μην τρώει όλη τη ζέστη και τον ήλιο το μωρό; έχει παρκοκρέβατο ή πρέπει να φέρεις εσύ;» Μετά πρέπει να ψάξεις στην περιοχή, «έχει παραλίες καθαρές; έχουν χώρο για ομπρέλα κλπ; έχει σχετική ησυχία;» Ως πέρυσι, έψαχνες αν έχει καλή νυχτερινή ζωή, άντε και καμιά καλή ταβέρνα ή και τίποτα. Πήγαινες εκεί και ό,τι κάτσει. Φέτος όμως νέε μπαμπά το «ό,τι κάτσει» δε θα φορεθεί στις διακοπές σου και πολύ. Και βέβαια μετά πρέπει να σκεφτείς τι θα πάρεις. Η εποχή του «μια τσάντα με τα μαγιό και τις πετσέτες, ένα βαλιτσάκι με 2 βερμούδες, 1 τζιν και μερικά μπλουζάκια» και «μην ξεχάσω τις ρακέτες και το φορτιστή», πέρασε! Προετοιμάζεις πάνες, αλοιφές και ό,τι άλλο περιλαμβάνει το νεσεσέρ ενός μωρού. Προετοιμάζεις και θερμός, ψυγειάκι και τα σχετικά. Προετοιμάζεις και αυτά που ίσως να κορόιδευες ως χθες, ομπρέλα θαλάσσης, αντηλιακά με δείκτη 105, παιχνιδάκια, απόχες, κουβαδάκια και όλο το πακέτο αυτό.

Beach-Trip-with-Baby

Ξέρω τα ακούς όλα αυτά και νιώθεις να πελαγώνεις. Ή έστω να ξενερώνεις. Και σίγουρα αρχίζεις να φοβάσαι ότι φέτος διακοπές δε θα κάνεις. Δε θα ξεκουραστείς ούτε λεπτό. Ότι ο ύπνος, η χαλάρωση και η ηρεμία είναι μια ουτοπία. Ε λοιπόν φίλε και συμμαχητή μπαμπά, αν το πας καλά το πράγμα δε θα είναι ουτοπία. Ίσα ίσα που μπορεί αυτές οι λίγες μέρες να είναι μια όαση. Πώς, θα μου πεις.Nαι, καλά το κατάλαβες, έχω μια θεωρία – πρόταση πάνω και σε αυτό. Και αυτή τη φορά μάντεψε. Δεν έχει καμία σχέση με ποδόσφαιρο. Για σκέψου λοιπόν. Έχεις προετοιμαστεί, έχεις κάνει όλο το σχέδιο, είσαι πανέτοιμος. Φτάνεις στον προορισμό σου. Πώς θα καταφέρεις να ξεκουραστείς καλά; Απλά θα ακολουθήσεις ακριβώς το πρόγραμμα του μωρού. Μα είναι ενός χρόνου θα μου πεις. Μα γι’ αυτό ακριβώς θα σου απαντήσω. Τι κάνει το μωρό; Ξυπνάει το πρωί και τρώει πρωινό. Κάνε κι εσύ το ίδιο. Μετά πάει στη θάλασσα. Κάνε το ίδιο κι εσύ. Πιθανόν μετά θα φάει το φρουτάκι του και θα κοιμηθεί μισή ώρα. Φάε κι εσύ το φρουτάκι σου και άραξε ένα μισάωρο. Αν θες κοιμάσαι ή εναλλακτικά διαβάζεις το βιβλίο σου ή την εφημερίδα σου να δεις μπας και πήρε κανένα παίκτη η ομαδάρα ή αν έγιναν εκλογές και δεν το πήρες χαμπάρι. (Συμβουλή, προτίμησε το βιβλίο σου). Μετά θα σηκωθεί το μωρό, να παίξετε λιγάκι. Δες το σαν ελαφριά γυμναστική – ή και πιο εντατική, ανάλογα το μωρό. Μετά θα πεινάσει το παιδάκι. Θα πεινάσεις κι εσύ. Τρώτε το γευματάκι σας και ενώ έξω σκάει ο τζίτζικας, ρίχνετε ένα μεσημεριανό υπνάκο στη δροσιά. Απόγευμα, λίγο παιχνίδι, λίγο θάλασσα, αρκετή βόλτα, ένα σνακ (γιαούρτι το μωρό; Frozen yogurt εσύ!). Και μετά πάλι βραδινό για όλους, λίγο ακόμα βόλτα ή χαζολόγημα στη δροσιά, 8-9 ώρες ύπνος για το μωρό και (σχεδόν) άλλες τόσες για σένα.

Για σκέψου, πόσες φορές μέσα στη χρονιά έφαγες κανονικό μεσημεριανό κι όχι στη δουλειά στο πόδι; Πόσες μέρες τον υπόλοιπο χρόνο συνδύασες άσκηση, βόλτα, παιχνίδι και μεσημεριανό ύπνο; Και βέβαια πόσες μέρες κατάφερες να κοιμηθείς 8-10 ώρες; Το πατροπαράδοτο «μαμ, κακά, νάνι» λοιπόν είναι μια εξαιρετική συνταγή για διακοπές και ξεκούραση. Σε 5-6 μέρες θα έχεις φορτίσει μια χαρά τις μπαταρίες σου. Κι αν θες και ποτάκια και λίγο ξενύχτια, αν έχεις μωρό που κοιμάται παντού κι αυτό μπορείς να το κάνεις. Προφανώς σε πιο χαλαρό τέμπο. Αν πάλι θες να θυμηθείς και λίγο τα παλιά, δρομολόγησε να πας, όπου πας, αντί ας πούμε 7 στις 7 μέρες της άδειας μόνο τις 5, με το γνωστό πρόγραμμα «μαμ, κακά, νάνι» που συζητήσαμε. Και τις 2 πρώτες άσε το παιδί στη μαμά, τον αδερφό, την πεθερά, την κουμπάρα, κάπου που να εμπιστεύεσαι και κάνε 2 ξεγυρισμένα ξενύχτια από τα παλιά. Ούτως ή άλλως δε σε βλέπω μετά από τόση αποχή να αντέχεις για παραπάνω. Παν μέτρον άριστον…

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/diakopes-me-mwro-outopia-h-realistiko-senario/ ]