Μιλημένα- ξηγημένα από τώρα

Ψηφίζω εδώ και περίπου 15 χρόνια. Στις εκλογές αυτές του φθινοπώρου που έρχονται, για πρώτη φορά νιώθω άστεγος. Και για πρώτη φορά βλέπω έως και στην αποχή πολιτικό μήνυμα κι επιλογή. Αν και συνεχίζω να μη μπορώ να την “καταπιώ” κι άρα να την εφαρμόσω σαν λύση αυτή την αποχή.

Δυστυχώς το κόμμα που ψήφιζα από τα πέτρινα του χρόνια όπου οριακά έμπαινε στη Βουλή (ή και δεν έμπαινε) με έχει απογοητεύσει. Οχι μόνο κι όχι τόσο επειδή δεν “έσκισε τα μνημόνια”. Ηξερα και καταλάβαινα πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα και δεν ήλπιζα σε πολλά επ’ αυτού. Είχα όμως απαιτήσεις και ελπίδες σε όλους τους άλλους τομείς από την “πρώτη φορά αριστερά”. Και πλην ελαχίστων αυτονόητων εξαιρέσεων (ιθαγένεια κλπ) δεν τα είδα.

Είμαι όμως και απογοητευμένος από τον τρόπο που κινείται η λεγόμενη ηγετική ομάδα. Έχουν επιλέξει το αποτυχημένο μοντέλο των παλιών κομμάτων εξουσίας και με τακτικές α λα ΠΑΣΟΚ λειτουργούν αγνοώντας τη βάση. Και προσωπικά την πολιτική την αντιλαμβάνομαι πολύ διαφορετικά. Σε προηγούμενα κείμενα μου το χω αναλύσει κι άλλες φορές αυτό το κακό.

Το ερώτημα είναι τι κάνουμε τώρα. Το δίπολο μνημόνιο- αντί μνημόνιο ποτέ δεν το αποδέχτηκα. Επομένως τα “μεγάλα αντιμνημονιακά μέτωπα” και η οποιαδήποτε ιδεολογική βάση που ετεροφωτίζεται και κινείται γύρω από τον άξονα αυτόν δε με ενδιαφέρουν. Πολύ αχταρμάς και “λίγο από όλα” για τα γούστα μου.

Προφανώς και δεν είναι επιλογή ούτε τα κόμματα που εκπροσωπούν το παλιό. Σε κάθε τους μορφή, κλασική α λα ΝΔ,ΠΑΣΟΚ ή πιο τρέντυ τύπου Ποτάμι. Εδώ δεν τα ψήφισαμε (κάποιοι έστω) στις καλές- τους- εποχές…

Άρα; Αδιέξοδο. Μεγάλο. Και το αδιέξοδο αυτό είναι ένα από αυτά που δε θα συγχωρήσω ποτέ στον Τσίπρα. Γιατί δεν είναι πια ο Αλέξης που γνώρισα στις αρχές του αιώνα. Δυστυχώς. Και δε μου αρκεί ότι ίσως ειναι καλύτερος και σίγουρα πιο καθαρός από τους προηγούμενους. Αυτός ο πήχης παραείναι χαμηλός για να με ενθουσιάσει!

Κοντολογίς δε ξέρω αν θα έχουμε στις 20 ή στις 27 εκλογές. Λίγη σημασία έχει. Ξέρω ότι για κάποιους από εμάς στην Αριστερά δεν υπάρχουν επιλογές, ή να το θέσω καλύτερα δεν υπάρχουν επιλογές που θα εμπεριέχουν εκπτώσεις στα όρια του αποδεκτού. Επομένως αυτό που καταλήγω είναι ότι το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να μείνω ήσυχος και σιωπηρός τις εκλογές. Εξήγησα τη θέση μου και τις διαφωνίες μου. Όμως δεν ενδιαφέρομαι να εμπλακώ σε εμφύλιες διαμάχες ούτε και βέβαια να υπερασπίζομαι την παρούσα Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ,ΛαΕ, ΚΚΕ κλπ) στις επιθέσεις των υπολοίπων.

Κι όχι “δεν βγάζω την ουρά μου απέξω”. Συνηδειτά τόσο η ομάδα Τσίπρα όσο και η ομάδα Λαφαζάνη ή η Κωνσταντοπουλου έχουν επιλέξει να με αγνοήσουν επιδεικτικά. Αρκετούς μήνες τώρα. Επομένως το να τους αγνοήσω κι εγώ τώρα είναι φυσικό επόμενο και fair play. Έχω αυτό το κουσούρι να μην ασχολούμαι με όσους οι πράξεις τους αποδεικνύουν ότι με έχουν χεσμένο. Μιλημένα ξηγημένα.

Υ.Γ: οι εκλογές αυτές, με λίστα, θα ήταν μια χρυσή ευκαιρία για όλους να βγάλουν μπροστά στελέχη,μυαλά (κι επομένως ιδέες) φρέσκα κι έξω από μηχανισμούς. Να βγει μπροστά η νέα γενιά και να διαχειριστεί σε τελική ανάλυση την κρίση που της πασάρουν οι προηγούμενοι. Οχι μόνο δε βλέπω να συμβαίνει αλλά αντιθέτως οι περισσότεροι (μεσα σε αυτο και ο ΣΥΡΙΖΑ) κινούνται στην ανάποδη λογική. Κρίμα. Αλλά είναι ένα καλό μάθημα για τη γενιά μου. Τίποτα δε θα μας έρθει εύκολο ούτε και θα μας χαριστεί. Ότι κάνουμε θα το κάνουμε με τις δυνάμεις μας και τις ικανότητές μας. Και δε μιλάω για ετεροκλητους συναςπιςμους κι ενότητες, αλλά για δημιουργικό “ανταγωνισμό” ο καθένας από το χώρο και τις θέσεις του Έχουμε τα… φρύδια όμως;

IMG_0790.JPG

Κυβέρνηση Αριστεράς μπορεί, εξουσία όμως δεν…

Μιας και το παρόν μαγαζί υπολειτουργεί λόγω διακοπών αντί σχολίου επιλέγω να κοινοποιήσω ένα post που με εκφράζει πολύ μαζί με το δικό μου σύντομο σχόλιο.

Δυστυχώς ακόμα κι αν κάποιοι καταφέραμε να πάμε διακοπές ως το χωριό μας έστω, όταν περνά από το μυαλό μας τι έρχεται “από Σεπτέμβρη” παγώνει το αίμα μας κι όλο μας το είναι.

IMG_0766.JPG

Τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ

Δε θυμάμαι να έχω συμφωνήσει ποτέ περισσότερο σε κείμενο του φίλου μου του Νάσου, με τον οποίο ούτως ή άλλως είμαστε σε ίδιο μήκος κύματος. Λέει όσα σκέφτομαι και με βγάζει από τον κόπο να τα γράφω κι εγώ. Αρκεί λοιπόν να προσυπογράψω… Γλυτώνετε και την ομοβροντία κειμένων με ίδιο νόημα έτσι!

Ακολουθεί το κείμενο του Νάσου Ηλιόπουλου στην Αυγή :

Ο αντίπαλος μας πήρε στα σοβαρά. Πίστεψε δηλαδή ότι όντως αποτελούμε συστημικό κίνδυνο. Όχι με όρους οικονομικούς, αλλά με όρους πολιτικούς. Μας αντιμετώπισαν ως απειλή για την ηγεμονία του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος. Ως το παράδειγμα που έπρεπε να τσακιστεί, έτσι ώστε μαζί μ’ αυτό να τσακιστεί και κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης, κάθε ελπίδα ανατροπής σε όλη την Ευρώπη.

Εμείς δεν πήραμε τον εαυτό μας στα σοβαρά. Δεν οργανωθήκαμε ποτέ για πραγματική μάχη. Το βασικό σημείο της στρατηγικής που μας έφερε εδώ ήταν η ευκολία με την οποία ολόκληρη η δουλειά μας στήθηκε πάνω στο πιο καλό από τα καλά σενάρια: Ότι θα καταφέρουμε να έχουμε μια καλή συμφωνία, που θα περιλαμβάνει αναδιάρθρωση χρέους και οικονομική στήριξη, κάτι που θα μας δώσει τη δυνατότητα να ακολουθήσουμε με σχετικά μικρές υποχωρήσεις τη δική μας πολιτική κατεύθυνση. Ακόμα κι αν υπήρξαν πολλές φορές δηλώσεις από κεντρικά στελέχη σε πιο επιθετικό τόνο για τους σχεδιασμούς των αντιπάλων, παρέμειναν απλά δηλώσεις. Ποτέ δεν μετατράπηκαν σε αφετηρία για την οργάνωσή μας σε διάταξη μάχης.

Όλο αυτό το διάστημα δώσαμε στον αντίπαλο τον απαιτούμενο χώρο. Δεν γίνεται να πιστεύεις ότι οργανώνεσαι για πόλεμο και να μην κάνεις ούτε τις πιο μικρές κινήσεις για να περιορίσεις μερικά από τα βασικά όπλα του εχθρού, όπως οι τράπεζες και τα ΜΜΕ. Δεν γίνεται τόσους μήνες να μην έχεις φέρει μια δική σου φορολογική πολιτική για να βρεις πόρους, υπερπολύτιμους για να επιβιώσεις στην καθημερινή μάχη που δίνεις. Δεν γίνεται να μην έχεις ψηφίσει την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους εργαζόμενους να παλέψουν για τη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια μέσα στους χώρους δουλειάς.

Στις 20 Φεβρουαρίου πήραμε ένα καθαρό μήνυμα. Ότι θα γίνει κάθε προσπάθεια για να ταπεινωθεί η αριστερή κυβέρνηση. Ούτε αυτό όμως ήταν αρκετό. Το σύνολο της δουλειάς μας παρέπεμπε σε καιρούς ήρεμης αστικής κοινοβουλευτικής ειρήνης και όχι σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης.
Η πολιτική και οργανωτική μας λειτουργία αντιστοιχεί στις ανάγκες προ κρίσης. Στη βεβαιότητα μιας κανονικότητας. Αν θέλουμε στα σοβαρά να αντιμετωπίσουμε την ευκολία με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε πολιτική και να ετοιμαστούμε για πόλεμο, πρέπει να αντιμετωπίσουμε και την ευκολία με βάση την οποία οργανώνεται η εσωτερική μας συζήτηση. Να τελειώνουμε με την κουλτούρα της «καταγραφής άποψης». Να τελειώνουμε με την ευκολία του «εγώ τα είπα». Ο αστικός τρόπος άσκησης πολιτικής, η κουλτούρα του κοινοβουλευτικού κρετινισμού μάς έχουν μπολιάσει, δυστυχώς, βαθιά. Αντιθέτως με την απογείωση στην επικράτεια του λόγου, η εργατική πολιτική πάντα κρινόταν από την οργάνωση και την πράξη. Εκεί μετρηθήκαμε και εκεί βγήκαμε όλοι μας «πολύ λίγοι».

Τώρα, λοιπόν, τι κάνουμε; Απ’ ό,τι φαίνεται, κάνουμε αυτό που μας είναι πιο εύκολο να κάνουμε. Αντί να ασχοληθούμε με το πραγματικό πρόβλημα, θα δώσουμε άλλη μια εσωκομματική μάχη. Είναι αλήθεια ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν μίλαγε για δραχμή. Δεν μίλαγε όμως ούτε για Μνημόνιο. Πως γίνεται να έχουμε έρθει σε ένα σημείο που και οι δύο επιλογές είναι ξένες προς το πρόγραμμά μας; Υπάρχει καλύτερη απόδειξη για τα όρια της γραμμής που ακολουθήσαμε;

Το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να παραδεχτούμε το αδιέξοδο. Να παραδεχτούμε επίσης ότι όλες οι πιθανές γραμμές χρεοκόπησαν μαζί μας. Επίσης να κάνουμε άλλη μια αρκετά τρομακτική παραδοχή. Ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, ακόμα κι αν είχαμε οργανωθεί σε διάταξη μάχης, ακόμα κι αν είχαμε κάνει όλες τις απαραίτητες κινήσεις την προηγούμενη περίοδο, είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο να βρισκόμασταν στο ίδιο σημείο, αργά ή γρήγορα, κάτω από το βάρος ενός ωμού ιμπεριαλιστικού συσχετισμού. Γιατί οι αγώνες δεν κερδίζονται με το δίκιο, αλλά με τη δύναμη.

Τι σημαίνουν τα παραπάνω; Πρώτα απ’ όλα να μην κάνουμε το ίδιο λάθος με άλλη γραμμή. Η γραμμή ότι θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε μια «συμφωνημένη έξοδο», που θα μας ανοίγει άλλους δρόμους, αναπαράγει τις ίδιες αυταπάτες τής εξασφαλισμένης καλής συμφωνίας. Για ποιο λόγο οι δυνάμεις που θέλουν να σε διαλύσουν να σου δώσουν μια καλά συμφωνημένη έξοδο; Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ευθύνη να ανοίξουμε από την αρχή τη συζήτηση για τη στρατηγική μας σχετικά με την Ε.Ε., αλλά τουλάχιστον αυτή τη φορά να την κάνουμε στα σοβαρά.

Το αδιέξοδο στο οποίο βρισκόμαστε είναι τόσο στρατηγικό όσο και τακτικό, γι’ αυτό ίσως και ασυνείδητα επιλέγουμε να ασχοληθούμε με κάτι πιο οικείο και εύκολο, το εσωκομματικό σκότωμα. Μπορούμε έτσι να καταλήξουμε σε δύο εξίσου καταστροφικές λύσεις. Να διαχειριστούμε τον νεοφιλελευθερισμό με ανθρώπινο πρόσωπο ή να επιλέξουμε την επιστροφή σε αυτά που ξέραμε. Δύο επιλογές εξίσου χρεοκοπημένες.

Για να μπορέσουμε να απεγκλωβιστούμε από τη θέση που βρισκόμαστε, χρειάζεται να διατηρήσουμε τη συλλογικότητά μας και δημοκρατικά να σχεδιάσουμε. Είναι σίγουρο ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο, αλλά επίσης δεν είναι δυνατόν μέσα σε λίγες μέρες από την πιο μεγάλη σου ήττα να μπορέσεις να σχεδιάσεις τον απεγκλωβισμό σου. Προϋπόθεση βέβαια παραμένει να κατανοήσουμε τη σημερινή μας θέση ως ένα «σημείο πνιγμού» από το οποίο πρέπει να φύγουμε και όχι ως σημείο σταθεροποίησης της ελληνικής οικονομίας και αναμονής των επενδύσεων και της ανάπτυξης.

Χρειαζόμαστε γρήγορα χάραξη νέας πορείας. Σε αυτή την πορεία έχουμε να αναμετρηθούμε μόνο με δύσκολα ερωτήματα. Πώς απεγκλωβίζεσαι, πώς σπας το πλαίσιο του εκβιασμού. Πώς απαντάμε στην ακύρωση της δημοκρατίας που επιβλήθηκε. Πώς οργανώνονται οι κοινωνικές αντιστάσεις και η λαϊκή συμμετοχή ως το βασικό μας όπλο για να οικοδομήσουμε τις άμυνές μας απέναντι στον ανορθόδοξο οικονομικό πόλεμο που αντιμετωπίζουμε. Μόνο έτσι θα οικοδομήσουμε τη δύναμη που θα επιτρέψει στο δίκιο μας να κερδίσει.

Σε αυτή την πορεία, το μοναδικό βαρίδι που χρειάζεται να αφήσουμε πίσω μας είναι η «ευκολία» με την οποία μάθαμε να δουλεύουμε όλοι μας.

IMG_0726.JPG

Κινούμενη άμμος…

Και τώρα τι κάνουμε σύντροφοι;

Είναι δεδομένο ότι μετά από το σοκ, την μελαγχολία (έως κατάθλιψη) της μετά τη Συμφωνία εποχής, έχει ήδη έρθει η ώρα των αποφάσεων για την επόμενη μέρα. Και η πίεση του χρόνου είναι μεγάλη. Δεν έχουμε χρόνο για άλλο μοιρολόι ούτε και για άλλο αυτομαστίγωμα. Η συμφωνία που υπογράφουμε είναι ξεκάθαρο ότι αποτελεί ήττα. Και η συμπεριφορά της Ευρώπης επίσης αποτελεί ήττα σε όσους ελπίζαμε ότι αλλάζει. Δεν αλλάζει. Όχι σήμερα τουλάχιστον.

Και σίγουρα δεν υπάρχει καθόλου χρόνος αλλά και κανένας λόγος να συνεχίζουμε να αποδεικνύουμε ότι η χυδαιότητα και η ανθρωποφαγία είναι σπορ που και η Αριστερά μπορεί να διακριθεί αν θέλει. Το συγκεκριμένο δε φαινόμενο είναι και το πιο κακό νέο για τον χώρο κι όσους ανήκουμε (ή νομίζουμε ότι ανήκουμε, ή τελοσπάντων δηλώνουμε ότι ανήκουμε) εκεί.

Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο με λίγα λόγια. Οφείλουμε όμως να βρούμε χρόνο για τρία βασικά πράγματα. Με την συγκεκριμένη σειρά κιόλας.

Πρώτον για αυτοκριτική με συμπεράσματα. Όχι γενικώς αυτοκριτική και κριτική, αυτό πάντα ξέραμε να το κάνουμε και το κάναμε καλά. Επιβάλλεται να καταλήγει κάπου. Κάναμε πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους λάθη, είτε λόγω απειρίας, είτε λόγω έλλειψης σχεδίου, είτε λόγω έλλειψης συντονισμού, είτε και προσωπικά λάθη. Σαφές αυτό. Τι μάθαμε εφόσον πάθαμε; Τι συμπεράσματα βγάζουμε από όλα αυτά; Τι καταλάβαμε από όσα ζήσαμε; Να τα καταγράψουμε για να τα έχουμε να πορευόμαστε από εδώ και πέρα.

Δεύτερον για ουσιαστική και δημιουργική συζήτηση. Όχι άλλη συζήτηση για την συζήτηση. Ούτε και ατέρμονους διαλόγους χωρίς αποτέλεσμα. Ούτε βέβαια και παράλληλους μονολόγους. Να λειτουργήσουν όλα τα «όργανα» διαλόγου, να αξιοποιήσουν τα συμπεράσματα της αυτοκριτικής και να καταλήξουν όλα αυτά να μετατραπούν σε προτάσεις. Υλοποιήσιμες. Άμεσα. Και πρώτα από όλα να χαράξουν το σχέδιο, το αφήγημα, τη στρατηγική κατεύθυνση από εδώ και μπρος στα τωρινά δεδομένα. Προφανώς και το πρόγραμμα που προτάθηκε ως σχέδιο και ψηφίστηκε στις 25/1 έχει ηττηθεί. Οφείλουμε να καταθέσουμε το σχέδιο από δω και πέρα. Συγκεκριμένο, απλό στο να επικοινωνήθει (γιατί για να έχεις στήριξη πρέπει πρώτα να εξηγήσεις) και ρεαλιστικό. Ότι και να προτείνει τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά οφείλει να έχει τα τρία αυτά χαρακτηριστικά. Αλλά δεδομένα χρειάζεται νέο πολιτικό σχέδιο.

Τρίτον πρέπει να βρούμε χρόνο από δω και πέρα να στηρίζουμε τις αποφάσεις, να τις ελέγχουμε και να τις κρίνουμε. Να μην αφήσουμε περιθώρια για «περίπου» λύσεις, αναβολές και ημίμετρα. Ότι αποφασιστεί ως κατεύθυνση θα πρέπει να υλοποιηθεί συντεταγμένα, με καλώς εννοούμενη πειθαρχία, με ομαδικότητα και αφοσίωση. Αλλιώς, ειδικά σε μια τόσο ρευστή κατάσταση προφανώς και θα αποτύχει.

Επί του προκειμένου, με βάση τα δεδομένα που σήμερα έχουμε ο καθένας θα πρέπει να τοποθετηθεί. Να πει τι προτείνει και τι λύσεις προκρίνει. Και κατόπιν εφόσον αποφασίσει το σύνολο να προχωρήσει με μία από αυτές, καθένας θα πρέπει να ξεκαθαρίσει αν μένει να παλέψει ή αν αποχωρεί. Και οι δύο επιλογές είναι σεβαστές. Το ενδιάμεσο δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να υπάρχει. Σε δύο βάρκες δεν μπορεί για καιρό να πατάει κανείς. Αποδεδειγμένο αυτό στη ζωή. Και στην Αριστερά.

Δεν θεωρώ ότι έχει νόημα να αναλύσουμε ξανά τα δεδομένα. Τα έχει παρουσιάσει αυτές τις μέρες ο Τσίπρας με μεγάλη σαφήνεια.

  1. Ευρώ= μνημόνιο, λιτότητα (τουλάχιστον αυτή τη στιγμή κι ας άνοιξε μια χαραμάδα με την προσπάθεια της Ελληνικής Κυβέρνησης και κυρίως με την εκδικητικότητα και την ιδεοληψία της άλλης πλευράς που ενόχλησε όλο τον δημοκρατικό κόσμο)
  2. Ασύντακτη χρεωκοπία και εθνικό νόμισμα
  3. Συμφωνημένο με τους εταίρους μας προσωρινό (;) Grexit

Αυτές είναι οι επιλογές μας σήμερα. Όλες επιλογές ήττας και όλες επιλογές κακές για το λαό. Ο Τσίπρας επέλεξε. Αν τη βραδιά της Συνόδου είχε λυγίσει και είχε φύγει, προσωπικά δεν θα τον κατηγορούσα. Ούτε και τώρα όμως τον κατηγορώ. Κομματικά και προσωπικά κάνει τη δύσκολη επιλογή. Τσαλακώνεται. Δε θα μπω σε ανάλυση των επιπτώσεων κάθε μίας επιλογής. Τα έχουμε συζητήσει όλοι μας τόσο πολύ και τόσο έντονα, ειδικά τις τελευταίες μέρες ,που θεωρώ ότι όλοι τις γνωρίζουμε.

Δε θα μπω ούτε στη συζήτηση για το τι είναι πιο αριστερό. Προσωπική μου άποψη είναι ότι αριστερό είναι να μένεις σταθερός στις θέσεις και τις αξίες σου. Και η κορυφαία αξία σου είναι η προστασία των αδυνάτων και της εργατικής τάξης. Του φτωχού και του μεσαίου. Και της δημοκρατίας και της ισότητας. Η ιδεολογική καθαρότητα είναι το ιδανικό. Το ερώτημα είναι αν είναι και το αποτελεσματικό.

Επειδή η υπέρ-ανάλυση δεν έχει ουσία ας πάμε στο διαταύτα. Να απαντήσουμε στις θεμελιώδεις ερωτήσεις που έχουν διαμορφωθεί.

Είμαστε καλά; όχι δεν είμαστε

Είμαστε συντεταγμένοι και οργανωμένοι για την επόμενη μέρα; όχι, εδώ και καιρό δεν είμαστε

Ηττηθήκαμε σε μια μάχη μηνών; Ναι ηττηθήκαμε.

Κάναμε λάθη; Ναι, πολλά.

Τα κάναμε όλα λάθος; Όχι, δεν τα κάναμε όλα λάθος, υπάρχουν συγκεκριμένα, σημαντικά θετικά σημεία.

Είμαστε έτοιμοι για την επόμενη μέρα; Όχι δεν είμαστε. Μας λείπει η ανασύνταξη, το νέο πολιτικό σχέδιο και το ξεκαθάρισμα ποιοι και πώς συνεχίζουν (εννοείται ότι κανείς δεν περισσεύει.

Και τελευταία ερώτηση, θα τα παρατήσουμε ή θα κυβερνήσουμε; Αυτή η απάντηση μας λείπει σύντροφοι σήμερα. Ο Τσίπρας έχει απαντήσει. Είναι ώρα να απαντήσουμε κι εμείς όμως. Δεν είναι μόνος του ούτε στις αποφάσεις (αυτό πρέπει ο ίδιος να το σκεφτεί καλά) ούτε και στην προσπάθεια (αυτό πρέπει να το σκεφτεί ο καθένας μας ξεχωριστά).

moving_sand

Τι θα κάνουμε λοιπόν;

H κατάσταση είναι απλή. Η κοινωνία, η χώρα και κυρίως ο λαός είναι σαν κάποιον που βρίσκεται μέσα σε μια κινούμενη άμμο βουτηγμένος ως το λαιμό. Που βυθιζόταν εδώ και δεκαετίες αλλά από το 2010 και μετά που αποφάσισε να βγει, έκανε τόσες σπασμωδικές κινήσεις που άρχισε να βυθίζεται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα.

Η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ τι θα κάνουν; Έχουν δύο επιλογές. Η μία είναι να μείνουν να κοιτούν, να δίνουν κουράγιο, να δίνουν οδηγίες και να προτείνουν τι μπορεί να κάνει (ο τύπος μέσα στην κινούμενη άμμο) για να μπορέσει να μη βυθιστεί και να σωθεί. Μπορεί όντως να του δώσουν πολύ σωστές συμβουλές και να τα καταφέρει. Πόσο πιθανό είναι αυτό όμως;

Η δεύτερη επιλογή είναι να βάλει ένα χεράκι και να προσπαθήσει να συμμετέχει στη διάσωσή του (η οποία πάντως ξαναλέω, δεν έχει πάει και πολύ καλά ως τώρα). Είναι μια τίμια και με αυταπάρνηση επιλογή γιατί μπορεί να σε πάρει κι εσένα μαζί του. Αλλά σε μένα μοιάζει να είναι η επιλογή που μου ταιριάζει. Κι αυτή θα επέλεγα. Με ένα μεγάλο αστερίσκο όμως. Να βρω ένα σχέδιο σοβαρό, αποτελεσματικό και ρεαλιστικό για να το κάνω. Μην μπω κι εγώ σαν τους προηγούμενους κι απλά χτυπιέμαι σπασμωδικά.

Με απλά λόγια, αν αποφασίσουμε να κυβερνήσουμε, με τα δεδομένα που μας δίνονται σήμερα, είναι σαν να κάνουμε τη βρώμικη δουλειά. Δε διαφωνώ στο να την κάνουμε. Διαφωνώ στο να την κάνουμε με σύστημα «γιούρια» και ασύνταχτα όπως πήγαμε λίγο- πολύ το τελευταίο 3μηνο- 4μηνο, από τον Μάρτιο και μετά. Όχι σύντροφοι αν είναι να κυβερνήσουμε τότε να βάλουμε κάτω τα δεδομένα, να οργανώσουμε τα παράπλευρα των «ευρωπαϊκών υποχρεώσεών μας» αναγκαία- μεταρρυθμίσεις με την πραγματική τους έννοια, ρήξεις με την πραγματική τους έννοια στο εσωτερικό, εναλλακτικές αριστερές πολιτικές με την πραγματική τους έννοια όπου μπορούμε και πολλά ακόμα- και μετά να πάμε να κάνουμε τη βρώμικη αυτή δουλειά. Αλλιώς θα κάνουμε μόνο κάτι βρώμικο. Δουλειά δε θα κάνουμε σίγουρα.

Και να συμπληρώσω ότι μέσα στα παράπλευρα αναγκαία είναι και να ετοιμάσουμε plan b και plan c. Πρώτον γιατί οι «άλλοι» το έχουν ήδη έτοιμο. Και δεύτερον γιατί έτσι κάνει κάθε σοβαρή χώρα. Όχι για να τα έχει σαν στόχο. Αλλά για να έχει έξοδο κινδύνου.

Τι κάνουμε λοιπόν; Θα κοιτάξουμε να απεγκλωβιστούμε ή θα μείνουμε να κλαίμε την μοίρα μας και να τσακωνόμαστε μεταξύ μας;

Περί συμφωνίας κι άλλες ιστορίες…

Βρέθηκε στα χέρια μου το κείμενο αυτό του Αδ. Γιαννίκου. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και είπα να το μοιραστώ κι εδώ:

Η συμφωνία είχε κλείσει τρεις Δευτέρες πριν. Αλλά, κάποιοι σκέφτηκαν, αφού καταφέραμε να περάσουμε μνημόνιο, δεν ρίχνουμε και την κυβέρνηση τώρα που γυρίζει; Μέσα σε τέσσερις μέρες, πήγαν όλοι οι Μένουμε Ευρώπη στις Βρυξέλλες να παραδώσουν το επίσημο αίτημα των παραγωγικών φορέων για αλλαγή κυβέρνησης, ο Τόμσεν πήρε κόκκινο μαρκαδόρο και άρχισε να σβήνει, ο γερά-Γερούν είπε take it or leave it, o Γιούνκερ ένιωσε προδωμένος και ο Τσίπρας κατέφυγε στο τελευταίο του χαρτί, το δημοψήφισμα. Το σχέδιο αποσταθεροποίησης προχώρησε μέσω ΕΚΤ και κλειστές τράπεζες.

Μέχρι την περασμένη Τρίτη φάνηκε ότι θα επικρατήσει. Μεσάνυχτα Τρίτης προς Τετάρτη πάρθηκε η μεγάλη απόφαση για αντεπίθεση και η μπλόφα μετατράπηκε σε λαβή. Το πραξικόπημα ανατράπηκε από το ίδιο του το βάρος. Το χαρτί Τσίπρα παίχτηκε τέλεια. Ανεξάρτητα από τις κομματικές ζυμώσεις, σε επίπεδο κοινωνίας το «Όχι» απελευθέρωσε συνειδήσεις και συσσωρευμένη οργή και εξελίχθηκε σε ταξική ψήφο που στο τέλος δεν μπορούσε παρά να λειτουργήσει ως ψήφος εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση. Στην ουσία το δημοψήφισμα απέτρεψε το πραξικόπημα της διαπλοκής εργολάβων και μιντιαρχών.

Από την καραμπόλα, βγήκαν κερδισμένοι οι γαλλοϊταλοί, (η Γερμανία θα αναζητήσει σε άλλα πεδία, πχ ουκρανικό, τραπεζική ενοποίηση, την αυτονόμησή της από τις ΗΠΑ), έληξε το σενάριο της αριστερής παρένθεσης και στον ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν ότι έχουν μέλλον μόνο ως catch-all party γύρω από τον Τσίπρα σε ένα New Deal που θα ξεκινάει από κάτω και θα επιχειρεί να πάει όσο γίνεται πιο ψηλά. Το μνημόνιο ήταν ανέκαθεν η πρόφαση του αστικού κόσμου να παγιώσει τα τετελεσμένα των ταξικών προτεραιοτήτων του εκσυγχρονισμού. Το νέο μνημόνιο θα αποτελέσει την πρόφαση της αριστεράς να επιβάλλει τους δικούς της συσχετισμούς ισχύος και να προετοιμάσει την οικονομία για την αναπόφευκτη διάλυση του ευρώ εντός δεκαετίας. Με πέντε χρόνια καθυστέρηση, το παιχνίδι θα παιχτεί στο εσωτερικό -όπως ήταν εξ αρχής το διακύβευμα, και όχι Greece vs Germany αλά Monty Python.

Στο παιχνίδι αυτό η κυβέρνηση μπαίνει λαβωμένη αλλά το παλαιοκομματικό κατεστημένο μπαίνει διαλυμένο, έχοντας παίξει τα ρέστα του στην 30η Ιουνίου. Η επιβίωση της κυβέρνησης θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα αποκόψει την εγχώρια διαπλοκή από την ευρωτροφοδοσία των θεσμών. Σ’ αυτό θα συνδράμει η αναζήτηση νέων συμμαχιών εντός και εκτός Ευρώπης, όχι με όρους κατευνασμού αλλά στρατηγικών και μετρήσιμων στόχων.

Ο χθεσινός θρίαμβος στο ευρωκοινοβούλιο μπορεί να αποτελέσει μπούσουλα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα κριθεί σ’ αυτό που λέγεται «εθνικά θέματα». Εξάλλου, το δημοψήφισμα προκηρύχθηκε επί τη βάσει κρίσιμου εθνικού ζητήματος. Η επιβίωση της κυβέρνησης δεν ταυτίζεται a priori με την επιβίωση των λαϊκών τάξεων. Για να ταυτιστούν αυτά τα δύο, απαιτείται η εξεύρεση ισοδύναμων που θα περιορίσουν τις συνέπειες του νέου μνημονίου στα χαμηλά στρώματα, αναπροσδιορίζοντας με τα νέα δεδομένα της οικονομίας ποιος είναι φτωχός, ποιος μεσαίος και ποιος πλούσιος.

Ο μισός πληθυσμός ζει στα όρια της φτώχειας και βάλλεται διαρκώς από τον ανορθολογισμό των στερεοτύπων που έχει μαγειρέψει η ΛΜΑΤ με τα υλικά του λάιφσταϊλ. Η κατάρρευση του μιντιακού κατεστημένου από μόνη της δεν φτάνει. Το «όλοι ίδιοι είναι» καραδοκεί και, φυσικά, ο αντίλογος δεν χαρίζεται, αποδεικνύεται με πράξεις. Από τα πεπτραγμένα και τις παραλείψεις των πέντε μηνών μπορούν να βγουν πολλά συμπεράσματα.

Ο χαβαλές στα κάγκελα και ο διανοουμενίστικος ελιτισμός δεν γίνεται πλέον αποδεκτός, μόνο η σκληρή δουλειά και οι μετρημένες κουβέντες θα προσθέσουν πολιτικό κεφάλαιο στην ήπια σοσιαλδημοκρατία που επιτρέπει το καθεστώς ημιχρεοκοπίας. Επείγει το ξεσκαρτάρισμα μέσα στις τράπεζες και στα ΜΜΕ. Η κυβέρνηση έχει από πάνω της ένα μεγεθυντικό φακό με ζουμ 61,31%. Ό,τι κάνει -καλό ή κακό- θα αποκτά αυτομάτως πολλαπλάσιες διαστάσεις.

πηγή: https://www.facebook.com/adam.giannikos/posts/10101702641315565

Το προσωπικό μου δημοψήφισμα…

Φτάνει αργά και βασανιστικά αυτή η εβδομάδα στο τέλος της. Ώρα να γίνει το δημοψήφισμα, μπας και πάμε παρακάτω. Αυτή την εβδομάδα λοιπόν γύρω σου έβλεπες πρόσωπα προβληματισμένα, πιεσμένα και σκυθρωπά. Όχι ότι δεν υπήρχαν όλα αυτά τα χρόνια. Υπήρχαν απλά ήρθε η ώρα όλη η χώρα ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσει που βρισκόμαστε, να προσγειωθεί και να δει κατάματα την αλήθεια. Κι ελπίζω από Δευτέρα, ότι κι αν γίνει, έχοντας πια πλήρη συναίσθηση της κατάστασής μας, να κοιτάξουμε στα σοβαρά πια, να λύσουμε ένα- ένα τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί. Και προφανώς δεν είναι οικονομικά μόνο.

Όπως είχα γράψει όταν ανακοινώθηκε η απόφαση της Κυβέρνησης- και δεν το παίρνω πίσω- προσωπικά θα απέρριπτα την προτεινόμενη συμφωνία χωρίς δημοψήφισμα αν ήμουν Τσίπρας. Δημοψήφισμα θα είχα κάνει (πάντα ως Τσίπρας) τέλη Φλεβάρη ή Μάρτη. Ή έστω αρχές του Ιουνίου. Πριν στεγνώσει η χώρα. Για να το κάνω από θέση ισχύος χωρίς να εξαρτώμαι τόσο άμεσα από ΕΚΤ, ELA, κλπ. Κι αν είχα αποφασίσει να το κάνω δε θα πλήρωνα δόσεις ΔΝΤ αδειάζοντας τα αποθεματικά μου κι άρα αποδυναμώνοντας τη θέση της χώρας σε αυτό το παζάρι. Και θα επεδίωκα με όπλο το ΟΧΙ μια συμφωνία όσο καλύτερη γίνεται και με προτεραιότητα σε ρύθμιση χρέους και πακέτα ανάπτυξης. Και ξεκαθαρίζω ότι ασφαλώς και μέσα στη συμφωνία που η Κυβέρνησή μας προτείνει έχω πολλά σημεία κριτικής και αναγνωρίζω ότι απέχει πάρα πολύ από το περίφημο “Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης”. Οπότε εξ ορισμού δε μιλάμε για “νίκη” της Κυβέρνησης. Αυτό που κατανοώ είναι ότι αυτό το κείμενο αποτελεί έναν ακραίο συμβιβασμό στο πλαίσιο της επιθυμίας μεγάλου μέρους της χώρας αλλά και μεγάλου μέρους του ΣΥΡΙΖΑ για παραμονή στο ευρώ. Και μόνο ως τέτοιο μπορεί να παρουσιαστεί (κι ευτυχώς έτσι γίνεται, γιατί έτρεμα μην ακούσω πάλι περί success story).

Έχω εξαρχής πάρει θέση υπέρ του ΟΧΙ και δεν την αλλάζω. Και συνειδητά δεν την προπαγανδίζω γιατί θεωρώ ότι είναι λάθος υπηρεσία ειδικά με τους όρους που γίνεται σήμερα η «δημόσια συζήτηση». Ούτως ή άλλως θεωρώ το δημοψήφισμα όπως γίνεται πλέον λάθος και άτοπο. Γιατί όλα τα διλήμματα που τίθενται είναι επικοινωνιακά και ψεύτικά. Δεν υπάρχει θέμα ευρώ-δραχμή (η απάντηση είναι ευρώ), ούτε καλής και κακής συμφωνίας (η απάντηση είναι κακή), όπως προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο. Προσωπικά με την ψήφο μου αρνούμαι τον εκβιασμό και την τρομοκρατία «από όπου κι αν προέρχεται». Δίνω δύο ευκαιρίες. Μια στην Ευρώπη να ξαναρχίσει να μοιάζει λίγο με την ένωση των λαών και της δημοκρατίας. Όχι τίποτα τρελό, στα στοιχειώδη έστω για αρχή. Και μία (με μεγάλο άγχος και αστερίσκους), μια εντελώς τελευταία ευκαιρία όμως, στην Αριστερά (μην μπερδευτείτε όχι στον Τσίπρα ή τον ΣΥΡΙΖΑ είμαι σαφής).

Θεωρώ ότι η ασφαλής για την Αριστερά επιλογή θα ήταν το ΝΑΙ. Θα τσαλακωθεί, θα χάσει την διακυβέρνηση, θα ανασυνταχθεί, θα αλλάξει πρόσωπα και πιθανόν ακόμα και σχετικά σύντομα θα ήταν παρούσα. Στην περίπτωση του ΟΧΙ η Αριστερά στην Ελλάδα θα έχει να αντιμετωπίσει το μεγαλύτερο στοίχημα της από τον εμφύλιο και μετά. Αν τα σκατώσει αφανίζει τον εαυτό της για 2 γενιές τουλάχιστον. Και πιστέψτε με αυτό δε θα το συγχωρήσω ως αριστερός σε κανένα Τσίπρα. Επειδή όμως αριστερά και δειλία ή αριστερά και αδράνεια στο δικό μου μυαλό δεν πάνε μαζί, την σπρώχνω με την ψήφο μου στα (πάρα πολύ) δύσκολα. Ή θα κολυμπήσει ή θα πνιγεί.

Και πριν μου πείτε ότι νοιάζεσαι για την Αριστερά κι όχι για τη χώρα, εξηγούμαι. Πιστεύω ακράδαντα ότι το ΝΑΙ οδηγεί μαθηματικά και πλέον με γεωμετρική πρόοδο σε καταστροφή. Το χω ζήσει, το βιώνω κάθε μέρα. Να το πω αλλιώς, το ΝΑΙ για μένα έχει μόνο δεδομένα (ναι και το ΟΧΙ έχει πολλή αβεβαιότητα). Ξέρω επίσης ότι δεν εμπιστεύομαι αυτούς που συντάσσονται με το ΝΑΙ. Είναι αυτοί που για 4 δεκαετίες είχαν τις τύχες μας στα χέρια τους και τις έκαναν μίζες, καρτέλ, υποβρύχια, διόδια, μπουζούκια, αργομισθίες, ρουσφέτια, θαλασσοδάνεια και ασύστολες σπατάλες. Και με εξοργίζει που επιμένουν ότι μας διέσωζαν ως το Γενάρη και τους διέκοψαν οι εκλογές. Δεν είναι καν μετανιωμένοι. Ξέρω ότι καμία συμφωνία ή ρήξη δεν θα την ακολουθήσουν εύκολες μέρες. Ξέρω ότι θα ζοριστώ πολύ. Αυτό που θέλω είναι να δω προοπτική μετά από τόσες θυσίες. Και με το πρόγραμμα της 5ετίας δεν βλέπω καμία. Και αυτή την προοπτική ζητάω, απαιτώ βασικά, από το ΣΥΡΙΖΑ.

2

Κατά τα άλλα, έχω μερικά σκόρπια σχόλια για το θλιβερό σκηνικό της εβδομάδας που διανύσαμε. Ακούσαμε πολλά και διάφορα επιχειρήματα. Κάποια λογικά και κάποια παράλογα. Κάποια αδιάφορα και κάποια εξοργιστικά ή και γελοία. Ενδεικτικά λοιπόν θα μοιραστώ μερικές σκέψεις μου.

Άκουσα από Υπουργό ότι το έκαναν γιατί θα έπεφτε η Κυβέρνηση είναι εκνευριστικό πρώτα από όλα για όσους από εμάς στηρίζουμε το ΣΥΡΙΖΑ και την προσπάθεια αυτή. Ενοχλεί ειδικά όταν το ακούμε από κάποιον που σεβόμαστε κι εκτιμούμε όπως ο Τσακαλώτος. Αν το έλεγε ο Βαρουφάκης θα μας ενοχλούσε ίσως κάπως λιγότερο. Επιπλέον το επιχείρημα άλλων ότι ο Τσίπρας το κάνει για να μείνει στην εξουσία είναι επίσης ενοχλητικό. Παίρνει ένα ρίσκο που έχει 50+% πιθανότητα να τον βγάλει έξω από το παιχνίδι. Αν ήθελε να μείνει στην καρέκλα θα περνούσε μια συμφωνία με το Ποτάμι ή και το ΠΑΣΟΚ, που δήλωναν πρόθυμοι για «κάθε» συμφωνία. Στα ενοχλητικά και οι αηδιαστικές δηλώσεις Καμμένου περί στρατού και δημοκρατίας δεν κάνω καν τον κόπο να τις σχολιάσω…

Πολλοί επίσης λένε ότι προχώρησε στο δημοψήφισμα γιατί είναι δειλός. Ούτε αυτό το ασπάζομαι. Αν ήταν δειλός θα υπέγραφε τη συμφωνία που οι «κακοί ξένοι» του έδωσαν προκειμένου «να μη βάλει σε κίνδυνο την πορεία μας στην Ευρώπη». Με λίγες δόσεις φόβου θα είχε περάσει ψιλό- αναίμακτα. Άλλοι πάλι λένε να πάει σε ολική ρήξη μόνος του. Φαντάζομαι καταλαβαίνουμε ότι ρήξη με το 1/3 του λαού μαζί σου (και το 1/10 των ΜΜΕ) είναι ρήξη με την πραγματικότητα και την κοινή λογική. Και σίγουρα ρήξη με τη δημοκρατία. Η εντολή που είχε δεν του έδινε τέτοια δικαιώματα. Διαβάζω τέλος πολλούς να δηλώνουν απογοητευμένοι «που ο Τσίπρας δεν ήταν αυτός που περιμέναμε». Το οξύμωρο είναι ότι οι πιο πολλοί από αυτούς, ουδέποτε τον ψήφισαν ή τον στήριξαν! Μια μικρή παράνοια.

Γενικά είναι πολλά που άκουσα και είδα όλη την εβδομάδα και με ενόχλησαν. Όπως κάποιες ωμές παρεμβάσεις ξένων ηγετών και αξιωματούχων. Αν και το χειρότερο, σε αυτές τις παρεμβάσεις, είναι ότι είχαμε πολλά κρούσματα που ο ίδιος άνθρωπος (πχ Ντάισενμπλουμ) διέψευδε τον εαυτό του με αντικρουόμενες θέσεις ανά 6ωρο.

Ασφαλώς και με ενόχλησε επίσης η επιθετικότητα που όλοι βλέπουμε στις συζητήσεις μας και κυρίως στα social media. Δεν με τρομάζει ο «διχασμός» και οι δύο διαφορετικές απόψεις, όσα τα δύο στρατόπεδα μπορούν να συνδιαλέγονται με ουσία, επιχειρήματα, ελεγχόμενα υψηλούς τόνους (αλλοίμονο Μεσόγειος είμαστε, μην πω Βαλκάνια) και συζήτηση. Με αγχώνει όμως πολύ η χυδαιότητα. Εννοείται ότι από συγκεκριμένους κι από τις δύο πλευρές το περιμέναμε. Από κάποιους όμως εγώ αιφνιδιάστηκα. Η εβδομάδα αυτή έφερε στο φως μια κακία κι ένα υφέρποντα φασισμό που για καιρό προσποιούμασταν ότι δεν βλέπαμε. Κακία και φασίζουσες συμπεριφορές που ήταν κρυμμένα στα «εγώ δεν είμαι ρατσιστής/φασίστας/κακός κι ότι άλλο, ΑΛΛΑ…». Ακριβώς πίσω από το ΑΛΛΑ αυτό κρυβόντουσαν. Κοινό μυστικό ήταν και αργά ή γρήγορα θα ξεσπούσε. Το ερώτημα είναι αν και πως αλλάζει αυτό. Προσωπικά, δεν το βλέπω να γίνεται σύντομα.

118700g-c

Είδα και με ενόχλησε επίσης κάποιους να ταυτίζουν όσους επιλέγουν το ΟΧΙ ως αντί-ευρωπαϊστές και όσους το ΝΑΙ με φιλό-Ευρωπαίους. Κάτι που θεωρώ εντελώς λάθος σαν διαχωρισμό. Θεωρώ τον εαυτό μου για παράδειγμα πολύ πιο κοντά σε ευρωπαϊκές αξίες από κάτι Γεωργιάδηδες και Βορίδηδες. Κακώς κάποιοι πάνε να μετατρέψουν το δίλημμα σε Ευρώπη – αντί- Ευρώπη. Είναι λάθος για τη χώρα και το μέλλον μας και θρέφει ένα αντί- ευρωπαϊσμό που δυστυχώς είναι αναμενόμενο να υπάρχει μετά από 5 χρόνια πολύ δύσκολα που κανείς δε μίλησε για τα δικά μας λάθη παρά μόνο για τις (όντως) λάθος συνταγές των δανειστών.

Επιπλέον πολλοί συν- Ευρωπαίοι (είπαμε αυτό δεν το παραχωρώ) με αθροίζουν κι εμένα με το ΟΧΙ της Χρυσής Αυγής, σαν να μου λένε ότι κι εγώ πρέπει να αθροίζω τους ΝΑΙ με τον Πλεύρη, τον Μαρινάκη και τον Μπαλτάκου; Διχαστικά επιχειρήματα, χωρίς βάση, χωρίς ουσία και μόνο με αρνητικό αποτέλεσμα. Όχι ότι περιμένω να μου δώσουν και πολλοί σημασία, ξέρω ότι δεν είναι μέρες ψύχραιμης αντιμετώπισης των πραγμάτων από τους περισσότερους.

Είδα επίσης πολλούς συνεργάτες και συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ στα πρώτα δύσκολα να πηδάνε πρώτοι από το καράβι. Μητρόπουλους, Μιχελογιαννάκηδες, Κούλογλου και Χρυσόγονους. Αλλά και ΓΣΕΕ, ΟΤΟΕ από όπου για κάποιο (εντελώς ανεξήγητο για μένα) λόγο τελευταία αντλούσε στελέχη. Ευκαιρία για ξεσκαρτάρισμα λοιπόν.

Για τα ΜΜΕ δε θέλω να πω πολλά, είναι πια κοινό μυστικό ότι το θέμα των αδειών έριξε και τις τελευταίες μάσκες και τα προσχήματα «αντικειμενικής δημοσιογραφίας» χάθηκαν εντελώς. Η δημοσιογραφία μαζί με την χώρα έπιασε κι επισήμως πάτο.

Τέλος υπάρχει και κάτι θετικό μέσα από όλα αυτά. Η πολιτικοποίηση του κόσμου. Είδα νέους ανθρώπους που δεν είχα ξανακούσει να μιλάνε για πολιτική, να το κάνουν για πρώτη φορά. Άτσαλα, επιφανειακά και αγχωμένα, ακόμα και με πανικό ίσως αλλά το έκαναν. Βέβαια δυστυχώς πολλοί «πρώτη φορά πολιτικά» έπεσαν στη παγίδα του φανατισμού. Κι από τις δύο πλευρές. Αυτό ας ελπίσουμε ότι σε πιο κανονικές συνθήκες θα μπορέσουμε να το βελτιώσουμε. Είδα και social media accounts να αφήνουν τα μπάνια τους, τη μουσική τους, τα γκομενικά τους και να μιλούν πολιτικά. Χρήσιμο. Το μεγάλο βέβαια ερώτημα είναι αν από Δευτέρα θα συνεχίσουν να το κάνουν. Αν θα επιμείνουν, αν θα ψαχτούν παραπάνω, αν θα συνεχίσουν να συμμετέχουν (διαδηλώνοντας, postάροντας, συζητώντας κλπ). Ελπίζω να το κάνουν. Προβλέπω ότι μόνο ένα- μικρό- μέρος τους θα το συνεχίσει όντως.

Για να τελειώνω κάποια στιγμή με αυτό το ατελείωτο κείμενο, οι μέρες που πέρασαν ήταν δύσκολες και οι εικόνες απογοητευτικές. ΑΤΜ κλειστά ή με 60 ευρώ capital control, μισθοί στον ιδιωτικό που πλέον είχαν μια καλή δικαιολογία να μη μπουν, άδεια μαγαζιά και πάγωμα της οικονομίας. Έβλεπες το φόβο και τον πανικό και την πόλωση και τη χυδαιότητα να κορυφώνεται, ακόμα κι από άτομα που δεν θα το περίμενες ποτέ.

Αγωνία έχουμε όλοι. Και μετά το δημοψήφισμα θα έχουμε. Αλλά για να είμαστε εξηγημένοι οι πιο πολλοί αγωνία έχουμε κάθε μέρα εδώ και 5 χρόνια. Βασικά εδώ και πολλά χρόνια κάποιοι από εμάς. Και ναι εδώ και μερικά χρόνια, κοιμόμαστε και βλέπουμε αριθμούς και λογαριασμούς. Μετράμε και τον καφέ που θα πιούμε. Διακοπές δεν θα καταφέρουμε ούτε φέτος να πάμε εκτός των συνόρων του χωριού μας- αν έχουμε και τέτοιο. Αγωνιούμε αν θα βγει ο μήνας. Κοιτάμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν και τρομάζουμε αν θα μπορέσουμε να ανταποκρινόμαστε στις- βασικές- ανάγκες τους. Σκεφτόμαστε οι νεότεροι να κάνουμε παιδί και βυθιζόμαστε στις τύψεις γιατί δεν το τολμάμε. Βλέπουμε τους γονείς μας να έχουν ανάγκη στήριξης για τα φάρμακα και τις βασικές τους ανάγκες και ντρεπόμαστε που δε μπορούμε να το κάνουμε τώρα που μεγαλώσαμε και αντιστράφηκαν οι ρόλοι μας.

dromos_sto_agnwsto.preview

Δε ζητάω ένα εύκολο δρόμο. Ζητάω ένα δρόμο που να μην πηγαίνει στο γκρεμό που αργά και βασανιστικά μας πάει ο τωρινός. Να μην καεί και η επόμενη γενιά όπως κάηκε η δική μου. Και ζητάω να μην αποφασίζει κανείς χωρίς εμένα. Κανείς όμως! Και δηλώνω πρόθυμος να συνεργαστώ σε αυτό τον δρόμο με όλη τη γενιά μου αλλά και μεγαλύτερους και μικρότερους, ανεξαρτήτως του τι θα αποφασίσουν την Κυριακή να ψηφίσουν.

Ζητείται λοιπόν δρόμος που να μην καταλήγει σε γκρεμό και ομίχλες …