Είναι ο Μόντριτς ο νέος Πίρλο;

Πριν μερικές μέρες, περιμένοντας το Μουντιάλ το φετινό έγραφα για τις αναμνήσεις μου και τα  δικά μου Μουντιάλ. Μία από τις αναμνήσεις μου ήταν η πορεία της Κροατίας το 1998, μία ομάδα που δημιούργησε τότε το δικό της μύθο, με αρχηγό έναν από τους παίκτες που θαύμαζα, τον Ζβόνιμιρ Μπόμπαν και πολλούς ακόμα παικταράδες (Σούκερ, Προσινέτσκι, Ασάνοβιτς, Βλάοβιτς, Μπίλιτς κλπ).

Croatia 1998

Η τότε Κροατία ήταν ένα μείγμα από αρτίστες, από παίκτες μεγάλης κλάσης μαζί με μία γερή δόση ποδοσφαιρικής αλητείας και θράσους που την έκανε και όσο σκληρή χρειαζόταν για να πετύχει!  Η νίκη τους απέναντι στην μεγάλη Γερμανία είναι ένα ματς που όλοι μας θα θυμόμαστε χρόνια.

Η χθεσινή τους νίκη με την Αργεντινή είναι επίσης ένα τέτοιο ματς. Το να κερδίσεις την Αργεντινή είναι κάτι που μπορεί να συμβεί. Το να την κερδίσεις με χαρακτηριστική άνεση και σοβαρή διαφορά επιπέδου κι ενώ έχει παίκτες όπως ο Μέσι, ο Ιγκουαίν, ο Μασεράνο δεν συμβαίνει συχνά!

Η φετινή Κροατία δεν είναι παρόμοια με την ομάδα του 1998. Είναι πιο ευρωπαϊκή, περισσότερο δομημένη και σαφώς πιο ομάδα. Είναι ένα σύνολο που έχει ο καθένας τον ρόλο του, έχουν βρει χημεία και δουλεύει ο ένας για τον άλλο. Δεν στηρίζεται σε εμπνεύσεις αλλά σε σύστημα και σε σχέση με την ομάδα του 1998 είναι πολύ πιο τακτικά πειθαρχημένη και λειτουργεί by the book. Έχει την πολυτέλεια να διαθέτει παίκτες πολύτιμα γρανάζια ομάδων όπως η Ρεάλ, η Μπάρτσα, η Γιούβε και αυτό την έχει βοηθήσει πολύ.

Croatia 2018

Υπάρχει όμως ένας παίκτης που κάνει τη διαφορά. Που αν τον βγάλεις από το σύνολο θα το αποσυντονίσεις τελείως. Και φυσικά μιλάμε για τον Μόντριτς. Κόβει, πασάρει, μοιράζει, κάνει τάκλιν, κάνει σουτ, χτυπάει στημένα, δίνει ρυθμό, παγώνει το ρυθμό, κατευθύνει, όλα τα κάνει και τα κάνει και καλά. Ίσως δεν το κάνει με τόσο θόρυβο ώστε να τον παίρνεις αμέσως χαμπάρι αλλά το κάνει.

Modric

Στην φετινή Κροατία, αν δεν παίξει ο Μάντζουκιτς θα βρει το γκολ από τον Ρέμπιτς, αν δεν είναι σε καλή μέρα ο Ράκιτιτς θα δώσει λύση ο Κόβασιτς, αν λείψει ο Μόντριτς νομίζω ότι δεν έχει απάντηση. Κι ελπίζω ως φίλαθλος να μη λείψει!

Pirlo

Ο Μόντριτς ανήκει στη σχολή Πίρλο. Και 10αρι και 8αρι και αν χρειαστεί και 6άρι. Δεν κάνει μόνο ένα πράγμα. Τα κάνει όλα και τα κάνει από καλά έως άριστα. Δε γεμίζει το μάτι αλλά κάνει τη διαφορά αν τον προσέξεις. Κι από όταν τον προσέξεις τον ξεχωρίζεις. Τη σχολή αυτή προσωπικά την θεωρώ κορυφαία. Θα μου άρεσε να είμαι ένα τέτοιο χαφ. Νομίζω ο πρώτος τέτοιος χαφ που είδα ήταν ο Ρεδόνδο. Τα έκανε όλα κι αυτός απλά είχε άλλη σωματοδομή. Μετά ήρθε ο Πίρλο και τώρα ο Μόντριτς. Υπάρχουν κι άλλοι που μπορεί κάποιος να πει ότι ανήκουν σε αυτή τη σχολή, αλλά όχι στο ίδιο επίπεδο, όχι ακόμα τουλάχιστον.

modric and pirlo

Θα είναι άραγε το Μουντιάλ του Μόντριτς; Θα καταφέρει να οδηγήσει την Κροατία μακριά όπως έκανε ο Πίρλο στο EURO 2012 με τους Ιταλούς που κατάφεραν να φτάσουν τελικό (κι ας έφαγαν 4 εκεί) με μάλλον μετριότατη ομάδα; Μακάρι για να αναδειχθεί η σχολή αυτή.

Τα δικά μου Μουντιάλ!

Έφτασε ξανά εκείνη η περίοδος του καλοκαιριού που γίνεσαι σπιτόγατος ξαφνικά ενώ βιώνεις και τον αποκλεισμό από τις κοινωνικές σχέσεις εθελοντικά! Για τον επόμενο μήνα οι ποδοσφαιρόφιλοι του πλανήτη έχουν βαρύ πρόγραμμα. Αρχίζει το ματς. Βασικά όχι ένα απλό ματς, αρχίζει το Μουντιάλ!

Είναι το 9ο Μουντιάλ της ζωής μου. Πρακτικά όμως από το 1986 και το 1990, ως γεννηθείς το 1983 θυμάμαι ελάχιστα πράγματα. Το εξής ένα. Ντιέγκο Μαραντόνα. Θυμάμαι μόνο ότι τον κοιτούσα σα χάνος, ότι τον θαύμαζα και ότι μου φαινόταν παράξενο γιατί το 1990 ενώ παίζει στην Αργεντινή, τον χειροκροτούν οι Ιταλοί. Αργότερα κατάλαβα.

Το 1994 προφανώς ζήσαμε στο ρυθμό της Εθνικής του Παναγούλια. Δε θα ξεχάσω πώς με απογοήτευσε η αποτυχία παικτών που θαύμαζα όπως ο Σαραβάκος. Αλλά και την περηφάνια μου σαν ΟΦΗ γιατί είχε η ομάδα μέσα Μαχλά, Νιόπλια, Αλεξούδη και «κακώς δεν πήρε και το Χανιωτάκη».

Μαραντόνα-Σαραβάκος

Η στιγμή όμως που θα μου μείνει είναι το χαμένο πέναλτι του Ρομπέρτο Μπάτζιο. Από τότε Ιταλόφιλος, θυμάμαι τον μεγάλο αυτό παίκτη να τους πηγαίνει ως τον τελικό μόνος του, θυμάμαι τα 120 λεπτά σφυροκόπημα της Βραζιλίας και την πεποίθηση ότι αφού δεν το έφαγαν οι Ιταλοί, είναι γραφτό να το πάρουν. Κι έρχεται ο ηγέτης σου να στείλει τη μπάλα έξω. Και τόσο ψηλά, άουτ, για να πάρει εκείνος όλη τη «δόξα» να μην τη μοιραστεί με το τέρμα. Α ρε Μπάτζιο!

To 1998 ήταν το Μουντιάλ του Ζιντάν και του Ρονάλντο. Και της Κροατίας. Το τελευταίο που είδα ως μαθητής και το τελευταίο που είδα στην Κρήτη. Μου έμειναν οι αέρινες κινήσεις του ΖιΖού αλλά και η ανόητη κόκκινή του σε ένα ματς ομίλου με τη Σαουδική Αραβία(!). Έτσι μου συστήθηκε και περίπου με τον ίδιο τρόπο με αποχαιρέτησε το 2006 με το τρομερό τουρνουά που έκανε να καταστρέφεται από την κουτουλιά στον Ματεράτσι. Ήταν όμως και το Μουντιάλ της Κροατίας, μία ομάδα που δημιούργησε το δικό της μύθο, με αρχηγό έναν από τους παίκτες που θαύμαζα, τον Ζβόνιμιρ Μπόμπαν και πολλούς ακόμα παικταράδες (Σούκερ, Προσινέτσκι, Ασάνοβιτς κλπ) που συνδύαζαν με επιτυχία τεχνική και (ελεγχόμενη) αλητεία). Η δική τους νίκη απέναντι στην μεγάλη Γερμανία είναι από τα ματς που έχω απολαύσει όσο λίγα!

Εννοείται ακόμα παραμένει για όλους μας μυστήριο τι συνέβη στο Ρονάλντο στον τελικό. Πολλές οι θεωρίες συνομωσίας, μάλλον προφανής η λογική απάντηση αλλά δεν πειράζει, ας μείνει μυστήριο

Και ξαφνικά το 2002 βρεθήκαμε Άπω Ανατολή. Με την τύχη να βρίσκομαι στην φοιτητική περίοδο της ζωής μου μπόρεσα να δω όλα τα ματς σχεδόν παρά τις «κόντρα» ώρες (πρωινές κλπ) για Ελλάδα. Ήταν το Μουντιάλ του Ρόλαντ Γκόμεζ για εμάς τους Ομιλίτες. Το Μουντιάλ που οι Τούρκοι έκαναν την έκπληξη με το Ρουστού στο τέρμα βαμμένο σα να είναι στρατό και της μοικάνας του Ουμίτ Νταβαλά. Αλλά πάνω από όλα ήταν το Μουντιάλ των “R”! Ronaldo- Rivaldo- Ronaldinio! Πρώτα από όλα όμως Ρονάλντο. Ο πραγματικός, ο αυθεντικός, το φαινόμενο, στην καλύτερη του παράσταση. Για τη δική μου γενιά που μεγάλωσε λίγο μετά το ζενίθ του Φαν Μπάστεν και του Μπατιστούτα, ο Ρονάλντο ήταν ο απόλυτος σέντερ φορ. Highlight φυσικά το τραγικό μαλλί που λάνσαρε, ευτυχώς μόνο για τη συγκεκριμένη διοργάνωση.

Ροναλντο

Το 2006 ήταν για εμένα το Μουντιάλ της επιτυχίας! Καταρχάς το πήραν οι φίλοι μου οι Ιταλοί. Τα 2 γκολ στην παράταση με τους Γερμανούς στον ημιτελικό τα πανηγύρισα όσο λίγα γκολ σε Μουντιάλ! Ειδικά του Ντελ Πιέρο που πάντα του είχα αδυναμία! Επιπλέον είναι το πρώτο (και το τελευταίο) Μουντιάλ που δικαιώθηκα σε ότι προέβλεψα. Ιταλία νικητής, Κλόζε πρώτος σκόρερ και φύγαμε για διακοπές με γεμάτη τσέπη.

Προφανώς όμως η ιστορία και η στιγμή που έμεινε και σε εμένα αλλά και σε όλο τον κόσμο ήταν η κουτουλιά του Ζιντάν. Οδήγησε την ομάδα ως τον τελικό, κόντρα στα προγνωστικά και την άφησε στο τέλος μόνη της πέφτοντας στην παγίδα της ιταλικής πονηριάς.

Μουντιαλ 2006- Ζινταν

Από το 2010 ακόμα νομίζω ότι έχω ζαλάδα από τις βουβουζέλες. Πραγματικό μαρτύριο! Μετά από το μαρτυρικό 1994 ξαναεμφανίστηκε και η Ελλάδα, με μία τίμια και αξιοπρεπή παρουσία. Βάλαμε και το γκολ μας, κάναμε και τη νίκη μας και δεν μας είχαν ζαλίσει τρέχοντας οι Νοτιοκορεάτες στο πρώτο ματς μπορεί και να περνούσαμε τους ομίλους. Κατά τα άλλα ήταν το Μουντιάλ που αγαπήσαμε ξανά την Ουρουγουάη του Φορλάν, του Αμπρέου και του ανερχόμενου τότε Σουάρες.

Τότε στον τελικό Ολλανδία- Ισπανία είχε κορυφωθεί η συζήτηση θυμάμαι με τη μία πλευρά να γκρινιάζει «μα είναι ποδόσφαιρο αυτό που παίζει η Ισπανία, σπάει νεύρα» και την άλλη (στην οποία ήμουν κι εγώ) να λέει ότι είναι μία (όχι και τόσο) νέα σχολή που δεν προέκυψε τυχαία και έχει έρθει για να μείνει.  Highlights του τελικού η καρατιά του Ντε Γιονγκ και τα χαμένα τετ α τετ του Ρόμπεν.

Το πιο πρόσφατο Μουντιάλ του 2014 έγινε στην «πατρίδα» του ποδοσφαίρου τη Βραζιλία. Ένα ταξίδι που όλοι θα θέλαμε να κάνουμε αλλά λίγοι το κατάφεραν. Φυσικά ήταν και η καλύτερή μας στιγμή ως Ελλάδα. Το πέναλτι του Σαμαρά που εκτέλεσε με ψυχρό αίμα και βλέμμα αλλά και το πέναλτι του Γκέκα που έπιασε (το τονίζω αυτό) ο Νάβας ήταν οι σημαντικότερες στιγμές μας. Πάντως αντικειμενικά η ομάδα του Σάντος (κι αυτό το τονίζω) θα ήταν δίκαιο να περάσει, ήταν καλύτερη από την Κόστα Ρίκα. Ήταν το Μουντιάλ του «τι τον βάζει ακόμα τον Κατσουράνη και τον Καραγκούνη». Τώρα που δεν τους έχουμε, όλοι έχουμε καταλάβει γιατί έπαιζαν όσο τους είχαμε.

Κατά τα άλλα μακράν το highlight του Μουντιάλ η 7αρα της Γερμανίας στη Βραζιλία. Μέσα στην έδρα της! Αυτά γίνονται μία φορά στα 50 χρόνια και όλοι θα το θυμόμαστε πάντα!

Ήταν και η χαμένη ευκαιρία του Μέσι για ένα Μουντιάλ. Ή μήπως αυτό είναι το Μουντιάλ του Μέσι; (τι πάσα έκανα για το φετινό είδατε έτσι;)

Για όσους αντέξατε και διαβάσατε ως εδώ όλο αυτό το κείμενο έχει bonus:

Πρόταση για ζευγάρι τελικού: Γαλλία- Αργεντινή και πρώτος σκόρερ Μέσι (έτσι για τη χαρά της πρόβλεψης και του ξεφτιλίσματος μετά).

Τρία απλά μαθήματα από το Μπουένος Άιρες

Πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του Δημήτρη Ψαρράκη στο protagon.gr. Δεν είναι “αριστερής” προέλευσης αλλά αν το διαβάσει κανείς λέει πολύ διαφορετικά πράγματα από όσα πάνε να μας πασάρουν εδώ στην Ελλάδα η Κυβέρνηση και τα γνωστά δεκανίκια της (ΜΜΕ και λοιπές δυνάμεις):

Αργεντινή

 

Από το βράδυ της 30ης Ιουλίου 2014, το φάντασμα του ντε λα Ρούα, -του προέδρου της Αργεντινής που κατέβασε τανκς στους δρόμους και σκότωσε ανθρώπους το 2001 με τη χρεοκοπία της Αργεντινής- φάνηκε να πλανάται στον ουρανό της χώρας. Αυτή τη φορά όμως, ήταν πιο ψύχραιμη η αντίδραση του λαού, που επέλεξε να υποστηρίξει την κυβέρνηση της χώρας σε μια κρίσιμη απόφαση. Οι μνήμες του 2001 δεν είναι και πολύ μακρινές άλλωστε. Γνώση και μνήμη είναι τα στοιχεία που ξεχωρίζουν τους λαούς από τους όχλους.

Η ιστορία του τι έγινε είναι απλή, μέσα στην πολυπλοκότητά της. Η Αργεντινή έκανε μονομερές κούρεμα του χρέους της και σε δύο κύματα το 90% των ομολογιούχων δέχτηκαν το κούρεμα αυτό (2005). Έμειναν όμως ανοιχτοί λογαριασμοί. Όταν τα πράγματα μένουν ανοιχτά η αγορά έρχεται να καλύψει τα κενά. Τα outstanding bonds αγοράστηκαν από κερδοσκοπικό fund (κάποιου κυρίου Singer) σε εξευτελιστική τιμή ($50 εκατ.), και καθώς εκκρεμούσε η απόφαση για το τι μέλλει γενέσθαι με αυτά τα bonds, ο ιδιοκτήτης του fund επιδίωξε δικαστικά να εισπράξει το face value των ομολόγων και να κερδίσει από τη διαφορά της αγοράς τους. Το δικαστήριο τον δικαίωσε, δεν δέχτηκε την πρόταση της Αργεντινής να «διακανονίσει» τη πληρωμή (με μόλις 300% κέρδος), και η Αργεντινή δήλωσε “selective default” στα συγκεκριμένα ομόλογα.

Τι έχει να μας διδάξει αυτή η ιστορία του δεκατριάχρονου κύκλου της αργεντίνικης κρίσης χρέους; Καταλήγω σε τρία μαθήματα:

Πρώτον: Οι δουλειές πρέπει να κλείνουν

Το λάθος της Αργεντινής ήταν ότι πίστευε ότι δημιουργώντας τετελεσμένα διευθετούσε το πρόβλημα, ενώ στη πραγματικότητα το άφηνε ανοιχτό να σέρνεται και να χρονίζει. Όταν μία διαχείριση είναι διάτρητη, δημιουργούνται κενά, και τα κενά η αγορά έχει ένα απίστευτο «χάρισμα» να τα κλείνει, και μερικές φορές με… άκομψο τρόπο, όπως στη περίπτωση της Αργεντινής. Εάν ακολουθούσαμε μία λογική α λα Αργεντινή το 2010, θα μεταφέραμε το πρόβλημα και επ’ ουδενί δεν θα το λύναμε. Θα μου πεις, και εμείς μεταφέρουμε πληρωμές στο μέλλον. Όμως αυτό είναι πολύ διαφορετικό γιατί είναι θεσμικά περιχαρακωμένο και ελέγχεται. Η Αργεντινή το άφησε «αδέσποτο». Το ερώτημα δεν είναι, λοιπόν, αν καλώς επιδιώξαμε να λύσουμε το πρόβλημα «κλείνοντας τον λογαριασμό», αλλά αν το κόστος για να κλείσουμε το λογαριασμό ανταποκρινόταν στο λογαριασμό που έπρεπε να πληρώσουμε. Οι δουλειές πρέπει να κλείνουν, λοιπόν, για να αποφεύγονται σενάρια Αργεντινής. Προσοχή μόνο στο κόστος του clearing.

Δεύτερον: Το σύστημα μπορεί να σε «ξεράσει», αλλά δε θα σε ξεχάσει ποτέ

Όταν οι δουλειές μένουν ανοιχτές, υπάρχουν συνέπειες. Η πρώτη συνέπεια είναι η απομόνωση. Η περίοδος 2001-2005 ήταν απελπιστική για την Αργεντινή, και θα ήταν ακόμα πιο απελπιστική αν η ίδια η χώρα δεν είχε στοιχειώδεις παραγωγικές δυνατότητες να απορροφήσει από μόνη της τους κραδασμούς της κατάρρευσης. Όμως καμία χώρα δεν είναι «νησί». Η διασύνδεση με το διεθνές σύστημα, δηλαδή το σύστημα γραπτών και άγραφων κανόνων συμπεριφοράς και κοινωνικοποίησης, είναι αναπόφευκτη όσο «αυτάρκης» και να είσαι. Το σύστημα λοιπόν σε αποβάλλει, σε περιορίζει, σε τιμωρεί παραδειγματικά, σε απομονώνει. Μετά σε αφήνει στην ησυχία σου, αλλά δεν ξεχνά ποτέ ότι «χάλασες τη πιάτσα». Παγώνει το θέμα για κάποιο καιρό, και μόλις έρθει η κατάλληλη ευκαιρία σε ξαναπιάνει, αν μη τι άλλο, για να «φοβούνται και οι υπόλοιποι». Πιστεύω ότι αυτό το 1,5 δις ομολόγων που εκκρεμούσε για την Αργεντινή ήταν απλώς η αφορμή που κρατούσε ανοιχτή την agenda. Αν δεν υπήρχε αυτό, σίγουρα κάτι άλλο θα έβρισκε το σύστημα, όπως σε παρόμοιες περιπτώσεις, π.χ. στη Βραζιλία πριν τριάντα χρόνια.

Τρίτον: όταν διαχειρίζεσαι τέτοια πράγματα δεν μπορείς να λειτουργείς ιδεολογικά

Το 2001 η κυβέρνηση της Αργεντινής, ανακοινώσε τη χρεοκοπία ως «ηχηρό χαστούκι του λαού στον παγκόσμιο καπιταλισμό». Αυτή είναι προσφιλής πρακτική στη Λατινική Αμερική, με πρώτη διδάξασα τη Βραζιλία της δεκαετίας του 1980. Όμως, ο παγκόσμιος ανταγωνισμός για την προσέλκυση κεφαλαίων (η αγορά ομολόγων δηλαδή), λειτουργεί με συγκεκριμένους κανόνες χωρίς να ρωτά τις ιδεολογικές σου προτιμήσεις. Σου λέει: «Κύριε κράτος χρειάζεσαι χρήμα. Γιατί να το δώσω σε σένα και όχι σε κάποιον άλλο που το χρειάζεται;» Απαντά το κράτος: «Γιατί εγώ σαν κράτος, έχω τη δυνατότητα, λόγω μεγέθους και δύναμης, να τηρήσω τους κανόνες της αγοράς καλύτερα από μία τράπεζα ή επιχείρηση, που επίσης συναγωνίζονται μαζί μου για τα ίδια λεφτά. Μη τα δώσεις λοιπόν σε αυτούς, δώστα μου εμένα». Το κράτος επιλέγει να ζητήσει λεφτά από τους καπιταλιστές, δεν τα δίνουν οι καπιταλιστές με το ζόρι, ούτε ρωτάνε πολλές ερωτήσεις πέραν από τις ρήτρες δανεισμού (covenants)  Χτες, η κίνηση της Αργεντινής δεν είχε κανένα ιδεολογικό χρώμα. Διοχέτευσε την ιδεολογική αντίδραση στον κοσμάκη (συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας), ενώ στη πραγματική διαπραγμάτευση είπε κάτι πολύ λογικό: «Αν σας δώσω 1,5 δισ. δολάρια, θα με κατηγορήσουν όσοι συμφώνησαν στο κούρεμα το 2005 για μεροληπτική συμπεριφορά και θα ανοίξω τον ασκό του Αιόλου για άλλα 29 δισ. δολάρια». Αυτό μπορούν να το καταλάβουν όλοι. Η Αργεντινή παίζει με τους κανόνες του παιχνιδιού, και το σημαντικότερο, είναι προβλέψιμη. Όταν ο εταίρος δεν το παίζει «ήρωας», «ιδεολόγος», και «πατριώτης», μιλάς την ίδια γλώσσα μαζί του και αυτό μόνο σε καλό μπορεί να βγει, ή τουλάχιστον, δεν κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Αυτά είναι τα τρία μαθήματα που παίρνουμε από την Αργεντινή. Και καταλήγοντας να πω ότι συμφωνώ απόλυτα με την πρακτική της κυβέρνησης της Αργεντινής στη Νέα Υόρκη για selective default, για τους ίδιους τρεις λόγους: πρώτον διότι η Αργεντινή δείχνει ότι συμμετέχει στο παιχνίδι, δεύτερον γιατί συμμετέχει για να «κλείσει το θέμα οριστικά», και τρίτον γιατί συμμετέχει με λογικά επιχειρήματα και όχι με ιδεολογικές εμμονές και μονομερείς ψευτοηρωισμούς.

Ξέρει η πρόεδρος της χώρας ότι ανοίγει μία «νεκρή παρένθεση», αλλά ανοίγει την παρένθεση ξέροντας ότι αυτή θα κλείσει το 2015 (που εκπίπτει το covenant για όσους συμφώνησαν το 2005), αναστέλλει μια πληρωμή που θα «χάλαγε τη πιάτσα», και παραμένει ζωντανή σε μια διαπραγμάτευση που θα ξεκινήσει με συγκεκριμένους όρους μετά από πέντε μήνες. Δεν ξέρουμε ασφαλώς την κατάληξη αλλά ξέρουμε ότι ακολουθεί μια «μετρημένη» πολιτική διαδικασία.

 

 

 

 

Στο Μουντιάλ είμαι…με όλους

Ένα πολύ ενδιαφέρον και βαθιά ποδοσφαιρικό κείμενο για το Μουντιάλ που ξεκινάει σήμερα. Διαφωνώ ΜΟΝΟ στο υστερόγραφο. Η Εθνική ομάδα είναι η βιτρίνα ενός ποδοσφαίρου σάπιου. Μια βιτρίνα παντελώς άσχετη με το εσωτερικό του. Ναι δεν παίζει σπουδαία μπάλα, αλλά έχει μάθει να επιβιώνει όχι με γιούργια και κορώνες αλλά με σύστημα και επιμονή. Είναι χρήσιμο παράδειγμα. Το κείμενο λοιπόν για να μπαίνουμε σιγά σιγα σε ρυθμούς:

mundial 2014

Αγαπώ το ποδόσφαιρο κυριολεκτικά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Με μια μπάλα στον κήπο της γιαγιάς να ανταλλάζω πάσες με τον πατέρα μου. Και αργότερα να ακολουθώ τον θείο μου στις προπονήσεις της Ομόνοιας, να κάθομαι με τους παίκτες στον πάγκο. Δεν είχα πολλές επιλογές. Όλη μου η οικογένεια υποστήριζε φανατικά την Ομόνοια και επομένως η υποστήριξη στο τριφύλλι ήταν αυτονόητη. Μεγαλώνοντας κατάλαβα και γιατί. Ομάδα της Αριστεράς, με έντονες κοινωνικές αναφορές τόσο κατά τη δημιουργία της όσο και στην πορεία της, ομάδα των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων και υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης με τους Τουρκοκύπριους. Αν είχα επιλογή πάλι Ομόνοια θα ήμουν.

Ποτέ μου όμως δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε «σώνει και ντε» να διαλέξω εθνική κάθε τέσσερα χρόνια. Το πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι ήταν αυτό της Ιταλίας το 1990. Όλοι διάλεγαν και μια ομάδα. Ο ένας την Ολλανδία, ο άλλος την Αργεντινή, ο τρίτος την Ιταλία και όλα τα πιτσιρίκια της γειτονιάς μου τη Βραζιλία. Εγώ έγινα Γιουγκοσλαβία. Σε αυτό του 1994 ερωτεύτηκα τη Βραζιλία. Το 1998 απλά παρακολούθησα τα παιχνίδια, το 2002 γοητεύτηκα από την Τουρκία, τέσσερα χρόνια μετά από την Πορτογαλία και το 2010 δεν θα μπορούσα να μην υποκλιθώ στην Ισπανία.

Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα να υποστηρίζεις σταθερά συγκεκριμένη ομάδα στο Μουντιάλ. Η παγκοσμιοποίηση του ποδοσφαίρου έχει κάνει τις εθνικές ομάδες τόσο όμοιες που ελάχιστες διατηρούν το δικό τους στυλ. Η Βραζιλία εξευρωπαΐστηκε, η Αργεντινή χάνει τη σκληράδα της για χάριν του μεγαλείου του Μέσι, οι Άγγλοι έχουν αφήσει καιρό τώρα τις σέντρες και το ψηλό παιχνίδι, οι Ισπανοί αφού δίδαξαν τον κόσμο το τίκι-τάκα προσπαθούν να εφεύρουν νέα πράγματα, η Γερμανία έχει αλλάξει και έχει γίνει πιο θελκτική στα μάτια μου, η Ιταλία έχει αφήσει πίσω το κατενάτσιο και προσπαθεί να δημιουργήσει, η Ολλανδία αφήνει φέτος το κλασσικό 4-3-3 και το γυρνάει σε 5-3-2 γιατί δεν έχει τους κατάλληλους παίκτες για το σύστημα που υποτίθεται ότι λανσάρει εδώ και καμιά 25αριά χρόνια. Ακόμα και οι Αφρικανικές χώρες φέρνουν το παιχνίδι του τόσο κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα που καμιά φορά καταλαβαίνεις ότι οι παίκτες νιώθουν να έχουν αφήσει την ταυτότητά του στα αποδυτήρια των ευρωπαϊκών ομάδων που αγωνίζονται.

Αν πάλι τα κριτήριά σου είναι πιο κοινωνικό – πολιτικά μάλλον έχεις ξεμείνει από ομάδες. Η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πια και μαζί της κατάρρευσαν όλες οι υπόλοιπες ανατολικές χώρες. Η Βενεζουέλα συνήθως δεν πάει στις τελικές φάσεις, η Κούβα προτιμά το μπέιζμπολ. Όσοι πάλι σκέφτονται τη Β.Κορέα θα πρέπει να ένιωσαν άσχημα στο προηγούμενο Μουντιάλ με την εικόνα της ομάδας αλλά και με όσα ακολούθησαν.

Πιστεύω ότι αν υποστηρίζεις σταθερά την ίδια ομάδα σε Μουντιάλ χάνεις τη μισή απόλαυση του τουρνουά. Πάντα εμφανίζεται μια χώρα που θα καταφέρει να σε κερδίσει με όσα κάνει. Πάντα υπάρχει ένας παίκτης που σε τρελαίνει, πάντα ένας προπονητής που γουστάρεις πολύ, πάντα κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες που σε ωθούν να υποστηρίξεις συγκεκριμένη χώρα. Στο Μουντιάλ του 1990 για παράδειγμα, οι «Γιούγκο» εκτός από μπαλάρα σε ενέπνεαν γιατί έβλεπαν χωρίς ίχνος κομπλεξισμού τους δυτικούς αντιπάλους τους. Δεν θα μπορούσες όμως να μην υποστηρίξεις και λίγο το Καμερούν του Ροζέ Μιλά και σίγουρα θα ήσουν με την Αργεντινή του Μαραντόνα που στον ημιτελικό με την Ιταλία δίχασε μια ολόκληρη χώρα προτρέποντας τους νότιους να στηρίξουν τη χώρα του καθώς οι βόρειοι τους καταπιέζουν μέσα στην ίδια την Ιταλία.

Στις ΗΠΑ το 1994 τρελάθηκες με τον μεγάλο Ρομπέρτο Μπάτζιο αλλά και με το δίδυμο της βραζιλιάνικης επίθεσης, Ρομάριο – Μπεμπέτο. Σίγουρα όμως για λίγο υποστήριξες την κλίκα της Βουλγαρίας και σκέφτηκες ότι όταν μείνεις φαλακρός θέλεις να μοιάσεις λίγο με τον μεγάλο Λέτσκοφ. Στήριξες για λίγο τη Ρουμανία του Χάτζι και σου άρεσε που είδες τη Σουηδία να κάνει την έκπληξη φτάνοντας στην τρίτη θέση.

Το 1998 δεν μπορεί να μην χάρηκες που ένας Αλγερινός έκανε τους Γάλλους να τον προσκυνούν, δεν γίνεται να μην πωρώθηκες με το γκολ του Μπέργκαμπ στο 89΄ του αγώνα με τους Αργεντίνους, δεν μπορεί να μην ταυτίστηκες λίγο με τους Κροάτες που έπαιξαν μπαλάρα και ήρθαν τρίτοι, δεν μπορεί, αν ήσουν Βραζιλία, να μην θύμωσες με όσα έγιναν στον τελικό με τους σπόνοσορες να πιέζουν τον Ρονάλντο να παίξει παρά την εμφανή του αδυναμία.

Τέσσερα χρόνια μετά, εκτός από το ξενέρωμα του αηδιαστικού σπρωξίματος της Ν.Κορέας, εκστασιάστηκες με τα «3 Ρ» της Βραζιλίας, χόρεψες κάποιες στιγμές στα γκολ της Σενεγάλης και όσο κι αν δεν το παραδέχεσαι πωρώθηκες με τους Τούρκους που μάσαγαν σίδερα και έφτασαν στα ημιτελικά. Αν ήσουν «Γάλλος» θύμωσες με τον απίστευτο διασυρμό της πρωταθλήτριας κόσμου που δεν κατάφερε να πετύχει ούτε γκολ.

Το 2006 ταυτίστηκες με τον Ζιντάν που έριξε τη κουτουλιά στον Ματεράτσι αλλά σίγουρα κάποιες στιγμές σε κέρδισε και η Ιταλία, σου άρεσε η ολοκληρωμένη ομάδα της Πορτογαλίας αλλά δεν μπορεί να μην εκτίμησες και τη προσπάθεια της Γερμανίας που έβαλε τότε τις βάσεις για μια νέα, δυναμική επανεμφάνιση στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Όσο για το 2010; Ξεκίνησες υποστηρίζοντας Αργεντινή γιατί είχε στον πάγκο Μαραντόνα και στο χορτάρι Μέσι, σε «κέρδισε» η Γκάνα που έκανε εκπληκτικά παιχνίδια, την Ισπανία να είναι αχτύπητη αλλά και την Ολλανδία να κάνει ό,τι καλύτερο στον τελικό απέναντί της αλλά σίγουρα ήσουν για λίγο με την Ουρουγουάη που σε άφηνε άφωνο με τον απίστευτο συνδυασμό πάθους και τεχνικής και τον μεγάλο Ντιέγκο Φορλάν να σε καθηλώνει μπροστά από την οθόνη.

Από σήμερα λοιπόν, καθόμαστε μπροστά στις οθόνες μας, φωνάζουμε τους φίλους μας και αφηνόμαστε στη σαγήνη της στρογγυλής θεάς, μια σαγήνη που μόνο οι ποδοσφαιρόφιλοι μπορούν να καταλάβουν και δεν χρειάζεται να μπούμε σε καμιά διαδικασία να εξηγήσουμε το γιατί. Όποιος καταλαβαίνει, καλώς!

 

Υ.Γ. Όσο για αυτούς που υποστηρίζουν την Ελλάδα. Τι να πω; Ο καθένας με τα βίτσια του