Η αποχή νικητής, όλοι μας ηττημένοι.

Προσπαθώ να τακτοποιήσω διάφορες σκέψεις μου από χθες. Ξεκινάω με το βασικότερο κατά την άποψή μου θέμα. Την αποχή:

Η αποχή επιβεβαιώνει το ρήγμα στην ελληνική κοινωνία. Κάποιοι νιώθουν (και είναι) στο περιθώριο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα για όλους μας. Και να συμπληρώσω ότι πιστεύω ότι στο περιθώριο είναι και πολλοί από το 55% που ψήφισαν τελικά.

Αν ήμουν κόμμα (ή Κυβέρνηση) θα έκανα μια αναλυτική έρευνα για τους λόγους της αποχής. με τελικό στόχο προτάσεις για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Κάποια προφανή και αυτονόητα, πιο πρακτικά:
1. Ετεροδημότες. Να βρούμε πώς θα ψηφίζουν πάντα, χωρίς να εξαρτάται από το αν αντέχει η τσέπη τους να ταξιδέψουν.
2. Έλληνες εξωτερικού. Πλέον είναι πολλοί και ιδιαίτερα σημαντικοί για να τους αγνοούμε.
3. Ανανέωση/Ενημέρωση εκλογικών καταλόγων. Αυτό το αστείο έχει κουράσει με τις λίστες με διπλό-αποχή tiresias εγγεγραμμένους και ανθρώπους που έχουν πεθάνει.

Και κάποια περισσότερο πολιτικά: Γιατί τόσος κόσμος νιώθει αδιαφορία και βρίσκει άσκοπο το να ψηφίσει. Αυτό θέλει συζήτηση και ανάλυση σοβαρή και σε βάθος και λύνεται μόνο σε βάθος χρόνου, όπως σε βάθος χρόνου δημιουργήθηκε σαν φαινόμενο. Επιπλέον καλό είναι να χαρτογραφήσουμε και να ερευνήσουμε τους ψηφοφόρους που έριξαν λευκό. Κι αυτό είναι μήνυμα και προσωπικά πιστεύω ηχηρότερο της αποχής. Πήγαν ως την κάλπη για να δηλώσουν ότι δεν τους κάνει κανένας.

Πέρα όμως από το τυπικό νούμερο της αποχής και το ουσιαστικό θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και την σιωπή και το κλίμα απογοήτευσης μέσα στο οποίο έγιναν οι εκλογές. Πόσοι από εμάς ψήφισαν με αυτοπεποίθηση; πόσοι συζήτησαν και υποστήριξαν τα πιστεύω τους; πόσοι βγήκαν με ενθουσιασμό από το τμήμα; πόσοι δηλώνουν αισιόδοξοι;