Το 2017 ας είμαστε λιγότερο παρατηρητές- σχολιαστές και περισσότερο συμμετέχοντες

To 2015 είχε βάλει πολύ χαμηλά τον πήχη. Οπότε το ότι το 2016 κατάφερε να σκοντάψει περνώντας τον, δεν το λες κι επιτυχία!

Από τη χρονιά της ελπίδας, περάσαμε στην χρονιά της παραίτησης. Δεν ελπίζουμε, πια, σε κάτι. Περιμέναμε να βρεθεί κάποιος ή κάτι που θα μας ξανάδινε προσανατολισμό και επίκεντρο. Νομίζω ότι δεν ήρθε ποτέ. Αποχαιρετούμε λοιπόν σε λίγες ώρες τη χρονιά στα χαμένα. Και προχωράμε στα τυφλά στην επόμενη.

Είναι όμως όντως το 2017 ένα «ραντεβού στα τυφλά»; Όλα δείχνουν πως ναι, είναι. Δεν ξέρω αν αυτό θα εξελιχθεί καλά ή κακά. Ξέρω όμως ότι παρά τις βεβαιότητές μας και την αγωνία μας να έχουμε άποψη και θέση σε όλα, το 2017 έρχεται μόνο με ερωτηματικά και εκκρεμότητες.

apatheia-kai-syllogikh-drash

Τι θα απογίνει με την οικονομία της χώρας; Τι θα απογίνει με το προσφυγικό; Τι θα απογίνει με τις διάφορες σημαντικές εκλογικές μάχες στην Ευρώπη; Τι θα απογίνει με την διαρκή άνοδο του φασισμού και της ακροδεξιάς; Τι θα απογίνει με τα συσσωρευμένα κοινωνικά ζητήματα που έχουν μπει κάτω από το χαλί τόσα χρόνια; Τι θα απογίνει με τον Τραμπ;

Απαντήσεις δεν υπάρχουν. Μόνο ερωτήσεις. Πεπατημένη επίσης δεν υπάρχει. Θα πάμε, ως ανθρωπότητα, στα ψαχτά. Κι ότι βγει. Τα μαθήματα του 2016 ίσως μας βοηθήσουν. Δεν είμαι πάντως καθόλου βέβαιος γι’ αυτό. Δεν έχω πειστεί ότι ψάξαμε και επιδιώξαμε επίμονα απαντήσεις που δεν ήρθαν. Ένιωσα ότι το 2016 απλά παρακολουθούσαμε σχολιάζοντας.

Όπως και να έχει, μία βεβαιότητα υπάρχει. Η ζωή προχωρά. Και εμείς ακολουθούμε. Κι επειδή δεν έχω ιδέα τι θα φέρει το νέο έτος θα ευχηθώ μόνο το 2017 να περιμένουμε και να μένουμε λιγότερο απλοί παρατηρητές και να συμμετέχουμε περισσότερο.

Δυό ερωτήσεις στον καθρέπτη μας, πριν το 2017

Σκεφτόμουν με αφορμή και τη χθεσινή νύχτα πόσο κακό, από πολλές απόψεις υπήρξε το 2016 για την ανθρωπότητα. Και αναρωτιόμουν σε τι μπορεί να ελπίζουμε για το νέο έτος που πλησιάζει.

O Ελύτης είχε την ελπίδα ότι «μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά».

%ce%bc%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1

Ειλικρινά θέλω πολύ να το ελπίζω κι εγώ αλλά ώρες- ώρες με πιάνει απελπισία.

Φοβάμαι δε, ότι οι πεισματάρηδες δεν είναι όλοι μαζεμένοι σε ένα καμαράκι. Έτσι ο καθένας πολεμά να την εξουδετερώσει με το δικό του τρόπο στο δικό του το δωμάτιο.

Και το κακό είναι ότι η φθορά- με τους πολλούς διαφορετικούς ρόλους και πρόσωπα που παίρνει είναι ισχυρή και έχει μάθει να επιβιώνει στους αιώνες.

Ενώ εμείς γινόμαστε ολοένα και περισσότερα κομματάκια μικρά που αδυνατούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Ή μήπως δε θέλουν;

Το ερώτημα τελικά είναι απλό για τον καθένα μας. Και διπλό. Καταρχήν είμαι από εκείνους τους πεισματάρηδες του Ελύτη; Και αν είμαι, μήπως πρέπει να γίνω πιο ομαδικός, να μην πολεμάω μόνος μόνο για να έχω ήσυχη συνείδηση;