Την αλλαγή να την φοβάμαι ή να την επιδιώκω;

Η αλλαγή είναι πολύ ιδιαίτερη λέξη. Και ιδιαίτερη κατάσταση φυσικά. Υπάρχουν άπειρες διαφορετικές εκδοχές της. Έχει χρησιμοποιηθεί από πολιτικό σύνθημα (αμέτρητες φορές και σε όλο τον κόσμο) έως και ως ποδοσφαιρικό όρος.

Σε προσωπικό επίπεδο μία αλλαγή μπορεί να αφορά μία μετακόμιση, ένα νέο μέλος στην οικογένειά σου αλλά και μία νέα αρχή. Από τις πιο κλασσικές περιπτώσεις αλλαγής είναι το να αλλάζεις δουλειά. Ίσως για την προηγούμενη γενιά από εμάς η φράση αυτή να ξενίζει λίγο, μιας και οι πιο πολλοί έμεναν για 20 και 30 χρόνια στην ίδια, αλλά για τη δική μου των 30κάτι είναι όντως κλασσική.

download

Οι λόγοι για να αλλάξεις δουλειά είναι πολλοί και από άνθρωπο σε άνθρωπο διαφέρουν. Ακόμα όμως και στον ίδιο άνθρωπο πολλές φορές, όσο περνούν και τα χρόνια, τα κριτήρια για τέτοιες αποφάσεις αλλάζουν. Για κάποιον σαν εμένα, το ωράριο ή ένα εταιρικό αυτοκίνητο ως παροχή να είναι σημαντικό δέλεαρ, ενώ για κάποιον άλλο να μη λένε και πολλά. Αυτό είναι προσωπική υπόθεση του καθενός μας.

Σε μία τέτοια φάση αλλαγής λοιπόν βρίσκομαι κι εγώ. Πέρασα από το στάδιο του διλήμματος στο στάδιο της απόφασης και πλέον είμαι σε αυτό το αμήχανο μεταβατικό στάδιο όπου αποχαιρετάς τους νυν και περιμένεις με αγωνία τους επόμενους.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, τις τελευταίες στην τωρινή δουλειά, σκέφτομαι ότι αφήνω πίσω άτομα που συνεργαστήκαμε καλά, άτομα που κάναμε και πλάκα, μοιραστήκαμε αγωνίες, άγχη και σκέψεις, άτομα που περνούσαμε 8-10 ώρες τη μέρα στον ίδιο χώρο. Αφήνω βέβαια πίσω και πράγματα που δε μου άρεσαν και για τα οποία γκρίνιαζα αλλά αυτά έχω την τάση να τα αποβάλω γρήγορα και να τα κρατάω μόνο ως μαθήματα. Περίεργο συναίσθημα, δεν είμαι και καλός στους αποχαιρετισμούς…

Την ίδια στιγμή το κοκτέιλ μέσα μου έχει και την αγωνία για την επόμενη πίστα. Πώς θα είναι εκεί; Θα προλάβω να μελετήσω και να καταλάβω ότι χρειάζεται για να κάνω τη δουλειά μου; Θα τα πάω καλά με τους συνεργάτες; Είναι όντως έτσι όπως μου τα περιέγραψαν όλα; Θα έχει εκεί κοντά να παίρνω καφέ; Και άπειρες ερωτήσεις που προφανώς δεν πρόκειται να απαντηθούν άμεσα αλλά σε βάθος χρόνου.

Δύσκολο πράγμα η μετάβαση και κάθε αλλαγή είναι ψυχοφθόρα. Παρόλα αυτά, πρέπει να τη φοβόμαστε ή να την επιδιώκουμε; Ή κι εδώ πάλι πάμε «με σύνεση» στη μέση λύση;

Από τις αλλαγές…στην Αλλαγή!

Γενικά από πέρυσι το Σεπτέμβριο μέχρι και σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στην οικογενειακή μας ζωή!

Καταρχήν ο μικρός της οικογένειας πήγε πρώτη φορά σχολείο. Με ότι αυτό συνεπάγεται σε διαχείριση και προετοιμασία αλλά και στην αλλαγή της ρουτίνας. Έμαθε να ξυπνά συγκεκριμένη ώρα, να ακολουθεί κανόνες πέρα από αυτούς του σπιτιού, έμαθε τι θα πει δασκάλα, γνώρισε πολλά παιδάκια, έμαθε να κάνει παρέες, έκανε και την πρώτη του φιλία (πιο βαριά λέξη), του άρεσε και το πρώτο κορίτσι (με αξιοθαύμαστη σταθερότητα), έμαθε να αρρωσταίνει και να αναρρώνει, συμμετείχε σε γιορτές και μουσικοχορευτικά events. Κυρίως όμως αυτούς τους 10 μήνες εξελίχθηκε τρομερά σαν προσωπικότητα. Μιλάει και εκφράζεται πια καθαρά- και ξάστερα όταν πρόκεται για την άποψή του- είναι πιο εξωστρεφής, παίζει ευκολότερα με παιδιά. Α, έμαθε και ποδήλατο!

Γενικά τα πήγε πολύ καλά και νιώθω ότι ήταν σωστή κίνηση να πάει παιδικό παρότι το σκεφτόμασταν, εφόσον είχαμε τη δυνατότητα να τον κρατήσουμε σπίτι μέχρι το νηπιαγωγείο. Θα το πρότεινα σε όλους. Διευκρινίζω ότι δε μιλάω για τίποτα ψαγμένους και φημισμένους παιδικούς σταθμούς που θέλουν ένα μισθό το μήνα. Μιλάω για τον δημοτικό σταθμό της περιοχής μας, όπου αν εξαιρέσουμε ίσως λίγο την υποδομή (μια αυλή μεγαλύτερη του λείπει και λίγο πιο πολύς ήλιος), ο μικρός είχες και καλές παιδαγωγούς και καλής ποιότητας βοηθητικό προσωπικό (μαγείρεμα, καθάρισμα κλπ σε αυτές τις φάσεις είναι κομβικά) και σωστό φαγητό και παράπλευρες δραστηριότητες (γιορτές, γυμναστική, μουσική, θέατρο κλπ).

Παράλληλα, ο μπαμπάς της οικογένειας, μετά από ένα γερό χουνέρι και μία δύσκολη οικονομικά περίοδο, από τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε άλλαξε 2 δουλειές. Για καλό έγιναν οι αλλαγές οπότε, ας τις δούμε ως γρήγορη εξέλιξη. Η μαμά της οικογένειας ξαναδούλεψε έξω (με το γνωστό διάλογο «η μαμά όμως γιατί πάει στη δουλειά;»), λίγους μήνες μέχρι να τσιμπήσει το φέσι της- στα χνάρια του συζύγου- και να επιστρέψει στη δουλειά από το σπίτι, που είναι μία πιο kids’ friendly εκδοχή μεν αλλά όχι και πολύ τσέπη- friendly. Στην ευρύτερη οικογένεια, είχαμε απώλειες (δυστυχώς συνήθεια πια…) αλλά είχαμε και γάμους και χαρές και νέα πρόσωπα που σταδιακά μπαίνουν και αφίξεις που περιμένουμε για να ενισχυθεί το ρόστερ με νέα «ταλέντα» και να εμπλουτιστεί η επόμενη γενιά. Γεμάτη σαιζόν!

Dont-be-afraid-of-change

Κι εκεί που προσπαθείς να αφομοιώσεις όλες αυτές τις αλλαγές, συνειδητοποιείς ότι σε λίγες μέρες έρχεται μία ακόμα πιο μεγάλη. Το νέο μέλος της οικογένειας. Θεωρητικά έχει μπει στη ζωή μας εδώ και 8,5 μήνες. Πρακτικά όμως θα μπει τώρα (σήμερα, την άλλη εβδομάδα, άντε τέλος του μήνα). Και το ερώτημα είναι απλό. Τώρα τι κάνουμε; Ο μικρός πώς θα είναι; Ο μεγάλος (άκου μεγάλος…) πώς θα το πάρει; Τι πρέπει να κάνω για να τον καθησυχάσω; Τελικά δεν είναι απλό. Ούτε και ένα το ερώτημα. Είναι άπειρες οι ερωτήσεις που περνάνε από το μυαλό σου αλλά ελάχιστες απαντήσεις.

Βέβαια, το έχεις ξαναπεράσει, είσαι πιο έμπειρος. Αλλά μία βόλτα στην αποθήκη για να φέρεις ξανά πάνω τα «βασικά για το μωρό» σε πείθει ότι δε πα να είσαι έμπειρος, δεν μπορείς να ξέρεις. Θα το χρειαστεί το μωρό το μάρσιπο; O μεγάλος τον χρησιμοποιησε πολύ. Το πορτ- μπεμπέ όμως καθόλου. Αλλά και πάλι ας το ανεβάσω… Κάτι πιπίλες δεν τις ανοίξαμε καν, αλλά αν αυτό τις θέλει;

Το δωμάτιο είναι από καιρό έτοιμο, για να μην νιώσει ο μεγάλος ότι γίνονται μεγάλες αλλαγές στη ζωή του. Μαζί διαλέξαμε το κρεββάτι του το μεγάλο, μιας και η κούνια είναι για το μωρό. Τον έχουμε προετοιμάσει στο φουλ. Τι ιστορίες, τι άλμπουμ φωτογραφιών, τι σχέδια για το τι θα κάνουμε με το μωρό, τα πάντα. Κι όμως φοβόμαστε ότι θα του έρθει κεραμίδα. Προφανώς φοβόμαστε γιατί και για εμάς είναι μεγάλη αλλαγή. Και έχουμε άπειρα θέματα που δεν είμαστε σε θέση «να σχεδιάσουμε με ακρίβεια».

Αλλά ας μην είμαστε αχάριστοι. Η αλλαγή όταν γίνεται για καλό, είναι ανάσα και ανανέωση για όλους. Και δεν πειράζει που δεν πήγαμε πουθενά διακοπές, ούτε και που θα ζοριστούμε πρακτικά, ψυχολογικά, οικονομικά κλπ. Κάνουμε το καλύτερο δώρο στον «μεγάλο». Αλλά και στον «μικρό» νομίζω. Βασικά και στους εαυτούς μας. Οπότε καλώς να έρθει και αυτή Η Αλλαγή*!

 

*Ο δαίμων του πληκτρολογίου δεν ευθύνεται για τα κεφαλαία. Ούτε για τα bold.