«Αϋπνίες του μπαμπά»- Επεισόδιο 1ο: «Τα γενέθλια»

Αύγουστος 2014

Ο μικρός, η πρώτη μας χαρά, γίνεται ενός έτους. Καλοκαίρι, διακοπές στα πάτρια, στην Κρήτη. Ζει ακόμα ο συνονόματος παππούς, κατεβαίνουν από Αθήνα επί τούτου και οι αθηναίοι (παππούς, γιαγιά και θεία). Στο σπίτι μας από το πρωί προετοιμασία. Ντεκόρ μέσα ταμπελάκια και αυτοκόλλητα “1st birthday”. Μπαλόνια στην αυλή και στα δέντρα.

Από νωρίς το απόγευμα, τα κάρβουνα πήραν φωτιά, barbecue με τα πάντα όλα, μπύρες, χαμός! Τούρτα- μπάλα ποδοσφαίρου από το νονό, παγωτά, μουσικές και χαβαλές μέχρι αργά το βράδυ! Και δώρα, πολλά δώρα! Τα πρώτα γενέθλια γιορτάστηκαν δεόντως! Ήρθαν όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι, σε μία γιορτή που το σπίτι χρόνια είχε να δει. Και δεν είδε ξανά…

Σεπτέμβριος 2018

Ο πιο μικρός μας, γίνεται ενός έτους. Σεπτέμβρης πια, έχουμε επιστρέψει στην Αθήνα, έχει ξαναρχίσει η δουλειά, πέφτει και Πέμπτη! Ξυπνάμε, λίγες  ευχές και φιλιά και τρέχουμε στα καθημερινά μας. Γραφείο, σπίτι, να πάμε το μεγάλο για μπάλα, να γυρίσουμε. Πήγε 8 κιόλας!

Του πήραμε όμως τούρτα- minions! (πάλι καλά)

Πεταγόμαστε ως το Μαρούσι για μία μπύρα και μία πίτσα, μεταξύ μας, και «να σβήσουμε το κεράκι» (ο μεγάλος δηλαδή ως πληρεξούσιος) και γυρνάμε σπίτι.

  • Δώρο δεν του πήραμε ρε συ
  • Του είχαμε πάρει προ ημερών την περπατούρα
  • Ε, κάτι για τη μέρα μωρέ
  • Δεν πειράζει, μικρούλης είναι ακόμα δεν καταλαβαίνει και τα πάντα!

Το βράδυ προσπαθώντας να κοιμηθώ σκεφτόμουν όλη αυτή τη σύγκριση. Ο μεγάλος τόσο προσοχή και ο μικρός τίποτα; Από τα γενέθλια του μεγάλου έχω 200 φωτογραφίες. Από το αποψινό με το ζόρι μερικές από «την τούρτα»! Αδικία δεν είναι; Είναι. Στενοχωρήθηκα και τα έβαλα με τον εαυτό μου. Δηλαδή δεν τον αγαπάμε τον μικρό τόσο; Τον ξεπετάμε;

Μαλακίες λέω, τον αγαπάμε όσο δεν πάει. Είναι απλά αλλιώς η κατάσταση, άλλη η φάση, όλα διαφορετικά με δύο παιδιά και μετά από 4 αρκετά ζόρικα χρόνια. Το καταλαβαίνει όμως ότι τον αγαπάμε; Σίγουρα θα το καταλαβαίνει. Σιγά μην περιμένει να δει ντεκόρ στο πάρτυ και λαοθάλασσα για να το καταλάβει. Το νιώθει κάθε μέρα που περνάμε μαζί. Το ζει. Για εμάς είναι όλα αυτά περισσότερο, ψυχολογικά! Τα παιδιά άλλα κοιτάνε.

Ή μήπως κοιτάνε κι αυτά; Δε ξέρω. Μεγάλο μπέρδεμα να είσαι γονιός. Πήγε 3 κι ακόμα να κοιμηθώ και θα ξυπνήσει ο μικρός στις 6:30 και θα θέλει παιχνίδι. Το ευχαριστιέται πολύ το παιχνίδι το πρωινό! Αλλά εγώ μετά σέρνομαι στο γραφείο.

Να πάλι τον αδικώ!  Τι μπέρδεμα είναι αυτό ρε φίλε… Λοιπόν κλείνω υπολογιστή και πάω σπίτι να τον πάρω αγκαλιά να παίξουμε.

Πριν όμως να αφιερώσω στο λουκούμι μου αυτό το τραγουδάκι που ακούμε παρέα, έστω με μια μέρα καθυστέρηση. Και στον μεγάλο το λουκουμά βέβαια το αφιερώνω (να τα πάλι…):

«Ποιος το χέζει το σχολείο ρε μάνα»!

Ώρα 7:00 σε ένα μέσο ελληνικό σπίτι, σε ένα προάστιο της Αθήνας (κάπου στην παλιά Β’ Αθηνών):

  • Παιδιά ξυπνήστε, 7:30 πήγε, θα αργήσετε στο σχολείο πάλι!
  • Άσε μας ρε μάνα!
  • Σηκωθείτε να φάτε και τίποτα, όλο νηστικοί πάτε!
  • Ώχου, κάθε μέρα τα ίδια…

Ώρα 7:30 στο ίδιο προάστιο, στο ίδιο σπίτι αλλά στην τοποθεσία κουζίνα:

  • Τι ώρα τελειώνετε σήμερα; Να δω για φαγητό…
  • 7ωρο έχουμε πάλι ρε μάνα. Κατά τις 14:30 υπολόγισε. Αλλά να το έχεις έτοιμο γιατί 15:30 έχω φροντιστήριο Έκθεση και καπάκι ιστορία. Και 18:00 αγγλικά.
  • Να έρθω δηλαδή 20:00 να σε πάρω από τα αγγλικά;
  • Τι λες ρε μάνα, μετά δεν έχω προπόνηση; Θα πάω με το μπαμπά του Θωμά.
  • Εμένα δε με νοιάζει, το μεσημεριανό. Θα φάω έξω.
  • Γιατί;
  • Γιατί στις 15:00 είπαμε με τα παιδιά να κάνουμε πρόβα το θεατρικό.
  • Στο σχολείο;
  • Όχι, δεν έχει χώρο, θα πάμε στο πάρκο. Θα γυρίσω κατά τις 21:00 μετά το φροντιστήριο.
  • ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΥΡΙΟ;
  • Χέσε μας ρε μάνα! Τα έχουμε κάνει στο φροντιστήριο. Το θέμα είναι πότε θα διαβάσω για το τεστ την Κυριακή στο φροντιστήριο. Λέω να μην πάω Παρασκευή σχολείο να κάτσω να διαβάσω. Μόνο έλα να μου δικαιολογήσεις τις απουσίες από Δευτέρα πάλι.
  • Άντε, όλα θα γίνουν, μην ανησυχείς! Πιείτε το χυμό σας να φύγετε!

ss11

Ώρα 14:30, ίδιο σπίτι, ίδιο προάστιο, στην τοποθεσία κουζίνα σταθερά:

  • Mαμααααά! Ήρθα! Που είσαι; 

(βλέπει σημείωμα με οδηγίες για ζέσταμα φαγητού- τρώει- αφήνει σημείωμα, «θέλω λεφτά για γραφική ύλη για το σχολείο, μας έδωσαν λίστα»- κλείνει πόρτα και ξαναφεύγει- γυρνάει σε 2 λεπτά, ξέχασε να αλλάξει τσάντα- ξαναφεύγει τρέχοντας και ξεχνώντας να κλειδώσει)

Ώρα 21:30, ίδιο σπίτι και προάστιο πάντα, αλλά στην τοποθεσία σαλόνι:

  • Μπαμπά, που είναι η μαμά; Πεινάω;
  • Μέσα με το μικρό. Άντε άλλαξε και κάτσε να δούμε παρέα το ματς, αρχίζει σε ένα τέταρτο. Κι εγώ τώρα έκατσα!
  • Καλά, κάτσε να δω τι θα φάμε… Μάνα, τι κάνετε, έχει τίποτα να φάω;
  • Άλλαξε, έρχομαι σε λίγο να φτιάξω ομελέτα. Να μου πει ο αδερφός σου 4 σελίδες ακόμα στην ιστορία γιατί γράφουν αύριο απροειδοποίητο τεστ!
  • Γρήγορα όμως γιατί έχω μία εργασία. Μπαμπάααα, το θες το laptop σου; Θέλω να αντιγράψω στο τετράδιο από τη Wikipedia κάτι πληροφορίες για την εργασία.
  • Δουλεύει κι ο εκτυπωτής…
  • Δεν τα κάνουμε έτσι ρε μπαμπά, στο τετράδιο πρέπει!

s11skitso-4-thumb-large

Ώρα 23:00, σπίτι, προάστιο και τοποθεσία σαλόνι σταθερά:

  • Μπαμπά, ομαδάρα φέτος! Ο Πρόεδρος ξηλώθηκε έφερε παικταράδες. Αν τον αφήσει η Κυβέρνηση θα κάνει παπάδες
  • Τι σχέση έχει η Κυβέρνηση με την ομάδα ρε;
  • Αφού δεν τον θέλει επειδή δεν τους δίνει λεφτά! Αλλά τι περιμένεις από πουλημένους! Εδώ ξεπούλησαν τη Μακεδονία.
  • Καλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Το Μακεδονικό είναι πολύπλοκο θέμα και θέλει έξυπνες κινήσεις και συζήτηση.
  • Άσε μας ρε μπαμπά με τις αναλύσεις σου! Στο σύνδεσμο το συζητούσαμε τις προάλλες, οι άνθρωποι έχουν ξεπουληθεί!
  • Ε άμα το είπαν στο σύνδεσμο, έτσι θα είναι! Πας καλά ρε; Στο σχολείο οι δάσκαλοι τι λένε;
  • Στο σχολείο δε λέμε τέτοια.
  • Και τι λέτε;
  • To μάθημα λέμε. Έρχονται πανελλήνιες, πρέπει να βγάλουμε και κανένα βαθμό ξέρεις… Αν δε θες να μπω σε καμιά επαρχία! Περνάνε και οι μέρες, δεν έχει βγει η ύλη και τρέχουμε. Θα καθόμαστε να λέμε άσχετα; Όπα, ΓΚΟΛ! Το φάγανε οι μαλάκες οι άμπαλοι!

Ώρα 00:30 στο ίδιο σπίτι, στο ίδιο προάστιο, στην τοποθεσία παιδικό δωμάτιο:

  • Άντε κλείστε τα, τα κινητά να κοιμηθείτε!
  • Μιλάω skype ηρέμησε λίγο ρε μαμά!
  • Μα δε θα σηκώνεστε με τίποτα αύριο.
  • Ε και;
  • Αφού έχετε σχολείο!
  • Ποιος το χέζει το σχολείο ρε μάνα!

Μπαμπαδοστόρυ

Δε μπορώ να θυμηθώ κείμενο που να περιέγραφε την καθημερινότητα αλλά και τις σκέψεις μου καλύτερα από αυτό που μοιράζομαι μαζί σας παρακάτω…

Είναι πολλές οι συμπτώσεις με την ιστορία του Σταύρου Καραίνδρου που με βοηθούν να ταυτιστώ:

Έχουμε γιους στην ίδια ακριβώς ηλικία. Αλλάξαμε δουλειά για τον ίδιο λόγο. Κι εγώ το παιδί το ήθελα από μικρός και φρόντισα κι εγώ να “χορτάσω” από απωθημένα πριν το αποκτήσω. Έχουν αρχίσει κι εμένα να ασπρίζουν τα μαλλιά, τσακώνομαι κι εγώ για τους “πυτζαμοήρωες” και τις σοκολάτες, φτιάχνω πίστες για αυτοκινητάκια και πατάω παιχνίδια. Πάω το βράδυ πριν κοιμηθώ να τους δω. Μου φαίνεται κι εμένα παράξενος ο εαυτός σου σε μίνι έκδοση. Και πολλά ακόμα που όσοι με ξέρουν θα τα δουν διαβάζοντάς το.

Δεν περίμενα να πετύχω κείμενο με το οποίο να ταυτίζομαι τόσο πολύ και να αποδίδει με τόση ακρίβεια την ιστορία μου ως μπαμπάς εδώ και 5 χρόνια, αλλα να που πέτυχα! Και μην το φοβηθείτε είναι ελάχιστα μελό και απόλυτα πραγματικό…

38806675_10214359355032329_5285616049876631552_n.jpg

To αναδημοσιεύω αυτούσιο όπως το βρήκα στο oneman.gr:

Σε κάθε σ’ αγαπώ του παιδιού σου, χρειάζεσαι πάνα (για σένα)

Με αφορμή την γιορτή του πατέρα (17/6) ένας χαζομπαμπάς (o Σταύρος Καραΐνδρος) γράφει για τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του.

Πριν γίνω πατέρας είχα 5-6 άσπρες τρίχες. Τώρα έχω 5-6 μαύρες. Δεν είναι ο καλύτερος πρόλογος του κειμένου, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το να είσαι γονιός δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Σίγουρα το πιο ωραίο, η γλύκα είναι που σου μένει στο τέλος της ημέρας, αλλά ισχύει το απόλυτο κλισέ που ακούς εσύ που δεν έχεις γίνει μπαμπάς: “Φίλε, αλλάζει η ζωή σου από τη μία μέρα στην άλλη”.

Χρόνια μας πολλά. Γιορτή του πατέρα. Μπούρδες. Δεν ξέρω πότε, πώς και ποιος ανακάλυψε τη συγκεκριμένη γιορτή. Έλα, μωρέ, τους κακομοίρηδες τους μπαμπάδες τους έχουμε ριγμένους, ας τους βάλουμε μια γιορτή να έχουν να λένε κι αυτοί. Γιορτή της μητέρας, γιορτή της γυναίκας, πάρε και μία γιορτή του πατέρα.

Αλήθεια, ο Ηλίας Αναστασιάδης μου θύμισε ότι πλησιάζει η συγκεκριμένη μέρα. Όταν μου ζήτησε αυτό το κείμενο. Το είχα ξεχάσει, πιθανότατα θα το θυμόμουν την ίδια μέρα όταν θα έβλεπα τα κλασικά ποσταρίσματα στο Facebook με τη φωτογραφία του Νικόλα Πατέρα. Καμία γιορτή, μόνο αφορμή για μία ακόμη αγκαλιά, ένα ακόμη φιλί, ένα ακόμη «σ’ αγαπώ μπαμπάκα»

Και τα τσίσα θα τρέχουν. Γιατί -εκτός αν είσαι αναίσθητος- σε κάθε φιλί, αγκαλιά και σ’ αγαπώ θες πάνα. Για σένα.

Πέντε χρόνια μετά τη γέννηση του μεγαλύτερου έρωτα της ζωής μου, του μοναδικού πράγματος για το οποίο αισθάνομαι υπερήφανος, το έχω συνειδητοποιήσει. Έχει περάσει η εποχή που κοιτούσα τον πιτσιρικά και αναρωτιόμουν αν αυτή η ψυχή είναι δική μου. Πέντε χρόνια μετά κι αφού μεσολάβησαν οι πρώτες κουβέντες, το «μπαμπά», το «μπαμπά μου» που είναι ακόμα καλύτερο, αλλά και οι πρώτοι καυγάδες (έχει Πιτζαμοήρωες, δεν θέλω να δω αθλητικά, δώσε μου το κινητό να παίξω ‘Angry Birds’), έχω συνειδητοποιήσει πλήρως ότι είμαι πατέρας. Και πλέον έχω περάσει στο επόμενο στάδιο. Αυτό με τις άσπρες τρίχες στην αρχή του κειμένου. Το άγχος του μεγαλώματος. Του σωστού μεγαλώματος.

Το παιδί δεν είναι πορτατίφ. Α, κοίτα, τι ωραίο, ταιριάζει με το σαλόνι, ποιος το διάλεξε; Το παιδί είναι παιδί. Ζωή, ευθύνη, υποχρέωση, μεγάλωμα, άγχος, αγάπη, λατρεία.

Εγώ ήμουν απόλυτα έτοιμος γι’ αυτό. Για έναν περίεργο ρόλο από νεαρή ηλικία έλεγα σε διάφορες συζητήσεις ότι όνειρό μου είναι να γίνω πατέρας. Με κοιτούσαν περίεργα, λογικό. Δεν ήθελα τη στιγμή που το έλεγα, παιδί θέλω τώρα το θέλω, αλλά στο μέλλον. Ήξερα ότι το ήθελα. Πριν μπω, όμως, σε αυτή τη διαδικασία κι αφού πρώτα βρω τον κατάλληλο άνθρωπο, στόχος ήταν να κάνω οτιδήποτε ήθελα που δεν θα το είχα απωθημένο για μετά. Ξενύχτι, ποτό, δουλειά, βόλτες, καμία έννοια στο μυαλό, καμία άλλη ευθύνη πέραν του εαυτού σου. Όχι μόνο για να σου φύγει κάθε απωθημένο, αλλά για να μη γυρίσεις μια μέρα να κοιτάξεις το παιδί σαν φυλακισμένος.

Το παιδί πρέπει να το θες. Μαζί αυτά τα δύο, ‘πρέπει’ και ‘θέλω’. Όχι σκέτο ‘πρέπει’. Επαναλαμβάνω, δεν αγοράζεις τηλεόραση, δεν αγοράζεις αυτοκίνητο. Άσε τι σου λένε οι τριγύρω για το ‘πρέπει’. Φέρνεις στον κόσμο έναν άνθρωπο, πλάθεις μια ζωή. Ακούγεται λίγο μυθιστορηματικό, αλλά το μυαλό σου πρέπει πρώτα να πήξει για να φτάσεις σε αυτή την απόφαση. Γι αυτό ακριβώς οποιοσδήποτε μου λέει ότι θέλει να γίνει γονιός του αραδιάζω όλα τα δύσκολα, του ‘φτύνω’ το άγχος στο πρόσωπο και μετά τον ρωτάω: «Είσαι έτοιμος για όλα αυτά»;

Κάθε βράδυ το τελευταίο πράγμα που θα κάνω πριν πάω για ύπνο είναι να περάσω μία βόλτα από το δωμάτιό του να τον δω να κοιμάται και να διακρίνω αν αναπνέει. Από την πρώτη μέρα έως σήμερα! Ψυχαναγκαστικό; Προφανώς. Συμφωνεί και το ταβάνι. Αυτά είναι τα τρυφερά, τα γούτσου γούτσου που αρέσουν στις γυναίκες. Μετά αρχίζουν τα ανατριχιαστικά. Βλέπεις τον εαυτό σου σε μικρή έκδοση. Mini me. Χειρονομίες, εκφράσεις προσώπου, ιδιοτροπίες. Έχεις απέναντί σου έναν μικρό καθρέπτη. Για να μη πω το κλασικό που άκουγες από τη μάνα σου, εκτός από το “ζακέτα πήρες;” και τελικά το ζεις: “Θα σου μοιάσει το παιδί σου και να δω τι θα κάνεις!”. Ισχύει.

Τσακωνόμαστε για τις σοκολάτες. Τους τις τρώω και κλαίει. Τρέχει στη μάνα του για παρηγοριά. Κλασικός μαμάκιας. Α, να μην το ξεχάσω. Τα αγόρια είναι μαμάκηδες. Έτσι πρέπει. Τον πατέρα τον βλέπουν με λίγο περισσότερο σεβασμό. Μεταξύ μας, αν θέλουν σε κάνουν χαλί να σε πατήσουν, να τον χέσω τον σεβασμό.

Ο δικός μου ήταν λογικό να γίνει μαμάκιας. Τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής του με έβλεπε το πολύ τρεις ώρες την ημέρα. Η μάνα του τον μεγαλώσε, η μάνα του τον είδε να κάνει τα πρώτα του βήματα, η μάνα του τον άκουσε να μιλάει, η μάνα του ήταν εκεί κάθε δευτερόλεπτο. Ο μπαμπάς στη δουλειά, να φέρει λεφτά στο σπίτι (πόσο κλισέ). Ρόλος που δεν ήθελα. Προτιμούσα να ζω από κοντά κάθε αλλαγή φάσης παρά να τον βλέπω να μεγαλώνει σε βιντεάκια στο messenger.

Και κάπως έτσι ήρθε η μεγάλη απόφαση. Μια άλλη ζωή, με το παιδί προτεραιότητα, πάνω και από τη δουλειά. Σε καλύτερες συνθήκες, ανθρώπινο περιβάλλον. Σε άλλη πόλη. Εντελώς νέα ζωή, part 2. Το νούμερο 1 ήταν ο ερχομός του. Παραμένει το καλύτερο, έτσι δεν λένε και για τις ταινίες;

Ακούστε τώρα κάτι, για να τελειώνουμε. Ουδείς σου βάζει το πιστόλι στον κρόταφο για να γίνεις γονιός. Δεν είναι ντροπή να μη θες. Χίλιες φορές αυτό παρά να κάνεις ένα παιδί μέσα στη μεμψιμοιρία, να το βλέπεις σαν καταναγκαστικό έργο. Αν, όμως, σου έρθει αυτή η ευλογία, ζήσε το. Με τα άγχη, τα ξενύχτια, τη στενοχώρια αν αρρωστήσει, την κούραση, το χαμόγελο, το γαργαλητό, την αγκαλιά. Ζήσε το. Εγώ έχω να κοιμηθώ κανονικά, να πέσω σε βαθύ ύπνο που λένε, πέντε χρόνια. Κοιμάμαι με την ακοή ενεργή, μήπως και ξυπνήσει το βράδυ. Ε και; Ωραίο είναι. Είναι ωραίο να μεγαλώνεις μια ζωή και ακόμα πιο ωραίο να προσφέρεις.

Κλείνω τώρα γιατί πρέπει να στήσω μία πίστα αυτοκινητόδρομο. Σας το είπα; Δεν σας το είπα. Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί αυτού τους είδους τα παιχνίδια δεν πωλούνται έτοιμα. Και πρέπει να τα συναρμολογείς. Και πρέπει να πατάς το βράδυ, περπατώντας στα σκοτάδια, τα κομμάτια τους. Αν οι γυναίκες έχουν τον πόνο της γέννας, οι άντρες έχουν τον πόνο από το τουβλάκι στο γυμνό πέλμα. Θα με θυμηθείτε.

Χρόνια πολλά στους χαζομπαμπάδες.”

 

Αρχίζει το ματς!

Η Superleague 2018-2019 ξεκινά αυτό το Σαββατοκύριακο αν δεν το ξέρετε. 

Τι (να περιμένουμε ότι) θα δούμε; Το ποδόσφαιρο έχει πολλές ιστορίες να διηγηθεί. Ακόμα κι αυτό το ελληνικό πρωτάθλημα έχει ιστορίες να μας πει αν το ακούσουμε. Σκέφτηκα λοιπόν πριν το ακούσουμε και πριν καν ξεκινήσει να κάνω μία απόπειρα να διηγηθώ προκαταβολικά την ιστορία του ως προς το πώς θα εξελιχθεί. Με μία μίνι-ανάλυση και προβλέψεις, έτσι για τη χαρά της διάψευσης. Το κείμενο το έγραψα αρχικά για το oficrete.gr

Bonus στο τέλος του κειμένου, μουσική για να σας συνοδεύει στην ανάγνωση. Τρία τραγούδια γιατί είναι και 1.500 λέξεις κείμενο…

Γενικό σχόλιο

Μην περιμένετε πολλά από μπάλα και θέαμα. Το γνωστό μοτίβο, από τους περισσότερους: πολλή προσοχή πίσω κι αν μπει γκολ μπήκε. Και φέτος τις νίκες θα δίνουν οι στημένες φάσεις, τα λάθη και οι αντεπιθέσεις στο 80% των παιχνιδιών. Αν τελικά μπει το VAR ίσως καταφέρουμε κάποια χοντρά να τα μαζέψουμε και να μην αλλάζουν ολόκληρα ματς από ένα σφύριγμα (μεταξύ μας, χλωμό).

Οι τέσσερις ταχύτητες

Τρεις ομάδες διεκδικούν τον τίτλο (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός). Μερικές ακόμα ξεχωρίζουν και δε θα κινδυνεύσουν, άρα θα πάνε για Ευρώπη αυτομάτως (Αστέρας Τρίπολης) , κάποιες άλλες, ο κύριος όγκος των ομάδων, ανάμεσά τους κι ο ΟΦΗ, θα έχουν το νου τους προς τα πίσω ως το τέλος σχεδόν και 2-3 θα είναι από την αρχή ως το τέλος στον πάτο (Λεβαδειακός, ΑΕΛ, Απόλλων).

Θυμίζουμε ότι πέφτουν 3. Οι 2 απευθείας και ο 3ος με κάποιο μπαράζ με τον 2ο της Football Legue όπως δείχνουν τα πράγματα αλλά ακόμα δεν είναι κάτι δεδομένο. Ίσως γίνει και διαδικασία play out στις θέσεις 15-14-13. Ας κρατήσουμε τη γενική ιδέα ότι από τη 12η θέση και πάνω είσαι (μάλλον) ήρεμος.

Superleague 2018-19

Οι ομάδες

ΑΕΚ: Περσινή πρωταθλήτρια, με Ουζουνίδη πλέον στον πάγκο. Αυτή τη στιγμή μοιάζει με την ομάδα του Χιμένεθ, κλειστή πίσω και το γκολ κάπως θα έρθει. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αν δεν βρεθεί στις καθυστερήσεις 8αρι και φορ δύσκολα θα είναι στη μάχη για τον τίτλο ως το τέλος. Δε γίνεται να «κλέψεις» (αγωνιστικά καθαρά) για δεύτερη σαιζόν πρωτάθλημα, χρειάζεται και να παίξεις. Και η ΑΕΚ μέχρι σήμερα δεν είναι δομημένη και δεν έχει τις μονάδες να φτιάχνει παιχνίδι και να διασπά κλειστές άμυνες. Επιπλέον δείχνει να μην έχει το βάθος που απαιτούν 3 διοργανώσεις κι αν περάσει στους ομίλους του Champions League, εκτιμώ ότι μειώνει ακόμα περισσότερο τις ελπίδες της για τίτλο. Εννοείται ότι στη θέση τους κι εγώ Champions League θα διάλεγα.

Πρόβλεψη: 2-3

ΠΑΟΚ: Πήρε παίκτες, μεσοεπιθετικά έχει μεγάλο βάθος και ποικιλία. Αυτή τη στιγμή είναι το φαβορί. Ένα ερώτημα είναι πόσο θα επηρεαστεί από τις Ευρωπαϊκές του υποχρεώσεις αν και σε σχέση με την ΑΕΚ έχει περισσότερες επιλογές. Επιπλέον μάλλον έχει τη μεγαλύτερη κάψα για να το πάρει. Φυσικά παραμένει αυτοκαταστροφικός κι αυτό ας το υπολογίζουμε. Έχει πάντως τις δυνατότητες να δώσει και ματς με θέαμα.

Πρόβλεψη: 1-2

Ολυμπιακός: Ενισχύθηκε. Δεν ξέρουμε καλά τον προπονητή του ο οποίος αποτελεί στοίχημα αλλά τα πρώτα δείγματα με Λουκέρνη δείχνουν άνθρωπο τουλάχιστον σοβαρό που εμφάνισε ομάδα με αρχή μέση και τέλος. Για να πάει χειρότερα από πέρυσι είναι σχεδόν αδύνατο. Θεωρώ δεδομένο ότι θα παίξει καλύτερη μπαλίτσα από πέρυσι. Δεν ξέρω αν φτάνει αυτό για να πάρει πρωτάθλημα. Αλλά θα το διεκδικήσει ως το τέλος.

Πρόβλεψη: 1-2

Ατρόμητος: Αποδυναμώθηκε κυρίως μεσοεπιθετικά. Θα του λείψει πολύ ο Ουάρντα τον οποίο ουσιαστικά δεν αντικατέστησε. Το πρώτο δείγμα στην Ευρώπη ειδικά μεσοαμυντικά ήταν επίσης προβληματικό. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι πέρυσι έκανε υπέρβαση. Φέτος μάλλον θα δούμε «διόρθωση» και τους παίκτες αλλά και συνολικά την ομάδα στο πραγματικό τους επίπεδο. Δε μπορώ να φανταστώ πως θα ανταγωνιστεί τους 3 παραπάνω. Μπορώ όμως να φανταστώ ότι μπαίνοντας στο μεγάλο γκρουπ με τις πολλές ομάδες που ΜΑΛΛΟΝ δεν θα πέσουν μπορεί να μπλέξει. Υπάρχει και κακό κλίμα.

Πρόβλεψη: 7-13

Αστέρας Τρίπολης: Λογικά θα συνεχίσει από εκεί που το άφησε. Αποκλείστηκε κατά λάθος από την Ευρώπη, έχει καλό και γεμάτο ρόστερ και μάλλον θα είναι ο πιο κοντινός στους 3 διεκδικητές. Έχει προπονητή οργανωτικό και μεθοδικό και είναι από τις ομάδες που αν θέλει μπορεί και να παίξει μπάλα ικανοποιητική. Πολύ ενδιαφέρον έχουν και 2-3 νέοι παίκτες που από πέρυσι γνωρίσαμε και φέτος θα δούμε αν θα κάνουν το μπαμ.

Πρόβλεψη: 4-5

Ξάνθη: Κι εκείνη λογικά θα συνεχίσει από εκεί που το άφησε. Δεν ενισχύθηκε η αλήθεια είναι αλλά έχει ομοιογένεια, ηρεμία και καλό προπονητή. Στη μετριότητα που επικρατεί αυτό το τρίπτυχο είναι αρκετό να σε απομακρύνει από περιπέτειες. Δεν ελπίζω να δούμε κανένα τρομερό θέαμα, ελπίζω να δούμε κάποιον νέο παίκτη έλληνα όπως παραδοσιακά συμβαίνει εκεί ανά 1-2 χρόνια.

Πρόβλεψη: 5-8

Πανιώνιος: Μέσα σε λίγα χρόνια από ομάδα των υποδομών και των νέων Ελλήνων, μετατράπηκε σε λεγεώνα των ξένων, κάνοντας μία ενδιάμεση στάση ως ομάδα των δανεικών.  Έχει νέο προπονητή και ουσιαστικά καινούρια ομάδα. Άρα εξ’ ορισμού δεν θα έχει στην αρχή ομοιογένεια (ακόμα τώρα κάνει μεταγραφές).Κι αυτό μπορεί να του στοιχίσει. Μεγάλο ερωτηματικό είναι το τέρμα και η άμυνά τους. Φήμες λένε ότι 1-2 ξένοι που αποκτήθηκαν θα ξεχωρίσουν αλλά και πάλι αυτό δε φτάνει. Αν βρει γρήγορα πατήματα και το 50% όσων έφερε είναι στοιχειωδώς αξιοπρεπείς θα τη γλυτώσει. Θα είναι όμως;

Πρόβλεψη: 8-13

Παναιτωλικός: Κι εκείνος συνεχίζει από εκεί που το άφησε από το Γενάρη και μετά με Δέλλα. Το τρίπτυχο και αυτή την περίπτωση είναι ομοιογένεια-ηρεμία και σοβαρός προπονητής που όπως προαναφέρω είναι αρκετό να σε βγάλει από μεγάλα μπλεξίματα. Με ένα καλό ξεκίνημα (με εξαίρεση μία γκέλα στη 2η αγωνιστική!) ο Παναιτωλικός μπορεί να φτάσει αρκετά ψηλά. Πόσο ψηλά θα εξαρτηθεί και από το πόσο θα τραβήξουν οι μικροί που σταδιακά μπαίνουν στην ομάδα.

Πρόβλεψη: 5-9

ΠΑΣ Γιάννινα: Φέτος θα είναι δύσκολη χρονιά. Και πέρυσι φάνηκε η κάμψη αλλά τώρα δείχνουν ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα. Καλός ο Πετράκης, χρυσός, αλλά η αιμοραγία είναι μεγάλη στο ρόστερ και οι αναπληρώσεις ελάχιστες. Αν φύγει κι ο Κόντε πιθανόν θα είναι η χαριστική βολή. Επειδή υποσχέθηκα να μη μιλήσω για παρασκήνιο θα προσπαθήσω να μη βάλω στην εξίσωση πιθανές πλάτες. Αλλά ακόμα και με αυτές δύσκολη χρονιά προβλέπω. Όλες του οι ελπίδες είναι τα ματς εντός.

Πρόβλεψη: 9-14

Λεβαδειακός: Όπως κάθε χρόνο άλλαξε μεγάλο μέρος του ρόστερ και προπονητή. Επέλεξε να πάρει ξένους αρκετούς που δε γνωρίζουμε. Όταν η πιο safe επιλογή σου μεταγραφικά είναι ο Όμο και ο Ζησόπουλος, τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά. Μάλλον ήρθε η ώρα για σοβαρές περιπέτειες. Εκτίμησή μου είναι ότι αυτή τη φορά δεν γλυτώνει.

Πρόβλεψη: 12-16

Παναθηναϊκός: Φτάσαμε στην 11η ομάδα για να δούμε το όνομά του. Και από ότι δείχνει η κατάσταση κάπου εκεί θα κινηθεί και του χρόνου. Έχει δυσανάλογα καλύτερο τιμ (Δώνης- Νταμπίζας) από ρόστερ. Κι επειδή μπάλα παίζει το δεύτερο, θα πρέπει ο Δώνης να κάνει το θαύμα του και να βγάλει λαγούς από το καπέλο. Ακόμα και καλοί να είναι όλοι αυτοί οι μικροί, θα πρέπει να σκληρύνουν από το πρώτο ματς και να βρουν τρόπο να κρύψουν την απειρία τους. Αν πάντως καταφέρουν και σώσουν φέτος την παρτίδα, πιθανόν να αποκτήσουν ένα κορμό παικτών ελλήνων για αρκετά χρόνια.

Πρόβλεψη: 9-14

Λάρισα: Εκτός του ότι πέρυσι ήταν σε όλη τη διάρκεια της σαιζόν κακή φέτος δείχνει ακόμα χειρότερη. Με τον Κούγια είναι δεδομένο ότι ούτε ομοιογένεια θα έχεις ούτε ηρεμία. Έχεις έναν προπονητή με καλά στοιχεία αλλά πόσο μπορείς να βασίσεις πρόβλεψη για ομάδα του Κούγια πάνω στον προπονητή; Ήρθε ένα καράβι με ξένους αγνώστους σε εμάς. Στα φιλικά φάνηκε ότι μάλλον είναι η πιο αδύναμη ομάδα, κόσμος και διοίκηση έχουν θέμα, το χορτάρι στο γήπεδο είναι απαράδεκτο, γενικά μαύρα τα μαντάτα.

Πρόβλεψη: 11-16

Λαμία: Η πιο βαρετή ομάδα του περσινού πρωταθλήματος, με τον πιο βαρετό προπονητή. Φέτος έκανε αξιόλογες προσθήκες αλλά έχει αλλάξει εντελώς τη μεσαία γραμμή της. Αν βρει εκεί την ισορροπία της πιθανόν θα είναι λιγότερο βαρετή από πέρυσι, πάντα σε πλαίσια Τεννέ και ελαφρώς βελτιωμένη. Δε θα δούμε ούτε και φέτος μπάλα από τη Λαμία ούτε και νέους παίκτες όπως θα περίμενε κανείς από μία επαρχιακή ομάδα. Θα δούμε όμως αντιπάλους να φτύνουν αίμα να την κερδίσουν και πιθανόν μερικές κηδείες εκτός.

Πρόβλεψη 10-15

Απόλλων: Δείχνει σήμερα το μεγάλο φαβορί για υποβιβασμό. Κακό κλίμα, πλήρης αλλαγή του ρόστερ με παίκτες που δεν γνωρίζουν το πρωτάθλημα και κυρίως προπονητής που δεν ξέρει καθόλου που έχει έρθει, με τη διοίκηση της ομάδας ήδη να κάνει δεύτερες σκέψεις. Ο τεχνικός διευθυντής ας πούμε έχει ήδη αλλάξει. Αν δεν ξεκινήσει και καλά που βάση της εικόνας των φιλικών μοιάζει αρκετά πιθανό, τότε δύσκολα θα τα καταφέρει.

Πρόβλεψη: 12-16

Άρης: Πολλές μεταγραφές, στα χαρτιά τουλάχιστον δυνατές, νέος προπονητής, ενθουσιασμός, προσδοκίες για δυναμική επιστροφή, ο κόσμος ανυπομονεί. Αυτά στα θετικά. Κατά τα άλλα μεγάλο ερώτημα είναι το οικονομικό (μεγάλο το άνοιγμα), αν ο προπονητής θα καταφέρει να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα, αν οι παίκτες που έφερε θα κάνουν το ίδιο. Από όσους έφερε οι μόνοι που ξέρουμε καλά είναι στην επίθεση, ο Γιουνές (πολύ καλή προσθήκη) και ο Ναζλίδης (άβυσσος η ψυχή…). Στα φιλικά είναι τρένο. Δε μου λέει κάτι αυτό. Αν ξεκινήσει καλά μπορεί να πάει αρκετά ψηλά. Αξιοσημείωτο ότι έχει πάρα πολύ καλό πρόγραμμα στις πρώτες 6 αγωνιστικές.

Πρόβλεψη: 5-9

Τον ΟΦΗ δεν τον βάζω στην ανάλυση αφού τον αναλύουμε στο oficrete.gr κάθε μέρα. Ενίοτε σε βαθμό υπερβολής. Θα περιοριστώ στη σημασία του Παπαδόπουλου, στο ότι είναι σημαντικό να υπάρχει ροή στο οικονομικό και να βρεθεί τρόπος να ανταπεξέλθει η ομάδα στο πολύ δύσκολο πρόγραμμα στην αρχή. Αν το καταφέρει θα πάνε όλα καλά. Ματς-κλειδιά το πρώτο με Πανιώνιο και το δεύτερο με τον Παναιτωλικό. Με 4-6 βαθμούς είσαι σε καλό δρόμο.

Για να είμαι και τυπικός η πρόβλεψή μου για τον ΟΦΗ είναι ότι θα είναι στις θέσεις 6-10.

 

The storyteller: Το μανιφέστο μου

O Πλάτων έλεγε ότι εκείνοι που λένε τις ιστορίες, ελέγχουν την κοινωνία. Κι εγώ τον πιστεύω. Άλλωστε ο μικρός μου γιος Πλάτων είναι, κάτι θα ξέρω παραπάνω…

4

Καλώς ή κακώς, στη ζωή αυτή, δεν αρκεί να έχεις κάτι να πεις ή να έχεις ιδέες καλές. Χρειάζεται να ξέρεις και πώς να τις πεις για να πείσεις ή ακόμα και για να ενθουσιάσεις και να παρασύρεις. Το σύγχρονο marketing άλλωστε είναι δομημένο γύρω από αυτό. Απλά με τα χρόνια αλλάζουν οι τρόποι. Στις λέξεις προστέθηκε η φωτογραφία και η μουσική. Μετά μπήκε και το video και κάθε μέρα κάτι ακόμα έρχεται να εμπλουτίσει τις ιστορίες που διηγούμαστε.

3

Πώς καταλήξαμε να κρεμόμαστε στο storytelling. Στο περίφημο “αφήγημα” για όσους ασχολούμαστε (και) με την πολιτική επικοινωνία. Γιατί τελικά αυτό έχει τη δύναμη να ενώσει τη λογική και τα επιχειρήματα με το συναίσθημα. Η απλή αναπαραγωγή ιδεών ή επιχειρημάτων απαιτεί ένα κοινό που θα έχει έρθει εκ των προτέρων αποφασισμένο να ακούσει προσεκτικά. Σήμερα ζούμε όμως την εποχή της καχυποψίας αλλά και της υπερβολικής ταχύτητας της πληροφορίας. Σε βαθμό ανεξέλεγκτο. Το να πεις μία ιστορία είναι στην ουσία ένας τρόπος αυτή την τρέλα και να πεις στον άλλο, “έλα κάτσε να σου πω μία ιστορία“. Όπως όταν έχει έρθει η ώρα ένα παιδί που παίζει όλη την ημέρα να μπει πια σε mode ύπνου, του λες ένα παραμυθάκι. Τον καλείς να κόψει ρυθμό, να ξεχαστεί για λίγα λεπτά και να σε ακούσει. Αν έχεις κάτι ενδιαφέρον να πεις και τον σωστό τρόπο να το μεταφέρεις είναι πολύ πιθανό να στον προσφέρει αυτό το χρόνο. Λίγα λεπτά θα είναι πιθανόν, αλλά συνήθως αρκούν.

Ο καθένας έχει τις ιστορίες του. Όλοι έχουμε ιστορίες να πούμε. Ακόμα και η απάντηση στην ερώτηση “Πώς πήγε σήμερα το σχολείο” στο παιδί σου, οδηγεί σε μία ιστορία. Σίγουρα κάποιες έχουν περισσότερο ενδιαφέρον. Κάποιες ίσως λιγότερο. Υπάρχει όμως σοβαρή περίπτωση, αν βρεις τον τρόπο να την πεις να εντυπωσιάσεις με μία ιστορία από τη δεύτερη κατηγορία.

Η επιχειρηματολογία είναι storytelling. Η ανάλυση των πραγμάτων είναι storytelling. Η περιγραφή ενός αγώνα ποδοσφαίρου είναι storytelling. Η συνέντευξη για δουλειά, είναι storytelling. Ένα τραγούδι είναι storytelling.  Άλλοι μπορεί να το πουν χρονογράφημα, άλλοι διήγηση, άλλοι φωτογραφικό κολάζ ή video, άλλοι αφήγημα κι άλλοι, πιο τεχνοκράτες, παρουσίαση.

Και μας κάνει και καλό να μοιραζόμαστε τις ιστορίες μας. Να αφηγούμαστε όσα σκεφτόμαστε αλλά και να καθόμαστε να ακούσουμε τι έχουν και οι άλλοι να μας πουν.  Αυτό είναι το δικό μου μανιφέστο. 

Αποκλειστικό: To brief στον κειμενογράφο του Τσίπρα για το διάγγελμα στην Ιθάκη

Καταφέραμε και βρήκαμε (εννοείται μόνο εμείς) το post it με το brief στον κειμενογράφο του Τσίπρα για το διάγγελμα από Ιθάκη για το τέλος των μνημονίων. To παραθέτουμε αυτούσιο:

Τσίπρας διάγγελμα Ιθάκη

1. Όραμα και αισιοδοξία-κάτι πιασάρικο κ απλό (πχ Νεα Αρχή)
2. Ιθάκη,Οδύσσεια-μνημόνιο-συμβολισμοί
3. Με φρένο τα τσιτάτα-έμφαση στους συμβολισμούς
4. Μιά δόση μηνυματολογίας προ 2015 
5. Σύνδεση των άλλων με διαπλοκή
6. Όλοι μαζί δουλέψαμε
7. Εξαφανίζουμε Καμμένο

Μάθαμε επίσης πιο τραγούδι άκουγε ο κειμενογράφος όλο το βράδυ γράφοντας το διάγγελμα:

#κοινή_λογική_και ουσία_ΤΕΛΟΣ;

Αυτές τις ημέρες όσοι ρίχνετε καμιά ματιά στα Media και τα social media θα έχετε δει ότι το θέμα μας είναι “Μνημόνια τέλος“.

Το θέμα μπήκε στην ατζέντα από το ΣΥΡΙΖΑ και παίζει με αυτή την οπτική. Επομένως για ακόμα μία φορά διαπιστώνουμε ότι σε σχέση με τη ΝΔ συνεχίζει να έχει εκείνος τη μπάλα, πράγμα αρκετά προβληματικό για την αντιπολίτευση μετά από τόσο πολλά μέτωπα και αρκετές γκέλες. Αλλά είναι φανερό ότι η ΝΔ αδυνατεί να στήσει αφήγημα και αρχίσει να λέει την ιστορία της. Άγεται φέρεται πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα διάφορα βαρίδια μέσα στο κόμμα αλλά και στα Media που αυτά ξέρουν, αυτά κάνουν, κολλημένα σε νοοτροπίες και τακτικές παλαιοκομματικές.

Φυσικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ παλαιοκομματική (α λα ΠΑΣΟΚ) στρατηγική και μεθόδους έχει. Αλλά έχει πάρει χαμπάρι ότι τις εκλογές τις κερδίζει το storytelling και το αφήγημα το θετικό. Και το ψάχνει. Βέβαια με τέτοια απόκλιση από την ιδεολογική του αφετηρία αλλά και την έλλειψη παραγωγικής πολιτικής πολύ μακριά δε μπορεί να πάει...

Κι έτσι κάθεται μια χώρα και αναλύει, τσακώνεται και γενικά αναλώνεται γύρω από μία ακόμα υποκριτική και ανούσια συζήτηση. Μνημόνιο τέλος λοιπόν; Τυπικά ναι. Πρακτικά προφανώς κι όχι. Οι όροι και η εποπτεία θα κάνουν παρέα σε εμάς και τα παιδιά μας, για χρόνια ακόμα. Οι μεν μας λένε ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο και όλα θα αλλάξουν, χωρίς να μας παρουσιάζουν όμως τίποτα συγκεκριμένο για την αλλαγή αυτή. Οι δε λυσσάνε ότι δε βγήκαμε από το μνημόνιο κι ότι όλα χάλια είναι ακόμα, αλλά κάποια ιδέα και παραγωγική πρόταση για το πώς δε θα είναι χάλια δε σταυρώνουν.

Κοντολογίς, συνεχίζουμε με παραπολιτική και επικοινωνία να κυνηγάμε την ουρά μας με όμορφες ατάκες και hashtags στα Social Media. Δεν ξέρω για το μνημόνιο αλλά σίγουρα από την ουσία και την κοινή λογική έχουμε βγει από καιρό.

11-06-16-605x352