Πρώτα το ζούμε, μετά γράφουμε: Σε γάμο μαζί με τα παιδιά!

Προσοχή ακολουθεί κείμενο βγαλμένο από την εποχή του superdad με κρυφο-μελό επίλογο και κοινωνικό μήνυμα- bonus στο τέλος:

Αυτό το καλοκαίρι, όπως κάθε καλοκαίρι τουλάχιστον για όσο βρίσκεσαι ηλικιακά κάπου μεταξύ 28-40 τα Σαββατοκύριακα έχουν σχεδόν πάντα ένα γάμο ή μία βάφτιση! ΟΚ, φέτος έχουν και από μία μπόρα κάπου το μεσημέρι αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση…

CONFETTI_PARTY_CANNONS

Την τελευταία διετία, με τον μεγάλο να έχει «μεγαλώσει» και εκ φύσεως να είναι εύκολος και ανθεκτικός στο ξενύχτι δεν είχαμε δυσκολευτεί. Φέτος όμως το project έγινε πιο πολύπλοκο με την προσθήκη στην ομάδα του μικρού που τώρα κοντεύει τους 11 μήνες. Από ότι έχει φανεί ως τώρα, μια χαρά έχει ανταπεξέλθει κι εκείνος και όλη η ομάδα στις φετινές μας κοινωνικές εφορμήσεις. Άλλωστε παιδί που κοιμάται ώρες κάτω σχεδόν από ηχείο είναι ευλογία!

Σκεφτόμουν όμως προχθές πόσο διαφορετική ήταν η φάση αυτή πριν από τα παιδιά. Είχες ας πούμε γάμο φίλου Σαββατόβραδο. Σάββατο πρωί χαλαρά πήγαινες για το καφεδάκι σου- οι γυναίκες τα κλασσικά κομμωτήρια/νύχια προφανώς- έκανες τη βόλτα σου και προς το μεσημέρι γύριζες σπίτι, έκανες με το πάσο σου το μπάνιο σου και το ξύρισμά σου και την έπεφτες για ένα σύντομο ύπνο, 2-3 ωρίτσες το πολύ. Ξυπνούσες φρεσκαδούρα, διάλεγες  με την ηρεμία σου τι θα βάλεις, ντυνόσουν, χτενιζόσουν, έμπαινες στο αμάξι και πήγαινες. Στην ώρα σου.

Εκεί εννοείται με την παρέα έκανες το χαβαλέ σου, έπιανες την κουβέντα να μάθεις τα νέα διαφόρων που είχες να δεις καιρό (κάτι παλιοί συμμαθητές ή κάτι μακρινοί συγγενείς παίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις). Οι γυναίκες σχολιασμό νυφικού, στολισμού εσύ σχολιασμό φαγητού, γυναικών (αν σε έπαιρνε προφανώς, υπάρχει και προ γάμου/παιδιών η παντόφλα και ίσως είναι εντονότερη αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο κείμενο…) περνούσε άνετα η ώρα. Μετά έχοντας φάει, με μεθοδικότητα και σχολαστικότητα ότι έχει ο μπουφές, άρχιζες να πίνεις με μοναδικό σου άγχος το αλκοτέστ. Χαβαλές, χορός, έφτανε η ώρα 6-7 και δεν το έπαιρνες χαμπάρι. Την επομένη ξυπνούσες κατά το μεσημέρι, κανόνιζες το μπάνιο σου ή αν βαριόσουν πολύ κανένα φαγητό και άραζες μετά πάλι στον καναπέ για αποθεραπεία. Ενίοτε έπαιζε και βραδινή έξοδος.

Τα πράγματα τώρα είναι λίγο διαφορετικά. Ακόμα κι αν- όπως είναι η δική μου περίπτωση- όλη η ομάδα είναι ευέλικτη, εύκολη στο ξενύχτι και άνετη στο έξω! Για παράδειγμα το Σάββατο θα πρέπει να αναλάβεις τα παιδιά εσύ όσο η γυναίκα σου πάει κομμωτήριο (αυτά δεν αλλάζουν…). Πράγμα που σημαίνει παιχνίδι ή βόλτα μέχρι τελικής πτώσης. Μετά μπάνιο το μικρό και μπάνιο το μεγάλο για «να είναι έτοιμοι». Κάπου εκεί ανάμεσα κάνεις κι εσύ ένα στα γρήγορα. Στόχος σου είναι να καταφέρεις να τα κοιμήσεις το μεσημέρι για να την παλέψουν το βράδυ. Και να κοιμηθείς κι εσύ.

Κοιμίζεις πρώτα το μικρό και μετά το μεγάλο. (μην μπερδεύεσαι, δεν είναι τόσο απλό όσο το διαβάζεις σε αυτή την πρόταση)! Αφού μαζέψεις το χαμό και αμέσως μόλις σε πάρει ο ύπνος ξυπνάει ο μικρός. Τον ξανακοιμίζεις. Μετά ξυπνάει ο μεγάλος. Και συνεχίζεται έτσι η φάση μέχρι να έρθει η ώρα να ντυθείτε. Συνολικός χρόνος ύπνου 14 λεπτά. Σε 4 άτοκες δόσεις.

305424014_37d74a8717_o

Το ντύσιμο έρχεται να δοκιμάσει τα νεύρα σου. Μόλις ντύσεις το μικρό, η πρώτη του δουλειά θα είναι εννοείται να λερώσει πάνα. Άρα να τον αλλάξεις πάλι. Για να ντύσεις το μεγάλο (από τριών ετών και πάνω εμφανίζεται το φαινόμενο) πρέπει πρώτα να διαπραγματευτείς και να πετύχεις συμφωνία για τα ρούχα.

Γιατί να βάλω πουκάμισο;

Ε, βάζουμε τα καλά μας, να κι εγώ θα βάλω.

Δε θέλω!

Καλά μη βάλεις! (δίνοντάς του ένα μπλουζάκι για ξεκάρφωμα)

Δύο λεπτά μετά…

Εσύ θα βάλεις όμως!!

Ε ναι δε στο είπα;

Τότε θέλω κι εγώ.

Επόμενος σταθμός παντελόνι

Γιατί να βάλω μακρύ παντελόνι, καλοκαίρι είναι!

Για ποιο καλό μωρέ, αφού θα βάλεις πουκάμισο, ταιριάζει καλύτερα!

Κι αν ζεσταίνομαι;

Θα αντέξεις δεν θα έχει τόσο ζέστη εκεί.

ΨΕΜΑΤΑ λες για να βάλω! Αφού είναι καλοκαίρι! (σταθερό επιχείρημα)

Ωραία, βάλε βερμούδα, όπως ο μπέμπης! (με όσο πιο αδιάφορο τόνο είναι εφικτό)

Εγώ είμαι μεγάλος αν ξέρεις! Φέρε το παντελόνι. Κι εσύ μακρύ θα βάλεις ε;

Nαι, ναι! (πάει κι αυτό)

Για να μη στα πολυλογώ, υπολόγισε αντίστοιχο παζάρι για παπούτσια, κάλτσες, ζώνη (αν το τραβάει ο οργανισμός σου), χτένισμα και έχεις μία εικόνα. Μετά υπολόγισε ότι έχεις ακριβώς 10 λεπτά για να είσαι έτοιμος πριν λερωθεί/τσαλακωθεί. Ότι προλάβεις. Εκτός αν θες να τους ετοιμάσεις ντυμένος οπότε θα έχεις 10 λεπτά να αλλάξεις τα ρούχα που ήδη τσαλάκωσες και να φτιάξεις το μαλλί (αν έχεις τέτοιο) που ήδη χάλασες…

2d34860352b1c179b26635cea06f92e0--father-and-son-pics-father-and-son-matching
Πώς είναι εδώ η παρέα; Ε καμία σχέση!

Με τα πολλά, κάποια στιγμή είστε έτοιμοι. Τώρα είναι η ώρα που ρωτάς τη γυναίκα σου. «Είμαστε έτοιμοι, να κατεβάσω το καρότσι και τη τσάντα του μωρού στο αυτοκίνητο»; Κατά 98,4% θα σου πει «σε 3 λεπτά ξεκινάμε». Εκεί είναι ένα λίγο δύσκολο 20λεπτο που θα πρέπει να απασχολήσεις τα παιδιά χωρίς να λερωθεί κανείς από τους τρεις σας. Αλλά θα τα καταφέρεις! Κάποια στιγμή θα μπείτε στο αυτοκίνητο. Θα ανεβείς πάνω για αυτό που ξεχάσατε. Θα ξαναμπείς στο αυτοκίνητο και θα ξεκινήσετε. Πιθανότατα έχεις περίπου 4 λεπτά για να είστε στην ώρα σας.

Κάποια στιγμή θα φτάσεις και εννοείται θα συναντήσεις τον φίλο σου που δεν έχει ακόμα παιδιά για να δεις τι σημαίνει «ντύθηκα, χτενίστηκα κι ΕΦΤΑΣΑ έτσι ως το γάμο». Μη σε πάρει από κάτω, όλη η βραδιά είναι μπροστά σας για διασκέδαση!

Στο μυστήριο τα πράγματα είναι σχετικά απλά, κυνηγάς τον μεγάλο με το μικρό αγκαλιά, χαιρετάς πεταχτά γνωστούς και προσπαθείς να μη γίνεις χάλια. Παράλληλα ΟΦΕΙΛΕΙΣ να έχεις άποψη για το νυφικό και το στολισμό καθώς αν όχι το ίδιο βράδυ την επομένη θα ερωτηθείς και ΠΡΕΠΕΙ να έχεις ολοκληρωμένη άποψη. Μη γίνεις πάλι ρόμπα και ακούσεις το γνωστό «εσείς οι άντρες μηδέν παρατηρητικότητα βρε παιδί μου». Αν επιλέξεις δικαιολογίες τύπου, «είχα τα παιδιά και δεν πρόσεξα καλά», παίζει και το «σε σας τους άντρες είναι αδύνατο να κάνετε δύο πράγματα ταυτόχρονα».

Μετά είναι ίσως η πιο δύσκολη φάση. Το κενό ανάμεσα στο μυστήριο και το φαγητό/γλέντι κλπ. Εκεί εννοείται ότι τα παιδιά θα δηλώνουν κουρασμένα, διψασμένα και πεινασμένα. Άλλο που όταν έρθει το φαγητό θα θέλουν να παίξουν! Μη σε μπερδεύει! Οπλίσου με υπομονή και θα το ξεπεράσεις. Εκμεταλλεύσου αυτό το κενό και ως τις 10-10.30 κοίτα να κοιμήσεις το μωρό. Αν φυσικά θες να φας, να πιείς (πλάκα σου κάνω, αφού από το πρώτο ποτό θα ζαλίζεσαι έτσι που έχεις ξεσυνηθίσει) και να χορέψεις (αν σε κρατάνε τα πόδια και η μέση σου).

Μετά όλα θα κυλήσουν καλά, όπως τον παλιό καλό καιρό! Αρκεί το μεγάλο παιδί (που δε χωράει σε καρότσι) είτε να κοιμάται εύκολα σε καρέκλες και καναπεδάκια είτε να το τραβάει το ξενύχτι (ευτυχώς αυτό το λαχείο έπεσε σε εμάς!). Θα γίνει χαμός!

Βέβαια την επομένη που ο φίλος σου θα κοιμάται ως το μεσημέρι εσύ θα πρέπει να σηκωθείς πρωί- πρωί που θα ξυπνήσει το μωρό. Αυτό είχε κοιμηθεί από τις 10 άλλωστε και γύρω στις 7-8 είναι ξύπνιο, φρέσκο, επαναφορτισμένο έτοιμο για παιχνίδι! Μετά θα ξυπνήσει κι ο μεγάλος με νεύρα (ξενυχτάει άνετα είπαμε κι αυτό έχει και απόνερα…) για να παίξετε όλοι μαζί παρέα! Καλή τύχη!

Θα μου πεις τόση ταλαιπωρία αξίζει; Εσύ δηλαδή είσαι ευτυχής μπαμπάς; Ναι είμαι, όσο οξύμωρο κι αν σου φαίνεται! Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό που σου περιγράφω έχει πολλές μικρές στιγμές αποζημίωσης. Ψάξε καλά και θα τις βρεις!

gries

Όσο για εσάς που ανήκετε στην πρώτη κατηγορία και μάλλον γελάτε τώρα, να θυμάστε ότι εμείς σε αυτό το γάμο τραβήξαμε διάφορα αλλά κανείς δεν μας ευχήθηκε «άντε και στα δικά σου ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ» ούτε και μας ρώτησε αν έχουμε βρει «κανένα καλό παιδί με καλή δουλειά» . Επίσης πιθανότατα κανείς δεν ασχολήθηκε με το τι φορούσαμε ή αν έχουμε πάρει κανένα κιλό. Για μάντεψε ποιοι ήταν στο στόχαστρο του κουτσομπολιού όλο το βράδυ!

Τα απόνερα των “διακοπών”!

Κάθε φορά στις διακοπές με την “αγία” ελληνική οικογένεια σαν γονιός έρχεσαι αντιμέτωπος με το ίδιο δίλημμα: Στις 3-4 μέρες διακοπών που έχεις να περάσεις με το παιδί σου, να μπεις στον πειρασμό να ακολουθήσεις το “ότι θες παιδάκι μου” σύστημα των υπολοίπων στο σόι ή να γίνεις ο αυστηρός κι ο δυσάρεστος μπας και δε γίνει πολύ κωλοπαιδάκι και τα απόνερα στην επιστροφή είναι κάπως διαχειρίσιμα; 
Συνειδητά πάντα επιλέγω το 2ο. Και μονίμως καταλήγω “τσακωμένος” με το μικρό. Και κάπως ετσι σπαταλάμε τις μισές μέρες που έχουμε διαθέσιμες στο να του κάνω παρατηρήσεις και να με αποφεύγει, εκμεταλλευόμενος τις καταστάσεις, όπως κάθε παιδί θα έκανε. 
Και πάντα επιστρέφω με το ίδιο ερώτημα. Ρε μπας και κάνω μαλακία; Από αύριο θα δουλεύω πάλι 10-12 ώρες και θα περνάμε ελάχιστο χρόνο παρέα. Και απάντηση μετά από 4 χρόνια δεν έχω. 

Για τον Λούκι…

Λίγες, πολύ λίγες, φορές στην είδηση ότι έφυγε από τη ζωή κάποιος «διάσημος» έχω νιώσει σα να έχασα κάποιον που ήξερα καλά, που ήταν φίλος. Μία από αυτές τις ελάχιστες είναι σήμερα. Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για την παιδική μου ηλικία, τις μουσικές του που με μεγάλωσαν και τις άκουγα μέχρι σήμερα όταν ήθελα να χαμογελάσω, να  χαλαρώσω ή και να σκεφτώ. Τη φιλοσοφία και τα μηνύματα του που πέρασε εν πολλοίς και σε μένα με τα μικροαστικά, τα μαθήματα πολιτικής οικονομίας, τον επαγγελματικό προσανατολισμό, τον ύμνο των μαύρων σκυλιών, το ένα γουρούνι λιγότερο. Το χιούμορ του. Τον τρόπο που έβλεπα την καθημερινότητά μου μέσα από τα τραγούδια του όταν έλεγε ότι αρχίζει το ματς, το θα κάτσω σπίτι και πολλά ακόμα. Τη γλυκύτητα που είχαν τα τραγούδια του ακόμα κι αν έλεγε το πολύ απλό «πως σου παν καλέ τα τζιν». Τη νοσταλγία για τα πάρτυ που ονειρευόταν αλλά και τα πάρτυ και τις συναυλίες που έκανε που ακόμα και στο YouTube σε παρασέρνουν και τα απολαμβάνεις.

Δεν θα είναι όμως του τύπου του (ούτε και του δικού μου βασικά) να τον αποχαιρετάμε με ένα μελαγχολικό post και R.I.P και άλλα παρόμοια. Εξάλλου μας είχε πει τι θέλει να κάνουμε ΑΝ τελικά ερχόταν αυτή η ώρα.

Το μόνο που υπόσχομαι, στον εαυτό μου, ότι τα τραγούδια του θα (συνεχίσω να) τα βάζω στο σπίτι, στο μικρό, τώρα που διαμορφώνει συνείδηση και προσωπικότητα αλλά και μουσική παιδεία. Και είμαι βέβαιος ότι έτσι θα το διαπαιδαγωγώ ως γονιός με αξίες, αρχές και μηνύματα ζωής αλλά και ωραία μουσική και φοβερό χιούμορ.

1gaz8a

Μόγλης

Ένα από τα μεγαλύτερα «δώρα» της πατρότητας είναι η ευκαιρία που σου δίνεται να ξαναδείς τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που τον ανακαλύπτει, μέρα με τη μέρα. Βλέπεις την αθωότητα, την απλότητα αλλά και την καθαρότητα που αντιμετωπίζουν τα πράγματα. Καταλαβαίνεις έτσι πόσο πολύπλοκη κάνουμε πολλές φορές τη ζωή μας. Καταλαβαίνεις όμως και πόσο σημαντικά είναι κάποια πράγματα που συχνά μέσα στη ρουτίνα ή και στην σκληρότητα που σου επιβάλλει η ζωή, τα ξεχνάς ή τα υποτιμάς.

Το Σαββατοκύριακο λοιπόν, έκατσα να δω με τον- 3 χρονών και κάτι- γιο μου την ταινία «Μόγλης». Κλασσική παιδική ιστορία, βιβλίο που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε διαβάσει. Για όσους δεν έχει τύχει να το διαβάσουν, πρόκειται για ένα παιδί που μεγαλώνει μόνο του, χωρίς γονείς και γενικότερα ανθρώπους, μέσα στη ζούγκλα με τη βοήθεια των ζώων της.

%ce%bc%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%b7%cf%82

Εξηγώντας του λοιπόν τι είναι αυτό που βλέπουμε του είπα ότι το παιδάκι αυτό μεγαλώνει μόνο του, μέσα στα ζώα. Με κοίταξε με εμφανή απορία αλλά δεν το σχολίασε. Λίγα λεπτά μετά κι ενώ θεώρησα ότι πια είναι κατανοητό το σενάριο, επανήλθε: «Και που είναι ο μπαμπάς και η μαμά του»; Του εξήγησα και πάλι όσο μπορούσα πιο αναλυτικά.

Είδαμε το έργο- όσο μπορεί ένας τρίχρονος να δει συγκεντρωμένα έργο- και μετά ασχοληθήκαμε με άλλα θέματα, κυρίως με παιχνίδι βασικά. Ξαφνικά διακόπτει το παιχνίδι του και με ρωτά ξανά κοιτώντας με στα μάτια με μεγάλη σοβαρότητα: «Μπαμπά, που ήταν ΟΜΩΣ ο μπαμπάς του παιδιού από το έργο με τα ζωάκια»; Του εξηγώ ξανά, αλλά έβλεπα καθαρά ότι περιγράφω κάτι αδιανόητο.

Αρκετές ώρες μετά και λίγο πριν κοιμηθεί επανήλθαμε στο θέμα.

  • Μπαμπά, αύριο θα πας δουλειά κι εγώ σχολείο;
  • Ναι, είναι Δευτέρα αύριο, θα πάμε.
  • Και μετά τη δουλειά θα έρθεις σπίτι;
  • Ναι, θα έρθω να παίξουμε.
  • Α! Και θα έρθει (προφανώς όχι σε εμάς αλλά στο παιδί του) και ο μπαμπάς του παιδιού από το έργο με τα ζωάκια; (με πραγματική αγωνία)

Κάπου εκεί κατάλαβα, πόσο είχε επηρεάσει το μυαλουδάκι του αυτή η υπόνοια απώλειας που του περιέγραψα. Πόσο αδιανόητο και έξω από τον κόσμο του είναι το σενάριο ένα παιδί να μην έχει τους γονείς του. Και συνειδητοποίησα μέσα από την καθαρή και αθώα ματιά του, πόση αξία έχει να εκτιμούμε το γεγονός ότι μεγαλώσαμε με τους γονείς μας ή με δικούς μας ανθρώπους. Και να μπορούμε, έστω και στο ελάχιστο, να καταλάβουμε την ψυχολογία που έχει ένα παιδί που δεν τους έχει, για τον οποιοδήποτε λόγο. Όταν αρχίσουμε να το καταφέρνουμε θα έχουμε κάνει ένα καλό πρώτο βήμα στην προσπάθειά μας να είμαστε άνθρωποι.

Δέκα καλά νέα το 2016 (κι όμως υπήρχαν)!

Επειδή νιώθω ότι γκρινιάξαμε πολύ με το 2016- και με το δίκιο μας- είπα να κάνω ένα θετικό απολογισμό. Να σκεφτώ τι καλό μου συνέβη αυτό το 12μηνο, να δω τη θετική πλευρά, μπας και αλλάξει λίγο το κλίμα και το 2017 κάνει την έκπληξη και αποδειχθεί μια καλή χρονιά σε στο τελικό της πρόσημο.

Έχουμε και λέμε:

  1. Επέζησα με υγεία (σε γενικές γραμμές) κι εγώ και η οικογένειά μου.
  2. Έζησα την (εντελώς) πρώτη μέρα στο σχολείο του μικρού.
  3. Πήγα στην πρώτη παιδική γιορτή του μικρού.
  4. Άλλαξα δουλειά- κράτησα φίλους.
  5. Έκανα διακοπές σχεδόν ένα μήνα το καλοκαίρι!
  6. Έφαγα ωραίο φαγητό και φέτος (και στο σπίτι και εκτός).
  7. Ξαναμπήκα στο γήπεδο μετά από (ένα ακόμη) πρόβλημα στο γόνατο.
  8. Πήγα μετά από χρόνια ξανά ένα ταξίδι στο εξωτερικό (έστω 1,5 μέρα, έστω για δουλειά).
  9. Με διάφορες αφορμές είδα ότι κάποιοι αναγνωρίζουν την (όποια) αξία μου. Γενικώς.
  10. Μπορεί να άσπρισαν κάποιες αλλά ακόμα έχω τρίχες στα μαλλιά μου.

 

Προτείνω να κάνετε κι εσείς το ίδιο να πάρετε λίγα κουράγια, να σπρώξουμε λίγο όλοι μαζί να φύγει λίγο μιζέρια ενόψει 2017.

Το 2017 ας είμαστε λιγότερο παρατηρητές- σχολιαστές και περισσότερο συμμετέχοντες

To 2015 είχε βάλει πολύ χαμηλά τον πήχη. Οπότε το ότι το 2016 κατάφερε να σκοντάψει περνώντας τον, δεν το λες κι επιτυχία!

Από τη χρονιά της ελπίδας, περάσαμε στην χρονιά της παραίτησης. Δεν ελπίζουμε, πια, σε κάτι. Περιμέναμε να βρεθεί κάποιος ή κάτι που θα μας ξανάδινε προσανατολισμό και επίκεντρο. Νομίζω ότι δεν ήρθε ποτέ. Αποχαιρετούμε λοιπόν σε λίγες ώρες τη χρονιά στα χαμένα. Και προχωράμε στα τυφλά στην επόμενη.

Είναι όμως όντως το 2017 ένα «ραντεβού στα τυφλά»; Όλα δείχνουν πως ναι, είναι. Δεν ξέρω αν αυτό θα εξελιχθεί καλά ή κακά. Ξέρω όμως ότι παρά τις βεβαιότητές μας και την αγωνία μας να έχουμε άποψη και θέση σε όλα, το 2017 έρχεται μόνο με ερωτηματικά και εκκρεμότητες.

apatheia-kai-syllogikh-drash

Τι θα απογίνει με την οικονομία της χώρας; Τι θα απογίνει με το προσφυγικό; Τι θα απογίνει με τις διάφορες σημαντικές εκλογικές μάχες στην Ευρώπη; Τι θα απογίνει με την διαρκή άνοδο του φασισμού και της ακροδεξιάς; Τι θα απογίνει με τα συσσωρευμένα κοινωνικά ζητήματα που έχουν μπει κάτω από το χαλί τόσα χρόνια; Τι θα απογίνει με τον Τραμπ;

Απαντήσεις δεν υπάρχουν. Μόνο ερωτήσεις. Πεπατημένη επίσης δεν υπάρχει. Θα πάμε, ως ανθρωπότητα, στα ψαχτά. Κι ότι βγει. Τα μαθήματα του 2016 ίσως μας βοηθήσουν. Δεν είμαι πάντως καθόλου βέβαιος γι’ αυτό. Δεν έχω πειστεί ότι ψάξαμε και επιδιώξαμε επίμονα απαντήσεις που δεν ήρθαν. Ένιωσα ότι το 2016 απλά παρακολουθούσαμε σχολιάζοντας.

Όπως και να έχει, μία βεβαιότητα υπάρχει. Η ζωή προχωρά. Και εμείς ακολουθούμε. Κι επειδή δεν έχω ιδέα τι θα φέρει το νέο έτος θα ευχηθώ μόνο το 2017 να περιμένουμε και να μένουμε λιγότερο απλοί παρατηρητές και να συμμετέχουμε περισσότερο.

Στάση… Χριστούγεννα

Είμαστε μια ανάσα πια από τα Χριστούγεννα. Για πολλούς από εμάς- τυχερούς- ξεκινά μια έστω μικρή περίοδος διακοπών. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος όμως ότι φέτος θα κάνουμε πραγματικές διακοπές. Με διακοπή λειτουργίας και του μυαλού. Με ανάσες από την καθημερινή πίεση. Με ανέμελες στιγμές.

Δεν θέλω να γράψω άλλο ένα απαισιόδοξο και μίζερο κείμενο απολογισμού του έτους. Δεν πήγε καθόλου καλά. Ας μην το αναλύσουμε άλλο. Δεν ωφελεί. Ούτε κι έχει νόημα να μοιραστούμε τις δυσοίωνες προβλέψεις μας για το νέο έτος.

Φτάνουν Χριστούγεννα. Κι εύχομαι σε όλους μας να έχουμε ανάσες ανεμελιάς έστω και διάσπαρτες. Κι αν καταφέρουμε να δούμε και ενέσεις ανεμελιάς μέσα στο 2016 ακόμα καλύτερα. Πολλά δεν περιμένω, χαμηλά θα έχω τον πήχη.

Προς το παρόν δύο τραγουδάκια του Φοίβου που μου ταιριάζουν γάντι ειδικά τα φετινά Χριστούγεννα…