Εθνική Ελλάδος: Η φανέλα της είναι πιο βαριά από τη σημερινή ποιότητά της

Από καιρό ήθελα να γράψω δύο σκέψεις μου για την Εθνική του ποδοσφαίρου. Οπότε η χθεσινή 4αρα από τους Κροάτες και ουσιαστικά ο αποκλεισμός από το Μουντιάλ, δίνει μία καλή αφορμή.

Ας τα πιάσουμε από την αρχή. Η Εθνική από το 2004 μέχρι σήμερα βρίσκεται σε ένα επίπεδο που κυμαίνεται από πολύ υψηλό έως αξιοπρεπές (με την παρένθεση της περιόδου Ρανιέρι). Την ίδια στιγμή το ελληνικό ποδόσφαιρο το οποίο αντιπροσωπεύει, από την παραγωγή του οποίου εξαρτάται και από τους παράγοντες του οποίου διοικείται, που βρίσκεται; Σε επίπεδο οριακά αξιοπρεπές; Χαμηλό; Σαφώς από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Διοικητικά δε, δεν το συζητάμε καν… Σήψη και παρακμή. Άρα στέκει να μηδενίζουμε την όποια προσπάθεια γίνεται στην Εθνική;

Πάμε παρακάτω. Από το 2004 μέχρι σήμερα η Εθνική ήταν παρούσα σε 3 EURO και 2 Μουντιάλ. Δεν μπόρεσε να περάσει σε ένα Μουντιαλ (το 2006) και πέρυσι στο EURO. 5 στα 7 δεν είναι κακός απολογισμός αν σκεφτείς την εποχή προ 2004 αλλά και το 1ο μου point παραπάνω. Άρα λίγος σεβασμός δεν κάνει κακό.

Πώς πήγε η Εθνική σε όλες αυτές τις μεγάλες διοργανώσεις πηγαίνοντας και πολύ καλά σε κάποιες από αυτές; Με κλειστό ποδόσφαιρο, σφιχτή ομάδα που φρόντιζε να θωρακίζει την άμυνά της, να επιτρέπει όσο το δυνατό λίγοτερες ευκαιρίες στον αντίπαλο και να ψάχνει το γκολ είτε με αντεπιθέσεις (το υλικό της δεν βοηθούσε πάντα σε αυτό), είτε με κάποιες προσωπικές ενέργειες (κάποτε Γιαννακόπουλος και Τσιάρτας, πολύ από Καραγκούνη, λίγο από Σαμαρά και πιο πρόσφατα με Μήτρογλου), είτε με τις πατροπαράδοτες στημένες φάσεις. Όσο έπαιρνε αποτελέσματα όλοι καμάρωναν. Όταν γκέλαρε όλοι θυμόντουσαν το επιθετικό ποδόσφαιρο. Για να ξέρουμε όμως τι λέμε όταν έχεις υλικά για μακαρόνια με κιμά και μάλιστα ξέρεις καλά τη συνταγή είναι δύσκολο να κάνεις αστακομακαρονάδα. Βασικά είναι αδύνατο. Αν τόσο πολύ θες επιθετικό στυλ φροντίζεις να δεις τις επόμενες φουρνιές και να δεις πώς θα μπορούσες να παράξεις παίκτες που θα το υποστηρίζουν.

ÔÅËÉÊÏÓ ÅÕÑÙÐÁÚÊÏÕ ÊÕÐÅËÏÕ.ÅËËÁÓ - ÐÏÑÔÏÃÁËÉÁ.

Και πάμε στο επόμενο κρατούμενο. Τι παραγωγή έχεις; H φουρνιά του 2004 είχε την ευτυχία να έχει μία καλή ισορροπία. Καλό τέρμα, στην καλύτερή του περίοδο. Σέντερ μπακ επιπέδου καλού (όχι ίσως top) αλλά και με προσωπικότητα (Δέλλας, Νταμπίζας) και παραστάσεις (Καψής, Γκούμας). Πλάγια μπακ επίσης με παραστάσεις (Φύσσας) και ταλέντο (Γιούρκας). Φοβερή υπεροπλία στα χαφ με παίκτες που και έκοβαν και μοίραζαν αλλά και σκόραραν (Κατσουράνης, Μπασινάς, Καραγκούνης, Ζαγοράκης). Καλής ποιότητας μεσοεπιθετικούς με σπουδαίες ατομικές δυνατότητες (Τσιάρτας, Γιαννακόπουλος) και μπροστά ένα μεγάλο φορ (Ντέμης) και 2 εργάτες (Χαριστέας, Βρύζας). Στην πορεία που έχασε η ομάδα το μεγάλο φορ, η υπόλοιπη ομάδα κάλυψε το κενό. Οι επόμενες φουρνιές είχαν μια σχετική ισορροπία και ακόμα μέσα στην ομάδα κύτταρα της ομάδας του 2004 (Καραγκούνης και Κατσουράνης οι τελευταίοι). Σήμερα όμως τι γίνεται;

2012

Την τελευταία τετραετία η ισορροπία αυτή δείχνει να έχει χαθεί. Καλά σεντερ μπακ συνεχίζουμε να παράγουμε ακόμα και top επιπέδου (Σωκράτης και Μανωλάς). Έχουμε και ένα φορ με την προσωπική ενέργεια (Μήτρογλου). Τέρμα έχουμε στο επίπεδο Νικοπολίδη; Μπορούμε να ελπίζουμε στο Γιαννιώτη; Θα φανεί στο μέλλον. Σήμερα έχουμε θέμα. Πλάγια μπακ με φρεσκάδα και παραστάσεις; Τοροσίδης, Μανιάτης και Τζαβέλας έχουν βαρύνει, δεν πολυπαίζουν κιόλας. Υπάρχουν ο Σταφυλίδης και ο Ρέτσος (κατά συνθήκη) αλλά ακόμα περιμένουμε να τους δούμε. Από τα χαφ και πέρα το πρόβλημα μεγαλώνει. Πολλά αμυντικά χαφ σε αριθμό μόνο ένα να κάνει όλη τη δουλειά (κόψε και μοίρασε) σε αξιοπρεπές επίπεδο. Ο Ζέκα. Παραγωγικά χαφ τύπου Φορτούνη, Μάνταλου, Μπακασέτα, όσο τους βλέπουμε τόσο απογοητευόμαστε. Κυρίως από τον πρώτο. Και δεν είναι και 20χρονα. Ελπίζουμε μόνο στο Δώνη. Καλά για φορ, δεν έχει νόημα η συζήτηση. Μετά τον Μήτρογλου το χάος.

2017

Επομένως τι απαιτήσεις είχαμε από αυτή την ομάδα και σήμερα την σκίζουμε; Ο προπονητής ποιές επιλογές έχει από πίσω και δεν τις αξιοποιεί; Και κυρίως, από εδώ και πέρα, σε τι μπορούμε να ελπίζουμε; Ποιοί νέοι ή έστω ποδοσφαιρικά μεσήλικες παίζουν στις ομάδες μας (ή και έξω) και πιστεύουμε ότι μπορούν να ανεβάσουν ξανά το επίπεδο;

Ας είμαστε ρεαλιστές πριν αρχίσουμε να μηδενίζουμε. Έχουμε μία ομάδα που η φανέλα της είναι πιο βαριά από την ποιότητα της σήμερα. Η σημερινή της ποιότητα δεν είναι για Μουντιάλ. Τόσο απλά. Δε σημαίνει αυτό φυσικά να μην αναφέρουμε τα λάθη που έγιναν χθες (πολλά και χοντρά για αυτό το επίπεδο). Αλλά με χαλάει κι ο τρόπος που το κάνουμε. Μηδενιστικά και τσουβαλιδόν. Για παράδειγμα από χθες βλέπω πολύ να παίζει η φράση «δεν ήθελαν να πάνε Ρωσία για να πάνε Μύκονο». Για όποιον έχει κλωτσήσει μπάλα έστω και σε αλάνα, το Μουντιάλ είναι το απόλυτο όνειρο. Και οι διεθνείς είμαι σίγουρος ότι ήθελαν να το ζήσουν (ή να το ξαναζήσουν κάποιοι). Άλλωστε αν το ζούσαν θα τους έκανε καλό και στη φήμη και το κασέ τους. Και Μύκονο μια χαρά θα πήγαιναν απλά λίγες μέρες μετά. Κι αν είχαν πάει και καλά θα τους είχαν και πρώτη ξαπλώστρα πίστα στα Νάμμος.

Με χαλάει και γενικά το πόσο καταλαβαίνουμε από ποδόσφαιρο αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Γενικά σε όλα τα πράγματα είμαστε υπεραπλουστευτικοί. Είναι πιο εύκολο. Για παράδειγμα στη φάση του πέναλτι όλοι είδαν «τη γκέλα του Καρνέζη». Όντως ήταν γκέλα. Αλλά ο προπονητής σήμερα, είμαι σίγουρος ότι στο video ξεκίνησε τη φάση κάποια δευτερόλεπτα πριν, όταν ο Τζαβέλλας δεν είχε ελεύθερη πάσα (οι κεντρικοί χαφ κι ο πλάγιος αριστερά ήταν κρυμμένοι). Μετά θα εξηγήσει στον Τζαβέλλα ότι βλέποντας την πίεση έπρεπε να διώξει μέσα αποφεύγοντας ρίσκα. Και μετά θα του θυμίσει ότι κι αν ακόμα αποφασίσουν να γυρίσουν πίσω τη μπάλα δεν την γυρνάνε σκαστά και με τον τρόπο που το έκανε. Και μετά φυσικά θα μιλήσει για το λάθος του Καρνέζη. Όχι τόσο για τη γκέλα όσο για τη διαχείριση μετά. Γιατί το ότι δεν αποβλήθηκε ήταν δώρο του διαιτητή. Αλλά φυσικά ο ελληνάρας αναλυτής των social και του καφενείου και ξέρει καλύτερα και θα τα έκανε καλύτερα. Πάντως ποδόσφαιρο δε ξέρει να διαβάζει.

Εν κατακλείδι που έλεγε κι ο Παύλος, για ποδόσφαιρο έχουμε άπειρους λόγους να γκρινιάζουμε και να κράζουμε. Η Εθνική Ελλάδας δεν είναι ένας από αυτούς. Της αξίζει περισσότερος σεβασμός. Και καλοπροαίρετη κριτική φυσικά.

Εξωγήινοι και UFO!

Είναι άπειρος ο χαβαλές που μπορείς να κάνεις με την είδηση για την ίδρυση Ελληνικής Διαστημικής Υπηρεσίας. Κι εγώ ομολογώ μόλις είδα την είδηση να περνάει μπροστά μου, σκέφτηκα διάφορα αστειάκια και το βρήκα λίγο αστείο, την δεδομένη στιγμή. Ή για να το πω πιο σωστά, το βρήκα μια καλή ευκαιρία να κάνουμε και λίγο πλάκα μέσα στη μαυρίλα μας. Όμως πίσω από την είδηση- και την πλάκα που πάντα χρειάζεται- υπάρχει και ουσία και αξία.

Αν τυχόν όντως στελεχωθεί και λειτουργήσει σωστά, πολύ μακριά από πρακτικές που μέχρι σήμερα έχουμε δει με δημόσιες υπηρεσίες, απλές σφραγίδες ή αποθήκες ρουσφετιών, μπορεί να δώσει αρκετά πράγματα. Για παράδειγμα μπορεί επιτέλους η Ελλάδα να αποκτήσει τον δορυφόρο που δικαιούται (ναι είχε εξαγγελθεί και στο παρελθόν και τα κονδύλια υποψιάζεστε που πήγαν). Πρακτικά αυτό θα σημάνει προσέλκυση χρηματοδότησης από την Ε.Ε αλλά και υψηλού επιστημονικού επιπέδου προγράμματα.

doryforos

Και για να μην πάει το μυαλό μας σε εξωγήινους και ταξίδια στον Άρη, τα βασικά οφέλη της λειτουργίας αυτής της υπηρεσίας αφορούν καθαρά την καθημερινότητα μας. Πρακτικά- είπαμε ΑΝ λειτουργήσει και μάλιστα ΑΝ λειτουργήσει σωστά- θα αποτελέσει ένα ερευνητικό και επιστημονικό κέντρο διαστημικών εφαρμογών που θα αφορούν σε επικοινωνίες, συλλογή/μεταφορά data αλλά και χαρτογράφησης διαφόρων δεδομένων. Όλα αυτά θα μπορούν να βοηθήσουν από μετεωρολογικές προγνώσεις έως αναλύσεις για το υπέδαφος (που βοηθά πχ στην αγροτική ανάπτυξη). Ακόμα όμως και για θέματα περιβάλλοντος (πχ μόλυνση ατμόσφαιρας) αλλά και για πλοήγηση. Και πολλά ακόμα που οι γνώσεις μου προφανώς δεν επαρκούν για να αναλύσω.

Οι περισσότερες άλλωστε χώρες διαθέτουν τέτοια υπηρεσία ενώ κι εμείς είμαστε μέλη της αντίστοιχης Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας όπου ουσιαστικά είμαστε απλά ντεκόρ, εφόσον δεν έχουμε καμία υποδομή αναπτύξει που θα μας βοηθήσει να αξιοποιήσουμε τεχνογνωσία και εφαρμογές που προκύπτουν από τη συγκεκριμένη συμμετοχή μας.

Κατά την ταπεινή μου λοιπόν γνώμη είναι μια κίνηση σωστή η εξαγγελία ίδρυσής της. Και θεωρώ πιο χρήσιμο η ενασχόλησή μας με το θέμα να αφορά σε πίεση για κατάλληλη στελέχωση και για να λειτουργήσει πραγματικά κι όχι όπως άλλες αντίστοιχες εξαγγελίες να μείνει στον αέρα.

Όμως και με αυτή την ευκαιρία επιβεβαίωσα δύο συγκεκριμένες παρατηρήσεις που καιρό τώρα έχω κάνει για την διαδικτυακή βασικά, ελληνική κοινωνία. Αφενός έχει ανάγκη από πλάκα και χιούμορ, το οποίο το θεωρώ υγιές αν αναλογιστούμε τη πίεση τραβάει καθένας από εμάς στην καθημερινότητά του. Αφετέρου δεν υπάρχει μέτρο αλλά και διάθεση για εμβάθυνση. Μένουμε σε τίτλους και τους αλλάζουμε τα φώτα, είτε στο τρολάρισμα, είτε στο κράξιμο, είτε ακόμα και στην αποθέωση. Κι αυτό συμβαίνει από το υποτίθεται ηλεκτρονικά λιγότερο αναλφάβητο κομμάτι της κοινωνίας. Κι αν πεις ότι όλο αυτό είναι ζήτημα παιδείας, νιώθεις ότι είσαι κι εσύ ένας ακόμα τύπος που αναπαράγει κλισέ.

Γιατί διάγγελμα λοιπόν; Και κυρίως γιατί τώρα;

Χθες ο Πρωθυπουργός προχώρησε σε διάγγελμα όπου εξήγγειλε παροχές. Πολλοί άσκησαν κριτική αφενός για τις παροχές («ψίχουλα», «τρικ επικοινωνιακό», «ψέματα», «προεκλογικό» κλπ) και αφετέρου γιατί έκανε ολόκληρο διάγγελμα για να τις ανακοινώσει.

Για το πρώτο σκέλος που αφορά στην κριτική για τις παροχές τα πράγματα είναι στο δικό μου το μυαλό ξεκάθαρα. Προφανώς και όταν μπορείς να κάνεις παροχές θα το αξιοποιήσεις επικοινωνιακά. Προφανώς και αποσπασματικά μέτρα προς συγκεκριμένες ομάδες δε λύνουν κανένα χρόνιο και βαθύ πρόβλημα ούτε ισορροπούν στο ελάχιστο την ζημιά που έχει υποστεί η κοινωνία. Προφανώς και αν είναι ψέματα θα έχει κοντά ποδάρια και θα γυρίσει μπούμερανγκ με μεγάλη ταχύτητα. Και προφανώς αν είναι προεκλογικό θα το καταλάβουμε πολύ σύντομα. Όμως όλα τα προηγούμενα δεν αναιρούν το γεγονός ότι είναι ο Πρωθυπουργός που εντός μνημονίων ανακοινώνει παροχές. Και βέβαια το ότι συνταξιούχοι των 600 ευρώ θα πάρουν άλλα τόσα ξαφνικά, ή και των 800 ευρώ που θα πάρουν 300, για όποιον ζει στον κόσμο μας κι όχι στο δικό του είναι σημαντικό νέο. Δεν πιάνω καν το θέμα των συνταξιούχων των 300 ευρώ… Πόσο μακριά θα τον πάει αυτή η βαλίτσα τον Τσίπρα και την Κυβέρνησή του είναι ένα άλλο θέμα.

Ως προς το δεύτερο σκέλος στο γιατί τα ανακοίνωσε τώρα και με διάγγελμα, υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις και ακόμα περισσότερα σενάρια. Και εκεί κατά τη γνώμη μου βρίσκεται και το μεγάλο ενδιαφέρον για όποιον θέλει να διαβάζει πίσω από τις λέξεις αλλά και να βλέπει τη μεγάλη εικόνα.

Γιατί διάγγελμα λοιπόν; Γιατί καταγράφεται ως ο πρώτος Πρωθυπουργός που στη διάρκεια των μνημονίων δίνει παροχές ξεκάθαρα, επίσημα και με τσαμπουκά. Θέλει να δείξει ότι δε φοβάται τους «εταίρους» αλλά και να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή συζήτηση και προβολή. Σε μία ομιλία όπως αυτή του Σαββάτου για τον προϋπολογισμό θα «χανόταν» ανάμεσα σε μια σειρά από άλλα μηνύματα. Επιπλέον επειδή και η προσωπική του εικόνα έχει υποστεί μεγάλη φθορά, θεώρησε σκόπιμο να κάνει μια κίνηση ενδυνάμωσής της. Άλλωστε όπως όλα δείχνουν η μάχη στις επόμενες εκλογές θα είναι Τσίπρας vs Μητσοτάκης. Ή τουλάχιστον αυτό επιθυμεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που σηκώνει όμως τη μεγαλύτερη συζήτηση και απαντάται περισσότερο με σενάρια παρά με βεβαιότητες είναι το γιατί τώρα. Δεν είναι μια μονολεκτική απάντηση τύπου «εκλογές». Είναι σύνθετη καθώς μέτρησαν πολλά και διαφορετικά πράγματα με διαφορετικά κοινά.

%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%ba%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b1

1ο κοινό: Οι εταίροι μας

Μετά το Eurogroup και το καλό νέο για το χρέος αλλά και το κακό των εκκρεμοτήτων του κλεισίματος της αξιολόγησης ήθελε να στείλει ένα μήνυμα το οποίο περίπου συνοψίζεται στην εξής φράση: «Εφαρμόζω πιστά τη συμφωνία του Αυγούστου του 2015, ήδη έφερα τα πρώτα αποτελέσματα και περιμένω να την εφαρμόσετε κι εσείς». Επιπλέον περνά και το μήνυμα για σταμάτημα της λιτότητας ενώ βέβαια υπενθυμίζει το μεταναστευτικό και το βάρος που έχει επωμιστεί η Ελλάδα το οποίο είναι extra σε σχέση με τη συμφωνία του 2015 και επομένως απαιτεί και extra ανοχή και στήριξη από την Ευρώπη.

2ο κοινό: Η αντιπολίτευση

Εδώ και μήνες η ΝΔ ζητά επίμονα εκλογές. Η υπόλοιπη αντιπολίτευση είτε αναλώνεται σε εμφυλίους (κεντροαριστερά) είτε μένει στα γνωστά (ΚΚΕ, ΛΑΕ κλπ). Ο Τσίπρας δεν ενοχλείται καθόλου από την υπόνοια και την υποψία για εκλογές. Θέλει η ΝΔ να συνεχίσει σε αυτό το άγονο και παντελώς ανούσιο για τον κόσμο παιχνιδάκι του «ζητάμε εκλογές άμεσα» και να αναλώνεται σε προεκλογικές ασκήσεις ετοιμότητας. Τον διευκολύνει να τους έχει «στην τσίτα» και να περιορίζονται σε μια τέτοια τύπου αντιπολίτευση. Και το εντυπωσιακό είναι ότι η ΝΔ παίζει αυτό το παιχνιδάκι με μεγάλη χαρά. Είτε δεν ξέρουν να κάνουν κάτι διαφορετικό, είτε δεν ενδιαφέρονται πιστοί ακόμα μια φορά στη θεωρία του ώριμου φρούτου που λατρεύουν τα ελληνικά πολιτικό κόμματα είτε δεν το αντιλαμβάνονται. Για χαζούς πάντως προσωπικά δεν τους έχω… Γενικά όμως έχω ξαναγράψει ότι μου φαίνονται αντιπολιτευτικά και τακτικά «άμπαλοι»

3ο κοινό: Το εσωτερικό του κοινό (Κοινοβουλευτική ομάδα, κόμμα, μέλη κλπ)

Το εσωτερικό κοινό του ΣΥΡΙΖΑ έχει πιεστεί πολύ. Και είχε ανάγκη μια ένεση ψυχολογική και ένα επιχείρημα για να πάει να κάνει γιορτές στις περιφέρειες του. Επίσης είχε ανάγκη κι από ένα τυράκι ενόψει ψήφισης προϋπολογισμού και άλλων μέτρων πιθανόν από το νέο χρόνο. Δίνει μια ανάσα (προφανώς μικρής διάρκειας) λοιπόν.

4ο κοινό: Τα ΜΜΕ- Η λεγόμενη κοινή γνώμη

Είναι εμφανές από τη μέρα που επέλεξε ότι ήθελε το επόμενο τριήμερο να παίξει αυτό το θέμα. Να μονοπωλήσει την ατζέντα. Να προλάβει τις εφημερίδες του Σαββατοκύριακου (οι μόνες που ακόμα αγοράζονται σε σχετικά μαζικό αριθμό) και να επισκιάσει διάφορες γκάφες της προηγούμενης εβδομάδας (Καμμένους, Καστελόριζα, κλπ) αλλά και τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό η οποία ξεκινά πια με την παραδοχή ότι «το πλεόνασμα πάει σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Το αποδείξαμε», η οποία του δίνει και ένα προβάδισμα για την μάχη αυτή. Την οποία θα παρακολουθήσουν αναλυτικά σαφώς λιγότεροι από ότι το χθεσινό σύντομο και ξεκάθαρο σε μήνυμα διάγγελμα.

Παράλληλα με το διάγγελμα αυτό ελπίζει ότι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις του έτους θα εμφανίσουν φρενάρισμα της κατηφόρας και θα φέρουν αλλαγή κλίματος. Όχι αναστροφή προφανώς αλλά αλλαγή.

5ο κοινό: Οι ωφελούμενοι

Κερδισμένοι από τις χθεσινές εξαγγελίες είναι οι συνταξιούχοι και οι νησιώτες. Πρόκειται για δύο ομάδες όπου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε χάσει τα ερείσματά του. Με τους συνταξιούχους υπήρξε και το θέμα της καταστολής που στοίχισε πέρα από όλα τα άλλα. Για τους δε νησιώτες είναι προφανές ότι η κατάσταση στις τοπικές κοινωνίες είναι δύσκολη και είδαμε πρόσφατα διάφορα επεισόδια αλλά και σοβαρές ελλείψεις στις υποδομές.

%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%bf%ce%b9

Επομένως επιχειρεί η Κυβέρνηση με μια θετική κίνηση να ξαναχτίσει γέφυρες και να χρυσώσει το χάπι, στο πλαίσιο του «είναι δύσκολα, αλλά κάνουμε ότι μπορούμε καλύτερο».

Συμπέρασμα

Εν κατακλείδι μπορούμε να πούμε ότι είναι μια κίνηση που επιδιώκει να αλλάξει κλίμα και ατζέντα αλλά και να περάσει μηνύματα ως προς τη διαπραγμάτευση. Αν από όλα αυτά έπρεπε να ποντάρω σε κάτι είναι ότι δεν πάει για εκλογές άμεσα. Αλλά θέλει να πιστεύουμε- και κυρίως η αντιπολίτευση- ότι μπορεί και να πάει. Η εικόνα που έχω είναι ότι έχει στο μυαλό του ο Τσίπρας και η ομάδα του δύο σενάρια, ένα με εκλογές ως το Πάσχα κι ένα χωρίς εκλογές άμεσα. Και τα δουλεύει παράλληλα επικοινωνιακά. Προτεραιότητά του πάντως δείχνει να είναι το 2ο σενάριο.

Υπάρχει και μια ακόμα ερμηνεία από πολλούς ότι πιθανόν καλλιεργεί το έδαφος για μια ρήξη μιας και για τον επόμενο 1,5 μήνα δε θα κλείσει η αξιολόγηση και δημιουργείται ένα κενό. Είναι ένα σενάριο που οδηγεί κατ’ επέκταση σε “ηρωική έξοδο”. Παρότι έχει αποδειχθεί απρόβλεπτος, ρισκάρω την εκτίμηση ότι δεν πάει σε ρήξη. Επιδιώκει την “επιτυχία” και με αυτή να πάει σε εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση, το χρόνο των εκλογών στην πραγματικότητα τον αποφασίζουν οι αποφάσεις των “εταίρων” μας. Εκείνοι με τις κινήσεις και τις αποφάσεις τους τελικά αποφασίζουν αν θα δώσουν χρόνο σε μία Κυβέρνηση ή αν θα την οδηγήσουν σε ασφυξία.

Η υποτίμηση του πολίτη ως μπούμερανγκ

Βλέπω διάφορους να κοινοποιούν ένα video που δείχνει το επίπεδο των ψηφοφόρων του Τραμπ. Το video αυτό προφανώς έγινε στο πλαίσιο των καμπανιών επικοινωνίας που τρέχουν για τις εκλογές των ΗΠΑ.

Αφενός αμφιβάλλω πόσο αποτελεσματικό θα είναι (η γελοιοποίηση και η υποτίμηση του κοινού γενικά δεν έχει αποδειχθεί καλή ιδέα, συχνά γυρνά μπούμερανγκ) για τη Χίλαρι.

Αφετέρου με ενοχλεί πολύ που κάποιοι εδώ συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν άλλους πολίτες ως β κατηγορίας, ως πιο χαζούς, πιο αμόρφωτους, πιο ανίδεους κλπ. Η δημοκρατία δεν διαχωρίζει τους πολίτες, καθένας από εμάς ανεξάρτητα από την εργασία, την καταγωγή, την περιουσία, τη μόρφωση ή την ομορφάδα του έχει ίδιο δικαίωμα στη συμμετοχή (ψηφίζοντας κι όχι μόνο).

Το να επιλέγουμε να δημιουργήσουμε μια κατηγορία “καλών και αξιόλογων” πολιτών και μια “αχρήστων” εκτός από αντιδημοκρατικό θα γυρίσει και εις βάρος της πρώτης κατηγορίας. Για όσους αμφιβάλλουν ένα πρώτο σχετικό παράδειγμα ήταν το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Για να μην πιάσουμε και τα ποσοστά της ΧΑ που είναι μια μεγάλη, πικρή και πολύπλοκη συζήτηση ή την άνοδο του Λεβέντη (τους οποίους ΧΑ και Λεβέντη, η υποτίμηση και η γελοιοποίηση τους απογείωσε)

Ολυμπιονίκες στη γκρίνια!

Με αφορμή το τζέρτζελο που γίνεται στη δημόσια σφαίρα για τους ολυμπιονίκες, θέλω να μοιραστώ τρεις γρήγορες σκέψεις που έκανα παρατηρώντας, μάλλον αποσβολωμένος τον κόσμο να διχάζετε και να μιζεριάζει ακόμα και με αφορμή επιτυχίες:

1. Το θέμα της Κορακάκη με έχει μπερδέψει. Ποιός από τους 2 μπορεί να ψεύδεται σε θέμα που ξέρει ότι αργά ή γρήγορα θα γίνει ρόμπα; Ή μήπως την πατάτα την έκανε η Ε.Ο.Ε (aka Κούβελος) και μέσα στην πόλωση δεν το πήραμε χαμπάρι;
2. Το βλέπετε κι εσείς και με αυτή την ευκαιρία ότι υπάρχει πολύς θυμός γύρω μας;
3. Η χώρα παράγει περισσότερο παραπολιτική από όση μπορεί να καταναλώσει. Και υπολείπεται δραματικά σε παραγωγή πολιτικής.

olympionikes-rio

By the way απλά σημειώνω ότι σχεδόν όλοι οι Ολυμπιονίκες μας πέρα από τους “επισήμους” αντιμετώπισαν από αδιάφορα κι επιφυλακτικά έως αρνητικά τα ΜΜΕ.

Προσωπικά πάντως, χάρηκα εξίσου με την επιτυχία των 6 παιδιών που πήραν μετάλλιο αλλά και τη σεμνότητα και τη σοβαρότητα που αντιμετώπισαν δημόσια την επιτυχία τους.
Φυσικά αρνούμαι να μπω στη λογική της αριστείας που πλασάρουν κάποιοι πάλι.
Κι ο δυσλεκτικός (κατά δήλωση του) και κακός μαθητής Γιαννιώτης εκπέμπει υψηλή καλλιέργεια και ποιότητα ανθρώπου και η Στεφανίδη με τις ωραίες σπουδές της που διάβασα ότι κάνει και μπράβο της και χαρά στο κουράγιο της!
Πρότυπα μπορούν να είναι και οι δύο. Βασικά ο Γιαννιώτης είναι ήδη. Η (νεότερη) Στεφανίδη έχει όλα τα φόντα να γίνει.

Υ.Γ: Συνεχίζω να έχω “αδυναμία” στον Γιαννιώτη. Ξεχωρίζει σαν πρότυπο και προσωπικότητα.

Παγκόσμιος χάρτης πείνας 2015

Ένας χάρτης με πολύ ενδιαφέρον και αρκετά απογοητευτικά στοιχεία για την ανθρωπότητα συνολικά. Επιβεβαιώνει πάντως κάτι στο οποίο αναφέρομαι συχνά, ότι η φτώχεια είναι παγκόσμια βιομηχανία και business που θα αναπτυχθεί δυστυχώς κι άλλο στο μέλλον!