Μπαμπαδοστόρυ

Δε μπορώ να θυμηθώ κείμενο που να περιέγραφε την καθημερινότητα αλλά και τις σκέψεις μου καλύτερα από αυτό που μοιράζομαι μαζί σας παρακάτω…

Είναι πολλές οι συμπτώσεις με την ιστορία του Σταύρου Καραίνδρου που με βοηθούν να ταυτιστώ:

Έχουμε γιους στην ίδια ακριβώς ηλικία. Αλλάξαμε δουλειά για τον ίδιο λόγο. Κι εγώ το παιδί το ήθελα από μικρός και φρόντισα κι εγώ να “χορτάσω” από απωθημένα πριν το αποκτήσω. Έχουν αρχίσει κι εμένα να ασπρίζουν τα μαλλιά, τσακώνομαι κι εγώ για τους “πυτζαμοήρωες” και τις σοκολάτες, φτιάχνω πίστες για αυτοκινητάκια και πατάω παιχνίδια. Πάω το βράδυ πριν κοιμηθώ να τους δω. Μου φαίνεται κι εμένα παράξενος ο εαυτός σου σε μίνι έκδοση. Και πολλά ακόμα που όσοι με ξέρουν θα τα δουν διαβάζοντάς το.

Δεν περίμενα να πετύχω κείμενο με το οποίο να ταυτίζομαι τόσο πολύ και να αποδίδει με τόση ακρίβεια την ιστορία μου ως μπαμπάς εδώ και 5 χρόνια, αλλα να που πέτυχα! Και μην το φοβηθείτε είναι ελάχιστα μελό και απόλυτα πραγματικό…

38806675_10214359355032329_5285616049876631552_n.jpg

To αναδημοσιεύω αυτούσιο όπως το βρήκα στο oneman.gr:

Σε κάθε σ’ αγαπώ του παιδιού σου, χρειάζεσαι πάνα (για σένα)

Με αφορμή την γιορτή του πατέρα (17/6) ένας χαζομπαμπάς (o Σταύρος Καραΐνδρος) γράφει για τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του.

Πριν γίνω πατέρας είχα 5-6 άσπρες τρίχες. Τώρα έχω 5-6 μαύρες. Δεν είναι ο καλύτερος πρόλογος του κειμένου, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το να είσαι γονιός δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Σίγουρα το πιο ωραίο, η γλύκα είναι που σου μένει στο τέλος της ημέρας, αλλά ισχύει το απόλυτο κλισέ που ακούς εσύ που δεν έχεις γίνει μπαμπάς: “Φίλε, αλλάζει η ζωή σου από τη μία μέρα στην άλλη”.

Χρόνια μας πολλά. Γιορτή του πατέρα. Μπούρδες. Δεν ξέρω πότε, πώς και ποιος ανακάλυψε τη συγκεκριμένη γιορτή. Έλα, μωρέ, τους κακομοίρηδες τους μπαμπάδες τους έχουμε ριγμένους, ας τους βάλουμε μια γιορτή να έχουν να λένε κι αυτοί. Γιορτή της μητέρας, γιορτή της γυναίκας, πάρε και μία γιορτή του πατέρα.

Αλήθεια, ο Ηλίας Αναστασιάδης μου θύμισε ότι πλησιάζει η συγκεκριμένη μέρα. Όταν μου ζήτησε αυτό το κείμενο. Το είχα ξεχάσει, πιθανότατα θα το θυμόμουν την ίδια μέρα όταν θα έβλεπα τα κλασικά ποσταρίσματα στο Facebook με τη φωτογραφία του Νικόλα Πατέρα. Καμία γιορτή, μόνο αφορμή για μία ακόμη αγκαλιά, ένα ακόμη φιλί, ένα ακόμη «σ’ αγαπώ μπαμπάκα»

Και τα τσίσα θα τρέχουν. Γιατί -εκτός αν είσαι αναίσθητος- σε κάθε φιλί, αγκαλιά και σ’ αγαπώ θες πάνα. Για σένα.

Πέντε χρόνια μετά τη γέννηση του μεγαλύτερου έρωτα της ζωής μου, του μοναδικού πράγματος για το οποίο αισθάνομαι υπερήφανος, το έχω συνειδητοποιήσει. Έχει περάσει η εποχή που κοιτούσα τον πιτσιρικά και αναρωτιόμουν αν αυτή η ψυχή είναι δική μου. Πέντε χρόνια μετά κι αφού μεσολάβησαν οι πρώτες κουβέντες, το «μπαμπά», το «μπαμπά μου» που είναι ακόμα καλύτερο, αλλά και οι πρώτοι καυγάδες (έχει Πιτζαμοήρωες, δεν θέλω να δω αθλητικά, δώσε μου το κινητό να παίξω ‘Angry Birds’), έχω συνειδητοποιήσει πλήρως ότι είμαι πατέρας. Και πλέον έχω περάσει στο επόμενο στάδιο. Αυτό με τις άσπρες τρίχες στην αρχή του κειμένου. Το άγχος του μεγαλώματος. Του σωστού μεγαλώματος.

Το παιδί δεν είναι πορτατίφ. Α, κοίτα, τι ωραίο, ταιριάζει με το σαλόνι, ποιος το διάλεξε; Το παιδί είναι παιδί. Ζωή, ευθύνη, υποχρέωση, μεγάλωμα, άγχος, αγάπη, λατρεία.

Εγώ ήμουν απόλυτα έτοιμος γι’ αυτό. Για έναν περίεργο ρόλο από νεαρή ηλικία έλεγα σε διάφορες συζητήσεις ότι όνειρό μου είναι να γίνω πατέρας. Με κοιτούσαν περίεργα, λογικό. Δεν ήθελα τη στιγμή που το έλεγα, παιδί θέλω τώρα το θέλω, αλλά στο μέλλον. Ήξερα ότι το ήθελα. Πριν μπω, όμως, σε αυτή τη διαδικασία κι αφού πρώτα βρω τον κατάλληλο άνθρωπο, στόχος ήταν να κάνω οτιδήποτε ήθελα που δεν θα το είχα απωθημένο για μετά. Ξενύχτι, ποτό, δουλειά, βόλτες, καμία έννοια στο μυαλό, καμία άλλη ευθύνη πέραν του εαυτού σου. Όχι μόνο για να σου φύγει κάθε απωθημένο, αλλά για να μη γυρίσεις μια μέρα να κοιτάξεις το παιδί σαν φυλακισμένος.

Το παιδί πρέπει να το θες. Μαζί αυτά τα δύο, ‘πρέπει’ και ‘θέλω’. Όχι σκέτο ‘πρέπει’. Επαναλαμβάνω, δεν αγοράζεις τηλεόραση, δεν αγοράζεις αυτοκίνητο. Άσε τι σου λένε οι τριγύρω για το ‘πρέπει’. Φέρνεις στον κόσμο έναν άνθρωπο, πλάθεις μια ζωή. Ακούγεται λίγο μυθιστορηματικό, αλλά το μυαλό σου πρέπει πρώτα να πήξει για να φτάσεις σε αυτή την απόφαση. Γι αυτό ακριβώς οποιοσδήποτε μου λέει ότι θέλει να γίνει γονιός του αραδιάζω όλα τα δύσκολα, του ‘φτύνω’ το άγχος στο πρόσωπο και μετά τον ρωτάω: «Είσαι έτοιμος για όλα αυτά»;

Κάθε βράδυ το τελευταίο πράγμα που θα κάνω πριν πάω για ύπνο είναι να περάσω μία βόλτα από το δωμάτιό του να τον δω να κοιμάται και να διακρίνω αν αναπνέει. Από την πρώτη μέρα έως σήμερα! Ψυχαναγκαστικό; Προφανώς. Συμφωνεί και το ταβάνι. Αυτά είναι τα τρυφερά, τα γούτσου γούτσου που αρέσουν στις γυναίκες. Μετά αρχίζουν τα ανατριχιαστικά. Βλέπεις τον εαυτό σου σε μικρή έκδοση. Mini me. Χειρονομίες, εκφράσεις προσώπου, ιδιοτροπίες. Έχεις απέναντί σου έναν μικρό καθρέπτη. Για να μη πω το κλασικό που άκουγες από τη μάνα σου, εκτός από το “ζακέτα πήρες;” και τελικά το ζεις: “Θα σου μοιάσει το παιδί σου και να δω τι θα κάνεις!”. Ισχύει.

Τσακωνόμαστε για τις σοκολάτες. Τους τις τρώω και κλαίει. Τρέχει στη μάνα του για παρηγοριά. Κλασικός μαμάκιας. Α, να μην το ξεχάσω. Τα αγόρια είναι μαμάκηδες. Έτσι πρέπει. Τον πατέρα τον βλέπουν με λίγο περισσότερο σεβασμό. Μεταξύ μας, αν θέλουν σε κάνουν χαλί να σε πατήσουν, να τον χέσω τον σεβασμό.

Ο δικός μου ήταν λογικό να γίνει μαμάκιας. Τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής του με έβλεπε το πολύ τρεις ώρες την ημέρα. Η μάνα του τον μεγαλώσε, η μάνα του τον είδε να κάνει τα πρώτα του βήματα, η μάνα του τον άκουσε να μιλάει, η μάνα του ήταν εκεί κάθε δευτερόλεπτο. Ο μπαμπάς στη δουλειά, να φέρει λεφτά στο σπίτι (πόσο κλισέ). Ρόλος που δεν ήθελα. Προτιμούσα να ζω από κοντά κάθε αλλαγή φάσης παρά να τον βλέπω να μεγαλώνει σε βιντεάκια στο messenger.

Και κάπως έτσι ήρθε η μεγάλη απόφαση. Μια άλλη ζωή, με το παιδί προτεραιότητα, πάνω και από τη δουλειά. Σε καλύτερες συνθήκες, ανθρώπινο περιβάλλον. Σε άλλη πόλη. Εντελώς νέα ζωή, part 2. Το νούμερο 1 ήταν ο ερχομός του. Παραμένει το καλύτερο, έτσι δεν λένε και για τις ταινίες;

Ακούστε τώρα κάτι, για να τελειώνουμε. Ουδείς σου βάζει το πιστόλι στον κρόταφο για να γίνεις γονιός. Δεν είναι ντροπή να μη θες. Χίλιες φορές αυτό παρά να κάνεις ένα παιδί μέσα στη μεμψιμοιρία, να το βλέπεις σαν καταναγκαστικό έργο. Αν, όμως, σου έρθει αυτή η ευλογία, ζήσε το. Με τα άγχη, τα ξενύχτια, τη στενοχώρια αν αρρωστήσει, την κούραση, το χαμόγελο, το γαργαλητό, την αγκαλιά. Ζήσε το. Εγώ έχω να κοιμηθώ κανονικά, να πέσω σε βαθύ ύπνο που λένε, πέντε χρόνια. Κοιμάμαι με την ακοή ενεργή, μήπως και ξυπνήσει το βράδυ. Ε και; Ωραίο είναι. Είναι ωραίο να μεγαλώνεις μια ζωή και ακόμα πιο ωραίο να προσφέρεις.

Κλείνω τώρα γιατί πρέπει να στήσω μία πίστα αυτοκινητόδρομο. Σας το είπα; Δεν σας το είπα. Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί αυτού τους είδους τα παιχνίδια δεν πωλούνται έτοιμα. Και πρέπει να τα συναρμολογείς. Και πρέπει να πατάς το βράδυ, περπατώντας στα σκοτάδια, τα κομμάτια τους. Αν οι γυναίκες έχουν τον πόνο της γέννας, οι άντρες έχουν τον πόνο από το τουβλάκι στο γυμνό πέλμα. Θα με θυμηθείτε.

Χρόνια πολλά στους χαζομπαμπάδες.”

 

Αρχίζει το ματς!

Η Superleague 2018-2019 ξεκινά αυτό το Σαββατοκύριακο αν δεν το ξέρετε. 

Τι (να περιμένουμε ότι) θα δούμε; Το ποδόσφαιρο έχει πολλές ιστορίες να διηγηθεί. Ακόμα κι αυτό το ελληνικό πρωτάθλημα έχει ιστορίες να μας πει αν το ακούσουμε. Σκέφτηκα λοιπόν πριν το ακούσουμε και πριν καν ξεκινήσει να κάνω μία απόπειρα να διηγηθώ προκαταβολικά την ιστορία του ως προς το πώς θα εξελιχθεί. Με μία μίνι-ανάλυση και προβλέψεις, έτσι για τη χαρά της διάψευσης. Το κείμενο το έγραψα αρχικά για το oficrete.gr

Bonus στο τέλος του κειμένου, μουσική για να σας συνοδεύει στην ανάγνωση. Τρία τραγούδια γιατί είναι και 1.500 λέξεις κείμενο…

Γενικό σχόλιο

Μην περιμένετε πολλά από μπάλα και θέαμα. Το γνωστό μοτίβο, από τους περισσότερους: πολλή προσοχή πίσω κι αν μπει γκολ μπήκε. Και φέτος τις νίκες θα δίνουν οι στημένες φάσεις, τα λάθη και οι αντεπιθέσεις στο 80% των παιχνιδιών. Αν τελικά μπει το VAR ίσως καταφέρουμε κάποια χοντρά να τα μαζέψουμε και να μην αλλάζουν ολόκληρα ματς από ένα σφύριγμα (μεταξύ μας, χλωμό).

Οι τέσσερις ταχύτητες

Τρεις ομάδες διεκδικούν τον τίτλο (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός). Μερικές ακόμα ξεχωρίζουν και δε θα κινδυνεύσουν, άρα θα πάνε για Ευρώπη αυτομάτως (Αστέρας Τρίπολης) , κάποιες άλλες, ο κύριος όγκος των ομάδων, ανάμεσά τους κι ο ΟΦΗ, θα έχουν το νου τους προς τα πίσω ως το τέλος σχεδόν και 2-3 θα είναι από την αρχή ως το τέλος στον πάτο (Λεβαδειακός, ΑΕΛ, Απόλλων).

Θυμίζουμε ότι πέφτουν 3. Οι 2 απευθείας και ο 3ος με κάποιο μπαράζ με τον 2ο της Football Legue όπως δείχνουν τα πράγματα αλλά ακόμα δεν είναι κάτι δεδομένο. Ίσως γίνει και διαδικασία play out στις θέσεις 15-14-13. Ας κρατήσουμε τη γενική ιδέα ότι από τη 12η θέση και πάνω είσαι (μάλλον) ήρεμος.

Superleague 2018-19

Οι ομάδες

ΑΕΚ: Περσινή πρωταθλήτρια, με Ουζουνίδη πλέον στον πάγκο. Αυτή τη στιγμή μοιάζει με την ομάδα του Χιμένεθ, κλειστή πίσω και το γκολ κάπως θα έρθει. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αν δεν βρεθεί στις καθυστερήσεις 8αρι και φορ δύσκολα θα είναι στη μάχη για τον τίτλο ως το τέλος. Δε γίνεται να «κλέψεις» (αγωνιστικά καθαρά) για δεύτερη σαιζόν πρωτάθλημα, χρειάζεται και να παίξεις. Και η ΑΕΚ μέχρι σήμερα δεν είναι δομημένη και δεν έχει τις μονάδες να φτιάχνει παιχνίδι και να διασπά κλειστές άμυνες. Επιπλέον δείχνει να μην έχει το βάθος που απαιτούν 3 διοργανώσεις κι αν περάσει στους ομίλους του Champions League, εκτιμώ ότι μειώνει ακόμα περισσότερο τις ελπίδες της για τίτλο. Εννοείται ότι στη θέση τους κι εγώ Champions League θα διάλεγα.

Πρόβλεψη: 2-3

ΠΑΟΚ: Πήρε παίκτες, μεσοεπιθετικά έχει μεγάλο βάθος και ποικιλία. Αυτή τη στιγμή είναι το φαβορί. Ένα ερώτημα είναι πόσο θα επηρεαστεί από τις Ευρωπαϊκές του υποχρεώσεις αν και σε σχέση με την ΑΕΚ έχει περισσότερες επιλογές. Επιπλέον μάλλον έχει τη μεγαλύτερη κάψα για να το πάρει. Φυσικά παραμένει αυτοκαταστροφικός κι αυτό ας το υπολογίζουμε. Έχει πάντως τις δυνατότητες να δώσει και ματς με θέαμα.

Πρόβλεψη: 1-2

Ολυμπιακός: Ενισχύθηκε. Δεν ξέρουμε καλά τον προπονητή του ο οποίος αποτελεί στοίχημα αλλά τα πρώτα δείγματα με Λουκέρνη δείχνουν άνθρωπο τουλάχιστον σοβαρό που εμφάνισε ομάδα με αρχή μέση και τέλος. Για να πάει χειρότερα από πέρυσι είναι σχεδόν αδύνατο. Θεωρώ δεδομένο ότι θα παίξει καλύτερη μπαλίτσα από πέρυσι. Δεν ξέρω αν φτάνει αυτό για να πάρει πρωτάθλημα. Αλλά θα το διεκδικήσει ως το τέλος.

Πρόβλεψη: 1-2

Ατρόμητος: Αποδυναμώθηκε κυρίως μεσοεπιθετικά. Θα του λείψει πολύ ο Ουάρντα τον οποίο ουσιαστικά δεν αντικατέστησε. Το πρώτο δείγμα στην Ευρώπη ειδικά μεσοαμυντικά ήταν επίσης προβληματικό. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι πέρυσι έκανε υπέρβαση. Φέτος μάλλον θα δούμε «διόρθωση» και τους παίκτες αλλά και συνολικά την ομάδα στο πραγματικό τους επίπεδο. Δε μπορώ να φανταστώ πως θα ανταγωνιστεί τους 3 παραπάνω. Μπορώ όμως να φανταστώ ότι μπαίνοντας στο μεγάλο γκρουπ με τις πολλές ομάδες που ΜΑΛΛΟΝ δεν θα πέσουν μπορεί να μπλέξει. Υπάρχει και κακό κλίμα.

Πρόβλεψη: 7-13

Αστέρας Τρίπολης: Λογικά θα συνεχίσει από εκεί που το άφησε. Αποκλείστηκε κατά λάθος από την Ευρώπη, έχει καλό και γεμάτο ρόστερ και μάλλον θα είναι ο πιο κοντινός στους 3 διεκδικητές. Έχει προπονητή οργανωτικό και μεθοδικό και είναι από τις ομάδες που αν θέλει μπορεί και να παίξει μπάλα ικανοποιητική. Πολύ ενδιαφέρον έχουν και 2-3 νέοι παίκτες που από πέρυσι γνωρίσαμε και φέτος θα δούμε αν θα κάνουν το μπαμ.

Πρόβλεψη: 4-5

Ξάνθη: Κι εκείνη λογικά θα συνεχίσει από εκεί που το άφησε. Δεν ενισχύθηκε η αλήθεια είναι αλλά έχει ομοιογένεια, ηρεμία και καλό προπονητή. Στη μετριότητα που επικρατεί αυτό το τρίπτυχο είναι αρκετό να σε απομακρύνει από περιπέτειες. Δεν ελπίζω να δούμε κανένα τρομερό θέαμα, ελπίζω να δούμε κάποιον νέο παίκτη έλληνα όπως παραδοσιακά συμβαίνει εκεί ανά 1-2 χρόνια.

Πρόβλεψη: 5-8

Πανιώνιος: Μέσα σε λίγα χρόνια από ομάδα των υποδομών και των νέων Ελλήνων, μετατράπηκε σε λεγεώνα των ξένων, κάνοντας μία ενδιάμεση στάση ως ομάδα των δανεικών.  Έχει νέο προπονητή και ουσιαστικά καινούρια ομάδα. Άρα εξ’ ορισμού δεν θα έχει στην αρχή ομοιογένεια (ακόμα τώρα κάνει μεταγραφές).Κι αυτό μπορεί να του στοιχίσει. Μεγάλο ερωτηματικό είναι το τέρμα και η άμυνά τους. Φήμες λένε ότι 1-2 ξένοι που αποκτήθηκαν θα ξεχωρίσουν αλλά και πάλι αυτό δε φτάνει. Αν βρει γρήγορα πατήματα και το 50% όσων έφερε είναι στοιχειωδώς αξιοπρεπείς θα τη γλυτώσει. Θα είναι όμως;

Πρόβλεψη: 8-13

Παναιτωλικός: Κι εκείνος συνεχίζει από εκεί που το άφησε από το Γενάρη και μετά με Δέλλα. Το τρίπτυχο και αυτή την περίπτωση είναι ομοιογένεια-ηρεμία και σοβαρός προπονητής που όπως προαναφέρω είναι αρκετό να σε βγάλει από μεγάλα μπλεξίματα. Με ένα καλό ξεκίνημα (με εξαίρεση μία γκέλα στη 2η αγωνιστική!) ο Παναιτωλικός μπορεί να φτάσει αρκετά ψηλά. Πόσο ψηλά θα εξαρτηθεί και από το πόσο θα τραβήξουν οι μικροί που σταδιακά μπαίνουν στην ομάδα.

Πρόβλεψη: 5-9

ΠΑΣ Γιάννινα: Φέτος θα είναι δύσκολη χρονιά. Και πέρυσι φάνηκε η κάμψη αλλά τώρα δείχνουν ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα. Καλός ο Πετράκης, χρυσός, αλλά η αιμοραγία είναι μεγάλη στο ρόστερ και οι αναπληρώσεις ελάχιστες. Αν φύγει κι ο Κόντε πιθανόν θα είναι η χαριστική βολή. Επειδή υποσχέθηκα να μη μιλήσω για παρασκήνιο θα προσπαθήσω να μη βάλω στην εξίσωση πιθανές πλάτες. Αλλά ακόμα και με αυτές δύσκολη χρονιά προβλέπω. Όλες του οι ελπίδες είναι τα ματς εντός.

Πρόβλεψη: 9-14

Λεβαδειακός: Όπως κάθε χρόνο άλλαξε μεγάλο μέρος του ρόστερ και προπονητή. Επέλεξε να πάρει ξένους αρκετούς που δε γνωρίζουμε. Όταν η πιο safe επιλογή σου μεταγραφικά είναι ο Όμο και ο Ζησόπουλος, τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά. Μάλλον ήρθε η ώρα για σοβαρές περιπέτειες. Εκτίμησή μου είναι ότι αυτή τη φορά δεν γλυτώνει.

Πρόβλεψη: 12-16

Παναθηναϊκός: Φτάσαμε στην 11η ομάδα για να δούμε το όνομά του. Και από ότι δείχνει η κατάσταση κάπου εκεί θα κινηθεί και του χρόνου. Έχει δυσανάλογα καλύτερο τιμ (Δώνης- Νταμπίζας) από ρόστερ. Κι επειδή μπάλα παίζει το δεύτερο, θα πρέπει ο Δώνης να κάνει το θαύμα του και να βγάλει λαγούς από το καπέλο. Ακόμα και καλοί να είναι όλοι αυτοί οι μικροί, θα πρέπει να σκληρύνουν από το πρώτο ματς και να βρουν τρόπο να κρύψουν την απειρία τους. Αν πάντως καταφέρουν και σώσουν φέτος την παρτίδα, πιθανόν να αποκτήσουν ένα κορμό παικτών ελλήνων για αρκετά χρόνια.

Πρόβλεψη: 9-14

Λάρισα: Εκτός του ότι πέρυσι ήταν σε όλη τη διάρκεια της σαιζόν κακή φέτος δείχνει ακόμα χειρότερη. Με τον Κούγια είναι δεδομένο ότι ούτε ομοιογένεια θα έχεις ούτε ηρεμία. Έχεις έναν προπονητή με καλά στοιχεία αλλά πόσο μπορείς να βασίσεις πρόβλεψη για ομάδα του Κούγια πάνω στον προπονητή; Ήρθε ένα καράβι με ξένους αγνώστους σε εμάς. Στα φιλικά φάνηκε ότι μάλλον είναι η πιο αδύναμη ομάδα, κόσμος και διοίκηση έχουν θέμα, το χορτάρι στο γήπεδο είναι απαράδεκτο, γενικά μαύρα τα μαντάτα.

Πρόβλεψη: 11-16

Λαμία: Η πιο βαρετή ομάδα του περσινού πρωταθλήματος, με τον πιο βαρετό προπονητή. Φέτος έκανε αξιόλογες προσθήκες αλλά έχει αλλάξει εντελώς τη μεσαία γραμμή της. Αν βρει εκεί την ισορροπία της πιθανόν θα είναι λιγότερο βαρετή από πέρυσι, πάντα σε πλαίσια Τεννέ και ελαφρώς βελτιωμένη. Δε θα δούμε ούτε και φέτος μπάλα από τη Λαμία ούτε και νέους παίκτες όπως θα περίμενε κανείς από μία επαρχιακή ομάδα. Θα δούμε όμως αντιπάλους να φτύνουν αίμα να την κερδίσουν και πιθανόν μερικές κηδείες εκτός.

Πρόβλεψη 10-15

Απόλλων: Δείχνει σήμερα το μεγάλο φαβορί για υποβιβασμό. Κακό κλίμα, πλήρης αλλαγή του ρόστερ με παίκτες που δεν γνωρίζουν το πρωτάθλημα και κυρίως προπονητής που δεν ξέρει καθόλου που έχει έρθει, με τη διοίκηση της ομάδας ήδη να κάνει δεύτερες σκέψεις. Ο τεχνικός διευθυντής ας πούμε έχει ήδη αλλάξει. Αν δεν ξεκινήσει και καλά που βάση της εικόνας των φιλικών μοιάζει αρκετά πιθανό, τότε δύσκολα θα τα καταφέρει.

Πρόβλεψη: 12-16

Άρης: Πολλές μεταγραφές, στα χαρτιά τουλάχιστον δυνατές, νέος προπονητής, ενθουσιασμός, προσδοκίες για δυναμική επιστροφή, ο κόσμος ανυπομονεί. Αυτά στα θετικά. Κατά τα άλλα μεγάλο ερώτημα είναι το οικονομικό (μεγάλο το άνοιγμα), αν ο προπονητής θα καταφέρει να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα, αν οι παίκτες που έφερε θα κάνουν το ίδιο. Από όσους έφερε οι μόνοι που ξέρουμε καλά είναι στην επίθεση, ο Γιουνές (πολύ καλή προσθήκη) και ο Ναζλίδης (άβυσσος η ψυχή…). Στα φιλικά είναι τρένο. Δε μου λέει κάτι αυτό. Αν ξεκινήσει καλά μπορεί να πάει αρκετά ψηλά. Αξιοσημείωτο ότι έχει πάρα πολύ καλό πρόγραμμα στις πρώτες 6 αγωνιστικές.

Πρόβλεψη: 5-9

Τον ΟΦΗ δεν τον βάζω στην ανάλυση αφού τον αναλύουμε στο oficrete.gr κάθε μέρα. Ενίοτε σε βαθμό υπερβολής. Θα περιοριστώ στη σημασία του Παπαδόπουλου, στο ότι είναι σημαντικό να υπάρχει ροή στο οικονομικό και να βρεθεί τρόπος να ανταπεξέλθει η ομάδα στο πολύ δύσκολο πρόγραμμα στην αρχή. Αν το καταφέρει θα πάνε όλα καλά. Ματς-κλειδιά το πρώτο με Πανιώνιο και το δεύτερο με τον Παναιτωλικό. Με 4-6 βαθμούς είσαι σε καλό δρόμο.

Για να είμαι και τυπικός η πρόβλεψή μου για τον ΟΦΗ είναι ότι θα είναι στις θέσεις 6-10.

 

The storyteller: Το μανιφέστο μου

O Πλάτων έλεγε ότι εκείνοι που λένε τις ιστορίες, ελέγχουν την κοινωνία. Κι εγώ τον πιστεύω. Άλλωστε ο μικρός μου γιος Πλάτων είναι, κάτι θα ξέρω παραπάνω…

4

Καλώς ή κακώς, στη ζωή αυτή, δεν αρκεί να έχεις κάτι να πεις ή να έχεις ιδέες καλές. Χρειάζεται να ξέρεις και πώς να τις πεις για να πείσεις ή ακόμα και για να ενθουσιάσεις και να παρασύρεις. Το σύγχρονο marketing άλλωστε είναι δομημένο γύρω από αυτό. Απλά με τα χρόνια αλλάζουν οι τρόποι. Στις λέξεις προστέθηκε η φωτογραφία και η μουσική. Μετά μπήκε και το video και κάθε μέρα κάτι ακόμα έρχεται να εμπλουτίσει τις ιστορίες που διηγούμαστε.

3

Πώς καταλήξαμε να κρεμόμαστε στο storytelling. Στο περίφημο “αφήγημα” για όσους ασχολούμαστε (και) με την πολιτική επικοινωνία. Γιατί τελικά αυτό έχει τη δύναμη να ενώσει τη λογική και τα επιχειρήματα με το συναίσθημα. Η απλή αναπαραγωγή ιδεών ή επιχειρημάτων απαιτεί ένα κοινό που θα έχει έρθει εκ των προτέρων αποφασισμένο να ακούσει προσεκτικά. Σήμερα ζούμε όμως την εποχή της καχυποψίας αλλά και της υπερβολικής ταχύτητας της πληροφορίας. Σε βαθμό ανεξέλεγκτο. Το να πεις μία ιστορία είναι στην ουσία ένας τρόπος αυτή την τρέλα και να πεις στον άλλο, “έλα κάτσε να σου πω μία ιστορία“. Όπως όταν έχει έρθει η ώρα ένα παιδί που παίζει όλη την ημέρα να μπει πια σε mode ύπνου, του λες ένα παραμυθάκι. Τον καλείς να κόψει ρυθμό, να ξεχαστεί για λίγα λεπτά και να σε ακούσει. Αν έχεις κάτι ενδιαφέρον να πεις και τον σωστό τρόπο να το μεταφέρεις είναι πολύ πιθανό να στον προσφέρει αυτό το χρόνο. Λίγα λεπτά θα είναι πιθανόν, αλλά συνήθως αρκούν.

Ο καθένας έχει τις ιστορίες του. Όλοι έχουμε ιστορίες να πούμε. Ακόμα και η απάντηση στην ερώτηση “Πώς πήγε σήμερα το σχολείο” στο παιδί σου, οδηγεί σε μία ιστορία. Σίγουρα κάποιες έχουν περισσότερο ενδιαφέρον. Κάποιες ίσως λιγότερο. Υπάρχει όμως σοβαρή περίπτωση, αν βρεις τον τρόπο να την πεις να εντυπωσιάσεις με μία ιστορία από τη δεύτερη κατηγορία.

Η επιχειρηματολογία είναι storytelling. Η ανάλυση των πραγμάτων είναι storytelling. Η περιγραφή ενός αγώνα ποδοσφαίρου είναι storytelling. Η συνέντευξη για δουλειά, είναι storytelling. Ένα τραγούδι είναι storytelling.  Άλλοι μπορεί να το πουν χρονογράφημα, άλλοι διήγηση, άλλοι φωτογραφικό κολάζ ή video, άλλοι αφήγημα κι άλλοι, πιο τεχνοκράτες, παρουσίαση.

Και μας κάνει και καλό να μοιραζόμαστε τις ιστορίες μας. Να αφηγούμαστε όσα σκεφτόμαστε αλλά και να καθόμαστε να ακούσουμε τι έχουν και οι άλλοι να μας πουν.  Αυτό είναι το δικό μου μανιφέστο. 

Πρώτα το ζούμε, μετά γράφουμε: Σε γάμο μαζί με τα παιδιά!

Προσοχή ακολουθεί κείμενο βγαλμένο από την εποχή του superdad με κρυφο-μελό επίλογο και κοινωνικό μήνυμα- bonus στο τέλος:

Αυτό το καλοκαίρι, όπως κάθε καλοκαίρι τουλάχιστον για όσο βρίσκεσαι ηλικιακά κάπου μεταξύ 28-40 τα Σαββατοκύριακα έχουν σχεδόν πάντα ένα γάμο ή μία βάφτιση! ΟΚ, φέτος έχουν και από μία μπόρα κάπου το μεσημέρι αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση…

CONFETTI_PARTY_CANNONS

Την τελευταία διετία, με τον μεγάλο να έχει «μεγαλώσει» και εκ φύσεως να είναι εύκολος και ανθεκτικός στο ξενύχτι δεν είχαμε δυσκολευτεί. Φέτος όμως το project έγινε πιο πολύπλοκο με την προσθήκη στην ομάδα του μικρού που τώρα κοντεύει τους 11 μήνες. Από ότι έχει φανεί ως τώρα, μια χαρά έχει ανταπεξέλθει κι εκείνος και όλη η ομάδα στις φετινές μας κοινωνικές εφορμήσεις. Άλλωστε παιδί που κοιμάται ώρες κάτω σχεδόν από ηχείο είναι ευλογία!

Σκεφτόμουν όμως προχθές πόσο διαφορετική ήταν η φάση αυτή πριν από τα παιδιά. Είχες ας πούμε γάμο φίλου Σαββατόβραδο. Σάββατο πρωί χαλαρά πήγαινες για το καφεδάκι σου- οι γυναίκες τα κλασσικά κομμωτήρια/νύχια προφανώς- έκανες τη βόλτα σου και προς το μεσημέρι γύριζες σπίτι, έκανες με το πάσο σου το μπάνιο σου και το ξύρισμά σου και την έπεφτες για ένα σύντομο ύπνο, 2-3 ωρίτσες το πολύ. Ξυπνούσες φρεσκαδούρα, διάλεγες  με την ηρεμία σου τι θα βάλεις, ντυνόσουν, χτενιζόσουν, έμπαινες στο αμάξι και πήγαινες. Στην ώρα σου.

Εκεί εννοείται με την παρέα έκανες το χαβαλέ σου, έπιανες την κουβέντα να μάθεις τα νέα διαφόρων που είχες να δεις καιρό (κάτι παλιοί συμμαθητές ή κάτι μακρινοί συγγενείς παίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις). Οι γυναίκες σχολιασμό νυφικού, στολισμού εσύ σχολιασμό φαγητού, γυναικών (αν σε έπαιρνε προφανώς, υπάρχει και προ γάμου/παιδιών η παντόφλα και ίσως είναι εντονότερη αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο κείμενο…) περνούσε άνετα η ώρα. Μετά έχοντας φάει, με μεθοδικότητα και σχολαστικότητα ότι έχει ο μπουφές, άρχιζες να πίνεις με μοναδικό σου άγχος το αλκοτέστ. Χαβαλές, χορός, έφτανε η ώρα 6-7 και δεν το έπαιρνες χαμπάρι. Την επομένη ξυπνούσες κατά το μεσημέρι, κανόνιζες το μπάνιο σου ή αν βαριόσουν πολύ κανένα φαγητό και άραζες μετά πάλι στον καναπέ για αποθεραπεία. Ενίοτε έπαιζε και βραδινή έξοδος.

Τα πράγματα τώρα είναι λίγο διαφορετικά. Ακόμα κι αν- όπως είναι η δική μου περίπτωση- όλη η ομάδα είναι ευέλικτη, εύκολη στο ξενύχτι και άνετη στο έξω! Για παράδειγμα το Σάββατο θα πρέπει να αναλάβεις τα παιδιά εσύ όσο η γυναίκα σου πάει κομμωτήριο (αυτά δεν αλλάζουν…). Πράγμα που σημαίνει παιχνίδι ή βόλτα μέχρι τελικής πτώσης. Μετά μπάνιο το μικρό και μπάνιο το μεγάλο για «να είναι έτοιμοι». Κάπου εκεί ανάμεσα κάνεις κι εσύ ένα στα γρήγορα. Στόχος σου είναι να καταφέρεις να τα κοιμήσεις το μεσημέρι για να την παλέψουν το βράδυ. Και να κοιμηθείς κι εσύ.

Κοιμίζεις πρώτα το μικρό και μετά το μεγάλο. (μην μπερδεύεσαι, δεν είναι τόσο απλό όσο το διαβάζεις σε αυτή την πρόταση)! Αφού μαζέψεις το χαμό και αμέσως μόλις σε πάρει ο ύπνος ξυπνάει ο μικρός. Τον ξανακοιμίζεις. Μετά ξυπνάει ο μεγάλος. Και συνεχίζεται έτσι η φάση μέχρι να έρθει η ώρα να ντυθείτε. Συνολικός χρόνος ύπνου 14 λεπτά. Σε 4 άτοκες δόσεις.

305424014_37d74a8717_o

Το ντύσιμο έρχεται να δοκιμάσει τα νεύρα σου. Μόλις ντύσεις το μικρό, η πρώτη του δουλειά θα είναι εννοείται να λερώσει πάνα. Άρα να τον αλλάξεις πάλι. Για να ντύσεις το μεγάλο (από τριών ετών και πάνω εμφανίζεται το φαινόμενο) πρέπει πρώτα να διαπραγματευτείς και να πετύχεις συμφωνία για τα ρούχα.

Γιατί να βάλω πουκάμισο;

Ε, βάζουμε τα καλά μας, να κι εγώ θα βάλω.

Δε θέλω!

Καλά μη βάλεις! (δίνοντάς του ένα μπλουζάκι για ξεκάρφωμα)

Δύο λεπτά μετά…

Εσύ θα βάλεις όμως!!

Ε ναι δε στο είπα;

Τότε θέλω κι εγώ.

Επόμενος σταθμός παντελόνι

Γιατί να βάλω μακρύ παντελόνι, καλοκαίρι είναι!

Για ποιο καλό μωρέ, αφού θα βάλεις πουκάμισο, ταιριάζει καλύτερα!

Κι αν ζεσταίνομαι;

Θα αντέξεις δεν θα έχει τόσο ζέστη εκεί.

ΨΕΜΑΤΑ λες για να βάλω! Αφού είναι καλοκαίρι! (σταθερό επιχείρημα)

Ωραία, βάλε βερμούδα, όπως ο μπέμπης! (με όσο πιο αδιάφορο τόνο είναι εφικτό)

Εγώ είμαι μεγάλος αν ξέρεις! Φέρε το παντελόνι. Κι εσύ μακρύ θα βάλεις ε;

Nαι, ναι! (πάει κι αυτό)

Για να μη στα πολυλογώ, υπολόγισε αντίστοιχο παζάρι για παπούτσια, κάλτσες, ζώνη (αν το τραβάει ο οργανισμός σου), χτένισμα και έχεις μία εικόνα. Μετά υπολόγισε ότι έχεις ακριβώς 10 λεπτά για να είσαι έτοιμος πριν λερωθεί/τσαλακωθεί. Ότι προλάβεις. Εκτός αν θες να τους ετοιμάσεις ντυμένος οπότε θα έχεις 10 λεπτά να αλλάξεις τα ρούχα που ήδη τσαλάκωσες και να φτιάξεις το μαλλί (αν έχεις τέτοιο) που ήδη χάλασες…

2d34860352b1c179b26635cea06f92e0--father-and-son-pics-father-and-son-matching
Πώς είναι εδώ η παρέα; Ε καμία σχέση!

Με τα πολλά, κάποια στιγμή είστε έτοιμοι. Τώρα είναι η ώρα που ρωτάς τη γυναίκα σου. «Είμαστε έτοιμοι, να κατεβάσω το καρότσι και τη τσάντα του μωρού στο αυτοκίνητο»; Κατά 98,4% θα σου πει «σε 3 λεπτά ξεκινάμε». Εκεί είναι ένα λίγο δύσκολο 20λεπτο που θα πρέπει να απασχολήσεις τα παιδιά χωρίς να λερωθεί κανείς από τους τρεις σας. Αλλά θα τα καταφέρεις! Κάποια στιγμή θα μπείτε στο αυτοκίνητο. Θα ανεβείς πάνω για αυτό που ξεχάσατε. Θα ξαναμπείς στο αυτοκίνητο και θα ξεκινήσετε. Πιθανότατα έχεις περίπου 4 λεπτά για να είστε στην ώρα σας.

Κάποια στιγμή θα φτάσεις και εννοείται θα συναντήσεις τον φίλο σου που δεν έχει ακόμα παιδιά για να δεις τι σημαίνει «ντύθηκα, χτενίστηκα κι ΕΦΤΑΣΑ έτσι ως το γάμο». Μη σε πάρει από κάτω, όλη η βραδιά είναι μπροστά σας για διασκέδαση!

Στο μυστήριο τα πράγματα είναι σχετικά απλά, κυνηγάς τον μεγάλο με το μικρό αγκαλιά, χαιρετάς πεταχτά γνωστούς και προσπαθείς να μη γίνεις χάλια. Παράλληλα ΟΦΕΙΛΕΙΣ να έχεις άποψη για το νυφικό και το στολισμό καθώς αν όχι το ίδιο βράδυ την επομένη θα ερωτηθείς και ΠΡΕΠΕΙ να έχεις ολοκληρωμένη άποψη. Μη γίνεις πάλι ρόμπα και ακούσεις το γνωστό «εσείς οι άντρες μηδέν παρατηρητικότητα βρε παιδί μου». Αν επιλέξεις δικαιολογίες τύπου, «είχα τα παιδιά και δεν πρόσεξα καλά», παίζει και το «σε σας τους άντρες είναι αδύνατο να κάνετε δύο πράγματα ταυτόχρονα».

Μετά είναι ίσως η πιο δύσκολη φάση. Το κενό ανάμεσα στο μυστήριο και το φαγητό/γλέντι κλπ. Εκεί εννοείται ότι τα παιδιά θα δηλώνουν κουρασμένα, διψασμένα και πεινασμένα. Άλλο που όταν έρθει το φαγητό θα θέλουν να παίξουν! Μη σε μπερδεύει! Οπλίσου με υπομονή και θα το ξεπεράσεις. Εκμεταλλεύσου αυτό το κενό και ως τις 10-10.30 κοίτα να κοιμήσεις το μωρό. Αν φυσικά θες να φας, να πιείς (πλάκα σου κάνω, αφού από το πρώτο ποτό θα ζαλίζεσαι έτσι που έχεις ξεσυνηθίσει) και να χορέψεις (αν σε κρατάνε τα πόδια και η μέση σου).

Μετά όλα θα κυλήσουν καλά, όπως τον παλιό καλό καιρό! Αρκεί το μεγάλο παιδί (που δε χωράει σε καρότσι) είτε να κοιμάται εύκολα σε καρέκλες και καναπεδάκια είτε να το τραβάει το ξενύχτι (ευτυχώς αυτό το λαχείο έπεσε σε εμάς!). Θα γίνει χαμός!

Βέβαια την επομένη που ο φίλος σου θα κοιμάται ως το μεσημέρι εσύ θα πρέπει να σηκωθείς πρωί- πρωί που θα ξυπνήσει το μωρό. Αυτό είχε κοιμηθεί από τις 10 άλλωστε και γύρω στις 7-8 είναι ξύπνιο, φρέσκο, επαναφορτισμένο έτοιμο για παιχνίδι! Μετά θα ξυπνήσει κι ο μεγάλος με νεύρα (ξενυχτάει άνετα είπαμε κι αυτό έχει και απόνερα…) για να παίξετε όλοι μαζί παρέα! Καλή τύχη!

Θα μου πεις τόση ταλαιπωρία αξίζει; Εσύ δηλαδή είσαι ευτυχής μπαμπάς; Ναι είμαι, όσο οξύμωρο κι αν σου φαίνεται! Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό που σου περιγράφω έχει πολλές μικρές στιγμές αποζημίωσης. Ψάξε καλά και θα τις βρεις!

gries

Όσο για εσάς που ανήκετε στην πρώτη κατηγορία και μάλλον γελάτε τώρα, να θυμάστε ότι εμείς σε αυτό το γάμο τραβήξαμε διάφορα αλλά κανείς δεν μας ευχήθηκε «άντε και στα δικά σου ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ» ούτε και μας ρώτησε αν έχουμε βρει «κανένα καλό παιδί με καλή δουλειά» . Επίσης πιθανότατα κανείς δεν ασχολήθηκε με το τι φορούσαμε ή αν έχουμε πάρει κανένα κιλό. Για μάντεψε ποιοι ήταν στο στόχαστρο του κουτσομπολιού όλο το βράδυ!

Obama’s Speechwriter Shares 5 Storytelling Tips

Obama’s Speechwriter Shares 5 Storytelling Tips | Trevor Ambrose | Pulse | LinkedIn

There is a great story behind Obama’s excellence in his speeches.  Jon Favreau was the director of speechwriting for Obama for 8 years until 2014.  Jon shared five golden tips of storytelling that certainly do not only apply in politics, but in business presentations and every speech you need to make.

1.  The story is more important than the words

“In my experience communications too often focuses on finding the right words. Of course words are important at some point in the process. But the first question you have to ask yourself is: what is the story I’m trying to sell? That is essential, and should be the starting point.”

Before Favreau started writing a speech, he would always start with simply talking to Obama. “He would give me a few random thoughts off the top of his head of what he wanted to say. The interesting thing about the President is that he always instantly gave the most logical outline of a speech I had ever heard. I was always impressed by his ability to start with clear rhetoric and add arguments and anecdotes later.”

2.  Keep it simple

“Long speeches are the easiest to write. They are also the most forgettable”, Favreau explained. “Audiences today can only handle so much information before they start losing focus. You should aim at twenty minutes max. That requires tremendous discipline, especially if you’re in an organisation with a lot of people in the mix. But remember that a speech about everything is a speech about nothing. Narrow your story down to the essential point.

3.  Always address the arguments against your position during your presentation, not after.

Especially in politics it is important to think about the objections you will encounter. “You should find them and address them during your speech. When Obama was trying to deliver his Health Care Reform Plan in 2009, the most important part of his speech was to find the arguments that the Republicans would think of and contradict them.”

4.  Empathy is key

Just knowing your audience is not enough, Favreau said. “You have to know what the world looks like when you are in their shoes. One of the reasons why Obama’s speeches are so successful is because they are written in the language that his audience understands, addressing the issues they are facing.”

5.  There is no persuasion without inspiration

Emotion is the most important element of motivating an audience, according to Favreau: “The best way to connect with people is through stories that are important to people’s lives. In the victory speech in 2008 we had a clear message: sometimes change can come slow, but change is always possible and history has proved that.”

story

Favreau and Obama decided to use a special story about a woman named Ann Nixon Cooper:

She’s a lot like the millions of others who stood in line to make their voice heard in this election except for one thing – Ann Nixon Cooper is 106 years old.

She was born just a generation past slavery; a time when there were no cars on the road or planes in the sky; when someone like her couldn’t vote for two reasons – because she was a woman and because of the colour of her skin.

And tonight, I think about all that she’s seen throughout her century in America – the heartache and the hope; the struggle and the progress; the times we were told that we can’t, and the people who pressed on with that American creed: Yes, we can.

Favreau decided to give Ann Nixon Cooper a call before using her story in the speech: “I told her that man who was about to become President wanted to name her in his victory speech. She paused for a while and asked: ‘Will it be on television?’ I said ‘yes’. She waited a little longer. ‘Which channel will it be on?’, she asked, so I told her. That was when she said ‘I’m so proud of him, I’m so proud of us’. She started crying and so did I and at exactly that moment the results from Ohio came in. That was when I realised that it would always be difficult to bring about change but that it can happen if we believe.”

It is clear that we as humans love stories and the connection it brings to our lives.  Learn to tell stories and cement them with facts, anecdotes and logic.

source: https://www.linkedin.com/pulse/obamas-speechwriter-shares-5-storytelling-tips-trevor-ambrose?trk=v-feed&lipi=urn%3Ali%3Apage%3Ad_flagship3_feed%3Biyk8SBnE3EVu7lgbfl1vvg%3D%3D&trk=v-feed&lipi=urn%3Ali%3Apage%3Ad_flagship3_feed%3B%2BABS%2F4S1mS81pI6ffM9H4Q%3D%3D

 

Για τον Λούκι…

Λίγες, πολύ λίγες, φορές στην είδηση ότι έφυγε από τη ζωή κάποιος «διάσημος» έχω νιώσει σα να έχασα κάποιον που ήξερα καλά, που ήταν φίλος. Μία από αυτές τις ελάχιστες είναι σήμερα. Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για την παιδική μου ηλικία, τις μουσικές του που με μεγάλωσαν και τις άκουγα μέχρι σήμερα όταν ήθελα να χαμογελάσω, να  χαλαρώσω ή και να σκεφτώ. Τη φιλοσοφία και τα μηνύματα του που πέρασε εν πολλοίς και σε μένα με τα μικροαστικά, τα μαθήματα πολιτικής οικονομίας, τον επαγγελματικό προσανατολισμό, τον ύμνο των μαύρων σκυλιών, το ένα γουρούνι λιγότερο. Το χιούμορ του. Τον τρόπο που έβλεπα την καθημερινότητά μου μέσα από τα τραγούδια του όταν έλεγε ότι αρχίζει το ματς, το θα κάτσω σπίτι και πολλά ακόμα. Τη γλυκύτητα που είχαν τα τραγούδια του ακόμα κι αν έλεγε το πολύ απλό «πως σου παν καλέ τα τζιν». Τη νοσταλγία για τα πάρτυ που ονειρευόταν αλλά και τα πάρτυ και τις συναυλίες που έκανε που ακόμα και στο YouTube σε παρασέρνουν και τα απολαμβάνεις.

Δεν θα είναι όμως του τύπου του (ούτε και του δικού μου βασικά) να τον αποχαιρετάμε με ένα μελαγχολικό post και R.I.P και άλλα παρόμοια. Εξάλλου μας είχε πει τι θέλει να κάνουμε ΑΝ τελικά ερχόταν αυτή η ώρα.

Το μόνο που υπόσχομαι, στον εαυτό μου, ότι τα τραγούδια του θα (συνεχίσω να) τα βάζω στο σπίτι, στο μικρό, τώρα που διαμορφώνει συνείδηση και προσωπικότητα αλλά και μουσική παιδεία. Και είμαι βέβαιος ότι έτσι θα το διαπαιδαγωγώ ως γονιός με αξίες, αρχές και μηνύματα ζωής αλλά και ωραία μουσική και φοβερό χιούμορ.

1gaz8a

Μόγλης

Ένα από τα μεγαλύτερα «δώρα» της πατρότητας είναι η ευκαιρία που σου δίνεται να ξαναδείς τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που τον ανακαλύπτει, μέρα με τη μέρα. Βλέπεις την αθωότητα, την απλότητα αλλά και την καθαρότητα που αντιμετωπίζουν τα πράγματα. Καταλαβαίνεις έτσι πόσο πολύπλοκη κάνουμε πολλές φορές τη ζωή μας. Καταλαβαίνεις όμως και πόσο σημαντικά είναι κάποια πράγματα που συχνά μέσα στη ρουτίνα ή και στην σκληρότητα που σου επιβάλλει η ζωή, τα ξεχνάς ή τα υποτιμάς.

Το Σαββατοκύριακο λοιπόν, έκατσα να δω με τον- 3 χρονών και κάτι- γιο μου την ταινία «Μόγλης». Κλασσική παιδική ιστορία, βιβλίο που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε διαβάσει. Για όσους δεν έχει τύχει να το διαβάσουν, πρόκειται για ένα παιδί που μεγαλώνει μόνο του, χωρίς γονείς και γενικότερα ανθρώπους, μέσα στη ζούγκλα με τη βοήθεια των ζώων της.

%ce%bc%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%b7%cf%82

Εξηγώντας του λοιπόν τι είναι αυτό που βλέπουμε του είπα ότι το παιδάκι αυτό μεγαλώνει μόνο του, μέσα στα ζώα. Με κοίταξε με εμφανή απορία αλλά δεν το σχολίασε. Λίγα λεπτά μετά κι ενώ θεώρησα ότι πια είναι κατανοητό το σενάριο, επανήλθε: «Και που είναι ο μπαμπάς και η μαμά του»; Του εξήγησα και πάλι όσο μπορούσα πιο αναλυτικά.

Είδαμε το έργο- όσο μπορεί ένας τρίχρονος να δει συγκεντρωμένα έργο- και μετά ασχοληθήκαμε με άλλα θέματα, κυρίως με παιχνίδι βασικά. Ξαφνικά διακόπτει το παιχνίδι του και με ρωτά ξανά κοιτώντας με στα μάτια με μεγάλη σοβαρότητα: «Μπαμπά, που ήταν ΟΜΩΣ ο μπαμπάς του παιδιού από το έργο με τα ζωάκια»; Του εξηγώ ξανά, αλλά έβλεπα καθαρά ότι περιγράφω κάτι αδιανόητο.

Αρκετές ώρες μετά και λίγο πριν κοιμηθεί επανήλθαμε στο θέμα.

  • Μπαμπά, αύριο θα πας δουλειά κι εγώ σχολείο;
  • Ναι, είναι Δευτέρα αύριο, θα πάμε.
  • Και μετά τη δουλειά θα έρθεις σπίτι;
  • Ναι, θα έρθω να παίξουμε.
  • Α! Και θα έρθει (προφανώς όχι σε εμάς αλλά στο παιδί του) και ο μπαμπάς του παιδιού από το έργο με τα ζωάκια; (με πραγματική αγωνία)

Κάπου εκεί κατάλαβα, πόσο είχε επηρεάσει το μυαλουδάκι του αυτή η υπόνοια απώλειας που του περιέγραψα. Πόσο αδιανόητο και έξω από τον κόσμο του είναι το σενάριο ένα παιδί να μην έχει τους γονείς του. Και συνειδητοποίησα μέσα από την καθαρή και αθώα ματιά του, πόση αξία έχει να εκτιμούμε το γεγονός ότι μεγαλώσαμε με τους γονείς μας ή με δικούς μας ανθρώπους. Και να μπορούμε, έστω και στο ελάχιστο, να καταλάβουμε την ψυχολογία που έχει ένα παιδί που δεν τους έχει, για τον οποιοδήποτε λόγο. Όταν αρχίσουμε να το καταφέρνουμε θα έχουμε κάνει ένα καλό πρώτο βήμα στην προσπάθειά μας να είμαστε άνθρωποι.