Μια τυχαία μέρα

Μία τυχαία μέρα, σε ένα τυχαίο σπίτι κάπου στην Αττική:

Ξυπνάει και προσπαθεί να καταλάβει πίσω από την κουρτίνα αν έχει βγει ο ήλιος. Κοιτάει το κινητό δίπλα. Τι ώρα είναι, λες να μην άκουσα το ξυπνητήρι; Είναι 6:30, πάλι ξύπνησε πριν χτυπήσει. Θα κοιμηθεί λίγο ακόμα. Ξανακοιτάει, 6:37 και μετά 6:46. Και 6:53. Άστο, χεστο θα σηκωθεί, για ένα τέταρτο δεν έχει διαφορά.

Πάει να φτιάξει τον καφέ του. Όσο περιμένει να ζεσταθεί το νερό τσεκάρει το e-mail του στο κινητό. Ώπα πήγε 7:30 κιόλας, πρέπει να σηκώσω τα παιδιά. Πάει ο καφές!

Ετοιμάστηκαν όλοι. Έτοιμα τα τοστάκια, τα παγούρια, τα βιβλία, το laptop, ο φορτιστής, κλείνουν οι τσάντες! Ρε παιδιά αφήστε τώρα τα αυτοκινητάκια να βάλουμε παπούτσια. Άντε, πάμε, πάλι θα αργήσουμε!

Μπαίνει στο αμάξι, μαζί με όλη την ομάδα. Στάση για τον παιδικό, στάση για το σχολείο, στάση στο μετρό για τη γυναίκα του. Βενζίνη μην ξεχάσει, τώρα όμως ή μετά τη δουλειά; Θα βρει να παρκάρει στη δουλειά άραγε ή θα κάνει πάλι κύκλους; Άσε καλύτερα να βάλει τώρα βενζίνη.

Κωλοφαρδία, βρήκε με τον 2ο κύκλο θέση, στα 5 λεπτά από το γραφείο! Πάλι καλά.

Στο γραφείο θα ετοιμάσει και τον καφέ. Κάτσε να στείλει 1-2 e-mails που επείγουν πρώτα. Χτυπάει και το τηλέφωνο, όλα μαζί! Εντάξει πήγε 11:30, ας τον παραγγείλει τον καφέ, δεν προλαβαίνει να πάει στην κουζίνα να τον φτιάξει.

Meeting λέει 13:00- 14:30. Έχει πάει 15:15 κι ακόμα να τελειώσει, χωρίς να βγαίνει και άκρη. Μόλις βγει να μπει στο e-banking να πληρώσει τη ΔΕΗ και το κινητό, πάλι έσκασε μήνυμα για φραγή. Ή μήπως να αφήσει τη ΔΕΗ (το κόβουν το ρεύμα χωρίς προειδοποίηση; δεν το κόβουν) και να πληρώσει έστω έναντι το ενοίκιο, 9 έφτασε ο μήνας. Κάτσε, τέλειωσε το meeting να μαζευτεί πίσω στο γραφείο μπας και τελειώσει κάποια στιγμή. Έχει και σούπερμαρκετ, σήμερα θα το προλάβει ανοικτό πάση θυσία!

businessman-running

Τελικά έβαλε έναντι για το ενοίκιο. Έστειλε και μήνυμα στο viber στη γυναίκα του για λίστα σουπερμάρκετ, αλλά να μη βγουν πολλά! Τρώγοντας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή τσέκαρε και το facebook λίγο, μην είναι και τελείως ακοινώνητος. Άντε 33 αδιάβαστα e-mails έχουν μείνει και μία παρουσίαση κι έφυγε!

Το πρόλαβε το σουπερμάρκετ άνετα, 20:30 ήταν ήδη μέσα με καρότσι και ψώνιζε! ΟΚ, η παρουσίαση έχει κάτι εκκρεμότητες αλλά το βράδυ που θα κοιμηθούν τα παιδιά την τελειώνει.

Αγχώνεται όσο περνάει η ώρα, πάλι γέμισε το καρότσι, να δούμε πόσο θα βγει. Μήπως να μην πάρω την προσφορά με τις πάνες αφού δεν ήταν στη λίστα; Αλλά πάνες είναι, θα χρειαστούν, δε χαλάνε! Μία κυρία τον κοιτάει τον κοίταξε περίεργα στο διάδρομο με τα καθαριστικά. Λες να μην τα έλεγα από μέσα μου; Να νομίζει ότι παραμιλάω;

Κάνει είσοδο στο σπίτι με τις 5 τσάντες πολλαπλών χρήσεων (να κάνουμε και κάτι για τον πλανήτη εκτός την ανακύκλωση). Τα παιδιά τα πρόλαβε ξύπνια; Ναι, ευτυχώς! Γκρινιάζουν λίγο βέβαια αλλά τον περίμεναν. Τακτοποιεί τα πράγματα να βοηθήσει και λίγο τη γυναίκα του. Τι ώρα είναι, προλαβαίνει το ματς; 21:50. Δεν πειράζει το δεύτερο ημίχρονο θα το δει άνετα. Ελάτε παιδιά να κάνουμε μπανάκι και να αλλάξουμε!

Κοιμήθηκαν! Κομμάτια ήταν. Αύριο ο μεγάλος έχει προπόνηση και ο μικρός αγγλικά. Πρέπει να αναλάβει έναν από τους δύο. Θα προσπαθήσει να πάει στον μεγάλο, να δει και λίγο μπάλα. Μπορεί να είναι εκεί και ο μπαμπάς του Λευτέρη να πούνε για το ματς. Αμάν, το ματς! Το ξέχασε. Πόσο να είναι; 2-2 στο 65′! Ματσάρα! Άραγε θα μπει κάτι από εδώ και πέρα να δει κι αυτός ή έβαλαν ότι ήταν να βάλουν;

Έληξε το ματς. Ώρα για ύπνο. Αλλά έχει ξεμείνει η παρουσίαση. Πόση ώρα θα πάρει, θα την κάνει τσακ-μπαμ να φύγει από τη μέση.

Ξαπλώνει, βάζει ξυπνητήρι στις 7. Απομένουν 4 ώρες και 32 λεπτά τον ειδιοποιεί το κινητό. Λίγο ρε γαμώτο. Αλλά τι να πουν κι άλλοι που ξυπνάνε από τις 5 και πάνε στην οικοδομή

Κλείνει τα μάτια. Επιτέλους ύπνος. Αλλά που είναι ο ύπνος; Γιατί έχει αυτή την ανησυχία; Ή μήπως είναι ταχυπαλμία; Ξέχασε κάτι; ΚΤΕΟ πότε περνάει το αμάξι; Το δάνειο το πλήρωσε; Πάλι δεν βρήκε χρόνο να πάει σινεμά με την Ελένη. Δε ρώτησε και το μικρό για το σχολείο, μόνο τον μεγάλο, θα στενοχωρεθεί. Ραντεβού στον παιδίατρο να κλείσουν αύριο. Για κούρεμα να πάμε με τα παιδιά λες το Σάββατο;

Τι σκατά όλες οι σκέψεις τώρα που πάει να κοιμηθεί τον θυμήθηκαν; Κι αύριο μέρα είναι!

Την αλλαγή να την φοβάμαι ή να την επιδιώκω;

Η αλλαγή είναι πολύ ιδιαίτερη λέξη. Και ιδιαίτερη κατάσταση φυσικά. Υπάρχουν άπειρες διαφορετικές εκδοχές της. Έχει χρησιμοποιηθεί από πολιτικό σύνθημα (αμέτρητες φορές και σε όλο τον κόσμο) έως και ως ποδοσφαιρικό όρος.

Σε προσωπικό επίπεδο μία αλλαγή μπορεί να αφορά μία μετακόμιση, ένα νέο μέλος στην οικογένειά σου αλλά και μία νέα αρχή. Από τις πιο κλασσικές περιπτώσεις αλλαγής είναι το να αλλάζεις δουλειά. Ίσως για την προηγούμενη γενιά από εμάς η φράση αυτή να ξενίζει λίγο, μιας και οι πιο πολλοί έμεναν για 20 και 30 χρόνια στην ίδια, αλλά για τη δική μου των 30κάτι είναι όντως κλασσική.

download

Οι λόγοι για να αλλάξεις δουλειά είναι πολλοί και από άνθρωπο σε άνθρωπο διαφέρουν. Ακόμα όμως και στον ίδιο άνθρωπο πολλές φορές, όσο περνούν και τα χρόνια, τα κριτήρια για τέτοιες αποφάσεις αλλάζουν. Για κάποιον σαν εμένα, το ωράριο ή ένα εταιρικό αυτοκίνητο ως παροχή να είναι σημαντικό δέλεαρ, ενώ για κάποιον άλλο να μη λένε και πολλά. Αυτό είναι προσωπική υπόθεση του καθενός μας.

Σε μία τέτοια φάση αλλαγής λοιπόν βρίσκομαι κι εγώ. Πέρασα από το στάδιο του διλήμματος στο στάδιο της απόφασης και πλέον είμαι σε αυτό το αμήχανο μεταβατικό στάδιο όπου αποχαιρετάς τους νυν και περιμένεις με αγωνία τους επόμενους.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, τις τελευταίες στην τωρινή δουλειά, σκέφτομαι ότι αφήνω πίσω άτομα που συνεργαστήκαμε καλά, άτομα που κάναμε και πλάκα, μοιραστήκαμε αγωνίες, άγχη και σκέψεις, άτομα που περνούσαμε 8-10 ώρες τη μέρα στον ίδιο χώρο. Αφήνω βέβαια πίσω και πράγματα που δε μου άρεσαν και για τα οποία γκρίνιαζα αλλά αυτά έχω την τάση να τα αποβάλω γρήγορα και να τα κρατάω μόνο ως μαθήματα. Περίεργο συναίσθημα, δεν είμαι και καλός στους αποχαιρετισμούς…

Την ίδια στιγμή το κοκτέιλ μέσα μου έχει και την αγωνία για την επόμενη πίστα. Πώς θα είναι εκεί; Θα προλάβω να μελετήσω και να καταλάβω ότι χρειάζεται για να κάνω τη δουλειά μου; Θα τα πάω καλά με τους συνεργάτες; Είναι όντως έτσι όπως μου τα περιέγραψαν όλα; Θα έχει εκεί κοντά να παίρνω καφέ; Και άπειρες ερωτήσεις που προφανώς δεν πρόκειται να απαντηθούν άμεσα αλλά σε βάθος χρόνου.

Δύσκολο πράγμα η μετάβαση και κάθε αλλαγή είναι ψυχοφθόρα. Παρόλα αυτά, πρέπει να τη φοβόμαστε ή να την επιδιώκουμε; Ή κι εδώ πάλι πάμε «με σύνεση» στη μέση λύση;