Την αλλαγή να την φοβάμαι ή να την επιδιώκω;

Η αλλαγή είναι πολύ ιδιαίτερη λέξη. Και ιδιαίτερη κατάσταση φυσικά. Υπάρχουν άπειρες διαφορετικές εκδοχές της. Έχει χρησιμοποιηθεί από πολιτικό σύνθημα (αμέτρητες φορές και σε όλο τον κόσμο) έως και ως ποδοσφαιρικό όρος.

Σε προσωπικό επίπεδο μία αλλαγή μπορεί να αφορά μία μετακόμιση, ένα νέο μέλος στην οικογένειά σου αλλά και μία νέα αρχή. Από τις πιο κλασσικές περιπτώσεις αλλαγής είναι το να αλλάζεις δουλειά. Ίσως για την προηγούμενη γενιά από εμάς η φράση αυτή να ξενίζει λίγο, μιας και οι πιο πολλοί έμεναν για 20 και 30 χρόνια στην ίδια, αλλά για τη δική μου των 30κάτι είναι όντως κλασσική.

download

Οι λόγοι για να αλλάξεις δουλειά είναι πολλοί και από άνθρωπο σε άνθρωπο διαφέρουν. Ακόμα όμως και στον ίδιο άνθρωπο πολλές φορές, όσο περνούν και τα χρόνια, τα κριτήρια για τέτοιες αποφάσεις αλλάζουν. Για κάποιον σαν εμένα, το ωράριο ή ένα εταιρικό αυτοκίνητο ως παροχή να είναι σημαντικό δέλεαρ, ενώ για κάποιον άλλο να μη λένε και πολλά. Αυτό είναι προσωπική υπόθεση του καθενός μας.

Σε μία τέτοια φάση αλλαγής λοιπόν βρίσκομαι κι εγώ. Πέρασα από το στάδιο του διλήμματος στο στάδιο της απόφασης και πλέον είμαι σε αυτό το αμήχανο μεταβατικό στάδιο όπου αποχαιρετάς τους νυν και περιμένεις με αγωνία τους επόμενους.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, τις τελευταίες στην τωρινή δουλειά, σκέφτομαι ότι αφήνω πίσω άτομα που συνεργαστήκαμε καλά, άτομα που κάναμε και πλάκα, μοιραστήκαμε αγωνίες, άγχη και σκέψεις, άτομα που περνούσαμε 8-10 ώρες τη μέρα στον ίδιο χώρο. Αφήνω βέβαια πίσω και πράγματα που δε μου άρεσαν και για τα οποία γκρίνιαζα αλλά αυτά έχω την τάση να τα αποβάλω γρήγορα και να τα κρατάω μόνο ως μαθήματα. Περίεργο συναίσθημα, δεν είμαι και καλός στους αποχαιρετισμούς…

Την ίδια στιγμή το κοκτέιλ μέσα μου έχει και την αγωνία για την επόμενη πίστα. Πώς θα είναι εκεί; Θα προλάβω να μελετήσω και να καταλάβω ότι χρειάζεται για να κάνω τη δουλειά μου; Θα τα πάω καλά με τους συνεργάτες; Είναι όντως έτσι όπως μου τα περιέγραψαν όλα; Θα έχει εκεί κοντά να παίρνω καφέ; Και άπειρες ερωτήσεις που προφανώς δεν πρόκειται να απαντηθούν άμεσα αλλά σε βάθος χρόνου.

Δύσκολο πράγμα η μετάβαση και κάθε αλλαγή είναι ψυχοφθόρα. Παρόλα αυτά, πρέπει να τη φοβόμαστε ή να την επιδιώκουμε; Ή κι εδώ πάλι πάμε «με σύνεση» στη μέση λύση;

Ο κύκλος της ζωής

Ώρα 8:30 το πρωί, πριν μερικές μέρες. Φτάνουμε οικογενειακώς στο μαιευτήριο. Μας έχουν διαμηνύσει ότι η άφιξη του ανιψιού είναι θέμα λεπτών και τρέχουμε μέσα στην καλή χαρά να τον προλάβουμε!

Στην είσοδο του νοσοκομείου πέφτουμε πάνω σε ένα τελείως κόντρα από την δική μας κατάσταση σκηνικό. Νεκροφόρα που βγαίνει. Ακριβώς πίσω της, μία γυναίκα κλαίει, μαυροντυμένη ήδη, με την κόρη της αν κρίνω από την ομοιότητα να την κρατά, να την αγκαλιάζει και να τη στηρίζει και πίσω τους ένας νέος άντρας με σκυφτό το κεφάλι κρατά μία τσάντα προφανώς με τα πράγματα του νοσοκομείου που πια δεν χρειάζονται…

Δεν είμαι προληπτικός και δεν επηρεάστηκα καθόλου ως προς το δικό μας το θέμα. Το ανιψάκι ήρθε στην ώρα του, όλα ήταν καλά κι ένας πολύ ωραίος τύπος προστέθηκε στη ζωή μας! Η εικόνα όμως είχε παγώσει στο μυαλό μου, είχε αποθηκευτεί στο σκληρό μου δίσκο αναμένοντας επεξεργασία.

Ώρες μετά, ο μεγάλος γιος μου που είδε το σκηνικό στην είσοδο και εκείνη την ώρα έμεινε σιωπηλός το επανέφερε. Γιατί μπαμπά έκλαιγε η κυρία; Μπήκα στον πειρασμό να ντριμπλάρω την ερώτηση αλλά τελικά αποφάσισα να του πω την αλήθεια όπως πάντα επιλέγω κι ας “μου φωνάζουν” διάφοροι ειδικοί!

Του είπα λοιπόν ότι τα περισσότερα πράγματα στη ζωή έχουν (τουλάχιστον) δύο όψεις. Τη μέρα και την ώρα που για σένα είναι η πιο μεγάλη χαρά για κάποιον, ένα μέτρο δίπλα σου, είναι η χειρότερη στιγμή της ζωής του. Την ώρα που εσύ μπορεί να πετάς στα σύννεφα κάποιος άλλος να χάνει τη γη από τα πόδια του. Είναι ο κύκλος της ζωής. Κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις και συμβιβαστείς με αυτό τόσο το καλύτερο για εσένα.

Untitled-2b

Του είπα ότι πριν μερικά χρόνια έτυχε να είμαι κι εγώ στην «σκοτεινή» πλευρά ενός μαιευτηρίου. Αυτό με έκανε και είδα πιο καθαρά τον κόσμο γύρω μου. Πιο ολοκληρωμένα και πιο σφαιρικά. Είδα κι εκείνους που έφευγαν απογοητευμένοι, δακρυσμένοι ή και θυμωμένοι. Δεν τους είχα “δει” ποτέ ως τότε! Αυτό με βοήθησε πολύ μακροπρόθεσμα να μάθω να εκτιμώ αλλά και να προχωρώ. Tονίζω το μαιευτήριο γιατί εκεί είχα πάει χαρούμενος, όποτε είχα πάει, μέχρι που προσγειώθηκα. Στα υπόλοιπα  λίγο- πολύ όλοι πάμε υποψιασμένοι και προετοιμασμένοι για τα ζόρια…

Η πλάκα είναι ότι το θέμα της φετινής γιορτής των παιδικών σταθμών του Αμαρουσίου που συμμετείχε ο Γιάννης (ο γιος που λέγαμε) ήταν ακριβώς αυτό «Ο κύκλος της ζωής». Κατά κάποιο τρόπο μετά το θεωρητικό training, με μουσικοχορευτική μέθοδο ήρθε και το πρακτικό κομμάτι της εκπαίδευσης με ένα ζωντανό παράδειγμα…

Γενικά η απώλεια ποτέ δεν ήταν ένα θέμα που μου άρεσε να συζητώ. Όμως είναι στη ζωή και μάλιστα σε πολλές διαφορετικές εκδοχές. Δυστυχώς κανείς δεν ξεφεύγει από αυτό. Έχει χτυπήσει και τη δική μου πόρτα όπως όλων. Η εικόνα όμως η πρωινή δεν έφευγε όμως από το μυαλό μου. Με έπιασαν τύψεις που δεν επηρεάστηκα και συνέχισα, μπήκα μέσα με χαμόγελο και υποδέχτηκα μαζί με όλους τον ανιψιό! Μήπως έχω γίνει κυνικός και αδιάφορος; Θα καταλήξω κι εγώ παχύδερμο σαν κάποιους που σιχαίνομαι; Ελπίζω πως όχι. Ελπίζω πως κινήθηκα σωστά έχοντας αφομοιώσει στα 35 μου πια καλά τον κύκλο της ζωής. Απόλαυσα το ευχάριστο που μου συνέβη και κατέγραψα και το δυσάρεστο για να το επεξεργαστώ άλλη- πιο κατάλληλη- ώρα.

Να μην ξεχνιέμαι!

 

 

Δέκα καλά νέα το 2016 (κι όμως υπήρχαν)!

Επειδή νιώθω ότι γκρινιάξαμε πολύ με το 2016- και με το δίκιο μας- είπα να κάνω ένα θετικό απολογισμό. Να σκεφτώ τι καλό μου συνέβη αυτό το 12μηνο, να δω τη θετική πλευρά, μπας και αλλάξει λίγο το κλίμα και το 2017 κάνει την έκπληξη και αποδειχθεί μια καλή χρονιά σε στο τελικό της πρόσημο.

Έχουμε και λέμε:

  1. Επέζησα με υγεία (σε γενικές γραμμές) κι εγώ και η οικογένειά μου.
  2. Έζησα την (εντελώς) πρώτη μέρα στο σχολείο του μικρού.
  3. Πήγα στην πρώτη παιδική γιορτή του μικρού.
  4. Άλλαξα δουλειά- κράτησα φίλους.
  5. Έκανα διακοπές σχεδόν ένα μήνα το καλοκαίρι!
  6. Έφαγα ωραίο φαγητό και φέτος (και στο σπίτι και εκτός).
  7. Ξαναμπήκα στο γήπεδο μετά από (ένα ακόμη) πρόβλημα στο γόνατο.
  8. Πήγα μετά από χρόνια ξανά ένα ταξίδι στο εξωτερικό (έστω 1,5 μέρα, έστω για δουλειά).
  9. Με διάφορες αφορμές είδα ότι κάποιοι αναγνωρίζουν την (όποια) αξία μου. Γενικώς.
  10. Μπορεί να άσπρισαν κάποιες αλλά ακόμα έχω τρίχες στα μαλλιά μου.

 

Προτείνω να κάνετε κι εσείς το ίδιο να πάρετε λίγα κουράγια, να σπρώξουμε λίγο όλοι μαζί να φύγει λίγο μιζέρια ενόψει 2017.

Στάση… Χριστούγεννα

Είμαστε μια ανάσα πια από τα Χριστούγεννα. Για πολλούς από εμάς- τυχερούς- ξεκινά μια έστω μικρή περίοδος διακοπών. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος όμως ότι φέτος θα κάνουμε πραγματικές διακοπές. Με διακοπή λειτουργίας και του μυαλού. Με ανάσες από την καθημερινή πίεση. Με ανέμελες στιγμές.

Δεν θέλω να γράψω άλλο ένα απαισιόδοξο και μίζερο κείμενο απολογισμού του έτους. Δεν πήγε καθόλου καλά. Ας μην το αναλύσουμε άλλο. Δεν ωφελεί. Ούτε κι έχει νόημα να μοιραστούμε τις δυσοίωνες προβλέψεις μας για το νέο έτος.

Φτάνουν Χριστούγεννα. Κι εύχομαι σε όλους μας να έχουμε ανάσες ανεμελιάς έστω και διάσπαρτες. Κι αν καταφέρουμε να δούμε και ενέσεις ανεμελιάς μέσα στο 2016 ακόμα καλύτερα. Πολλά δεν περιμένω, χαμηλά θα έχω τον πήχη.

Προς το παρόν δύο τραγουδάκια του Φοίβου που μου ταιριάζουν γάντι ειδικά τα φετινά Χριστούγεννα…

Αποψάρες κούφιες, εμπάθεια και παράλληλοι μονόλογοι τελικά η “δημόσια συζήτηση”;

Βλέπω στα social media, διαβάζω άρθρα και ακούω σε συζητήσεις καθημερινές διάφορες αποψάρες με “πληροφορίες από μέσα”, με απόλυτες βεβαιότητες, με μισή ενημέρωση, με μετατροπή της προσωπικής άποψης σε αξίωμα κλπ.

Αποψάρες που αν τις αναλύσεις έχουν λογικά σφάλματα, ιστορικές ανακρίβειες και βασίζονται συχνά σε δεδομένα λάθος επεξεργασμένα. Πολλές φορές μάλιστα οι αποψάρες εμφανίζουν και συμπτώματα αμνησίας.

Στην αρχή στενοχωριόμουνα και προσπαθούσα να παρουσιάσω την- όποια- άλλη άποψη, να αναδείξω τα προβλήματα της όποιας επιχειρηματολογιας, να απαντάω στα σχόλια (γραπτά και προφορικά) όσο επιθετικά,ειρωνικά ή και με κακία και εμπάθεια κι αν ήταν γραμμένα ή εξεφρασμένα. Με εξαιρέσεις ασφαλώς, όπως κάθε κανόνας.

Δοκίμασα και να προσπαθήσω να μιλήσω για άλλα θέματα, για τα παιδιά, για ωραία μουσική, για ωραία μέρη, για τεχνολογία, για ωραία φαγητά, για ποδόσφαιρο (κανονικό) ή και για ωραίες ιστορίες. Κι εκεί διαπίστωσα οτι δεν “ανοίγει διάλογος”, επικρατεί σιωπή. Πλην εξαιρέσεων πάντα. Επιμένουν μονοδιάστατα να “συζητούν” μονοθεματικά αναπαράγοντας ο καθένας την αποψάρα του.

Κατέληξα οτι ειναι άσκοπο και ψυχοφθόρο. Οπότε λέω από δω και πέρα στις αποψάρες να απαντάω με χαμόγελο. Δικαίωμά τους να τις εχουν. Και δικαίωμά μου να με κούρασαν. Ούτως ή άλλως παράλληλους μονολόγους επιθυμούν οι πιο πολλοί. Και να λέω τη γνώμη μου όταν κρίνω, χωρίς να αγχώνομαι να την επεξηγήσω αφού ειναι άσκοπο εφόσον οι πιο πολλοί εχουν προαποφασίσει την αλήθεια τους.

Συμπληρώνω πάντως ότι όπου πετύχετε καλό συζητητή (άρα εξ ορισμού και καλό ακροατή) να φροντίσετε να το εκμεταλλευτείτε. Είναι σπάνιο φαινόμενο.

Με απογοητεύει πάντως η γενική απροθυμία μας να ακούσουμε τον άλλο. Και δεν εννοώ επιφανειακά, αλλά να σκεφτούμε και να ψάξουμε τα όποια επιχειρήματά του πριν τα απορρίψουμε. Βέβαια όσο είμαστε βέβαιοι για την αποψάρα μας, ουσιαστικά έχουμε προαποφασίσει να απορρίψουμε ότι και να μας λένε. Και είναι διπλά απογοητευτικό να το βλέπεις από τη λεγόμενη “νέα γενιά”. Αλλά “νέα γενιά” με παλιά μυαλά και κακές συνήθειες του παρελθόντος δεν ειναι παρά “μια,ακόμα,γενιά”! Δυστυχώς. Αν και πάντα αισιοδοξώ γιατί πιστεύω πολύ στο “ΔΕΝ είναι όλοι ίδιοι”!

IMG_0511.JPG

IMG_0500.JPG

Inspiring quotes που λέμε και στο χωριό μου

Αυτές τις μέρες στη δουλειά είχαμε μετακόμιση. Στο νέο γραφείο λοιπόν, χρειαζόμαστε και νέο ντεκόρ. Επ´ ευκαιρίας λοιπόν βρήκα μερικά από τα quotes που έχω δει και με εκφράζουν για τον τοίχο μου. Ε και είπα να τα βάλω και στο διαδικτυακό μου τοίχο.

IMG_0504.JPG

IMG_0503.JPG

IMG_0502.PNG

IMG_0500.JPG

IMG_0505.JPG

IMG_0506.JPG