Αλλά θα έρθει και η δική μου ή ώρα, δεν θα έρθει λέτε;

Καιρό τώρα σκεφτόμουν να γράψω για τον Νάσο Ηλιόπουλο και το έργο του στο Υπουργείο Εργασίας. Για το Νάσο έχω προσωπική άποψη και πάντα ήταν στις “προτάσεις” μου για όσους ψήφιζαν Α’ Αθήνας και ΣΥΡΙΖΑ.
nasos
Όπως θα έχετε παρατηρήσει ούτε μιλάει πολύ, ούτε φλυαρεί όταν μιλάει. Αλλά είναι από τα μέλη αυτής της Κυβέρνησης (την οποία συχνά κατακρίνω) που δουλεύουν. Στο χωριό μου κάτι τέτοιους τους λέμε doers. Η πιάτσα, ειδικά οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και τις μεγάλες πολυεθνικές και μη εταιρείες για παράδειγμα ξέρουν πόσο άλλαξαν τα πράγματα όταν βρέθηκε στην Επιθεώρηση Εργασίας. Τι έχει συμβεί πχ με τα ωράρια και τις εταιρείες που διώχνουν τον κόσμο μόλις πάει 5 ή 6 για να μην έχουν προβλήματα. Δεν είναι δουλειά μου να κάτσω να κάνω απολογισμό του έργου του ούτε και με χρειάζεται για δικηγόρο. Μπορώ όμως με βεβαιότητα να μιλήσω για το ήθος και τις αξίες του. Και για τα κίνητρά του. Και έχω μόνο θετικά να του προσάψω.
Από χθες με αφορμή ένα άρθρο της Χριστίνας Ταχιάου γίνεται για ακόμα μία φορά μια κανιβαλιστικού τύπου “κριτική” για την επιλογή του στη Γενική Γραμματεία Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων. Έχει μπει στο στόχαστρο μια γυναίκα 33 ετών την οποία ο Νάσος επέλεξε και εκτονώνεται στο πρόσωπό της το κοινό που διψά για αίμα κι έχει μάθει να μη διασταυρώνει καμία πληροφορίαΤο είπε η Ταχιάου, μύρισαν αίμα, τέλος. Πάμε να την ξεσκίσουμε. Αλήθεια αυτό θέλουμε να συμβαίνει γύρω μας;
Δηλαδή μία νεα γυναίκα με πτυχίο, δύο μεταπτυχιακά εκ των οποίων το ένα πιο “καλλιτεχνικό” που έχει εργαστεί κι ως τηλεφωνήτρια είναι μία κακή επιλογή επειδή το λέει η Ταχιάου; Είναι κάποιο βάρος οι καλλιτεχνικές ανησυχίες και το να ασχολείσαι με το θέατρο; Από πότε; Τα οκτώ χρόνια προυπηρεσία στη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων δε μας λένε κάτι; Το γεγονός ότι ως Γ.Γ δεν επελέγη από τον Ηλιόπουλο ένα πολιτικό στέλεχος που ξέμεινε εκτός Βουλής αλλά ένα στέλεχος της Δημόσιας Διοίκησης και των Υπηρεσιών του Υπουργείου που προυπήρχε εκει (πολύ πριν τον ΣΥΡΙΖΑ) δε μας λέει επίσης κάτι θετικό; Δεν επιθυμούμε να αξιοποιούνται τα στελέχη της διοίκησης και των υπηρεσιών; Προτιμούμε περαστικά πολιτικά στελέχη που αλλάζουν με κάθε ανασχηματισμό, ειδικά σε τομείς όπως αυτός με μακρόχρονες διαδικασίες και στοχεύσεις;
Προφανώς δεν εκπλήσσομαι με τον κανιβαλισμό. Τον ζούμε καθημερινά πια δυστυχώς. Αφορμή για να γράψω όλο αυτό το κατεβατό ήταν αφενός η εμπιστοσύνη που έχω στα κίνητρα του Ηλιόπουλου αλλά και η σκέψη που έκανα ότι θα μπορούσε στη θέση της Εξερτζόγλου να είναι οποιοσδήποτε. Άραγε γιατί δεν ξεσκίζουν κι εμένα που μπορεί να έχω πτυχία και μεταπτυχιακό αλλά από μικρός είχα ποδοσφαιρικές ανησυχίες και έπαιζα μπάλα; Γιατί δε με ξεσκίζουν κι εμένα που όταν άρχισα να δουλεύω αρχειοθετούσα δημοσιεύματα, έβγαζα φωτοτυπίες και έκανα τις λεγόμενες εξωτερικές δουλειές; Γιατι δε ξεσκίζουν κι εμένα που δε φοράω κουστούμι και γραβάτα όπως άλλοι συνάδελφοί μου; Γιατί δε με θεωρούν κι εμένα ακατάλληλο για τις δουλειές/θέσεις που έχω αναλάβει κατά καιρούς επειδή ήμουν “πιτσιρικάς” 30, 32 ή 35 χρονών;
Προφανώς δε με ξεσκίζουν εμένα γιατί δε με έπιασε (ακόμα τουλάχιστον) κάποια Ταχιάου στο στόμα της. Αλλά θα έρθει και η δική μου ή ώρα, δεν θα έρθει λέτε;

Ωδή στον Πάνο τον Καμμένο

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο Υπουργός Άμυνας της χώρας μου. Και ο κυβερνητικός εταίρος από το 2015. Είναι δηλαδή σημαίνων παράγοντας της πολιτικής ζωής του τόπου.

kammenos ypourgos

Ο Πάνος Καμμένος είναι όλη του τη ζωή βουλευτής. Βασικά για μερικά χρόνια υπήρξε και μαθητής και φοιτητής πριν από αυτό, αλλά κυρίως είναι βουλευτής. Και Πρόεδρος κόμματος τη δεκαετία που διανύουμε.

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο Πρόεδρος των Ανεξάρτων Ελλήνων. Ένα αντι-μνημονιακό κόμμα που κυβερνά με μνημόνιο και ένα δεξιό κόμμα, πατριωτικό που συγκυβερνά με τη ριζοσπαστική αριστερά.

Ο Πάνος Καμμένος έχει λοιδωρηθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Άλλοτε γιατί άνοιγε την αγκαλιά του κόμματός του σε περσόνες με ιδιαιτερότητες όπως ο Ζουράρις και η Ραχήλ Μακρή ή σε σελέμπριτις εν αποστρατεία όπως ο Κουϊκ και η Κουντουρά. Άλλοτε πάλι γιατί κάνει διαφημίσεις α λα Jumbo με τρενάκια και σπασμένα χέρια. Συχνά τον κοροϊδεύουν για τους περίφημους “ψεκασμένους” αλλά και τις εκρηκτικές ομιλίες- καταγγελίες του στη Βουλή που συνήθως είναι κούφιες.

Για κάποιο λόγο ο κόσμος γενικά δεν τον έχει σε εκτίμηση και δεν του αποδίδει τη βαρύτητα που του αναλογεί.

Ο Πάνος Καμμένος και το κόμμα του σε όλες τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις αναμενόταν να μείνουν εκτός Βουλής. Κι όμως, πάντα κατάφερνε και ήταν εκεί, παρών στις εξελίξεις. Και εταίρος κυβερνητικός δις! Και να επιβιώνει όταν η Κοινοβουλευτική Ομάδα του συρρικνωνόταν.

Ο Πάνος Καμμένος έχει λοιδωρηθεί και για δεκάδες tweets γεμάτα ψευτομαγκιά που αφορούσαν εθνικά θέματα και τελικά κουτσά- στραβά περνούσαν στο ντούκου.

Ο Πάνος Καμμένος έχει βέβαια φάει και τρελό κράξιμο για το αισθητικό κομμάτι. Είτε για τα κιλά του (κακώς), είτε για τα μαγιώ του (επίσης κακώς), είτε και τις στολές παραλλαγής που φοράει επισκεπτόμενος μονάδες στρατιωτικές ανά την Ελλάδα αλλά και σε πολλές ακόμα περιστάσεις.

kammenos_daxtyla

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο εν ενεργεία Υπουργός που άνοιξε διάλογο και βρίστηκε με εξέδρα αντίπαλων οπαδών σε αγώνα πόλο, αποχωρώντας με χειρονομίες!

Και βέβαια ο Πάνος Καμμένος είναι ο Υπουργός Άμυνας που επισήμως έκανε δική του αυτόνομη πολιτική και προτάσεις για σοβαρά εθνικά θέματα, έξω από την κυβερνητική γραμμή. Και τελικά κατάφερε ο Υπουργός Εξωτερικών που τα έτρεχε να βρεθεί εκτός Κυβέρνησης. Έναν Υπουργό που ακόμα κι εγώ που τον αντιπαθούσα όσα χρόνια με θυμάμαι, αναγνωρίζω ως ένα από τους 2-3 το πολύ επιτυχημένους στην 3ετία ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Πάνος Καμμένος λοιπόν για τους περισσότερους είναι ένας γραφικός, δεξιός με κάποιες ακραίες θέσεις ενίοτε που χαζοχαίρεται στο Υπουργείο που του δώσανε και γενικώς δεν είναι να τον παίρνει κανείς στα σοβαρά. Όχι λοιπον, δεν είναι έτσι!

Ο Πάνος Καμμένος είναι όντως ένας σημαντικός παράγοντας της πολιτικής ζωής του τόπου. Είναι σε θέση να εκβιάσει τον Πρωθυπουργό και να αλλάξει αποφάσεις και πρόσωπα. Είναι σε θέση να επηρεάζει καταστάσεις σε κορυφαίο επίπεδο κι επομένως και τις ζωές όλων μας.

Είναι τόσο ισχυρός παράγοντας (ναι ο Πάνος Καμμένος) και ισχυρή επιρροή, που κάποιοι από εμάς που συνυπήρξαμε (με κάποιους από) τους νυν κυβερνώντες της πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, να δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τη μετάλλαξη τους αλλά και το γιατί σέρνονται πίσω του. Κάποιοι δε, όχι απλά συνυπάρχουν αλλά μαζί του σφιχταγγαλιασμένοι κάνουν παιχνίδι, ενίοτε και βρώμικο, βάζοντας στο στόχαστρο παλιούς “συντρόφους”.

Ο Πάνος Καμμένος συμπυκνώνει όλα όσα δε θέλω να βλέπω στην πολιτική ζωή. Βόλεμα, συμπεριφορά νεόπλουτου, θράσος, έλλειψη ευγένειας, κορώνες και λαϊκισμός, ημιμάθεια, βρώμικο παιχνίδι, ασέβεια, γόνος διορισμένος βουλευτής, ασυνέπεια και ψευτομαγκιές. Κι όμως, επιβιώνει δεκαετίες και συνήθως όχι απλά είναι μέσα στο παιχνίδι, αλλά έχει και ενεργό ρόλο.

Δε θα τα βάλω λοιπόν με τον Πάνο τον Καμμένο, όχι! Θα τα βάλω μαζί μου και μαζί σας που τόσα χρόνια τύπους όπως τον Καμμένο τους ανεχόμαστε, τους υποτιμούμε και τους αφήνουμε να παίζουν μπάλα όσο εμείς καθόμαστε στη γωνίτσα μας και κλαίμε τη μοίρα μας.

 

 

 

«Μπαίνουμε καθυστερήσεις για την #ΕπόμενηΜέρα! Θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά! ΜΠΟΡΟΥΜΕ ρε, πάμε!»

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά του λέει η Ζωή, μπροστά μόνο! Κοιτάζει και δεξιά και αριστερά για να πάρει κόσμο τον διαβεβαιώνει ο Κυριάκος. Για να πάμε μπροστά λέει κι αυτός, αφού Μπορούμε (αυτό ο ΣΚΑΙ δεν το έλεγε; ή ο Ομπάμα, κάτι του θυμίζει)! Ο Αλέξης από καιρό κάνει παρέες με δεξιά (sic) και κεντροαριστερά. Με τα αριστερά έχει κόψει λίγο τις παρέες αλλά εντάξει, μεγάλωσε, ωρίμασε και άφησε τις τρέλες! Την #ΕπόμενηΜέρα θα είναι πολυσυλλεκτικός και εθνικός.

Τι έχει συμβεί αναρωτιέται; Τι συνωστισμός στο κέντρο και μπροστά είναι αυτός; Ακόμα και η ΝΔ, δεν έχει- λέει- πια ακροδεξιούς! Μύγα τους τσίμπησε όλους με το που τέλειωσε το καλοκαίρι; Ας κάνει κι ένα γρήγορο ψάξιμο στο google. Ρε μπας και ανακοίνωσαν εκλογές το Σαβ/κο και το έχασε βλέποντας μπάλα και τρέχοντας σε παιδικά πάρτυ;

Τι έπαθαν όλοι και βγάζουν μηνύματα και slogans; Και κυρίως τι έπαθαν όλοι και κλίνουν στο κέντρο; Αν είναι όλοι κεντρώοι, το ΠΑΣΟΚ (πως το λένε τώρα δε θυμάται, ΠΑΣΟΚ το ξέρει τόσα χρόνια) κι ο Λεβέντης τι είναι;

Θα χαρούν οι κεντρώοι της χώρας με τόσες επιλογές. Πάντα ήταν περισσότεροι άλλωστε, η πλειοψηφία που διαμόρφωνε το αποτέλεσμα. Αλλά αν δεν είσαι κεντρώος; Tότε είσαι για μπροστά κατευθείαν! Αλήθεια υπάρχει κάποιος που είναι για πίσω, στη θεωρία; Κι όταν λένε μπροστά, που ακριβώς; Πολλές απορίες αλλά που να τις λύσεις; Στην TV που ουρλιάζουν κομματόσκυλα και στρατευμένοι δημοσιογράφοι ή στο internet των fake news;

Μπροστά.jpg

Άραγε είναι ο μόνος που νιώθει κουρασμένος και μπερδεμένος; Είναι ο μόνος που του φαίνεται όλη αυτή η φάση ανούσια; Αν είναι κι άλλοι, που θα τους βρει; Και τα social media πια κανίβαλοι τα έχουν καταλάβει!

Τώρα που το σκέφτεται, μάλλον η μύγα που τους τσίμπησε όλους και μαζεύτηκαν ο ένας πάνω στον άλλο στο κέντρο λέγεται δημοσκόπηση. Και το μπροστά είναι αυτό το αφήγημα που λένε οι επικοινωνιολόγοι. Οι προπονητές τους είπαν «θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά, μπήκαμε στις καθυστερήσεις (για εκλογές)».

polychroniou11

Ακόμα και τα προεκλογικά συνθήματα και η στρατηγική κι αυτή copy paste πια. Στέρεψε η φαντασία στην εξουσία. Αν υπήρξε δηλαδή ποτέ κάτι τέτοιο…

12:30 πήγε η ώρα, πάει να κοιμηθεί. Αύριο ξημερώνει η #ΕπόμενηΜέρα και ΜΠΟΡΕΙ να πάει μπροστά στη δουλειά χωρίς να κοιτάει δεξιά και αριστερά. Τη δουλειά του και το σπίτι του, δεν είμαστε για πολλά. Νέα μέρα αύριο, αλλά ίδιες σκοτούρες, ίδιες φάτσες, ίδιες φωνές και καυγάδες. Βαρέθηκε.

Αποκλειστικό: To brief στον κειμενογράφο του Τσίπρα για το διάγγελμα στην Ιθάκη

Καταφέραμε και βρήκαμε (εννοείται μόνο εμείς) το post it με το brief στον κειμενογράφο του Τσίπρα για το διάγγελμα από Ιθάκη για το τέλος των μνημονίων. To παραθέτουμε αυτούσιο:

Τσίπρας διάγγελμα Ιθάκη

1. Όραμα και αισιοδοξία-κάτι πιασάρικο κ απλό (πχ Νεα Αρχή)
2. Ιθάκη,Οδύσσεια-μνημόνιο-συμβολισμοί
3. Με φρένο τα τσιτάτα-έμφαση στους συμβολισμούς
4. Μιά δόση μηνυματολογίας προ 2015 
5. Σύνδεση των άλλων με διαπλοκή
6. Όλοι μαζί δουλέψαμε
7. Εξαφανίζουμε Καμμένο

Μάθαμε επίσης πιο τραγούδι άκουγε ο κειμενογράφος όλο το βράδυ γράφοντας το διάγγελμα:

#κοινή_λογική_και ουσία_ΤΕΛΟΣ;

Αυτές τις ημέρες όσοι ρίχνετε καμιά ματιά στα Media και τα social media θα έχετε δει ότι το θέμα μας είναι “Μνημόνια τέλος“.

Το θέμα μπήκε στην ατζέντα από το ΣΥΡΙΖΑ και παίζει με αυτή την οπτική. Επομένως για ακόμα μία φορά διαπιστώνουμε ότι σε σχέση με τη ΝΔ συνεχίζει να έχει εκείνος τη μπάλα, πράγμα αρκετά προβληματικό για την αντιπολίτευση μετά από τόσο πολλά μέτωπα και αρκετές γκέλες. Αλλά είναι φανερό ότι η ΝΔ αδυνατεί να στήσει αφήγημα και αρχίσει να λέει την ιστορία της. Άγεται φέρεται πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα διάφορα βαρίδια μέσα στο κόμμα αλλά και στα Media που αυτά ξέρουν, αυτά κάνουν, κολλημένα σε νοοτροπίες και τακτικές παλαιοκομματικές.

Φυσικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ παλαιοκομματική (α λα ΠΑΣΟΚ) στρατηγική και μεθόδους έχει. Αλλά έχει πάρει χαμπάρι ότι τις εκλογές τις κερδίζει το storytelling και το αφήγημα το θετικό. Και το ψάχνει. Βέβαια με τέτοια απόκλιση από την ιδεολογική του αφετηρία αλλά και την έλλειψη παραγωγικής πολιτικής πολύ μακριά δε μπορεί να πάει...

Κι έτσι κάθεται μια χώρα και αναλύει, τσακώνεται και γενικά αναλώνεται γύρω από μία ακόμα υποκριτική και ανούσια συζήτηση. Μνημόνιο τέλος λοιπόν; Τυπικά ναι. Πρακτικά προφανώς κι όχι. Οι όροι και η εποπτεία θα κάνουν παρέα σε εμάς και τα παιδιά μας, για χρόνια ακόμα. Οι μεν μας λένε ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο και όλα θα αλλάξουν, χωρίς να μας παρουσιάζουν όμως τίποτα συγκεκριμένο για την αλλαγή αυτή. Οι δε λυσσάνε ότι δε βγήκαμε από το μνημόνιο κι ότι όλα χάλια είναι ακόμα, αλλά κάποια ιδέα και παραγωγική πρόταση για το πώς δε θα είναι χάλια δε σταυρώνουν.

Κοντολογίς, συνεχίζουμε με παραπολιτική και επικοινωνία να κυνηγάμε την ουρά μας με όμορφες ατάκες και hashtags στα Social Media. Δεν ξέρω για το μνημόνιο αλλά σίγουρα από την ουσία και την κοινή λογική έχουμε βγει από καιρό.

11-06-16-605x352

Επέτειος ενός ανούσιου δημοψηφίσματος

Τρία χρόνια και κάτι μέρες πριν όταν βγήκε η φήμη για το δημοψήφισμα, με θυμάμαι να βρίσκομαι σε καθεστώς πλήρους απορίας. Δημοψήφισμα γιατί; Ποιο το νόημα;

Θεωρούσα ότι εφόσον είναι Κυβέρνηση, μπορεί είτε να κάνει εκλογές ζητώντας εντολή ρήξης είτε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση έχοντας μία κάποια συμφωνία (κι άρα συνέχιση του μνημονίου) και να κάνει εκλογές μετά.Το δημοψήφισμα δεν μπορούσα να καταλάβω τι θα προσέφερε. Το θεωρούσα ανούσιο.

Αυτό που τελικά έκανε ήταν να ρωτήσει μεν τη γνώμη μας, αλλά να προχωρήσει σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτό το δημοψήφισμα. Δε θα κρίνω αν αυτό ήταν το καλύτερο για τη χώρα. Μένω στα γεγονότα.

ναι-όχι-δημοψήφισμα

Τελικά με το δημοψήφισμα πέτυχε (αν θεωρήσουμε ότι αυτό ήθελε) να πολώσει, να εκθέσει κάποιους (κανάλια, πολιτικούς αντιπάλους), να δείξει ότι το παλιό ο κόσμος το έχει σιχαθεί και να εντυπωσιάσει. Θεωρητικά πέτυχε να πάει και με μεγαλύτερη δύναμη στις διαπραγματεύσεις, αν και αυτό δε νιώθω ότι το κατάφερε στο πρακτικό μέρος.

Ήταν όλοι αυτοί επαρκείς λόγοι για να κάνει δημοψήφισμα; Όχι δεν ήταν.

Ήξερε ότι η συζήτηση δε θα γίνει επί του πραγματικού ερωτήματος αλλά επί διλημμάτων όπως ευρώ ή δραχμή, ΕΕ ή έξοδος και άλλα παρόμοια τα οποία δεν είχε καμία πρόθεση, όπως είναι πια πολύ φανερό, να πειράξει ή να αλλάξει. Άρα, γιατί;

Τελικά η ιστορία έδειξε ότι το δημοψήφισμα δεν άλλαξε τίποτα επί της ουσίας στην πορεία της χώρας (δεν αναφέρομαι στα παράπλευρα όπως τα capital controls κλπ). Η συμφωνία ήρθε, εκλογές έκανε και κέρδισε, το κόμμα το ξεκαθάρισε και προχωρά στην πεπατημένη της προ ΣΥΡΙΖΑ εποχής τόσο στην οικονομία όσο κυρίως στην νοοτροπία.

Σήμερα λοιπόν έχουμε επέτειο τριών ετών από το πιο ανούσιο δημοψήφισμα που έχει γίνει. Εκτός αν θεωρούμε ότι ήταν απαραίτητο για να περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ από την εποχή του ρομαντισμού και της «μειοψηφίας» στην εποχή του κυνισμού και της εξουσίας. Ήταν ανάγκη όμως να επιλεγεί αυτός ο τρόπος για αυτή τη μετάβαση; Μήπως υπήρχε και μία πιο απλή λύση όπως για παράδειγμα ένα Συνέδριο κόμματος με αλήθειες;

Greek_2015_referendum_ballot_paper

Κι αν σκεφτούμε ότι σήμερα, τρία χρόνια μετά από αυτό το ηλεκτροσόκ, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε το ίδιο έργο απλά με τους πρωταγωνιστές σε άλλους ρόλους (Τσίπρας/Μοσκοβισί αγκαζέ και ο Μητσοτάκης να λέει κάτι σαν go back Mr Μoscovici) το δημοψήφισμα αυτό φαντάζει πιο ανούσιο ακόμα…

Για ποιά αριστεία μιλάμε τελικά;

Από χθες που ξέσπασε η καταιγίδα της κλήρωσης για το σημαιοφόρο σκέφτομαι ένα μόνο πράγμα. Τι ακριβώς σχέση έχει η αριστεία με τους βαθμούς;  Η απάντηση προφανώς έχει να κάνει με το πώς ορίζει ο καθένας την περίφημη «αριστεία». Επομένως πρακτικά η όλη αναμπουμπούλα και το ανθρωποκυνηγητό έχει προκύψει από τη διαφορά στον ορισμό και κλασσικά καταλήγει στο κλισέ «παιδεία» και στο –τόσο τρομακτικό για την ελληνική κοινωνία- «ιδεολογία».

Ως παιδί λοιπόν ποτέ δεν κυνήγησα τους βαθμούς. Ποτέ επίσης δεν είδα ανταγωνιστικά το διπλανό μου. Μπορεί να ένιωθα καμία φορά αδικία στην αξιολόγηση της απόδοσής μου αλλά ως εκεί. Ποτέ επίσης δεν είχα ως κίνητρο απόκτησης γνώσης την επιβράβευση με μία σημαία ή ένα βραβείο. Παρότι θεωρητικά αυτού του τύπου η αριστεία θα μπορούσε να με ενδιαφέρει, έχοντας γονείς που σε αυτό το πλαίσιο μέτρησης θεωρούνταν άριστοι. Πατέρας σημαιοφόρος μόνιμος και πρώτος μαθητής. Μητέρα επίσης άριστη με σπουδές σε «καλές σχολές» κλπ. Όμως παρά τα κλασσικά ελληνικά κλισέ των γονιών «είδες ο Κώστας της κυρίας Τέτης που έβγαλε 20» που κι εγώ κι ο αδερφός μου τα ακούσαμε, τελικά δεν επέμειναν ποτέ σε αυτά. Τα έλεγαν για να τα πουν. Κι έτσι δεν μάθαμε να βγαίνουμε στην «αρένα» του σχολείου με τους αντιπάλους στο στίβο μάχης αλλά απλά να πηγαίνουμε σχολείο με τους φίλους μας.

Αντιθέτως, οφείλω να πω ότι σε άλλα θέματα και κλισέ επέμειναν πολύ περισσότερο. Αλλά αυτά δεν αφορούσαν βαθμούς. Αφορούσαν συμπεριφορά και αξίες. Αν έπαιρνα ένα χάλια βαθμό στα μαθηματικά δε γινόταν θέμα. Αν όμως ήμουν αγενής με κάποιον ή αν πετούσα σκουπίδι στο δρόμο, τα άκουγα για τα καλά. Αν έλεγα ψέματα επίσης. Γενικά, όσο μεγαλώναμε κι εγώ κι ο αδερφός μου ένιωθα ότι μεγαλώνουν και οι γονείς μου μαζί, άλλαζαν προτεραιότητες και «κλισέ».

Δεν επιχειρώ κάποια αγιοποίηση, καθόλου δε με αφορούν αυτά. Στην αρχή, το ξέρω σίγουρα θα είχαν μια ελαφρά απογοήτευση που δε μας έγραψε ποτέ η τοπική εφημερίδα ως άριστους (του 18,5 και πάνω). Στην επαρχία αυτά ήταν θέματα συζήτησης όλο το καλοκαίρι. Και περηφάνιας των γονιών στις κοινωνικές εκδηλώσεις. Όμως τελικά είδα ότι τους έκανε πολύ χαρούμενους η φράση «είναι πολύ ζωηρός αλλά εξαιρετικής ποιότητας παιδί» της κυρίας Πόπης στο Γυμνάσιο. Και αργότερα, μετά το σχολείο, δεν τους δώσαμε «πάτημα» να πάνε στους καλοκαιρινούς γάμους και βαπτίσεις και να πουν «ο γιος μου μπήκε Νομική». Μπορεί να στενοχωρέθηκαν λίγο τότε, χωρίς να το κάνουν και μεγάλο θέμα. Όμως ξέρω ότι τελικά δεν το θα το αντάλλαζαν με αυτό που νιώθουν όταν μας βλέπουν να κυκλοφορούμε «στην πιάτσα» και να μας σέβονται. Ο δε πατέρας μου ενώ ποτέ πχ δεν ψηφίσαμε το ίδιο κόμμα (εκτός την τελευταία του φορά), γελούσανε και τα μουστάκια του άμα του έλεγε κάποιος «να πεις του γιου σου μπει στα πολιτικά» (ευτυχώς δεν το πήρε κανείς μας στα σοβαρά αυτό).

Αλλά επειδή το κούρασα λίγο με τις δικές μου αναμνήσεις, ας πάμε στην ουσία. Σίγουρα ο καθένας έχει στο μυαλό του την αριστεία κάπως. Κι εγώ όσο μεγαλώνω προσπαθώ κάποια βασικά πράγματα να τα ταξινομώ στο μυαλό μου, ειδικά την τελευταία 4ετία που έγινα πατέρας και κατάλαβα ότι αυτομάτως έγινα και παιδαγωγός.

PAIDEIA
Για μένα λοιπόν το εκπαιδευτικό μας σύστημα αλλά και το κοινωνικό περιβάλλον με τα ταμπού, τα κόμπλεξ και τις αγκυλώσεις του δεν αναδεικνύει μυαλά και προσωπικότητες. Ευνοεί την παπαγαλία. Ευνοεί όσους έχουν να πάνε φροντιστήριο. Ευνοεί την απόκτηση πληροφορίας. Δεν ευνοεί όμως την απόκτηση αξιών. Δεν ευνοεί την ανάπτυξη της προσωπικότητας και των δεξιοτήτων. Δεν ευνοεί καν την ανάπτυξη των ίδιων των παιδαγωγών. Σίγουρα κάποιοι άριστοι είναι σπουδαία μυαλά. Και πολλοί από αυτούς έχουν και αξίες. Δε νιώθω όμως ότι αυτά αποτελούν προτεραιότητα για το σημερινό σύστημα. Κι όταν λέμε σημερινό, εννοούμε των τελευταίων δεκαετιών.

Δε νιώθω επίσης ότι οι άριστοι των βαθμών έχουν καλλιεργήσει πραγματικά όλα τα ταλέντα και τις δεξιότητές τους. Ούτε ότι έχουν την ισορροπία ζωής που θα τους επιτρέψει τη γνώση και τη μόρφωσή τους να την αξιοποιήσουν για όλη την κοινωνία. Με τόσο ανταγωνισμό δε όλα τα χρόνια μάλλον φοβάμαι ότι δεν έχουν και πρόθεση να κάνουν κάτι τέτοιο.

Γι αυτό λοιπόν έχω αποφασίσει στα παιδιά μου να προσπαθήσω να περάσω κάποιες βασικές, μη μετρήσιμες, αξίες. Να σέβονται το συνάνθρωπο τους, να βοηθούν όποιον «πέφτει» ή του τα έφερε η ζωή ανάποδα. Και να νιώθουν ικανοποίηση επειδή βοήθησαν κι όχι γιατί τους λένε «μπράβο που βοήθησες» και «τι καλός που είσαι». Ελπίζω να καταφέρω τα παιδιά μου να μη θεωρούν τον εαυτό τους κέντρο του κόσμου. Να είναι μέρος- σημαντικό και άξιο- της ομάδας αλλά όχι πάνω από την ομάδα. Να κυνηγάνε την επιτυχία και τη δόξα αλλά να μην καταπιούν ποτέ το «πάση θυσία». Να τα έχουν καλά με τον εαυτό τους και τη συνείδησή τους κι όχι τόσο με μένα ή τον περίγυρο. Να λένε την άποψή τους και να λένε και πολλά «όχι» και να επιχειρηματολογούν γι αυτά. Κι αν τυχόν πειστούν από τον αντίλογο να μάθουν και να υποχωρούν. Να πατάνε στα πόδια τους γερά. Να μην κρίνουν τους άλλους ανθρώπους με βάση το χρώμα, το σώμα ή την ομορφιά τους. Να παθιάζονται αλλά να μην φανατίζονται.

Αυτές οι αριστείες είναι που με καίνε εμένα. Τώρα αν υπάρχουν ακόμα παρελάσεις ντε και καλά, προσωπικά δε θα με πείραζε να δω κανένα άριστο να κρατάει τη σημαία. Και τον πρωταθλητή στο διεθνή μαθηματικό διαγωνισμό και τον πρωταθλητή νέων στο μπάσκετ, το ποδόσφαιρο ή την τοξοβολία και το παιδί που «χαριστικά» δεν έμεινε από απουσίες γιατί έδινε μάχη για μήνες στα νοσοκομεία με κάποια από αυτές τις ασθένειες που μισούμε και το παιδί που έμεινε σε μία νύχτα ορφανό και το παιδί που ήρθε από μια μακρινή χώρα και σε 10 μήνες μιλά τέλεια τα ελληνικά, ή δεν τα μιλά τέλεια. Και εκείνον με τους καλούς βαθμούς φυσικά, γιατί όχι; Και το παιδί με κινητικά προβλήματα που όμως είναι μέσα σε όλα ισότιμα και δυναμικά. Γενικά αν το σκεφτούμε, τι ωραίο που θα ήταν ο δάσκαλος με τα παιδιά να μπορούν να επιλέγουν μαζί, χωρίς γονεϊκές και άλλες παρεμβολές, ποιός από τον μικρόκοσμό τους είναι γι αυτούς ο άριστος που θα μπει μπροστά.

20525468_10209931031128065_3488083179139155840_n