Ένα πρώτο εκλογικό ταμείο!

Η εποχή Μητσοτάκη ξεκίνησε κι επίσημα. Ουσιαστικά είχε ξεκινήσει από τις Ευρωεκλογές αλλά για το τυπικό παίξαμε και μία παράταση, όπου λίγα πράγματα παιζόντουσαν. Παρ’ όλα αυτά, είχαμε κάποιες μικρό- εκπλήξεις και εξελίξεις που έχουν την αξία τους. Έκανα μία προσπάθεια να μαζέψω τις σκέψεις μου σε ένα κείμενο των 8-10 λεπτών. Σίγουρα κάτι θα ξέχασα. Για όσους έχουν τόση υπομονή, ακολουθεί:

Το αποτέλεσμα:

Καθαρή, άνετη και μεγάλη νίκη της ΝΔ. Έχει 158 βουλευτές και αρκετά στηρίγματα (ΚινΑλ, Ελληνική Λύση) για να κυβερνήσει όπως ακριβώς εκείνη κρίνει. Και φυσικά να κριθεί. Ο Μητσοτάκης έχει για πρώτη φορά μετά το 2009 και τον Παπανδρέου μία αυτοδύναμη Κυβέρνηση και τα χέρια λυμένα να διαλέξει με ποιους θα δουλέψει και φυσικά προς ποια κατεύθυνση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με 31,5 και διαφορά στα επίπεδα των Ευρωεκλογών, πήρε το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσε με βάση τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν. Σε προσωπικό επίπεδο, το μεγαλύτερο παράπονό μου από το ΣΥΡΙΖΑ, μετά από 4,5 χρόνια διακυβέρνησης, είναι ότι όχι μόνο δεν εξαφάνισε το παλαιοκομματικό αλλά αντίθετα αποφάσισε να γίνει «περήφανος» πόλος του. Κι έτσι παραδίνει τη σκυτάλη στον άλλο πόλο, ο οποίος ισχυροποιήθηκε. Ένας πόλος όπου συστεγάζονται πολλά δεινά του τόπου με ρίζες στο «μαύρο» μας παρελθόν. Κι έρχεται φοβάμαι φορτσάτος να πάρει τη ρεβάνς του. Φυσικά, εις βάρος μας. Κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε το 2015, με μια μεγάλη ήττα και μια χαμένη ευκαιρία για την Αριστερά…

Το ΚινΑλ, για κάποιο λόγο, ακατανόητο σε εμένα εμφανίζεται χαρούμενο. Καταλαβαίνω την ανακούφισή του για την αυτοδυναμία της ΝΔ που δε θα το αναγκάσει να συγκυβερνήσει και να φθαρεί αλλά δε βλέπω το λόγο της χαράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά από 4,5 χρόνια με μνημόνιο, δημοψήφισμα, απειρία κλπ, έχασε μόλις 4 μονάδες και το ΚινΑλ δε φαίνεται να ανακάμπτει στα σοβαρά. Εκτός αν χαίρονται που ξεφορτώθηκαν το Βενιζέλο που σίγουρα είναι ένας καλός λόγος να χαμογελάσει κάποιος.  Όπως και να έχει, στα μάτια μου, το ΚινΑλ έβαλε πλάτη και βοήθησε με πάθος τη ΝΔ στη δημιουργία ενός αντί-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και κλίματος όμως στην κάλπη δεν το εξαργύρωσε. Έκανε τη βρώμικη δουλειά της ΝΔ και εκεί σταμάτησε ο ρόλος του. Τώρα θα πιεστεί και από τις 2 πλευρές και αν δε βρει ρόλο, ταυτότητα και αφήγημα, δύσκολα θα κρατηθεί ακόμα και σε αυτό το 8%.

Το ΚΚΕ, στη ρουτίνα του και στα ποσοστά του. Ισχύει κι εδώ ότι εφόσον δεν παίρνει την πάνω βόλτα μετά από 4,5 χρόνια ΣΥΡΙΖΑ, πότε θα την πάρει;

Προστέθηκαν στη ζωή μας 2 ακόμα προσωποκεντρικά κόμματα (όπως ήταν οι ΑΝΕΛ του Καμμένου και η Ένωση Κεντρώων του Λεβέντη).

Το ΜΕΡΑ25, που πέτυχε να ψαρέψει στη δεξαμενή των απογοητευμένων ΣΥΡΙΖΑίων και του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Έχει έναν επικεφαλής με συγκεκριμένα στοιχεία και ένα αρκετά ετερόκλητο ρόστερ στην Κ.Ο. Αναμένουμε με ενδιαφέρον το πώς θα επιλέξει να κινηθεί κι αν εκτός από επικοινωνία θα έχει και ουσία. Και φυσικά περιμένουμε να δούμε αν είναι πυροτέχνημα και ανάχωμα, όπως τουλάχιστον μοιάζει, ή ένας νέος πόλος στην Αριστερά.

Η Ελληνική Λύση: ψάρεψε στα νερά των ΑΝΕΛ και της Χ.Α. Προφανώς και έχει ακραία χαρακτηριστικά και θέσεις αλλά μοιάζει πιο light από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Μένει να φανεί η στάση της απέναντι στη ΝΔ ειδικά σε θέματα που μπορεί να χρειαστεί να ψηφίσουν μαζί (πχ Συνταγματική Αναθεώρηση). Προσωπικά δεν έχω καμία απαίτηση από το συγκεκριμένο σχήμα. Έχει ημερομηνία λήξης.

Η Χρυσή Αυγή μένει εκτός. Η καλύτερη είδηση της ημέρας. Φυσικά οι απόψεις της είναι ακόμα γύρω μας, απλά οι εκφραστές τους μετακόμισαν σε γειτονικούς χώρους, ίσως επιδιώκοντας να αποφύγουν το στίγμα. Πρακτικά, με τη δίκη τους σε εξέλιξη, οι Χρυσαυγίτες βρίσκονται σε δεινή θέση χωρίς πια βουλευτική ασυλία. Μένει να φανεί αν θα εμφανιστεί κανείς «από μηχανής Θεός» να τους σώσει, ή θα πάρουν αυτό που αξίζουν.

Η επόμενη μέρα

Η ΝΔ απρόσκοπτα και με μεγάλη άνεση θα μπορέσει να υλοποιήσει το πρόγραμμά της. Ασφαλώς θα περιμένουμε να δούμε και τι σχέσεις θα διαμορφώσει τόσο με την Ευρώπη όσο και με τις ΗΠΑ. Ο Τσίπρας είχε κατορθώσει να είναι συνομιλητής και να προχωρήσει πράγματα τόσο στην οικονομία όσο και στις διεθνείς σχέσεις. Ο Μητσοτάκης θα ακολουθήσει; Θα επιδιώξει να αλλάξει τις σχέσεις αυτές; Θα το δούμε. Πάντως είναι λεπτές ισορροπίες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Ένα παράδειγμα μόνο είναι το ποια στάση θα ακολουθήσει από εδώ και πέρα σε Μακεδονικό και Κυπριακό. Τη «σκληρή» και «πατριωτική» που ως τώρα είχε με το βλέμμα στο εσωτερικό κοινό ή την «ενδοτική» του ΣΥΡΙΖΑ όπως η ΝΔ την χαρακτήριζε;

Την ίδια στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε μια ισχυρή και σταθερή ΝΔ, θα έχει δύο επιλογές. Να αξιοποιήσει το χρόνο ως αντιπολίτευση για να αλλάξει τα πάντα (στρατηγική, τρόπο να πολιτεύεται, πρόσωπα, προσανατολισμό και πολλά ακόμα) ή να κάτσει ως έχει και με τακτικισμούς να περιμένει τη φθορά της ΝΔ. Ο Τσίπρας με μία σωστή τοποθέτηση παραδοχής ήττας, προανήγγειλε κινήσεις προς το πρώτο σενάριο. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι θα γίνει μία προσπάθεια αναδιοργάνωσης αλλά δε ξέρω πόσο βαθιά μπορεί να φτάσει. Έχει επίσης αξία να δούμε τι είδους αντιπολίτευση θα κάνει. Ήρθε επιτέλους η ώρα για προγραμματική και ουσιαστική αντιπαράθεση ή θα δούμε πάλι κορώνες;

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει ένα προοδευτικό μέτωπο με νέα πρόσωπα και ιδέες ή θα δούμε πάλι ανακύκλωση; Πάντως όπως διαφαίνεται, σημαντικό ρόλο πλέον, κάτω από τον Τσίπρα, θα έχει ο Γιάννης Ραγκούσης, από το Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ του 2009 που επέλεξε να αντισταθεί στο αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο και να προτείνει τη συμμαχία που ήδη άρχισε να υλοποιείται..

Σε όλα αυτά έχει σημασία και η σύνθεση των Κ.Ο. Γνωρίζοντας ποιοι είναι οι 300 της νέας Βουλής δε ξέρω πόσο μπορούμε να αισιοδοξούμε. Δυστυχώς στη ΝΔ οι ακροδεξιά, βαθιά συντηρητική πτέρυγα, πήγε καλά. Πιθανόν η «επιστροφή» ψηφοφόρων από τη Χ.Α, τους ΑΝΕΛ και το ΛΑΟΣ συνέβαλε σε αυτό. Γιατί δεν είναι το ίδιο να κυβερνάς με Πλεύρη, Άδωνη, Βορίδη, Συρίγο, Μπογδάνο, Λοβέρδο και Παπαδημητρίου και το ίδιο με Χατζηδάκη και Μεϊμαράκη. Φαντάζομαι το καταλαβαίνουν όλοι αυτό.

Παράλληλα, βλέποντας τη σύνθεση της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ παρατηρούμε ότι έχει μεν κάποιους παλαιοΠΑΣΟΚους που από νωρίς είχαν καβαλήσει το κύμα (Σπίρτζης, Μωραΐτης και σια) αλλά έχει κατά βάση (σε ένα 70% το υπολογίζω) στελέχη προερχόμενα από τον ΣΥΝ, τα οποία θα στηρίξουν οποιαδήποτε τομή αποφασίσει ο Τσίπρας. Παράλληλα, υπάρχει και μία νέα «συνιστώσα» που προέρχεται από την σοσιαλδημοκρατία αλλά είναι της κατηγορίας Ραγκούση (Ξενογιαννακοπούλου και σια). Μια κατηγορία που μπορεί ευκολότερα να πάει προς τα αριστερά, έχει πιο λίγα βαρίδια και δείχνει να μπορεί να συνεννοηθεί και να συνεργαστεί με μέρος του παλιού ΣΥΝ. Σε αντίθεση με τους παλαιοΠΑΣΟΚους που μπήκαν μέσα, σε λογική κατάληψης κι όχι συνύπαρξης. Και έχει μεγάλη διαφορά! Πάντως είναι ένα ενδιαφέρον τοπία που αξίζει να το παρακολουθήσουμε. Με σκορ 36,8- 30,6 υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στις ηλικίες 17-34  και το ΜΕΡΑ να πιάνει 6% είναι προφανές ότι υπάρχει πεδίο για την Αριστερά. Το θέμα είναι να υπάρξει όντως μία σύγχρονη Αριστερά, πειστική και γειωμένη.

Χρήσιμες σημειώσεις

  • Ανοίγεται μπροστά μας μία περίοδος όπου μοιάζει να υπάρχει σταθερότητα ως προς το πολιτικό τοπίο. Αυτό δίνει χρόνο για δουλειά και προετοιμασία σε όλους. Δίνει και λίγο χρόνο και χώρο για συζήτηση χωρίς να γαβγίζουμε και να ουρλιάζουμε. Κι είναι ένα μεγάλο στοίχημα να το καταφέρουμε. Ένα θέμα που μπορεί να εφαρμόσουμε και να αξιοποιήσουμε αυτή την συζήτηση είναι η Συνταγματική Αναθεώρηση που είναι σε εκκρεμότητα. Περιέχει σοβαρά θέματα, δικαιωμάτων, Παιδείας, δημοκρατίας και γενικότερα ουσίας.
  • Μπαίνει στη ζωή μας η απλή αναλογική. Με αυτό το σύστημα προβλέπεται να γίνουν οι επόμενες εκλογές. Ακόμα κι αν αποφασίσει η ΝΔ να το αλλάξει, αφενός θα χρειαστεί στήριξη για να το ψηφίσει κι αφετέρου θα χρειαστεί να εξηγήσει το γιατί. Θεωρώ ότι είναι μία χρυσή ευκαιρία να μάθουμε τι σημαίνει απλή αναλογική. Να συνειδητοποιήσουμε ότι απαιτεί μία κουλτούρα συνεργασίας και συνεννόησης αλλά είναι πολύ πιο αντιπροσωπευτική από το τωρινό σύστημα. Και φέρνει όλους προ των ευθυνών τους. Αν, λίγο αυθαίρετα αλλά για την ανάγκη της συζήτησης, κάνουμε την υπόθεση ότι σήμερα είχαμε απλή αναλογική, η κατάσταση θα ήταν κάπως έτσι:

Αυτό σημαίνει ότι δε θα είχαμε αυτοδύναμη ΝΔ αλλά θα μπορούσαμε να έχουμε ένα σχηματισμό Κυβερνητικό με ΝΔ και ΚΙΝΑΛ στους 157. Θα μπορούσαμε επίσης να έχουμε μία αντιπολίτευση που με συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΜΕΡΑ και κάποιων ακόμα (είτε ΚΚΕ, είτε φιλελεύθερων της ΝΔ) θα μπορούσε να ψηφίσει και να περάσει θέματα που αφορούν στα δικαιώματα, την προστασία της 1ης κατοικίας και της εργασίας. Κοινώς θα είχαν όλοι δυνατότητα να είναι παραγωγικοί. Και να κριθούν φυσικά. Είναι μία καλή ευκαιρία να γκρεμίσουμε μύθους και στερεότυπα και να καταλάβουμε τι είναι απλή αναλογική και πόσο άγονη είναι η οπαδική κουλτούρα που κυριαρχεί σήμερα.

  • Δεν ξεφορτωθήκαμε το φασισμό. Έμεινε έξω από τη Βουλή η Χρυσή Αυγή. Αυτό είναι εξαιρετικό νέο για τη δίκη της και ελπιδοφόρα εξέλιξη συνολικά, εφόσον ένα κόμμα με τάγματα εφόδου αποδοκιμάστηκε. Όμως ο φασισμός, ο ρατσισμός και το μίσος υπάρχουν ακόμα, απλά στεγάστηκαν σε πιο politically correct χώρους. Ας μη γελιόμαστε. Δε λύσαμε το θέμα.
  • Είδαμε μία ακόμα προεκλογική περίοδο με μη προγραμματική συζήτηση. Επομένως είχαμε άλλη μία κάλπη όπου επικράτησε η αρνητική ψήφος. Οι πολίτες καταψήφισαν. Το αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο λειτούργησε. Όμως αποτελείται από ένα ετερόκλητο σύνολο που χάνοντας το βασικό λόγο που το έφερνε κοντά (ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε) θα είναι δύσκολο να συνυπάρξει. Κι αυτό είναι ένα θέμα που θα βρει στην πορεία μπροστά του ο Μητσοτάκης. Καλείται είτε να βρει κάτι άλλο να τους ενώνει, είτε να τα πάει τόσο καλά που να είναι ευχαριστημένοι όλοι. Το δεύτερο φαντάζει εξωπραγματικό. Όπως το 35,5% του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 δεν ήταν αριστεροί και δεν θα ακολουθούσαν, έτσι και το 40,5% δεν είναι φιλελεύθεροι όπως ο Μητσοτάκης.
  • Για ακόμα μία φορά διαπιστώνουμε πόσο δύναμη συνεχίζει να έχει ο κόσμος των Media και κυρίως η τηλεόραση. Στη νέα Βουλή θα δούμε δημοσιογράφους- φίρμες. Θα δούμε παράλληλα και ανθρώπους όπως ο Κλέων Γρηγοριάδης που μία «διάσημη» τηλεοπτική του κόντρα πριν το δημοψήφισμα με τη Σαράφογλου (τότε στο MEGA) του έδωσε τόση αναγνωρισιμότητα ώστε να εκλεγεί.
  • Μεγάλος νικητής των εκλογών ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Μεγάλος ηττημένος ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

Αλλά θα έρθει και η δική μου ή ώρα, δεν θα έρθει λέτε;

Καιρό τώρα σκεφτόμουν να γράψω για τον Νάσο Ηλιόπουλο και το έργο του στο Υπουργείο Εργασίας. Για το Νάσο έχω προσωπική άποψη και πάντα ήταν στις “προτάσεις” μου για όσους ψήφιζαν Α’ Αθήνας και ΣΥΡΙΖΑ.
nasos
Όπως θα έχετε παρατηρήσει ούτε μιλάει πολύ, ούτε φλυαρεί όταν μιλάει. Αλλά είναι από τα μέλη αυτής της Κυβέρνησης (την οποία συχνά κατακρίνω) που δουλεύουν. Στο χωριό μου κάτι τέτοιους τους λέμε doers. Η πιάτσα, ειδικά οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και τις μεγάλες πολυεθνικές και μη εταιρείες για παράδειγμα ξέρουν πόσο άλλαξαν τα πράγματα όταν βρέθηκε στην Επιθεώρηση Εργασίας. Τι έχει συμβεί πχ με τα ωράρια και τις εταιρείες που διώχνουν τον κόσμο μόλις πάει 5 ή 6 για να μην έχουν προβλήματα. Δεν είναι δουλειά μου να κάτσω να κάνω απολογισμό του έργου του ούτε και με χρειάζεται για δικηγόρο. Μπορώ όμως με βεβαιότητα να μιλήσω για το ήθος και τις αξίες του. Και για τα κίνητρά του. Και έχω μόνο θετικά να του προσάψω.
Από χθες με αφορμή ένα άρθρο της Χριστίνας Ταχιάου γίνεται για ακόμα μία φορά μια κανιβαλιστικού τύπου “κριτική” για την επιλογή του στη Γενική Γραμματεία Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων. Έχει μπει στο στόχαστρο μια γυναίκα 33 ετών την οποία ο Νάσος επέλεξε και εκτονώνεται στο πρόσωπό της το κοινό που διψά για αίμα κι έχει μάθει να μη διασταυρώνει καμία πληροφορίαΤο είπε η Ταχιάου, μύρισαν αίμα, τέλος. Πάμε να την ξεσκίσουμε. Αλήθεια αυτό θέλουμε να συμβαίνει γύρω μας;
Δηλαδή μία νεα γυναίκα με πτυχίο, δύο μεταπτυχιακά εκ των οποίων το ένα πιο “καλλιτεχνικό” που έχει εργαστεί κι ως τηλεφωνήτρια είναι μία κακή επιλογή επειδή το λέει η Ταχιάου; Είναι κάποιο βάρος οι καλλιτεχνικές ανησυχίες και το να ασχολείσαι με το θέατρο; Από πότε; Τα οκτώ χρόνια προυπηρεσία στη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων δε μας λένε κάτι; Το γεγονός ότι ως Γ.Γ δεν επελέγη από τον Ηλιόπουλο ένα πολιτικό στέλεχος που ξέμεινε εκτός Βουλής αλλά ένα στέλεχος της Δημόσιας Διοίκησης και των Υπηρεσιών του Υπουργείου που προυπήρχε εκει (πολύ πριν τον ΣΥΡΙΖΑ) δε μας λέει επίσης κάτι θετικό; Δεν επιθυμούμε να αξιοποιούνται τα στελέχη της διοίκησης και των υπηρεσιών; Προτιμούμε περαστικά πολιτικά στελέχη που αλλάζουν με κάθε ανασχηματισμό, ειδικά σε τομείς όπως αυτός με μακρόχρονες διαδικασίες και στοχεύσεις;
Προφανώς δεν εκπλήσσομαι με τον κανιβαλισμό. Τον ζούμε καθημερινά πια δυστυχώς. Αφορμή για να γράψω όλο αυτό το κατεβατό ήταν αφενός η εμπιστοσύνη που έχω στα κίνητρα του Ηλιόπουλου αλλά και η σκέψη που έκανα ότι θα μπορούσε στη θέση της Εξερτζόγλου να είναι οποιοσδήποτε. Άραγε γιατί δεν ξεσκίζουν κι εμένα που μπορεί να έχω πτυχία και μεταπτυχιακό αλλά από μικρός είχα ποδοσφαιρικές ανησυχίες και έπαιζα μπάλα; Γιατί δε με ξεσκίζουν κι εμένα που όταν άρχισα να δουλεύω αρχειοθετούσα δημοσιεύματα, έβγαζα φωτοτυπίες και έκανα τις λεγόμενες εξωτερικές δουλειές; Γιατι δε ξεσκίζουν κι εμένα που δε φοράω κουστούμι και γραβάτα όπως άλλοι συνάδελφοί μου; Γιατί δε με θεωρούν κι εμένα ακατάλληλο για τις δουλειές/θέσεις που έχω αναλάβει κατά καιρούς επειδή ήμουν “πιτσιρικάς” 30, 32 ή 35 χρονών;
Προφανώς δε με ξεσκίζουν εμένα γιατί δε με έπιασε (ακόμα τουλάχιστον) κάποια Ταχιάου στο στόμα της. Αλλά θα έρθει και η δική μου ή ώρα, δεν θα έρθει λέτε;

Ωδή στον Πάνο τον Καμμένο

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο Υπουργός Άμυνας της χώρας μου. Και ο κυβερνητικός εταίρος από το 2015. Είναι δηλαδή σημαίνων παράγοντας της πολιτικής ζωής του τόπου.

kammenos ypourgos

Ο Πάνος Καμμένος είναι όλη του τη ζωή βουλευτής. Βασικά για μερικά χρόνια υπήρξε και μαθητής και φοιτητής πριν από αυτό, αλλά κυρίως είναι βουλευτής. Και Πρόεδρος κόμματος τη δεκαετία που διανύουμε.

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο Πρόεδρος των Ανεξάρτων Ελλήνων. Ένα αντι-μνημονιακό κόμμα που κυβερνά με μνημόνιο και ένα δεξιό κόμμα, πατριωτικό που συγκυβερνά με τη ριζοσπαστική αριστερά.

Ο Πάνος Καμμένος έχει λοιδωρηθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Άλλοτε γιατί άνοιγε την αγκαλιά του κόμματός του σε περσόνες με ιδιαιτερότητες όπως ο Ζουράρις και η Ραχήλ Μακρή ή σε σελέμπριτις εν αποστρατεία όπως ο Κουϊκ και η Κουντουρά. Άλλοτε πάλι γιατί κάνει διαφημίσεις α λα Jumbo με τρενάκια και σπασμένα χέρια. Συχνά τον κοροϊδεύουν για τους περίφημους “ψεκασμένους” αλλά και τις εκρηκτικές ομιλίες- καταγγελίες του στη Βουλή που συνήθως είναι κούφιες.

Για κάποιο λόγο ο κόσμος γενικά δεν τον έχει σε εκτίμηση και δεν του αποδίδει τη βαρύτητα που του αναλογεί.

Ο Πάνος Καμμένος και το κόμμα του σε όλες τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις αναμενόταν να μείνουν εκτός Βουλής. Κι όμως, πάντα κατάφερνε και ήταν εκεί, παρών στις εξελίξεις. Και εταίρος κυβερνητικός δις! Και να επιβιώνει όταν η Κοινοβουλευτική Ομάδα του συρρικνωνόταν.

Ο Πάνος Καμμένος έχει λοιδωρηθεί και για δεκάδες tweets γεμάτα ψευτομαγκιά που αφορούσαν εθνικά θέματα και τελικά κουτσά- στραβά περνούσαν στο ντούκου.

Ο Πάνος Καμμένος έχει βέβαια φάει και τρελό κράξιμο για το αισθητικό κομμάτι. Είτε για τα κιλά του (κακώς), είτε για τα μαγιώ του (επίσης κακώς), είτε και τις στολές παραλλαγής που φοράει επισκεπτόμενος μονάδες στρατιωτικές ανά την Ελλάδα αλλά και σε πολλές ακόμα περιστάσεις.

kammenos_daxtyla

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο εν ενεργεία Υπουργός που άνοιξε διάλογο και βρίστηκε με εξέδρα αντίπαλων οπαδών σε αγώνα πόλο, αποχωρώντας με χειρονομίες!

Και βέβαια ο Πάνος Καμμένος είναι ο Υπουργός Άμυνας που επισήμως έκανε δική του αυτόνομη πολιτική και προτάσεις για σοβαρά εθνικά θέματα, έξω από την κυβερνητική γραμμή. Και τελικά κατάφερε ο Υπουργός Εξωτερικών που τα έτρεχε να βρεθεί εκτός Κυβέρνησης. Έναν Υπουργό που ακόμα κι εγώ που τον αντιπαθούσα όσα χρόνια με θυμάμαι, αναγνωρίζω ως ένα από τους 2-3 το πολύ επιτυχημένους στην 3ετία ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Πάνος Καμμένος λοιπόν για τους περισσότερους είναι ένας γραφικός, δεξιός με κάποιες ακραίες θέσεις ενίοτε που χαζοχαίρεται στο Υπουργείο που του δώσανε και γενικώς δεν είναι να τον παίρνει κανείς στα σοβαρά. Όχι λοιπον, δεν είναι έτσι!

Ο Πάνος Καμμένος είναι όντως ένας σημαντικός παράγοντας της πολιτικής ζωής του τόπου. Είναι σε θέση να εκβιάσει τον Πρωθυπουργό και να αλλάξει αποφάσεις και πρόσωπα. Είναι σε θέση να επηρεάζει καταστάσεις σε κορυφαίο επίπεδο κι επομένως και τις ζωές όλων μας.

Είναι τόσο ισχυρός παράγοντας (ναι ο Πάνος Καμμένος) και ισχυρή επιρροή, που κάποιοι από εμάς που συνυπήρξαμε (με κάποιους από) τους νυν κυβερνώντες της πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, να δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τη μετάλλαξη τους αλλά και το γιατί σέρνονται πίσω του. Κάποιοι δε, όχι απλά συνυπάρχουν αλλά μαζί του σφιχταγγαλιασμένοι κάνουν παιχνίδι, ενίοτε και βρώμικο, βάζοντας στο στόχαστρο παλιούς “συντρόφους”.

Ο Πάνος Καμμένος συμπυκνώνει όλα όσα δε θέλω να βλέπω στην πολιτική ζωή. Βόλεμα, συμπεριφορά νεόπλουτου, θράσος, έλλειψη ευγένειας, κορώνες και λαϊκισμός, ημιμάθεια, βρώμικο παιχνίδι, ασέβεια, γόνος διορισμένος βουλευτής, ασυνέπεια και ψευτομαγκιές. Κι όμως, επιβιώνει δεκαετίες και συνήθως όχι απλά είναι μέσα στο παιχνίδι, αλλά έχει και ενεργό ρόλο.

Δε θα τα βάλω λοιπόν με τον Πάνο τον Καμμένο, όχι! Θα τα βάλω μαζί μου και μαζί σας που τόσα χρόνια τύπους όπως τον Καμμένο τους ανεχόμαστε, τους υποτιμούμε και τους αφήνουμε να παίζουν μπάλα όσο εμείς καθόμαστε στη γωνίτσα μας και κλαίμε τη μοίρα μας.

 

 

 

«Μπαίνουμε καθυστερήσεις για την #ΕπόμενηΜέρα! Θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά! ΜΠΟΡΟΥΜΕ ρε, πάμε!»

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά του λέει η Ζωή, μπροστά μόνο! Κοιτάζει και δεξιά και αριστερά για να πάρει κόσμο τον διαβεβαιώνει ο Κυριάκος. Για να πάμε μπροστά λέει κι αυτός, αφού Μπορούμε (αυτό ο ΣΚΑΙ δεν το έλεγε; ή ο Ομπάμα, κάτι του θυμίζει)! Ο Αλέξης από καιρό κάνει παρέες με δεξιά (sic) και κεντροαριστερά. Με τα αριστερά έχει κόψει λίγο τις παρέες αλλά εντάξει, μεγάλωσε, ωρίμασε και άφησε τις τρέλες! Την #ΕπόμενηΜέρα θα είναι πολυσυλλεκτικός και εθνικός.

Τι έχει συμβεί αναρωτιέται; Τι συνωστισμός στο κέντρο και μπροστά είναι αυτός; Ακόμα και η ΝΔ, δεν έχει- λέει- πια ακροδεξιούς! Μύγα τους τσίμπησε όλους με το που τέλειωσε το καλοκαίρι; Ας κάνει κι ένα γρήγορο ψάξιμο στο google. Ρε μπας και ανακοίνωσαν εκλογές το Σαβ/κο και το έχασε βλέποντας μπάλα και τρέχοντας σε παιδικά πάρτυ;

Τι έπαθαν όλοι και βγάζουν μηνύματα και slogans; Και κυρίως τι έπαθαν όλοι και κλίνουν στο κέντρο; Αν είναι όλοι κεντρώοι, το ΠΑΣΟΚ (πως το λένε τώρα δε θυμάται, ΠΑΣΟΚ το ξέρει τόσα χρόνια) κι ο Λεβέντης τι είναι;

Θα χαρούν οι κεντρώοι της χώρας με τόσες επιλογές. Πάντα ήταν περισσότεροι άλλωστε, η πλειοψηφία που διαμόρφωνε το αποτέλεσμα. Αλλά αν δεν είσαι κεντρώος; Tότε είσαι για μπροστά κατευθείαν! Αλήθεια υπάρχει κάποιος που είναι για πίσω, στη θεωρία; Κι όταν λένε μπροστά, που ακριβώς; Πολλές απορίες αλλά που να τις λύσεις; Στην TV που ουρλιάζουν κομματόσκυλα και στρατευμένοι δημοσιογράφοι ή στο internet των fake news;

Μπροστά.jpg

Άραγε είναι ο μόνος που νιώθει κουρασμένος και μπερδεμένος; Είναι ο μόνος που του φαίνεται όλη αυτή η φάση ανούσια; Αν είναι κι άλλοι, που θα τους βρει; Και τα social media πια κανίβαλοι τα έχουν καταλάβει!

Τώρα που το σκέφτεται, μάλλον η μύγα που τους τσίμπησε όλους και μαζεύτηκαν ο ένας πάνω στον άλλο στο κέντρο λέγεται δημοσκόπηση. Και το μπροστά είναι αυτό το αφήγημα που λένε οι επικοινωνιολόγοι. Οι προπονητές τους είπαν «θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά, μπήκαμε στις καθυστερήσεις (για εκλογές)».

polychroniou11

Ακόμα και τα προεκλογικά συνθήματα και η στρατηγική κι αυτή copy paste πια. Στέρεψε η φαντασία στην εξουσία. Αν υπήρξε δηλαδή ποτέ κάτι τέτοιο…

12:30 πήγε η ώρα, πάει να κοιμηθεί. Αύριο ξημερώνει η #ΕπόμενηΜέρα και ΜΠΟΡΕΙ να πάει μπροστά στη δουλειά χωρίς να κοιτάει δεξιά και αριστερά. Τη δουλειά του και το σπίτι του, δεν είμαστε για πολλά. Νέα μέρα αύριο, αλλά ίδιες σκοτούρες, ίδιες φάτσες, ίδιες φωνές και καυγάδες. Βαρέθηκε.

Αποκλειστικό: To brief στον κειμενογράφο του Τσίπρα για το διάγγελμα στην Ιθάκη

Καταφέραμε και βρήκαμε (εννοείται μόνο εμείς) το post it με το brief στον κειμενογράφο του Τσίπρα για το διάγγελμα από Ιθάκη για το τέλος των μνημονίων. To παραθέτουμε αυτούσιο:

Τσίπρας διάγγελμα Ιθάκη

1. Όραμα και αισιοδοξία-κάτι πιασάρικο κ απλό (πχ Νεα Αρχή)
2. Ιθάκη,Οδύσσεια-μνημόνιο-συμβολισμοί
3. Με φρένο τα τσιτάτα-έμφαση στους συμβολισμούς
4. Μιά δόση μηνυματολογίας προ 2015 
5. Σύνδεση των άλλων με διαπλοκή
6. Όλοι μαζί δουλέψαμε
7. Εξαφανίζουμε Καμμένο

Μάθαμε επίσης πιο τραγούδι άκουγε ο κειμενογράφος όλο το βράδυ γράφοντας το διάγγελμα:

#κοινή_λογική_και ουσία_ΤΕΛΟΣ;

Αυτές τις ημέρες όσοι ρίχνετε καμιά ματιά στα Media και τα social media θα έχετε δει ότι το θέμα μας είναι “Μνημόνια τέλος“.

Το θέμα μπήκε στην ατζέντα από το ΣΥΡΙΖΑ και παίζει με αυτή την οπτική. Επομένως για ακόμα μία φορά διαπιστώνουμε ότι σε σχέση με τη ΝΔ συνεχίζει να έχει εκείνος τη μπάλα, πράγμα αρκετά προβληματικό για την αντιπολίτευση μετά από τόσο πολλά μέτωπα και αρκετές γκέλες. Αλλά είναι φανερό ότι η ΝΔ αδυνατεί να στήσει αφήγημα και αρχίσει να λέει την ιστορία της. Άγεται φέρεται πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα διάφορα βαρίδια μέσα στο κόμμα αλλά και στα Media που αυτά ξέρουν, αυτά κάνουν, κολλημένα σε νοοτροπίες και τακτικές παλαιοκομματικές.

Φυσικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ παλαιοκομματική (α λα ΠΑΣΟΚ) στρατηγική και μεθόδους έχει. Αλλά έχει πάρει χαμπάρι ότι τις εκλογές τις κερδίζει το storytelling και το αφήγημα το θετικό. Και το ψάχνει. Βέβαια με τέτοια απόκλιση από την ιδεολογική του αφετηρία αλλά και την έλλειψη παραγωγικής πολιτικής πολύ μακριά δε μπορεί να πάει...

Κι έτσι κάθεται μια χώρα και αναλύει, τσακώνεται και γενικά αναλώνεται γύρω από μία ακόμα υποκριτική και ανούσια συζήτηση. Μνημόνιο τέλος λοιπόν; Τυπικά ναι. Πρακτικά προφανώς κι όχι. Οι όροι και η εποπτεία θα κάνουν παρέα σε εμάς και τα παιδιά μας, για χρόνια ακόμα. Οι μεν μας λένε ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο και όλα θα αλλάξουν, χωρίς να μας παρουσιάζουν όμως τίποτα συγκεκριμένο για την αλλαγή αυτή. Οι δε λυσσάνε ότι δε βγήκαμε από το μνημόνιο κι ότι όλα χάλια είναι ακόμα, αλλά κάποια ιδέα και παραγωγική πρόταση για το πώς δε θα είναι χάλια δε σταυρώνουν.

Κοντολογίς, συνεχίζουμε με παραπολιτική και επικοινωνία να κυνηγάμε την ουρά μας με όμορφες ατάκες και hashtags στα Social Media. Δεν ξέρω για το μνημόνιο αλλά σίγουρα από την ουσία και την κοινή λογική έχουμε βγει από καιρό.

11-06-16-605x352

Επέτειος ενός ανούσιου δημοψηφίσματος

Τρία χρόνια και κάτι μέρες πριν όταν βγήκε η φήμη για το δημοψήφισμα, με θυμάμαι να βρίσκομαι σε καθεστώς πλήρους απορίας. Δημοψήφισμα γιατί; Ποιο το νόημα;

Θεωρούσα ότι εφόσον είναι Κυβέρνηση, μπορεί είτε να κάνει εκλογές ζητώντας εντολή ρήξης είτε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση έχοντας μία κάποια συμφωνία (κι άρα συνέχιση του μνημονίου) και να κάνει εκλογές μετά.Το δημοψήφισμα δεν μπορούσα να καταλάβω τι θα προσέφερε. Το θεωρούσα ανούσιο.

Αυτό που τελικά έκανε ήταν να ρωτήσει μεν τη γνώμη μας, αλλά να προχωρήσει σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτό το δημοψήφισμα. Δε θα κρίνω αν αυτό ήταν το καλύτερο για τη χώρα. Μένω στα γεγονότα.

ναι-όχι-δημοψήφισμα

Τελικά με το δημοψήφισμα πέτυχε (αν θεωρήσουμε ότι αυτό ήθελε) να πολώσει, να εκθέσει κάποιους (κανάλια, πολιτικούς αντιπάλους), να δείξει ότι το παλιό ο κόσμος το έχει σιχαθεί και να εντυπωσιάσει. Θεωρητικά πέτυχε να πάει και με μεγαλύτερη δύναμη στις διαπραγματεύσεις, αν και αυτό δε νιώθω ότι το κατάφερε στο πρακτικό μέρος.

Ήταν όλοι αυτοί επαρκείς λόγοι για να κάνει δημοψήφισμα; Όχι δεν ήταν.

Ήξερε ότι η συζήτηση δε θα γίνει επί του πραγματικού ερωτήματος αλλά επί διλημμάτων όπως ευρώ ή δραχμή, ΕΕ ή έξοδος και άλλα παρόμοια τα οποία δεν είχε καμία πρόθεση, όπως είναι πια πολύ φανερό, να πειράξει ή να αλλάξει. Άρα, γιατί;

Τελικά η ιστορία έδειξε ότι το δημοψήφισμα δεν άλλαξε τίποτα επί της ουσίας στην πορεία της χώρας (δεν αναφέρομαι στα παράπλευρα όπως τα capital controls κλπ). Η συμφωνία ήρθε, εκλογές έκανε και κέρδισε, το κόμμα το ξεκαθάρισε και προχωρά στην πεπατημένη της προ ΣΥΡΙΖΑ εποχής τόσο στην οικονομία όσο κυρίως στην νοοτροπία.

Σήμερα λοιπόν έχουμε επέτειο τριών ετών από το πιο ανούσιο δημοψήφισμα που έχει γίνει. Εκτός αν θεωρούμε ότι ήταν απαραίτητο για να περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ από την εποχή του ρομαντισμού και της «μειοψηφίας» στην εποχή του κυνισμού και της εξουσίας. Ήταν ανάγκη όμως να επιλεγεί αυτός ο τρόπος για αυτή τη μετάβαση; Μήπως υπήρχε και μία πιο απλή λύση όπως για παράδειγμα ένα Συνέδριο κόμματος με αλήθειες;

Greek_2015_referendum_ballot_paper

Κι αν σκεφτούμε ότι σήμερα, τρία χρόνια μετά από αυτό το ηλεκτροσόκ, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε το ίδιο έργο απλά με τους πρωταγωνιστές σε άλλους ρόλους (Τσίπρας/Μοσκοβισί αγκαζέ και ο Μητσοτάκης να λέει κάτι σαν go back Mr Μoscovici) το δημοψήφισμα αυτό φαντάζει πιο ανούσιο ακόμα…