Το παζάρι του καιρού

Αττική, Παρασκευή 28 Σεπτέμβρη, τυχαία περιοχή, τυχαία οικογένεια, ώρα 20:00

Η τηλεόραση παίζει ειδήσεις, ανάλυση μετεωρολόγων και άλλων ειδικών για το φαινόμενο «Ξενοφών» που μαίνεται και το φαινόμενο «Ζορμπάς» που έρχεται.

  • Γιώργο, βλέπεις τι λένε;
  • Εδώ και τρεις μέρες αυτά λένε αλλά δεν έγινε και τίποτα τραγικό.
  • Κι αν γίνει τώρα;

Σιγή…

  • Αύριο έχουμε και λαϊκή, να πας πρωί-πρωί να προλάβεις τον καιρό.
  • Ναι αλλά θα προλάβω και τις τιμές ψηλά ρε Ελένη!
  • Δεν πειράζει, ΤΩΡΑ σε έπιασαν οι τσιγκουνιές;

Σιγή ξανά…

  • Αύριο έχει και το παιδί ποδόσφαιρο ε; Δεν πιστεύω να τον πας;
  • Γιατί όχι; Αν δεν αφήνει ο καιρός δε θα γίνει προπόνηση
  • Δηλαδή αν βρέχει δε θα γίνει;
  • Ανάλογα πόσο θα βρέχει βρε Ελένη!
  • Α δηλαδή να βραχεί το παιδί, δε σε νοιάζει εσένα. Να κρυώσει, να τρέχουμε. Για να μη χάσει το ποδόσφαιρο.
  • Γιατί να το χάσει;
  • Άσε μας ρε Γιώργο, μην χάσει την παράδοση και μείνει πίσω στην ύλη;
  • Καλά θα δούμε (κερδίζει χρόνο περιμένοντας το σύμμαχο)

Αττική, Σάββατο 29 Σεπτέμβρη, ίδια, τυχαία περιοχή, ίδια, τυχαία οικογένεια, ώρα 09:00

  • Καλημέρα μαμά! Πού είναι οι κάλτσες μου του ποδοσφαίρου.
  • Στην ντουλάπα.
  • Δεν είναι! Κοίταξα!
  • Αν έρθω και τις βρω θα γίνει χαμός
  • Α! Τις βρήκα ναι.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά…

  • Γιώργο του είπες ότι θα πάει για μπάλα;
  • Δεν του το είπα εγώ, μόνος του. Αλλά γιατί να μην πάει; Ψιχαλίζει μόνο.
  • Θες να ξανακάνουμε την ίδια συζήτηση;

Είσοδος του νεαρού Μέσι στην κουζίνα

  • Άντε μπαμπά, πίνω το χυμό και φεύγουμε ε;
  • ΟΚ
  • Τι ΟΚ; Πλάκα μου κάνετε και οι δύο;
  • Έλα ρε Ελένη, άσε το παιδί, θα αλλάξει μετά αν βραχεί. Χαζός είναι; Θα δω κι εγώ τον καιρό και αν χαλάσει πολύ θα του πω να φύγουμε.
  • Γιώργο τελείωνε! Είπα όχι.
  • Έλα ρε μαμά, αφού μου αρέσει! Θα προσέχω! Θες να στενοχωρηθώ να είμαι όλο το Σαββατοκύριακο στενοχωρημένος; (γάτος ο μικρός)
  • Καλά άντε, να πας αλλά να προσέχεις! Να πεις του προπονητή αν βρέχει να μη σας βάλει στο γήπεδο!
  • Μετά θα πάμε και λαϊκή αν είναι μαζί με το παιδί.
  • Πλάκα κάνεις έτσι; Θα τον φέρεις εδώ και θα πας ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ! (Μάλλον η βροχή στη λαϊκή δεν είναι επικίνδυνη. Ή ο Γιώργος είναι άτρωτος)

children-playing-football-in-rain-12.jpg


ΒΟΝUS- TIPS

Αυτή περίπου η ιστορία εξελίχθηκε σε όσα σπίτια έχουν παιδί που παίζει ποδόσφαιρο ή κάνει οποιοδήποτε outdoor (ναι έτσι το λέμε στην Κρήτη) αθλητισμό το προηγούμενο Σαββατοκύριακο! Ειδικά σε γονείς με παιδιά «νέα» στον αθλητισμό, κάπου 5 με 8-9 χρονών.

Με αφορμή αυτό και μετά από μερικές δεκαετίες εμπειρίας στο concept «βροχή-ποδόσφαιρο» κι έχοντας πια περάσει και από τις πλευρές της διαπραγμάτευσης, μερικά σύντομα tips κυρίως για τις μαμάδες που ανησυχούν και τους μπαμπάδες που θέλουν επιχειρήματα:

  • Ναι, οι προπονητές είναι άνθρωποι με κρίση και λογική. Αν δουν ότι δεν πρέπει να γίνει μία προπόνηση λόγω καιρού, ΔΕΝ την κάνουν. Δεν έχουν κανένα λόγο να πάρουν ΡΙΣΚΟ.
  • Όχι, τα παιδιά όταν παίζουν υπό βροχή δεν αρρωσταίνουν. Θα αρρωστήσουν αν βγαίνοντας από το γήπεδο δεν αλλάξουν (όλα τα) ρούχα.
  • Όχι, το κατάλληλο ντύσιμο για να παίξουν υπό βροχή δεν είναι το «κρεμμύδι». Ότι φορούν πάντα κι ένα αντιανεμικό αδιάβροχο αρκούν.
  • Ναι, στα παιδιά αρέσει να παίζουν με βροχή. Και στους μεγάλους.
  • Ναι, στα παιδιά κάνει καλό να σκληραγωγηθούν λιγάκι. Είναι φτιαγμένα από τη φύση να αντέχουν μερικά πράγματα.

Χαλαρώστε και αφήστε τα να ζήσουν τον αθλητισμό ολοκληρωμένα. Ένα μέρος του είναι να μάθουν να παίζουν σε πιο δύσκολες συνθήκες, να κρίνουν αν όντως μπορούν να παίξουν, να μάθουν ότι με την πρώτη δυσκολία δε σταματά η ζωή αλλά και να βρουν τους τρόπους αυτοπροστασίας. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό γίνεται κυρίως για αυτά κι όχι τόσο για να βγουν νέοι Ρονάλντο και Μέσι. Αλλά και Ρονάλντο και Μέσι αν θες να βγάλεις πρέπει να του μάθεις να μην το παρατάει στην πρώτη δυσκολία (πχ βροχή ή κρύο) αλλά να βρει τρόπο να επιβιώσει! Σε τελική ανάλυση τα δικά μας εδώ παίζουν σε λίγο-πολύ καλές συνθήκες…

b3210558cd5745d19ffd0772746fe2e2.jpg

Ο Άγιος του ΟΦΗ

Κείμενο του Λευτέρη Κουγιουμουτζή στο oficrete.gr όπου θα βρείτε πολλά διαμαντάκια, μην σας μπερδεύει το “οπαδικό” του όνομα… 

Αρκούσε αυτό που έκανε τον περασμένο Νοέμβρη, για να του αποδοθεί ο τίτλος του ποδοσφαιρικού Αγίου.

Γιατί το να τιμήσεις τον ποδοσφαιρικό σου πατέρα εν ζωή, να δείξεις τέτοια σπουδή για να τον προλάβεις πριν ξεψυχήσει, να τον προφτάσεις σε κατάσταση που να μπορέσει να έρθει να δει τη γιορτή που του οργάνωσες, μιας και ήξερες ότι οι ημέρες του ήταν λιγοστές και δύσκολες, αυτό και μόνο έφτανε για να κατατάξει τον Ηλία Πουρσανίδη ως Άγιο του Ο.Φ.Η.

Και το έκανε αθόρυβα και ταπεινά, δίχως τυμπανοκρουσίες και φανφάρες. Δίχως να μονοπωλήσει τη γιορτή. Τον Μίστερ έβγαλε μπροστά και τα αμέτρητα ποδοσφαιρικά παιδιά του, που ήρθαν από τα πέρατα της Οικουμένης για να του αποτίσουν φόρο τιμής, για το ευχαριστώ, για το ύστατο χαίρε· έναν τελευταίο χαιρετισμό που ο Ευγένιος τον εισέπραξε, τον ένιωσε, που απευθύνθηκε στην ζωντανή του ψυχή κι όχι πάνω από ένα κλειστό φέρετρο. Και το οργάνωσε σχεδόν όλο ο Ηλίας.

POURSANIDIS

Δεν τα κάνει ο καθένας αυτά, όχι. Γιατί αν τα έκανε ο καθένας, θα τα βλέπαμε και κάθε μέρα. Θέλει ψυχή, αγάπη, μεράκι και πίστη. Κι ο Ηλίας τα είχε όλα. Έτσι αθόρυβος, αξιοπρεπής και μειλίχιος ήταν και σαν ποδοσφαιριστής – ποτέ δε βρέθηκε κανείς να του προσάψει κάτι. Ένα κόσμημα των γηπέδων.

Κι αν πρόλαβε ζωντανό τον Μίστερ και τον τίμησε τον περασμένο Νοέμβρη, βρήκε παρόλα αυτά το κουφάρι του Ο.Φ.Η. Μάλιστα, σε προχωρημένη σήψη και αποσύνθεση – τόσο, που ακόμη κι η νεκρανάσταση φάνταζε απίθανη. Όμως ο Ηλίας δεν το έβαλε κάτω.

Εξίσου αθόρυβα, δίχως φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, σήκωσε τα μανίκια και τα έβαλε με άλλα θεριά. Στην προσπάθειά του βρήκε πρόθυμους συναγωνιστές και συνοδοιπόρους – τον Νίκο Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Σαμαρά, τον Γιώργο Σαμαράκαι ποιος ξέρει ποιους άλλους, που θα τους μάθουμε αργότερα. Και βάλθηκε να πετύχει το σχεδόν ακατόρθωτο – τη νεκρανάσταση του Ο.Φ.Η.

Χθες, δίχως να έχει πει ούτε μισή λέξη σε δημοσιογράφους και κανάλια, σε εφημερίδες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Ηλίας Πουρσανίδης ανέλαβε εκτελεστικός διευθυντής στην Π.Α.Ε. Ο.Φ.Η. Με τους συνοδοιπόρους του να αναλαμβάνουν κι αυτοί δουλειά οσονούπω και τον επενδυτή που πίστεψε στο όραμά τους, τον Μιχάλη Μπούση, να έχει ήδη ξεκινήσει πληρωμές.

Ένα ακόμη θαύμα του Ηλία Πουρσανίδη οδεύει προς ολοκλήρωση.

Είμαστε όλοι στο πλευρό του. Με τον Άγιο του Ο.Φ.Η.

Η Φιλική Εταιρεία του ΟΦΗ

Κείμενο του Μανώλη Τσελεντάκη στο oficrete.gr
Δεν είχαν καμία υποχρέωση να έρθουν, να γυρίσουν, να μπλέξουν, να βάλουν την κεφαλή τους στο ντορβά, να επιχειρήσουν το άλμα στον κενό. 
Γιατί σχεδόν τέτοιο είναι το εγχείρημα ενασχόλησης ανθρώπων ευγενών και καθαρών με το ελληνικό ποδόσφαιρο, την πιο οδυνηρή επιτομή του νεοελληνικού μας βίου, τον πιο κρυστάλλινο καθρέπτη του, το πιο ναρκοθετημένο πεδίο του.
Δεν είχαν καμιά υποχρέωση, είχαν όμως ένα ΧΡΕΟΣ. Έτσι ένιωθαν. Ένα χρέος απολύτως εσωτερικό.
Είδαμε τη συγκίνησή τους στον αγώνα για τον ποδοσφαιρικό τους πατέρα Ευγένιο Γκέραρντ. Μια συγκίνηση που αποδείχτηκε πολύ ακριβή, διαρκής και γόνιμη. Δεν είναι παράδοξο να πούμε ότι ο θάνατος του Γκέραρντ έδωσε ζωή στον ΟΦΗ που ψυχορραγούσε το Δεκέμβρη (σίγουρα ο Νίκος Παπαδόπουλος θα του το υποσχέθηκε, ότι τουλάχιστον θα πάλευε με νύχια και δόντια να μην πεθάνει η ομάδα του μέντορά του στα χέρια του). Και έγινε το πρώτο βήμα, η μη διάλυση της ομάδας και η άνοδος στην Α Εθνική με έναν δοξαστικό, οργιώδη, σχεδόν βακχικό τρόπο.
Δεν περιμέναμε, δεν ελπίζαμε πια ότι θα βλέπαμε κάτι μεγαλύτερο. Αλλά… μες στην καθημερινή συνάφεια των πραγμάτων, τη μιζέρια και τις δυσκολίες, σχίστηκε αίφνης το καταπέτασμα του ουρανού και φάνηκε φως στους ελεύθερους πολιορκημένους, στους για χρόνια εγκλωβισμένους του Γεντί Κουλέ.
Σίγουρα στις δύσκολες ώρες του φιλικού για τον Ευγένιο, στη μετέπειτα αποδημία του, αλλά και στο δύσκολο Γενάρη του ’18, ειπώθηκαν πράγματα μεταξύ Ηλία, Γιάννη και πιθανότατα Νίκου και άλλων ίσως ‘παιδιών’ του Γκέραρντ. Δεν έχει νόημα να προβούμε τώρα σε πρόδηλες ψυχαναλυτικές θεωρίες που θα φώτιζαν στάσεις, συμπεριφορές, αποφάσεις και συγκινήσεις. Είναι όμως ένα μικρό θαύμα ότι η συγκίνηση έγινε απόφαση, κρατήθηκε μυστική σε βαθμό σοκαριστικό, ως σε άλλη Φιλική Εταιρεία και τελικά με Λογισμό και μ’ Όνειρο έρχεται να οργανώσει την νέα πορεία του ΟΦΗ (ουσιαστικά τη δεύτερη ζωή που δίνει ο Γκέραρντ στην ομάδα). Το πώς θα πάει η επανάσταση θα δούμε, γιατί περί επανάστασης πρόκειται.
Οι 3 Φιλικοί

– Ο οργανωτικός και σοβαρός Γιάννης Σαμαράς, με πολυετή προσφορά στον ΟΦΗ και στο ποδόσφαιρο γενικά, από διάφορα πόστα. Πάντα, μακριά από δηλώσεις και παινέματα για το έργο του ή τον εαυτό του, αποτελεσματικός, αμίλητος και συγκινητικός.samarasgiannis

– Ο Γιώργος Σαμαράς, με τη φλόγα και τη ζωντάνια του, κράτησε στην ψυχή και στην καρδιά του τον ΟΦΗ των παιδικών του χρόνων, έναν ΟΦΗ που ποτέ δεν έπαιξε στην ανδρική ομάδα, παρά μόνο στο μυαλό του. Κατάφερε να κρατηθεί μακριά από το βούρκο του ελληνικού ποδοσφαίρου και έρχεται επιτέλους να “παίξει” στην ομάδα, στη μόνη ομάδα που θα ‘θελε στην Ελλάδα.samarasgior

– Ο Ηλίας Πουρσανίδης, ένα απίστευτα καθαρό πρόσωπο ευγένειας και ήθους με μια αίσθηση cool ντροπαλότητας (μου θυμίζει περισσότερο ποιητή του μεσοπολέμου ή τύπους σαν τον John Lurie να παίζει σε κλαμπ του – που αλλού – Chicago). Νομίζω, το μεγαλύτερο επίτευγμα, πέρα από τα αμιγώς ποδοσφαιρικά, στάθηκε το γεγονός ότι είναι από τους ελαχιστότατους, που αν και κέρδισε 6 πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό (στις αρχές του σιδηρού παραπετάσματος, έμεινε ανέγγιχτος, θά’λεγα άσπιλος, από το τοξικό ήθος που παρήχθη τότε και μετέπειτα και διέβρωσε όχι μόνο το ποδόσφαιρο αλλά και την κοινωνία.poyrsa

Σε αντίθεση με πολλούς συμπαίχτες του, που τα αποδέχτηκαν όλα, σαν παράσημα μάλιστα και αποτελούν , επ’ αμοιβή ή χωρίς, μόνιμους θιασώτες, ενός κακοφορμισμένου θιάσου.
Και ο Γιάννης και ο Ηλίας, μεγάλωσαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ανδρώθηκαν και έλαμψαν στον ΟΦΗ του Γκέραρντ, κατέκτησαν τίτλους σε “μεγάλες” ομάδες, βίωσαν και συμβίωσαν μέσα στο ζεστό βούρκο του ποδοσφαίρου μας, αλλά κατάφεραν να παραμείνουν διακριτοί, αυτόφωτοι, ντροπαλοί, μοναχικοί, ευγενείς. Κατάφεραν να παραμείνουν διαμάντια.

Ο Γιώργος, δεν χρειάστηκε να αποδείξει την καθαρότητά του, είχε την τύχη να μην έρθει καν σε επαφή με τη λάσπη.samapoursa

Η επανάσταση και η προετοιμασία της από τη Φιλική εταιρεία του ΟΦΗ είχε τα πάντα. Μυστικές διεργασίες, συσκότιση και συνωμοτική πειθαρχία, οργάνωση σοβαρού πλάνου, φήμες για Υπέρτατη αρχή και αιφνιδιασμούς. Και εχθροί υπήρξαν (και θα υπάρξουν, εντός και εκτός των τειχών) και κοτζαμπάσηδες και μικροφέουδα με μικροσυμφέροντα. Τελικά όμως η επανάσταση ξεκίνησε, οι περισσότεροι αιφνιδιάστηκαν, άλλοι δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν και άλλοι αποφάσισαν συνειδητά να βοηθήσουν. Σ΄αυτούς τους τελευταίους και όσους βοήθησαν ανιδιοτελώς να κρατηθεί ζωντανή η ομάδα, οφείλεται ένα ευχαριστώ. Η νεότερη ιστορία του ΟΦΗ τώρα αρχίζει.
Σίγουρα έχει υπάρξει πλάνο από τους 3 για τον ΟΦΗ. Πλάνο που ήταν απαραίτητο για να υπάρξει επόμενη μέρα, είτε με επενδυτή, είτε χωρίς. Ο επενδυτής – η Υπερτάτη αρχή, ο ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Μιχάλης Μπούσης έχει κάτι εξαρχής θετικό. Δεν ανήκει στο γνώριμο κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, τους μεγαλοσχήμονες “νονούς” που κινούνται οριζόντια σε όλο το εύρος των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και κάθετα από τον υπόκοσμο ως τον ανώκοσμο. Δεν χρησιμοποιεί το γήπεδο για να παράγει άλλου είδους σκοτεινές υπεραξίες, επιρροή ή προστασία. Ούτε ανήκει στο ενδιάμεσο στάδιο των περίεργων μεσαζόντων που επιβιώνουν σαν σαπρόφυτα, εξυπηρετούν όσο μπορούν, στήνουν ό,τι μπορούν και πορεύονται όπως μπορούν, είτε σαν μεγαλοαεριτζήδες είτε σαν φτωχοδιάβολοι. Υπάρχουν βέβαια και ελάχιστες (1-2) εξαιρέσεις.
Ο Μιχάλης Μπούσης, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται άνθρωπος αρχών, καθαρός και ηθικός. Θεωρώ δε την αμερικανική επιχειρηματική του κουλτούρα, όχι ως μειονέκτημα αλλά ως δυνητικό πλεονέκτημα εν προκειμένω. Σε ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που παράγει μόνο μαύρο οικονομικό αποτέλεσμα, κάποιος που θα θέλει να βοηθήσει και να δημιουργήσει καθαρό οικονομικό αποτέλεσμα, μπορεί να γίνει η απαρχή για πολύ σοβαρή οργάνωση, κάτι που λείπει χρόνια από τον ΟΦΗ. Είδωμεν λοιπόν και welcome to OFI, Michael Bousis!
Να πω την αλήθεια, δεν περιμένω, ούτε επιθυμώ την σαουδαραβικού ή μαύρου τύπου ροή χρήματος στον ΟΦΗ. Μου αρκεί μια ενισχυμένου τύπου ταμειακή διευκόλυνση που θα επιτρέπει τη λειτουργία του πλάνου των 3 φιλικών. Και μια βήμα με βήμα πορεία προς την αυτοχρηματοδότηση της ομάδας.
Να επανέλθω όμως στην ΟΦΗλική Εταιρεία, που αποτελούν ουσιαστικά τους εγγυητές όλης αυτής της προσπάθειας. Πρώτα όμως θα παραθέσω δύο αποσπάσματα από μια παλαιότερη συνέντευξη του ανθρώπου του τελικού, του Μύρωνα Σηφάκη.
«Γνώριζαν το κλίμα που επικρατούσε και τολμώ να πω ότι από τότε μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει ομάδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο που να είχε όλα αυτά τα σπουδαία χαρακτηριστικά, τα οποία συντελούσαν στο να είμαστε μια οικογένεια, μια παρέα… Να λάμπει το Βαρδινογιάννειο από την παρουσία όλων μας, να λάμπει το «Γεντί Κουλέ», να είμαστε όλοι χαρούμενοι, την Κυριακή να απολαμβάνουμε ποδόσφαιροκαι να είμαστε ανυπόμονοι μέχρι την επόμενη εβδομάδα που θα παίζαμε το επόμενο παιχνίδι. Αυτά είναι πράγματα που δεν μπορούν να ξεχαστούν όσο και να θέλουν κάποιοι «σωτήρες» γιατί αυτή είναι η ίδια μας η ζωή. Και όσο και να πληγώνουν αυτήν την ομάδα, εμείς θα εξακολουθούμε να την αγαπάμε ως ιδέα».

«Ο Γκέραρντ ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν ξεχώριζε κανέναν. Όλοι γι’ αυτόν ήταν σημαντικοί. Μου έδωσε στοιχεία που στιγμάτισαν την ποδοσφαιρική και μετέπειτα την προπονητική μου ζωή. Αυτά που έκανε ο Ολλανδός ήταν μαθήματα ζωής για όλους μας».GERARD POURSA

Με αυτά τα εφόδια, αυτά τα βιώματα και τις αναμνήσεις ξανάρχονται στον ΟΦΗ, αυτά τα παιδιά. Είναι παιδιά του Γκέραρντ. Μπορεί ο Γκέραρντ να μην υπήρχε χωρίς το Θόδωρα Βαρδινογιάννη και το χρήμα που έρεε στην ομάδα, αλλά αυτός είχε όλο το σχεδιασμό, την οργάνωση και την εκτέλεση. Δύσκολο πολύ να ξαναμπούμε στο ίδιο σημείο του ποταμού (πράγμα αδύνατο κατά τον μεγάλο σκοτεινό), πιστεύω όμως πως οι 3 έχουν κάνει τις απαραίτητες αναγωγές και προσαρμογές.
Δεν ξέρω τελικά ΤΙ θα φέρει στο τέλος ή στο μέλλον αυτή η προσπάθεια. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου συναρτάται από πάρα πολλές παραμέτρους, το μοντέλο επιτυχίας μπορεί να έχει αναγκαίες συνθήκες, αλλά δεν γνωρίζεις αν αποδειχτούν και ικανές, στη δε ελληνική του εκδοχή –το ποδόσφαιρο, είναι … πολυπαραγοντικό, με το είδος των παραγόντων που εμβιούν ή παρασιτούν να παίζουν συχνά τον πιο αστάθμητο μα και κρίσιμο ρόλο, ένα παιχνίδι που οι κανόνες του είναι θολοί και πολλές φορές παραχαραγμένοι.
Για μια κατηγορία ανθρώπων όμως, που μας αφορά περισσότερο από το ΤΙ, το ΠΩΣ των πραγμάτων, η προσπάθεια αυτή φαντάζει από την σωστή όχθη του ποταμού, από τον σωστό τρόπο που αξίζει να ζεις, να επιχειρείς, το στοίχημα που αξίζει να παίξεις, το φύλλο που αξίζεις να βάλεις τα λεφτά σου, ακόμα κι αν χάσεις.
Κλείνοντας, να πω πως δε θεωρώ τυχαίο, ότι τελικά αυτή η προσπάθεια που αφορά τον ΟΦΗ, αλλά και την Κρήτη, εκπονήθηκε, διακονήθηκε και πραγματώθηκε από μη Κρήτες. Η Κρήτη αποτελεί ένα πεδίο πολύ υψηλής ενέργειας και γονιμοποιό παράγοντα, αλλά, για λόγους που δεν είναι του παρόντος κειμένου να αναλυθούν, δυσκολεύεται τις τελευταίες δεκαετίες να παραγάγει υψηλό αυτόχθον δυναμικό που θα δράσει εντός του νησιού.
Τελικά την Κρητική Ματιά την είχαν μη Κρήτες, όσο κι αν τα λέγαμε και τα ξαναλέγαμε κάποιοι…
Για όλους εμάς τους φίλους του ΟΦΗ, για άλλη μια φορά απομένει η ρήση του μεγάλου Κρητικού, που υπάρχει στη θύρα 8, «Θα νικήσουμε, θα νικηθούμε; Μη ρωτάς, πολέμα!»
Ας στηρίξουμε λοιπόν, όπως μπορούμε, αυτόν που φαίνεται σαν ο ορθός και δύσκολος δρόμος.

Αρχίζει το ματς!

Η Superleague 2018-2019 ξεκινά αυτό το Σαββατοκύριακο αν δεν το ξέρετε. 

Τι (να περιμένουμε ότι) θα δούμε; Το ποδόσφαιρο έχει πολλές ιστορίες να διηγηθεί. Ακόμα κι αυτό το ελληνικό πρωτάθλημα έχει ιστορίες να μας πει αν το ακούσουμε. Σκέφτηκα λοιπόν πριν το ακούσουμε και πριν καν ξεκινήσει να κάνω μία απόπειρα να διηγηθώ προκαταβολικά την ιστορία του ως προς το πώς θα εξελιχθεί. Με μία μίνι-ανάλυση και προβλέψεις, έτσι για τη χαρά της διάψευσης. Το κείμενο το έγραψα αρχικά για το oficrete.gr

Bonus στο τέλος του κειμένου, μουσική για να σας συνοδεύει στην ανάγνωση. Τρία τραγούδια γιατί είναι και 1.500 λέξεις κείμενο…

Γενικό σχόλιο

Μην περιμένετε πολλά από μπάλα και θέαμα. Το γνωστό μοτίβο, από τους περισσότερους: πολλή προσοχή πίσω κι αν μπει γκολ μπήκε. Και φέτος τις νίκες θα δίνουν οι στημένες φάσεις, τα λάθη και οι αντεπιθέσεις στο 80% των παιχνιδιών. Αν τελικά μπει το VAR ίσως καταφέρουμε κάποια χοντρά να τα μαζέψουμε και να μην αλλάζουν ολόκληρα ματς από ένα σφύριγμα (μεταξύ μας, χλωμό).

Οι τέσσερις ταχύτητες

Τρεις ομάδες διεκδικούν τον τίτλο (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός). Μερικές ακόμα ξεχωρίζουν και δε θα κινδυνεύσουν, άρα θα πάνε για Ευρώπη αυτομάτως (Αστέρας Τρίπολης) , κάποιες άλλες, ο κύριος όγκος των ομάδων, ανάμεσά τους κι ο ΟΦΗ, θα έχουν το νου τους προς τα πίσω ως το τέλος σχεδόν και 2-3 θα είναι από την αρχή ως το τέλος στον πάτο (Λεβαδειακός, ΑΕΛ, Απόλλων).

Θυμίζουμε ότι πέφτουν 3. Οι 2 απευθείας και ο 3ος με κάποιο μπαράζ με τον 2ο της Football Legue όπως δείχνουν τα πράγματα αλλά ακόμα δεν είναι κάτι δεδομένο. Ίσως γίνει και διαδικασία play out στις θέσεις 15-14-13. Ας κρατήσουμε τη γενική ιδέα ότι από τη 12η θέση και πάνω είσαι (μάλλον) ήρεμος.

Superleague 2018-19

Οι ομάδες

ΑΕΚ: Περσινή πρωταθλήτρια, με Ουζουνίδη πλέον στον πάγκο. Αυτή τη στιγμή μοιάζει με την ομάδα του Χιμένεθ, κλειστή πίσω και το γκολ κάπως θα έρθει. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι αν δεν βρεθεί στις καθυστερήσεις 8αρι και φορ δύσκολα θα είναι στη μάχη για τον τίτλο ως το τέλος. Δε γίνεται να «κλέψεις» (αγωνιστικά καθαρά) για δεύτερη σαιζόν πρωτάθλημα, χρειάζεται και να παίξεις. Και η ΑΕΚ μέχρι σήμερα δεν είναι δομημένη και δεν έχει τις μονάδες να φτιάχνει παιχνίδι και να διασπά κλειστές άμυνες. Επιπλέον δείχνει να μην έχει το βάθος που απαιτούν 3 διοργανώσεις κι αν περάσει στους ομίλους του Champions League, εκτιμώ ότι μειώνει ακόμα περισσότερο τις ελπίδες της για τίτλο. Εννοείται ότι στη θέση τους κι εγώ Champions League θα διάλεγα.

Πρόβλεψη: 2-3

ΠΑΟΚ: Πήρε παίκτες, μεσοεπιθετικά έχει μεγάλο βάθος και ποικιλία. Αυτή τη στιγμή είναι το φαβορί. Ένα ερώτημα είναι πόσο θα επηρεαστεί από τις Ευρωπαϊκές του υποχρεώσεις αν και σε σχέση με την ΑΕΚ έχει περισσότερες επιλογές. Επιπλέον μάλλον έχει τη μεγαλύτερη κάψα για να το πάρει. Φυσικά παραμένει αυτοκαταστροφικός κι αυτό ας το υπολογίζουμε. Έχει πάντως τις δυνατότητες να δώσει και ματς με θέαμα.

Πρόβλεψη: 1-2

Ολυμπιακός: Ενισχύθηκε. Δεν ξέρουμε καλά τον προπονητή του ο οποίος αποτελεί στοίχημα αλλά τα πρώτα δείγματα με Λουκέρνη δείχνουν άνθρωπο τουλάχιστον σοβαρό που εμφάνισε ομάδα με αρχή μέση και τέλος. Για να πάει χειρότερα από πέρυσι είναι σχεδόν αδύνατο. Θεωρώ δεδομένο ότι θα παίξει καλύτερη μπαλίτσα από πέρυσι. Δεν ξέρω αν φτάνει αυτό για να πάρει πρωτάθλημα. Αλλά θα το διεκδικήσει ως το τέλος.

Πρόβλεψη: 1-2

Ατρόμητος: Αποδυναμώθηκε κυρίως μεσοεπιθετικά. Θα του λείψει πολύ ο Ουάρντα τον οποίο ουσιαστικά δεν αντικατέστησε. Το πρώτο δείγμα στην Ευρώπη ειδικά μεσοαμυντικά ήταν επίσης προβληματικό. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι πέρυσι έκανε υπέρβαση. Φέτος μάλλον θα δούμε «διόρθωση» και τους παίκτες αλλά και συνολικά την ομάδα στο πραγματικό τους επίπεδο. Δε μπορώ να φανταστώ πως θα ανταγωνιστεί τους 3 παραπάνω. Μπορώ όμως να φανταστώ ότι μπαίνοντας στο μεγάλο γκρουπ με τις πολλές ομάδες που ΜΑΛΛΟΝ δεν θα πέσουν μπορεί να μπλέξει. Υπάρχει και κακό κλίμα.

Πρόβλεψη: 7-13

Αστέρας Τρίπολης: Λογικά θα συνεχίσει από εκεί που το άφησε. Αποκλείστηκε κατά λάθος από την Ευρώπη, έχει καλό και γεμάτο ρόστερ και μάλλον θα είναι ο πιο κοντινός στους 3 διεκδικητές. Έχει προπονητή οργανωτικό και μεθοδικό και είναι από τις ομάδες που αν θέλει μπορεί και να παίξει μπάλα ικανοποιητική. Πολύ ενδιαφέρον έχουν και 2-3 νέοι παίκτες που από πέρυσι γνωρίσαμε και φέτος θα δούμε αν θα κάνουν το μπαμ.

Πρόβλεψη: 4-5

Ξάνθη: Κι εκείνη λογικά θα συνεχίσει από εκεί που το άφησε. Δεν ενισχύθηκε η αλήθεια είναι αλλά έχει ομοιογένεια, ηρεμία και καλό προπονητή. Στη μετριότητα που επικρατεί αυτό το τρίπτυχο είναι αρκετό να σε απομακρύνει από περιπέτειες. Δεν ελπίζω να δούμε κανένα τρομερό θέαμα, ελπίζω να δούμε κάποιον νέο παίκτη έλληνα όπως παραδοσιακά συμβαίνει εκεί ανά 1-2 χρόνια.

Πρόβλεψη: 5-8

Πανιώνιος: Μέσα σε λίγα χρόνια από ομάδα των υποδομών και των νέων Ελλήνων, μετατράπηκε σε λεγεώνα των ξένων, κάνοντας μία ενδιάμεση στάση ως ομάδα των δανεικών.  Έχει νέο προπονητή και ουσιαστικά καινούρια ομάδα. Άρα εξ’ ορισμού δεν θα έχει στην αρχή ομοιογένεια (ακόμα τώρα κάνει μεταγραφές).Κι αυτό μπορεί να του στοιχίσει. Μεγάλο ερωτηματικό είναι το τέρμα και η άμυνά τους. Φήμες λένε ότι 1-2 ξένοι που αποκτήθηκαν θα ξεχωρίσουν αλλά και πάλι αυτό δε φτάνει. Αν βρει γρήγορα πατήματα και το 50% όσων έφερε είναι στοιχειωδώς αξιοπρεπείς θα τη γλυτώσει. Θα είναι όμως;

Πρόβλεψη: 8-13

Παναιτωλικός: Κι εκείνος συνεχίζει από εκεί που το άφησε από το Γενάρη και μετά με Δέλλα. Το τρίπτυχο και αυτή την περίπτωση είναι ομοιογένεια-ηρεμία και σοβαρός προπονητής που όπως προαναφέρω είναι αρκετό να σε βγάλει από μεγάλα μπλεξίματα. Με ένα καλό ξεκίνημα (με εξαίρεση μία γκέλα στη 2η αγωνιστική!) ο Παναιτωλικός μπορεί να φτάσει αρκετά ψηλά. Πόσο ψηλά θα εξαρτηθεί και από το πόσο θα τραβήξουν οι μικροί που σταδιακά μπαίνουν στην ομάδα.

Πρόβλεψη: 5-9

ΠΑΣ Γιάννινα: Φέτος θα είναι δύσκολη χρονιά. Και πέρυσι φάνηκε η κάμψη αλλά τώρα δείχνουν ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα. Καλός ο Πετράκης, χρυσός, αλλά η αιμοραγία είναι μεγάλη στο ρόστερ και οι αναπληρώσεις ελάχιστες. Αν φύγει κι ο Κόντε πιθανόν θα είναι η χαριστική βολή. Επειδή υποσχέθηκα να μη μιλήσω για παρασκήνιο θα προσπαθήσω να μη βάλω στην εξίσωση πιθανές πλάτες. Αλλά ακόμα και με αυτές δύσκολη χρονιά προβλέπω. Όλες του οι ελπίδες είναι τα ματς εντός.

Πρόβλεψη: 9-14

Λεβαδειακός: Όπως κάθε χρόνο άλλαξε μεγάλο μέρος του ρόστερ και προπονητή. Επέλεξε να πάρει ξένους αρκετούς που δε γνωρίζουμε. Όταν η πιο safe επιλογή σου μεταγραφικά είναι ο Όμο και ο Ζησόπουλος, τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά. Μάλλον ήρθε η ώρα για σοβαρές περιπέτειες. Εκτίμησή μου είναι ότι αυτή τη φορά δεν γλυτώνει.

Πρόβλεψη: 12-16

Παναθηναϊκός: Φτάσαμε στην 11η ομάδα για να δούμε το όνομά του. Και από ότι δείχνει η κατάσταση κάπου εκεί θα κινηθεί και του χρόνου. Έχει δυσανάλογα καλύτερο τιμ (Δώνης- Νταμπίζας) από ρόστερ. Κι επειδή μπάλα παίζει το δεύτερο, θα πρέπει ο Δώνης να κάνει το θαύμα του και να βγάλει λαγούς από το καπέλο. Ακόμα και καλοί να είναι όλοι αυτοί οι μικροί, θα πρέπει να σκληρύνουν από το πρώτο ματς και να βρουν τρόπο να κρύψουν την απειρία τους. Αν πάντως καταφέρουν και σώσουν φέτος την παρτίδα, πιθανόν να αποκτήσουν ένα κορμό παικτών ελλήνων για αρκετά χρόνια.

Πρόβλεψη: 9-14

Λάρισα: Εκτός του ότι πέρυσι ήταν σε όλη τη διάρκεια της σαιζόν κακή φέτος δείχνει ακόμα χειρότερη. Με τον Κούγια είναι δεδομένο ότι ούτε ομοιογένεια θα έχεις ούτε ηρεμία. Έχεις έναν προπονητή με καλά στοιχεία αλλά πόσο μπορείς να βασίσεις πρόβλεψη για ομάδα του Κούγια πάνω στον προπονητή; Ήρθε ένα καράβι με ξένους αγνώστους σε εμάς. Στα φιλικά φάνηκε ότι μάλλον είναι η πιο αδύναμη ομάδα, κόσμος και διοίκηση έχουν θέμα, το χορτάρι στο γήπεδο είναι απαράδεκτο, γενικά μαύρα τα μαντάτα.

Πρόβλεψη: 11-16

Λαμία: Η πιο βαρετή ομάδα του περσινού πρωταθλήματος, με τον πιο βαρετό προπονητή. Φέτος έκανε αξιόλογες προσθήκες αλλά έχει αλλάξει εντελώς τη μεσαία γραμμή της. Αν βρει εκεί την ισορροπία της πιθανόν θα είναι λιγότερο βαρετή από πέρυσι, πάντα σε πλαίσια Τεννέ και ελαφρώς βελτιωμένη. Δε θα δούμε ούτε και φέτος μπάλα από τη Λαμία ούτε και νέους παίκτες όπως θα περίμενε κανείς από μία επαρχιακή ομάδα. Θα δούμε όμως αντιπάλους να φτύνουν αίμα να την κερδίσουν και πιθανόν μερικές κηδείες εκτός.

Πρόβλεψη 10-15

Απόλλων: Δείχνει σήμερα το μεγάλο φαβορί για υποβιβασμό. Κακό κλίμα, πλήρης αλλαγή του ρόστερ με παίκτες που δεν γνωρίζουν το πρωτάθλημα και κυρίως προπονητής που δεν ξέρει καθόλου που έχει έρθει, με τη διοίκηση της ομάδας ήδη να κάνει δεύτερες σκέψεις. Ο τεχνικός διευθυντής ας πούμε έχει ήδη αλλάξει. Αν δεν ξεκινήσει και καλά που βάση της εικόνας των φιλικών μοιάζει αρκετά πιθανό, τότε δύσκολα θα τα καταφέρει.

Πρόβλεψη: 12-16

Άρης: Πολλές μεταγραφές, στα χαρτιά τουλάχιστον δυνατές, νέος προπονητής, ενθουσιασμός, προσδοκίες για δυναμική επιστροφή, ο κόσμος ανυπομονεί. Αυτά στα θετικά. Κατά τα άλλα μεγάλο ερώτημα είναι το οικονομικό (μεγάλο το άνοιγμα), αν ο προπονητής θα καταφέρει να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα, αν οι παίκτες που έφερε θα κάνουν το ίδιο. Από όσους έφερε οι μόνοι που ξέρουμε καλά είναι στην επίθεση, ο Γιουνές (πολύ καλή προσθήκη) και ο Ναζλίδης (άβυσσος η ψυχή…). Στα φιλικά είναι τρένο. Δε μου λέει κάτι αυτό. Αν ξεκινήσει καλά μπορεί να πάει αρκετά ψηλά. Αξιοσημείωτο ότι έχει πάρα πολύ καλό πρόγραμμα στις πρώτες 6 αγωνιστικές.

Πρόβλεψη: 5-9

Τον ΟΦΗ δεν τον βάζω στην ανάλυση αφού τον αναλύουμε στο oficrete.gr κάθε μέρα. Ενίοτε σε βαθμό υπερβολής. Θα περιοριστώ στη σημασία του Παπαδόπουλου, στο ότι είναι σημαντικό να υπάρχει ροή στο οικονομικό και να βρεθεί τρόπος να ανταπεξέλθει η ομάδα στο πολύ δύσκολο πρόγραμμα στην αρχή. Αν το καταφέρει θα πάνε όλα καλά. Ματς-κλειδιά το πρώτο με Πανιώνιο και το δεύτερο με τον Παναιτωλικό. Με 4-6 βαθμούς είσαι σε καλό δρόμο.

Για να είμαι και τυπικός η πρόβλεψή μου για τον ΟΦΗ είναι ότι θα είναι στις θέσεις 6-10.

 

Γ. Μπαντής: Ίσως η καλύτερη συνέντευξη- τοποθέτηση έλληνα ποδοσφαιριστή που έχω διαβάσει

Διάβασα στο gazzetta.gr μία από τις καλύτερες συνεντεύξεις έλληνα ποδοσφαιριστή που θυμάμαι. Με διαφορετική θεματολογία και απαντήσεις που προσωπικά με έκαναν και να τον εκτιμήσω ακόμα περισσότερο και που μίλησαν στην καρδιά μου!

Είμαι της άποψης ότι η συγκεκριμένη συνέντευξη θα πρέπει να κυκλοφορήσει όσο γίνεται περισσότερο και να τη διαβάσουν όσο περισσότεροι άνθρωποι που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο (και όχι μόνο αυτοί φυσικά). Και πάνω από όλα πρέπει να φτάσει στα παιδιά. Να το διαβάσουν οι μπαμπάδες όπως εγώ στα παιδάκια που τώρα ξεκίνησαν να κλωτσάνε, πριν καν μάθουν να διαβάζουν όπως ο γιος μου. Να τυπωθεί από τις Ακαδημίες και να μοιραστεί στα παιδάκια τώρα το Σεπτέμβρη που θα αρχίσουν ξανά. Τα μηνύματά του- ειδικά αυτά για το ρατσισμό, αλλά και αυτά για το πώς πρέπει να βλέπουμε το ποδόσφαιρο είναι εξαιρετικά. Παράλληλα είναι και μία απάντηση στο «όλοι οι ποδοσφαιριστές είναι χαραμοφάηδες που πίνουν φρέντο όλη μέρα- πάνε Μύκονο- κυνηγάνε μοντέλα και κάνουν τατού»!

Παρακάτω η συνέντευξη αυτούσια. Μαζί bonus και μία δεύτερη συνέντευξη του Φλορίν Ντουρμισάι (θα δείτε το link παρακάτω) για συνειδητοποιήσουμε όλοι τη σκοτεινή και τη δύσκολη πλευρά του ποδοσφαίρου που στην Ελλάδα είναι ο κανόνας, καθώς οι εξαιρέσεις που προβάλλονται μας έχουν μπερδέψει, φιλάθλους, παιδιά, γονείς και σια:

Μπαντής: «Αρρώστια να νομίζεις ότι αγαπάς την πατρίδα σου μισώντας την πατρίδα του άλλου»

Πριν από μερικές μέρες ο Γιώργος Μπαντής αποχαιρέτησε με μια όμορφη ανάρτηση στο facebook τον Πανιώνιο. Στα σχόλια ακολούθησε πραγματική αποθέωση, ακόμα κι από το επίσημο προφίλ των οργανωμένων του συλλόγου. Όχι για αγωνιστικούς λόγους.  Παρότι όποτε κλήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες του -με highlight το ματς με τον Ολυμπιακό πέρυσι- ήταν εκεί και παρότι το 2016 αναδείχθηκε MVP της χρονιάς στον Αστέρα Τρίπολης, ο Μπαντής θεωρούταν δεύτερη επιλογή στους «κυανέρυθρους».

Η αποθέωση είχε να κάνει με τον χαρακτήρα, την παιδεία και το ανάστημα που ύψωσε σε όλες τις περιστάσεις που χρειάστηκε. Για την αλληλεγγύη που έδειξε ουκ ολίγες φορές, για την πίστη του σε αρχές και ιδανικά που έχουν άξονα τον άνθρωπο  και την κοινωνία και φυσικά για το γεγονός ότι ήταν πάντα εκεί για όλους, χωρίς να δημιουργήσει το παραμικρό πρόβλημα. Ο Μπαντής βοήθησε στη γαλούχηση μιας ξεχωριστής γενιάς ποδοσφαιριστών, σκεπτόμενων, με δίψα για μόρφωση και ενδιαφέρον για την κοινωνία και τα προβλήματά της. Δεν είναι τυχαίο πως από όποια ομάδα έχει περάσει, τα αποδυτήρια έχουν να λένε τα καλύτερα.

mpantis

Αναζητώντας πλέον τον επόμενο σταθμό του, ο 32χρονος τερματοφύλακας μίλησε στο gazzetta.gr με τρόπο που διαφέρει. Με αναφορές σε συγγραφείς, με λυρισμό, αλλά και ταυτόχρονα και ρεαλισμό, κοιτάζοντας στα μάτια την κοινωνία και το ποδόσφαιρό μας.

Είσαι από τους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται και εκτός γηπέδου. Θα μπορούσε το ποδόσφαιρο γενικότερα να ξεπεράσει μαζικά τις τέσσερις γραμμές του;

«Δεν θα ήταν ωραίο αν οι ποδοσφαιριστές, γενικά οι αθλητές, είχαν αναλάβει δράση; Αν αυτό το πάθος που δείχνουν στο γήπεδο το βγάζουν και για τα δικαιώματα του ανθρώπου; Του ανθρώπου που υποφέρει, που αδικείται; Εγώ πιστεύω θα ήταν όχι μόνο ωραίο, αλλά και χρήσιμο για την κοινωνία».

Τι είναι αυτό που σε ωθεί στο να μιλήσεις για άλλα πράγματα, πέραν της μπάλας;

«Ως αθλητές έχουμε ευθύνη απέναντι στη κοινωνία, απέναντι στα παιδιά. Πρέπει να την αποδεχτούμε, να την αγαπήσουμε, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γίνουμε το πρότυπο που θα θέλαμε να έχουν τα παιδιά μας. Εκατό χρόνια από τώρα ελάχιστη σημασία θα έχει ο τραπεζικός μου λογαριασμός, η το αυτοκίνητο που οδηγούσα. Όμως ο κόσμος σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός επειδή έπαιξα σημαντικό ρόλο στη ζωή ενός παιδιού. Όταν είσαι αθλητής και δεις πως σε κοιτάει στα μάτια ένα παιδί, ίσως τότε καταλάβεις και την ευθύνη που έχεις απέναντι του».

Αφού στο τέλος, αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα, τι θα έλεγες στους γονείς του παιδιού που μπαίνουν στο ποδόσφαιρο;

«Αυτό που θέλω να πω στους γονείς είναι πως δεν πρέπει να προετοιμάζουμε τα παιδιά μας για να αντιμετωπίσουν ένα σκληρό και άκαρδο κόσμο, άλλα να μεγαλώσουμε παιδιά που θα κάνουν τον κόσμο λιγότερο άγριο και άκαρδο. Οι γονείς πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί σε ποια ακαδημία θα στείλουν τα παιδιά τους. Πρέπει να ξέρουν πως ειδικά στις μικρές ηλικίες ο προπονητής παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή τους, γι αυτό πρέπει πρώτα να είναι σωστός παιδαγωγός και μετά κάλος προπονητής. Πρέπει να διδάξει στα παιδιά τις πραγματικές αξίες του αθλητισμού, τη σημασία της ήττας, της συνεργασίας και της ομάδας. Δεν είναι εφικτό να γίνουν όλοι Μέσι η Ινιέστα, όμως μέσα από το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνουν σπουδαίοι άνθρωποι και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό».

Και στα παιδιά;

«Στα παιδιά που ξεκινάνε τώρα θα ήθελα να πω να μη στενοχωριούνται αν έπαιξαν καλά και έχασαν, άλλα αν έπαιξαν κακά και κέρδισαν. Να ξέρουν πως η σκληρή δουλειά δεν εγγυάται την επιτυχία, αλλά η καθόλου δουλειά θα φέρει σίγουρα την αποτυχία. Να ξέρουν ότι στη διαδρομή τους θα αδικηθούν και πρέπει να είναι έτοιμοι γι αυτό. Να αντιμετωπίσουν την ήττα ως μάθημα και όχι ως τιμωρία».

Είχες τεθεί από την αρχή αλληλέγγυος με το κίνημα ενάντια στις εξορύξεις στη Χαλκιδική. Ποια είναι η γνώμη σου;

«Όσο έχω φωνή πάντα θα φωνάζω για τo έγκλημα που συντελείται στην Χαλικιδική και όπως είδαμε ξεκάθαρα πλέον με τις ευλογίες όλων των κοινοβουλευτικών δυνάμεων της χώρας, χωρίς καμία εξαίρεση». 

Αλήθεια, τι γίνεται με τα δικαστήρια; Είχα ακούσει για πάνω από 450 διωκόμενους.

«Αυτή τη στιγμή δε δικάζονται πρόσωπα. Δικάζεται η ίδια η κοινωνία, δικάζεται η γη, ο αέρας, το νερό. Δικάζεται το δίκιο, η αλήθεια. Δικάζονται οι ανθρώπινες αξίες. Όχι, όχι άλλο φτάνει, είμαστε σε έναν διαρκή πόλεμο με τη φύση, αν κερδίσουμε, χάσαμε».

«Κανείς δεν γεννιέται, μισώντας κάποιον για το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή ή τη θρησκεία του», είχε πει ο Νέλσον Μαντέλα. Πώς γίνεται κάποιοι να δηλώνουν πατριώτες μισώντας τους ξένους;

«Δεν γίνεται να είσαι ρατσιστής με κάτι που τυχαία δεν είσαι. Να θυμάσαι πάντα πως ο άνθρωπος που συναντάς, δίνει μια προσωπική μάχη, για την οποία εσύ δε γνωρίζεις τίποτα. Είναι αρρώστια να πιστεύεις ότι αγαπάς την πατρίδα σου μισώντας την πατρίδα του άλλου. Κάνεις δε γεννιέται ρατσιστής. Οι άνθρωποι διδάχτηκαν να μισούν. Δεν ξεχωρίζω Έλληνες και ξένους. Αδερφός μου είναι αυτός που σέβεται τον άνθρωπο και εχθρός μου εκείνος που σκοτώνει, βιάζει η πουλάει ναρκωτικά».

Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχει να αντιμετωπίσει ένας ποδοσφαιριστής στην Ελλάδα;

«Στην Ελλάδα επικρατεί το “θεός με τη νίκη, σκουπίδι με την ήττα” και αυτό είναι το πιο δύσκολο να διαχειριστείς ως αθλητής. Ο Καμύ έλεγε πως είναι σοφία που δεν αποκτάται εύκολα».

Η αδικία; 

 Θα ασπαστώ τα λόγια του Μαρτιν Λούθερ Κινγκ ταυτίζοντας τα με τον αθλητισμό και θα πω πως εκείνο για το οποίο η δική μας γενιά αθλητών θα μετανιώσει πικρά μία μέρα, δεν θα είναι η σκληρότητα και η αδικία των κακών που εμπλέκονται με τον αθλητισμό, όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών».

Ήσουν σε μια προσφυγική ομάδα. Ποια είναι η γνώμη σου για το προσφυγικό;

«Δεν μπαίνει μια μάνα αγκαλιά με το παιδί της σε ένα σαπιοκάραβο για να πάει σε έναν τόπο ώστε να κάνει κακό. Δεν πάει ούτε για ένα καλύτερο αύριο, πάει μόνο για να υπάρξει αύριο».

Η αναγωγή της νίκης σε αυτοσκοπό μας έχει κάνει να ξεχάσουμε τη μαγεία του παιχνιδιού;

«Πολλοί οπαδοί ακόμα και η ηγεσία της ομάδας με τους παίκτες, προτιμούν μία ανέντιμη νίκη παρά μια αξιοπρεπή ήττα. Αυτό τα λέει όλα».

Τι είναι για σένα το ποδόσφαιρο;

«Το ποδόσφαιρο για μένα είναι ένα μήνυμα που ήρθε από έναν Πανιώνιο στη σελίδα μου στο fb.

Θα σας την αντιγράψω και τα συμπεράσματα δικά σας.

“Γιώργο καλησπέρα, με λένε Βασίλη και είμαι Πανιώνιος. Θυμάμαι τον εαυτό μου παλιά στη 3 να παρακολουθώ την ομάδα πάντα μαστούρης χωρίς καθαρό μυαλό. Μετά από χρόνια χρήσης πήγα στη διάβαση αν έχεις ακουστά. Στην αρχή δεν ήθελα να κάτσω με τίποτα ώσπου μια μέρα μου είπαν ότι εδώ πηγαίνουμε και παίζουμε μπάλα κάθε Σαββατοκύριακο και εκείνη την ώρα άλλαξαν όλα και είπα από μέσα μου ότι θα κάτσω λίγο καιρό για να πηγαίνω να παίζω μπάλα καθώς ήμουν άρρωστος από μικρός με το τόπι. Μην στα πολυλέω πλέον έρχομαι γήπεδο με τον γιο μου, μπορώ να μυρίζω το χορτάρι, να παρακολουθήσω και τα 90′ του αγώνα και να αντικρίζω τον ουρανό ευτυχισμένος άσχετα με το αποτέλεσμα. Στη διάβαση γίνονται ωραία πράγματα και υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να ξαναπατήσουν στα πόδια τους και να τους δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Ίσως ένα διπλό με τους συναθλητές σου να τους δώσει παραπάνω δύναμη. Αν το κανονίσεις θα χαρώ να παίξω μαζί σου. Βασίλης”.

Τον ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου, η ιστορία της ζωής του οδηγός μου».

Οι δυσκολίες σε ατσαλώνουν για τη συνέχεια;

«Πέρασα πολλές δυσκολίες στην καριέρα μου όμως τις αγαπάω μια-μια ξεχωριστά. Χωρίς εκείνες δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που σου μιλάει σήμερα».

Άλλαξε το ποδόσφαιρο για σένα όταν προέκυψε ο επαγγελματισμός;

Το να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ήταν το παιδικό μου όνειρο, το οποίο πραγματοποιήθηκε. Όταν είσαι παιδί βλέπεις με άλλη ματιά τα πράγματα, πιο ανθρώπινα, πιο ρομαντικά και μακάρι να μπορούσα να δω με κείνα τα μάτια και σήμερα… Όμως όσο μεγαλώνεις και γίνεται αυτό που λάτρεψες δουλειά και οργανώνεται όχι για να είναι παιχνίδι, αλλά για να εμποδιστεί να είναι παιχνίδι και πρέπει να δουλέψεις σαν μηχανή ώστε να κερδίσεις η να κερδίσεις, αυτόματα γκρεμίζεται το παιδί μέσα σου, το οποίο παίζει για την απόλαυση της ομορφιάς του παιχνιδιού και μόνο και γίνεται θηρίο».

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη βία;

«Η πρόληψη πρέπει να μπει στη ζωή μας και όχι η καταστολή. Από παιδιά μας μάθανε πως πρέπει να πάμε στο σχολείο  γιατί χωρίς το απολυτήριο δεν θα μπορέσουμε να βρούμε δουλειά και όχι για την ουσία της μόρφωσης. Μας είπαν πως πρέπει να φοράμε ζώνη όταν οδηγούμε, γιατί αλλιώς θα δεχτούμε κλήση και όχι για την ουσία της αασφάλειας. Κάτι έχει πάει λάθος. Το ίδιο ισχύει και για το γήπεδο, μας μάθανε πως βρίζοντας αντιπάλους ή διαιτητές βοηθάμε την ομάδα μας».

Ο λόγος σου είναι βαθιά πολιτικός. Τι γνώμη έχεις όμως για τους… επαγγελματίες πολιτικούς;

«Τι να πω για τους πολιτικούς… Αυτοί παίζουν τις ζωές μας στα ζάρια κι εμείς αντί να αντιδράσουμε ευχόμαστε να μην χάσουν».

Τι είναι ευτυχία για σένα;

«Ο Καμύ έλεγε πως ευτυχία είναι να καείς από τον ήλιο, ο Βέγγος έλεγε να σε αγκαλιάζουν δυο χεριά, εγώ λέω πως ευτυχία είναι να περνάς τα χρόνια σου χωρίς να προσπαθείς να φτιάξεις τη ζωή σου ξεχνώντας να τη ζήσεις».

Τι φοβάσαι για το μέλλον;

«Φοβάμαι πως αφήνουμε επικίνδυνα το τέρας να συνηθίσει να ζει στη ζωή μας με συνέπεια το επόμενο βήμα να είναι να του μοιάσουμε».

Τι κρατάς περισσότερο από τα χρόνια που πέρασες στον Πανιώνιο;

«Κρατάω τρεις στιγμές από τον Πανιώνιο. Το διπλό στο Καραϊσκάκη, η συμπαράσταση του κόσμου στους κατοίκους της Χαλκιδικής και την αλληλεγγύη προς την Ηριάννα. Επίσης θα μου μείνει αξέχαστο το παιχνίδι στη Ριζούπολη με τον Απόλλωνα, που οι οπαδοί των γηπεδούχων μπήκαν αγκαλιά με τους δικούς μας στο γήπεδο, σπάζοντας την απαγόρευση μετακίνησης και δείχνοντας πως αν θέλουμε μπορούμε».

Πρόσφατα ο πρώην συμπαίκτης σου, Φιόρι Ντουρμισάι, μας είπε συγκλονιστικές ιστορίες για τον ίδιο, αλλά και για παίκτες που γκρεμίζουν την διαδεδομένη εικόνα του γκλάμουρ και γεμάτου φράγκα επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Ποια είναι η γνώμη σου;

«Τη συνέντευξη του Φιόρι τη διάβασα όλη. Τα βιώματά του με συγκλόνισαν, όχι όμως οι αποκαλύψεις για τον ποδοσφαιριστή που αγωνίζεται στην Ελλάδα. Μην βλέπετε τη βιτρίνα, ένα 5% με 15% βγάζει χρήματα ώστε να εξασφαλίσει το μέλλον του. Οι υπόλοιποι παλεύουν με ελάχιστες αποδοχές, τις οποίες σας πληροφορώ ότι δεν τις παίρνουν κιόλας. Όλη η Β’ εθνική πέρυσι έπαιξε χωρίς ασφάλεια. Κάθε παιχνίδι κορώνα-γράμματα. Και τα παιδιά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα γιατί μας αντιμετωπίζουν σαν προϊόντα αναλώσιμα. “Αν δεν θες φύγε, έχει πίσω πολλούς που παίζουν”. Και φυσικά για να μην κρυβόμαστε, μεγάλο μερίδιο ευθύνης για όλο αυτό έχουμε οι παίκτες της Super League kai o ΠΣΑΠ, γιατί δεν μπήκαμε μπροστά, επιτρέποντάς το».

Πρωτοστάτησες στην συγκέντρωση υπογραφών για την αλληλεγγύη στην Ηριάννα Β.Λ. Τι σου έδειξε αυτή η εμπειρία και πώς αισθάνεσαι τώρα που επιτέλους αθωώθηκε;

«Πιστεύω πως ο αθλητής εάν θέλει μπορεί να βελτιώσει τον κόσμο και ο λόγος είναι ότι επηρεάζει ριζικά ένα παιδί, τον τρόπο σκέψης του, την παιδεία του, την ίδια του τη ζωή. Και τα παιδιά μπορεί να είναι σήμερα το 20% του πληθυσμού της γης, όμως είναι το 100% του μέλλοντος της. Βλέποντας την κατάφωρη αδικία εις βάρος της Ηριάννας και το κύμα αλληλεγγύης σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να μιλήσει και ο αθλητής. Να γίνει η φωνή του αδικημένου.

Να δείξει ότι μπορεί να αγωνιστεί και για κάτι πιο κρίσιμο από ένα παιχνίδι. Στην αρχή υπολόγιζα γύρω στις 20 υπογραφές, όμως το κύμα ήταν τεράστιο και υπέγραψαν 80 προσωπικότητες από όλο το φάσμα του αθλητισμού. Δεν σας κρύβω πως ήταν ουτοπία για μένα όλο αυτό και μου δίνει σημάδι ελπίδας για έναν καλύτερο αθλητισμό. Η αθώωση της είναι μια νίκη, μια νίκη της αλληλεγγύης, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Ηριάννα που όπως γράφουμε και στο κείμενο μας μπορεί να ήμουν εγώ, μπορεί εσύ, μπορεί τα παιδιά μας. Έχασε έναν χρόνο από την ζωή της στην φυλακή και αυτό είναι κάτι μη αναστρέψιμο».

Άγγλος δημοσιογράφος που είχε έρθει στην Ελλάδα για να μελετήσει τα ενδημικά προβλήματα του ποδοσφαίρου μας, είχε αποφανθεί πως το μεγάλο ζήτημα είναι η δύναμη και η επιρροή των ιδιοκτητών. Συμφωνείς;

«Είναι και αυτό ένα από τα πολλά προβλήματά του ποδοσφαίρου μας, η καλύτερα του αθλητισμού μας. Βλέπουμε τους παράγοντες να πρωτοστατούν, ή να επηρεάζουν με τις δηλώσεις ή αναρτήσεις τους επεισόδια. Αυτό πρέπει να αλλάξει, εκείνοι είναι που θα δείξουν τον δρόμο».

Με ποια ποδοσφαιρική μορφή του παρελθόντος θα ήθελες να έχεις υπάρξει συμπαίκτης και σε ποια ομάδα θα ήθελες να έχεις αγωνιστεί;

«Δεν ξέρω αν θα ήθελα να παίξω με κάποια προσωπικότητα, το σίγουρο είναι πως θα ήθελα να παίξω στη γειτονιά μου κόντρα στην άλλη γειτονιά, να παίζω μέχρι να μην φαίνεται η μπάλα, να ματώσουν τα γόνατά μου, να γυρίσω σπίτι μαύρος από τη σκόνη και να κοιμηθώ γνωρίζοντας μόνο αυτή την πλευρά του ποδοσφαίρου. Για το δεύτερο σκέλος, όταν φόρεσα για πρώτη φορά τη φόρμα προπόνησης του Ηρακλή στα 15 μου, φεύγοντας από την Ιερισσό, είχα σαν όνειρο να αγωνιστώ στην πρώτη ομάδα. Δεν υπήρχε περίπτωση να γύριζα πίσω αν δεν έπαιζα έστω και ένα παιχνίδι. Το παιδικό όνειρο εκπληρώθηκε, άρα έπαιξα στην ομάδα που ήθελα».

Όσκαρ Ταμπάρεζ: El Maestro

Στην ποδοσφαιρική εκδοχή του «Κύκλου των Χαμένων Ποιητών», τη θέση του καθηγητή Κίτινγκ παίρνει ένας… Όσκαρ. Ο δάσκαλος Ταμπάρεζ! Στα νιάτα του, όντως, έχει υπάρξει δάσκαλος, γι’ αυτό και τον αποκαλούν «Maestro».

Στον πάγκο της «Σελέστε» βρέθηκε το 2006 (ξανά, μετά την περίοδο 1988-90). Είχε προηγηθεί τετράχρονη απόσυρση (2002-06).

Τα αποτελέσματα, δώδεκα χρονια μετά, θαυμαστά. Αποκορύφωμα, η 4η θέση στο προηγούμενο Μουντιάλ και η κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα, το 2011. Αλλά, ο αναμορφωτής της Εθνικής Ουρουγουάης είναι πολλά περισσότερα από ένας καλός προπονητής. Είναι ένας σπάνιος άνθρωπος.

Έχοντας μελετήσει διεξοδικά το ποδόσφαιρο της χώρας του, εκπόνησε πλάνο για την επένδυση σε όλο το σύστημα μικρών εθνικών, κινούμενος σε τρεις άξονες (παιχνίδι, αποτέλεσμα, συμπεριφορά). Το βασικότερο: κατάφερε να εμπνεύσει και να συσπειρώσει ένα αυθεντικά ποδοσφαιρικό έθνος.

Έναν περήφανο λαό που έχει βαθιά ριζωμένο στη συλλογική συνείδησή το «Maracanazo». Την κατάκτηση του Μουντιάλ, στην έδρα της Βραζιλίας, το 1950.

Στα 71 του, πλέον, ο Ταμπάρεζ είναι αναγκασμένος να κινείται πότε με αμαξίδιο σε προπονήσεις και πότε με πατερίτσες στον πάγκο, καθώς, από το 2016, υποφέρει από το σύνδρομο Guillain-Barre. Πρόκειται για σπάνιο αυτοάνοσο νευρολογικό νόσημα, στο οποίο ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει παράλυση και μούδιασμα στα άκρα.

Όπως εξηγεί ο ίδιος: «Υπάρχουν μέρες που είμαι καλύτερα και μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και κάποιες άλλες που δεν έχω δυνάμεις. Τίποτα, όμως, δεν μπορεί να επηρεάσει τη δουλειά μου και τη σχέση μου με τους παίκτες».

Έχοντας μια μάλλον αδιάφορη καριέρα, ως παίκτης, ο Ταμπάρεζ παρατήρησε πως αρκετοί νέοι συμπαίκτες του ζητούσαν τη γνώμη του, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ενώ πολλοί ήταν και οι φίλοι του που του πρότειναν να γίνει προπονητής, καθώς ήταν ήδη δάσκαλος.

Η απόφαση πάρθηκε, πάντως: «όταν δεν είχα χρήματα και χρειάστηκα μια νέα πηγή εισοδήματος. Μετά από πολλά χρόνια, παίζοντας ποδόσφαιρο, είχα καταφέρει μόνο να αγοράσω ένα μικρό σπίτι. Ήμουν παντρεμένος και ήμουν πατέρας τριών κοριτσιών».

Σημείωση: σε ένα από αυτά τα κορίτσια, που έγιναν τέσσερα στη συνέχεια, έδωσε το όνομα «Τάνια», το οποίο παραπέμπει σε σύντροφο του Τσε Γκεβάρα.

Ο ρομαντισμός, εξάλλου, δεν έλειψε ποτέ από τον Ταμπάρεζ. Σύμφωνα, δε, με το δικό του μανιφέστο-διδασκαλία: «κατανοώ ότι υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα από το ποδόσφαιρο. Υπάρχουν όμως και πράγματα που μπορούν να βοηθηθούν από αυτό».

Συγκεκριμένα:

«Ο αθλητισμός μπορεί να συνεισφέρει σημαντικά στην υγεία και την εκπαίδευση. Δύο τομείς που έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη και όχι με τον πλούτο. Το ποδόσφαιρο οφείλει να βοηθάει τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους στην ένταξή τους στην κοινωνία, να συνεισφέρει στην ισότητα των ευκαιριών, να αποτελέσει οδηγό για τις κυβερνητικές πολιτικές, να καταπολεμήσει την αδράνεια».

Στο πλαίσιο αυτό, ο Ουρουγουανός τεχνικός προτρέπει τους παίκτες του να διαβάζουν βιβλία αντί να παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια. Επηρεασμένος από τη δική του διαδρομή, πιστεύει πως ένας προπονητής πρέπει να είναι (και) παιδαγωγός. Μια πατρική φιγούρα. Γι’ αυτό, δημιούργησε μέχρι και βιβλιοθήκη, δίπλα στο προπονητικό κέντρο, στο Μοντεβιδέo!

Σε τοίχο του σπιτιού του, ο Όσκαρ Ταμπάρεζ έχει «καδράρει» τη ρήση: «Πρέπει να σκληραίνει κανείς τον εαυτό του, χωρίς ποτέ να χάνει τρυφερότητά του».

Και, όπως φαίνεται, την τηρεί ευλαβικά.

Aναδημοσίευση από το athletestories.gr

Είναι ο Μόντριτς ο νέος Πίρλο;

Πριν μερικές μέρες, περιμένοντας το Μουντιάλ το φετινό έγραφα για τις αναμνήσεις μου και τα  δικά μου Μουντιάλ. Μία από τις αναμνήσεις μου ήταν η πορεία της Κροατίας το 1998, μία ομάδα που δημιούργησε τότε το δικό της μύθο, με αρχηγό έναν από τους παίκτες που θαύμαζα, τον Ζβόνιμιρ Μπόμπαν και πολλούς ακόμα παικταράδες (Σούκερ, Προσινέτσκι, Ασάνοβιτς, Βλάοβιτς, Μπίλιτς κλπ).

Croatia 1998

Η τότε Κροατία ήταν ένα μείγμα από αρτίστες, από παίκτες μεγάλης κλάσης μαζί με μία γερή δόση ποδοσφαιρικής αλητείας και θράσους που την έκανε και όσο σκληρή χρειαζόταν για να πετύχει!  Η νίκη τους απέναντι στην μεγάλη Γερμανία είναι ένα ματς που όλοι μας θα θυμόμαστε χρόνια.

Η χθεσινή τους νίκη με την Αργεντινή είναι επίσης ένα τέτοιο ματς. Το να κερδίσεις την Αργεντινή είναι κάτι που μπορεί να συμβεί. Το να την κερδίσεις με χαρακτηριστική άνεση και σοβαρή διαφορά επιπέδου κι ενώ έχει παίκτες όπως ο Μέσι, ο Ιγκουαίν, ο Μασεράνο δεν συμβαίνει συχνά!

Η φετινή Κροατία δεν είναι παρόμοια με την ομάδα του 1998. Είναι πιο ευρωπαϊκή, περισσότερο δομημένη και σαφώς πιο ομάδα. Είναι ένα σύνολο που έχει ο καθένας τον ρόλο του, έχουν βρει χημεία και δουλεύει ο ένας για τον άλλο. Δεν στηρίζεται σε εμπνεύσεις αλλά σε σύστημα και σε σχέση με την ομάδα του 1998 είναι πολύ πιο τακτικά πειθαρχημένη και λειτουργεί by the book. Έχει την πολυτέλεια να διαθέτει παίκτες πολύτιμα γρανάζια ομάδων όπως η Ρεάλ, η Μπάρτσα, η Γιούβε και αυτό την έχει βοηθήσει πολύ.

Croatia 2018

Υπάρχει όμως ένας παίκτης που κάνει τη διαφορά. Που αν τον βγάλεις από το σύνολο θα το αποσυντονίσεις τελείως. Και φυσικά μιλάμε για τον Μόντριτς. Κόβει, πασάρει, μοιράζει, κάνει τάκλιν, κάνει σουτ, χτυπάει στημένα, δίνει ρυθμό, παγώνει το ρυθμό, κατευθύνει, όλα τα κάνει και τα κάνει και καλά. Ίσως δεν το κάνει με τόσο θόρυβο ώστε να τον παίρνεις αμέσως χαμπάρι αλλά το κάνει.

Modric

Στην φετινή Κροατία, αν δεν παίξει ο Μάντζουκιτς θα βρει το γκολ από τον Ρέμπιτς, αν δεν είναι σε καλή μέρα ο Ράκιτιτς θα δώσει λύση ο Κόβασιτς, αν λείψει ο Μόντριτς νομίζω ότι δεν έχει απάντηση. Κι ελπίζω ως φίλαθλος να μη λείψει!

Pirlo

Ο Μόντριτς ανήκει στη σχολή Πίρλο. Και 10αρι και 8αρι και αν χρειαστεί και 6άρι. Δεν κάνει μόνο ένα πράγμα. Τα κάνει όλα και τα κάνει από καλά έως άριστα. Δε γεμίζει το μάτι αλλά κάνει τη διαφορά αν τον προσέξεις. Κι από όταν τον προσέξεις τον ξεχωρίζεις. Τη σχολή αυτή προσωπικά την θεωρώ κορυφαία. Θα μου άρεσε να είμαι ένα τέτοιο χαφ. Νομίζω ο πρώτος τέτοιος χαφ που είδα ήταν ο Ρεδόνδο. Τα έκανε όλα κι αυτός απλά είχε άλλη σωματοδομή. Μετά ήρθε ο Πίρλο και τώρα ο Μόντριτς. Υπάρχουν κι άλλοι που μπορεί κάποιος να πει ότι ανήκουν σε αυτή τη σχολή, αλλά όχι στο ίδιο επίπεδο, όχι ακόμα τουλάχιστον.

modric and pirlo

Θα είναι άραγε το Μουντιάλ του Μόντριτς; Θα καταφέρει να οδηγήσει την Κροατία μακριά όπως έκανε ο Πίρλο στο EURO 2012 με τους Ιταλούς που κατάφεραν να φτάσουν τελικό (κι ας έφαγαν 4 εκεί) με μάλλον μετριότατη ομάδα; Μακάρι για να αναδειχθεί η σχολή αυτή.