“Ασφαλιστική” παράνοια. Πόσες περικοπές σηκώνει η κοινή μας λογική και αντοχή;

Το ασφαλιστικό προφανώς είναι θέμα σύνθετο και απαιτεί λύση σε μια ολόκληρη εξίσωση Πολιτικής Οικονομίας. Κανένας μεμονωμένος “ειδικός” δεν μπορεί να το λύσει στα σοβαρά, θα χρειαστεί σύνθεση πολλών ειδικότητων και μεθόδων. Επομένως δεν πρόκειται να κάνω εγώ ο άσχετος αναλύσεις και υποδείξεις.

ΑΛΛΑ, υπάρχει πάντα αυτό το άτιμο… Μπορεί να είμαι άσχετος αλλά παραμένω ακόμα (ελπίζω) ένας στοιχειωδώς λογικός πολίτης στην πιο παραγωγική ηλικία, που εδώ και κάποια χρόνια κινείται στην πιάτσα και προσπαθεί να επιβιώσει μαζί με την οικογένειά του.

Η πρόταση της Κυβέρνησης λοιπόν ζητάει από τον ελεύθερο επαγγελματία της οικογένειας μου (και μητέρα παιδιού κάτω από την ηλικία που ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ βρεφικός σταθμός δέχεται) εισφορές περίπου 2500 ευρώ (208 ευρω το μήνα). Ο συγκεκριμένος ελεύθερος επαγγελματίας εδώ και 2,5 χρόνια είναι ουσιαστικά με μηδενικά (μεικτά) έσοδα. Διευκρινίζω 0 (μηδέν) μεικτά(όχι καθαρά) έσοδα, πέρα από κάποια σκόρπια που προέκυψαν ουσιαστικά τυχαία κι από τα οποία εισέπραξε και ΦΠΑ και δεν ξεπερνούν το 1/3 του ποσού που ζητάει για ετήσια εισφορά. Και για να συνεχίζει να παραμένει επαγγελματικά ενεργός, εμφανίζει ζημιές, ελπίζοντας σε κάτι στο μέλλον (αφελώς μάλλον εφαρμόζοντας το “η ελπίδα πεθαίνει τελευταία”).

Χωρίς λοιπόν να διεκδικώ το ρόλο κανενός ειδικού, μπορεί να μου πει κάποιος τη λογική αύξησης των εισφορών (από περίπου 1900 που είναι σήμερα) για κάποιον που δεν εμφανίζει εισόδημα επαρκές για την κάλυψή των εισφορών καν και που γι αυτό το λόγο έχει μπει σε ρύθμιση την οποία μετά κόπων και βασάνων εξυπηρετεί; Συγνώμη αλλά αυτό καταργεί τους νόμους της κοινής λογικής.

Είμαι βέβαιος ότι η παράνοια αυτή έχει ακόμα πολλά αντίστοιχα παραδείγματα και πιθανόν ακόμα χειρότερες και απελπιστικές περιπτώσεις. Το ερώτημα είναι απλό. Πόσο μακριά νομίζουν όλοι οι decision και policy makers ότι μπορούμε να πάμε παρά φύση; Με παρανοϊκές αποφάσεις (ανεξαρτήτως ιδεολογικών θέσεων, αυτό το πικρό κομμάτι δεν το αγγίζω καν);

Y.Γ: Δε συζητάμε καν ότι η γενιά των σημερινών 30αρηδων όπως εγώ κατά πάσα πιθανότητα καλείται να εξυπηρετήσει όλη αυτή την παράνοια, πιθανόν χωρίς αντίκρισμα, χωρίς να πάρει καν μια αξιοπρεπή σύνταξη όταν κάποια στιγμή έρθει η ώρα τους.

Κι όπως έλεγε δεκαετίες τώρα ο μεγάλος Λούκι, πρόκειται για απλή αριθμητική

“Δέκα σου παίρνει ένα σου δίνει. Ποιός θα το πει αυτό δικαιοσύνη;

Ένα κι ένα κάνουν δυό, δε θέλει δα πολύ μυαλό”

 

Είναι θέμα εμπιστοσύνης τελικά.

Μερικές σκέψεις σκόρπιες με αφορμή όλα όλα ζούμε…

1. Δε ξέρω τι θα απογίνει αλλά στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ θα χρεώνουμε ότι έριξαν τις μάσκες της Ε.Ε. Καμια δημοκρατια και ενότητα στην τωρινή Ευρώπη. Οικονομική-αποικιοκρατική ολιγαρχία εχουμε. Και ηγεσίες σερβιτόρους συμφερόντων κι οχι πολιτικούς “παίκτες” με όραμα και μακροπρόθεσμη στρατηγική

2. Όποιος νομίζει ότι η φασαρία γίνεται για το ΦΠΑ, το άνοιγμα επαγγελμάτων και τον ΕΝΦΙΑ ή για κομματικούς λόγους της ελληνικής μας αποικίας και δε βλέπει ότι πια πρόκειται για “μεγαλο παιχνίδι” με παγκόσμια εμπλοκή όπου το δικό μας ζήτημα χρησιμοποιείται ως αφορμή, απλά εθελοτυφλεί. Ή δεν έχει συνηδειτοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

3. Αν νομίζουν κάποιοι οτι ακόμα και τώρα η συμβολή τους μπορεί να ειναι “συμφωνία να ναι κι ότι να ναι”, λυπάμαι αλλα δε βλέπουν ούτε με ορίζοντα τριμήνου. Είναι απείρως πιο πολύπλοκο. Το ίδιο ισχύει και για τους επαναστάτες άνευ σχεδίου και στη θεωρία.

4. Επίσης αν κάποιοι νομίζουν οτι το να πέσει ο Τσίπρας λύνει το πρόβλημα απλά έχουν χάσει κάθε δημοκρατικό τους ένστικτο, τους έχει υπερνικήσει η ανασφάλεια στην καλύτερη περίπτωση ή εχουν αποκτήσει ανοσία στη χειρότερη. Στηρίζοντας την εκλεγμένη Κυβερνηση στο συγκεκριμένο καθεστώς όχι πια πίεσης αλλά εξευτελισμού βάζεις υποθήκη για να στηριχτεί οποιαδήποτε Κυβέρνηση εκλεγεί στο μέλλον (η οποία μπορεί να είναι και αυτή που εσύ θα προτιμούσες).

5. Δια πυρός και σιδήρου αποκτήσαμε κάποιους “φίλους”. Ας τους αξιοποιήσουμε αλλά ας μην μπερδευόμαστε. Άλλο φιλία κι άλλο λυκοφιλία. Και καλό ειναι να αποδαιμονοποιησουμε το λεγόμενο plan b και να κάτσουμε να το σχεδιάσουμε στα σοβαρά ως εναλλακτικό σενάριο. Σε τελική ανάλυση η άλλη πλευρά το έχει ηδη κάνει, εμείς από κόμπλεξ θα κάνουμε ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια πιθανότητα;

6. Ειλικρινά δε ξέρω τι είναι καλύτερο για τη χώρα αυτή την ώρα. Μεγάλωσα σε ένα φιλό-ευρωπαϊκό περιβάλλον και πάντα έβλεπα με θετικό τρόπο την ευρωπαική μας προοπτική και παρουσία. Είχα όμως μια άλλη Ευρώπη στο μυαλό μου. Από την άλλη δεν βλέπω μια χώρα σε έστω νορμάλ κατασταση που θα μπορούσε με δυσκολίες και προβλήματα μεν αλλά χωρις να πέσει σε κώμα εκτος ευρώ και Ε.Ε. Δυστυχώς είμαστε εξουθενωμένοι, με μια ημιθανή οικονομία και λαό πρόθυμο για ρηξη μεν, χωρις καμία ενημέρωση (πέρα απο τρομολαγνικά ή απολύτως απλουστευτικά σενάρια) για το πως γίνεται αυτό και τι επιπτώσεις εχει.

Η συμφωνία που προτείνεται ειναι αφόρητη. Κι εχει αποικιακούς όρους. Εμπεριέχει και μεταρρυθμίσεις που όντως έχουν νόημα. Αλλά χάνονται μέσα στην ασφυξία που προκαλούν τα υπόλοιπα.
Η μη συμφωνία δυστυχώς δεν εχει προετοιμαστεί και μας βρίσκει περιπου σε κώμα σαν χώρα. Δεν εχω πειστεί οτι ΑΜΕΣΑ θα μας δώσει λύση στις παρούσες συνθήκες.

Σπάνια εχω υπάρξει τόσο αναποφάσιστος. Όσες φορές μου έχει συμβεί επέλεξα να “ακούσω” κάποιον που να εμπιστεύομαι τόσο σε γνώσεις όσο και σε προθέσεις. Το θέμα ειναι ποιόν εμπιστεύεσαι τελικά. Πχ δεν εμπιστεύομαι τους πρώην. Ούτε τους εταίρους, τη σημερινή ευρωπαϊκή ηγεσία. Ούτε όσους δε μου δείχνουν το σχέδιο τους. Ούτε αλλαζόνες και θορυβώδεις τύπους όπως ο Βαρουφάκης. Ενστικτωδώς λοιπόν θα περιμένω να ακούσω τι προτείνει ο Τσακαλώτος, ο οποίος ειναι πολύ κοντά στα…”γούστα” μου ως οικονομολόγος κι ως ανθρωπος και κοσμοθεωρία. Και για τελευταία φορά θα περιμένω να δω τι θα μας προτείνει και πως θα κινηθεί ο Τσίπρας που ελπίζω οτι έχει μάθει μετά από ένα 6μηνο με παθήματα, αφέλεια, διστακτικότητα και σπασμωδικές κινήσεις. Έτσι για χάρη της παλιάς “καλής” νεανικής μας εποχής, οτν είμασταν λίγοι και “μη κυβερνητικοί”.

IMG_0706.JPG

Shocking statistics λέει το Μέσο. Για όσους ζούμε εδώ δεν είναι πια shocking

10 shocking statistics you should know about the Greek “humanitarian catastrophe”
The numbers behind the crisis engulfing Greek society

BEHIND all the high-level verbiage about negotiations, financial markets and bank liquidity lies a real crisis in Greek society, affecting real people. Prime Minister Alexis Tsipras has labelled the situation a “humanitarian catstrophe”. CommonSpace takes a look at ten shocking statistics that reveal the reality of life in Greece.

212,897
Number of Greeks who have applied for the government’s Humanitarian Crisis Relief Program. The majority need help with getting food, while a small number need help paying rent and getting electricity.

40.5%
The percentage of children in Greece living in poverty, up from 23 per cent in 2008.

3rd
The position Greece is ranked in Europe according to the percentage of population at risk of poverty and social exclusion.

49.7%
The number of young people unemployed in Greece as of March 2015

300,000
The number of Greeks who don’t have access to electricity as of February 2015.

54%
The number of Greeks that are not adequately fed, according to the Prolepsis Institute of Preventive Medicine and Occupational Health.

35%
Increase in the rate of suicide in Greece since 2011.

20,000
The number of people in Greece that are homeless (as of 2013). The number has doubled since 2009.

337%
The increase of the tax burden on the poorest Greeks from 2008-2012. The equivalent increase for the richest Greeks was just 9 per cent.

45%
The number of pensioners in Greece living below the poverty line. Pensions have declined by 27 per cent between 2010-2014.

IMG_0669.JPG

Πηγή: https://commonspace.scot/articles/1742/10-shocking-statistics-you-should-know-about-the-greek-humanitarian-catastrophe

Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος. Δρόμος που να μην οδηγεί στο γκρεμό υπάρχει;

Θα απέρριπτα την προτεινόμενη συμφωνία χωρίς δημοψήφισμα αν ήμουν Τσίπρας. Δεν είμαι όμως. Οπότε θα του το πω την Κυριακη με την ψήφο μου αφού αποφάσισε να με ρωτήσει. Αν τελικά γίνει το δημοψήφισμα δηλαδή.

Δημοψηφισμα θα είχα κάνει (ως Τσίπρας) τέλη Φλεβάρη ή Μάρτη. Πριν στεγνώσει η χώρα. Για να το κάνω από θέση ισχύος χωρίς να εξαρτώμαι τόσο άμεσα από ΕΚΤ, ELA, κλπ. Κι αν είχα αποφασίσει να το κάνω δε θα πλήρωνα δόσεις ΔΝΤ αδειάζοντας τα αποθεματικά μου κι άρα αποδυναμώνοντας τη θέση της χώρας σε αυτό το παζάρι. Και ασφαλώς μέσα στη συμφωνία που η Κυβέρνησή μας προτείνει έχω πολλά σημεία κριτικής.

Επί της ουσίας, ξέρω ότι το ΟΧΙ δεν δίνει απαραίτητα διέξοδο κι εχει πολλά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν. Κι αυτο οφείλει να το αναλύσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις επόμενες 6 μέρες και να πει τις επόμενες κινήσεις. Όπως και να απενοχοποιήσει την ύπαρξη εναλλακτικών πλάνων έτοιμων, όχι γιατί θέλουμε να πάμε στη δραχμή αλλά γιατί πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα.

Αλλά ξέρω κι ότι το ΝΑΙ είναι καταστροφή. Το χω ζήσει, το βιώνω κάθε μέρα. Να το πω αλλιώς, το ΝΑΙ έχει μόνο δεδομένα. Το ΟΧΙ έχει πολλή αβεβαιότητα. Ξέρω επίσης ότι δεν εμπιστεύομαι αυτούς που συντάσσονται με το ΝΑΙ. Είναι αυτοί που για 4 δεκαετίες ειχαν τις τύχες μας στα χέρια τους και τις έκαναν μίζες, καρτέλ, υποβρύχια, διόδια, μπουζούκια, αργομισθίες, ρουσφέτια, θαλασσοδάνεια και ασύστολες σπατάλες. Και με εξοργίζει που μιλάμε εδώ και 3 μέρες όπως μιλάνε ( αλλά αυτά τα είπαμε σε άλλο post )

Ξέρω ότι καμία συμφωνία ή ρήξη δεν θα την ακολουθήσουν εύκολες μέρες. Ξέρω ότι θα ζοριστώ πολύ. Αυτό που θέλω είναι να δω προοπτική μετά από τόσες θυσίες. Και με το πρόγραμμα της 5ετίας δεν βλέπω καμία. Και αυτή την προοπτική ζητάω από το ΣΥΡΙΖΑ.

Οσοι πάντως βιάζονται να θεωρήσουν όσους επιλέξουν το ΟΧΙ ως αντί-ευρωπαιστές και τους ΝΑΙ φιλό-ευρωπαίους βάζουν ένα εντελώς λάθος διαχωρισμό. Θεωρώ τον εαυτό μου για παράδειγμα πολύ πιο κοντά σε ευρωπαϊκες αξίες από κάτι Αδωνηδες. Απλά το αναφέρω αυτό μιας και κάποιοι πάνε να μετατρέψουν το δίλημμα σε Ευρώπη vs αντί- Ευρώπη.
Αν και δεν περιμένω να μου δώσουν και πολλοί σημασία, ξέρω ότι δεν είναι μέρες ψυχραιμης αντιμετώπισης των πραγμάτων από τους περισσότερους.

Οι επόμενες μέρες θα ειναι δύσκολες. ΑΤΜ κλειστά ή με 50-100 ευρώ capital control, μισθοί στον ιδιωτικό που πλέον έχουν μια καλή δικαιολογία να μη μπουν, φόβος και πανικός και κορύφωση την πόλωσης και της χυδαιότητας του φιλελέ μετώπου, ακόμα κι από άτομα που δεν θα το περίμενες ποτέ. Αγωνία θα έχουμε όλοι. Και μετά το δημοψηφισμα θα εχουμε. Αλλά για να μαστε εξηγημένοι οι πιο πολλοι αγωνία έχουμε καθε μέρα εδω και 5 χρόνια. Κοιμόμαστε και βλέπουμε αριθμούς και λογαριασμούς. Μετράμε και τον καφέ που θα πιούμε. Αγωνιούμε αν θα βγει ο μήνας. Κοιτάμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν και τρομάζουμε. Σκεφτόμαστε να κάνουμε παιδιά και βυθιζόμαστε στις τύψεις που δεν το τολμάμε. Βλέπουμε τους γονείς μας να έχουν ανάγκη στήριξης για τα φάρμακα και τις βασικές τους ανάγκες και ντρεπόμαστε που δε μπορούμε να το κάνουμε.

Επομένως τα πράγματα είναι απλά. Δε ζητάω ένα εύκολο δρόμο. Ζητάω ένα δρόμο που να μην πηγαίνει στο γκρεμό που αργά και βασανιστικά μας πάει ο τωρινός. Να μην καεί και η επόμενη γενιά όπως κάηκε η δική μου.

IMG_0666.JPG

Εξορίες, λιντσαρίσματα και επανάληψη αποτελέσματος εμφυλίου κι ακόμα έχουμε 6 μέρες…

Μαζεύω από προχθές ένα φάκελο με posts “φωτογραφικά” και μηνύματα inbox ώστε στο μέλλον όταν πάω να ξεχαστώ (γιατί τέτοιος μαλάκας είμαι ενίοτε) να μου θυμίζει ποιους έχω γύρω μου. “Φίλους” και γνωστούς…

Και το σκηνικό γίνεται όλο και καλύτερο…Μετά από διάφορους χαρακτηρισμούς για όσους ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ, ευγενέστατους και… ευρωπαϊκούς, πέφτουν και οι πρώτες προτάσεις για το μέλλον μας από Δευτέρα. Η πιο ενδιαφέρουσα που είδα ειναι οτι υπάρχουν νησιά να μας στείλουν. Αν προχωρήσει η μεταρρύθμιση αυτή λοιπον δηλώνω το ενδιαφέρον της οικογένειάς μου για Μυκονοοοο!

Βέβαια έμαθα ότι έχουμε κι εναλλακτική επιλογή το λιντσάρισμα. Ευτυχώς γιατί σιχαίνομαι τους “μονοδρόμους”! Δε χρειάζεται να πω ότι παίζουν οι αναμενόμενες συνδέσεις με εμφυλίους και ρεβάνς που δε θα μας αφήσουν να πάρουμε κι άλλα πολλά.

Το ότι τα λένε αυτά κυρίως παιδάκια και μεγάλα παιδάκια που τα θυμόμαστε που και με ποιούς παίζανε με τα κουβαδάκια τους τόσα χρόνια (και παίζουν ακόμα) το κάνει εξοργιστικό αλλά και γελοίο, προσπαθώ ακόμα να το δω από τη 2η εκδοχή μπας και την παλέψουμε λίγο.

Να πούμε λοιπόν κάπου εδώ, ότι κάτι τέτοιες ώρες έντασης και πόλωσης και με νεύρα με βοηθούν πολύ να κρίνω και ποιότητα χαρακτήρα ανθρώπων γύρω μου. Ένα από τα κέρδη αυτών των δύσκολων η αλήθεια είναι στιγμών.

Παρακάτω κάποιες οδηγίες που κυκλοφορούν και σε ελαφρώς πιο politically correct εκδοχές για να ξέρετε πώς να μου φέρεστε:

IMG_0665.JPG

Υ.Γ: σκέφτομαι συχνά πως θα ένιωθε ο πατέρας μου αν έβλεπε posts που “φωτογραφίζουν” τα παιδιά του και προσωπικά μηνύματα με απειλές και χυδαιότητα. Το γλύτωσε αυτό το μαρτύριο κι ευτυχώς εμείς είμαστε λιγότερο οξύθυμοι. Δεν τα παίρνουμε βέβαια καθόλου λιγότερο τοις μετρητοίς. Καταγράφονται για πάντα. Ευκαιρια για ξεσκαρτάρισμα.

Το θέμα είναι αν γλυτώσαμε το γκρεμό και ποιος θα σηκώσει τα βάρη

Το ερώτημα δεν είναι αν νικήσαμε ή χάσαμε. Προφανώς και χάσαμε εφόσον δεν βγαίνουμε από το φαύλο κύκλο και δε βλέπουμε φως. Το ερώτημα είναι  ποιοι θα πληρώσουν τώρα τον λογαριασμό. Μερικά σύντομα σχόλια γενικότερα, πριν πιάσουμε να δούμε αναλυτικά τι κακό (πάει να) μας βρήκε.

  • Δεν έχουμε ακόμα συμφωνία. Βασικό.
  • Η συμφωνία που ακούγεται είναι δύσκολη και είναι σαφές σε όλους ότι η ελληνική πλευρά ήταν εκείνη που αναγκάστηκε να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της απόστασης.
  • Οι συγκρίσεις με το περίφημο mail Χαρδούβελη υποτιμούν τη νοημοσύνη όλων μας. Το συγκεκριμένο ήταν η πρόταση της τότε κυβέρνησης (ως βάση συζήτησης ας πούμε) που εστάλη 3 φορές και επεστράφη ως απαράδεκτο. Συγκρίνεται με την αντίστοιχη αρχική πρόταση της τωρινής κυβέρνησης, η οποία επίσης επεστράφη από το Φεβρουάριο καμιά 10αριά φορές ως απαράδεκτη. Οπότε ας κάνουμε κριτική για τα μήλα στα μήλα και τα πορτοκάλια στα πορτοκάλια. Μην υποτιμάμε τους εαυτούς μας. Μέσα στην συμφωνία που ακούγεται έχει τόσα ουσιαστικά θέματα κριτικής…
  • Μην δένουμε όλοι κόμπο ότι το πρόβλημα για να περάσει από τη Βουλή θα έρθει από την Αριστερή Πλατφόρμα ή την Κωνσταντοπούλου. Επίσης ας έχουμε στο μυαλό μας το στυλ και τη νοοτροπία του Τσίπρα που πολύ δύσκολα θα προχωρήσει για πολύ με «συνεργάτες» Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς για πολλά, αλλά είναι «παίκτης» και του αρέσει να παίζει μπάλα και να έχει πρωτοβουλία κινήσεων με τα όποια ρίσκα έχει κάτι τέτοιο. Από παλιά αυτό… Ας μην αποκλείουμε κάποια έκπληξη λοιπόν.
  • Ας περιμένουμε να δούμε αν θα υπάρχουν εξελίξεις με το ΔΝΤ.
  • Το «8 δις μέτρα» δε λέει όλη την αλήθεια. Το πως θα μοιραστεί το βάρος τους είναι το κομβικό που περιμένουμε να δούμε σε συνδυασμό με ρύθμιση χρέους, ποσοτική χαλάρωση και ένταξη σε χρηματοδοτικά/αναπτυξιακά πακέτα, για να καταλάβουμε κι αν περνάει από τη Βουλή αλλά κυρίως τι μας περιμένει.
  • Αν υπάρξει συμφωνία και ψηφιστεί, για να μπορέσει να επιβιώσει πάνω από χρόνο η Κυβέρνηση θα πρέπει να περάσει από τη φάση ανάληψης της διακυβέρνησης- διαχείρισης στην φάση ανάληψης της εξουσίας. Να πάρει τα ηνία, να κάνει παράλληλες μεταρρυθμίσεις (που δεν περιλαμβάνονται ή δε σχετίζονται άμεσα με τη συμφωνία αλλά σχετίζονται με την κοινωνία), να ελέγξει κέντρα αποφάσεων και αφού δεν τόλμησε ρήξη με τους έξω, να τολμήσει ρήξη με τους μέσα (ολιγάρχες, κακώς εννοούμενους συνδικαλιστές, νοοτροπίες κλπ). Κοινώς έφτασε η ώρα να κυβερνήσει.
  • Τέλος επικοινωνιακά είναι πολύ σημαντικό πώς θα το παρουσιάσει. Αν εμφανιστεί ως νικητής και επιτυχημένος θα εκνευρίσει τόσο την κοινωνία όσο και την Κοινοβουλευτική του ομάδα. Αν εμφανιστεί και πει όλη την αλήθεια, παρουσιάσει το πλάνο από δω και πέρα και μας εξηγήσει αναλυτικά γιατί απέχει η συμφωνία (ΑΝ έρθει πάντα) από το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, είναι πιθανό να πάρει μια (τελευταία μάλλον) πίστωση χρόνου από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως από τους πολίτες.

forologia

Αυτά τα ολίγα ως μερικές πρώτες, σκόρπιες και πρόχειρες σκέψεις. Μέσα στην εβδομάδα θα έχουμε καλύτερη εικόνα. Προς το παρόν ας δούμε λίγο αυτή την περίφημη «βάση συζήτησης».

Έχουμε και λέμε λοιπόν, η βάση στην οποία συζητάνε είναι αυτή:

Τα κακά νέα:

ΦΠΑ: Προβλέπονται τρεις συντελεστές (6% -13% -23%) και έσοδα 680 εκατ. ευρώ φέτος και 1,360 δισ. ευρώ το 2016. Στον χαμηλό συντελεστή του 6% θα υπάγονται φάρμακα και βιβλία, στον μεσαίο συντελεστή 13% η ηλεκτρική ενέργεια, τα βασικά είδη διατροφής, η εστίαση και τα ξενοδοχεία, ενώ τα περισσότερα υπόλοιπα αγαθά θα πάνε στον βασικό, ενιαίο συντελεστή που θα είναι πλέον το 23%.

Ασφαλιστικές εισφορές:

* Ακύρωση της μείωσης κατά 3,9% στις εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων (2,9% και 1% αντίστοιχα) με στόχο έσοδα 350 εκατ. ευρώ φέτος και 800 εκατ. το 2016.
*Αύξηση εισφορών υγείας στις συντάξεις. Η εισφορά αυξάνει από το 4% στο 5% και στοχεύει σε έσοδα 135 εκατ. φέτος και 270 εκατ. του χρόνου.
* Καθιέρωση εισφοράς 5% στις επικουρικές συντάξεις. Στόχος εσόδων 240 εκατ. ευρώ το 2016.
*Αύξηση της εισφοράς για επικουρικά Ταμεία από 3% στο 3,5% για 120 εκατ. ευρώ φέτος και 250 εκατ. το 2016
*Πρόωρες συντάξεις: Σταδιακή κατάργηση των πρόωρων συντάξεων, η οποία θα αποδώσει 60 εκατ. ευρώ φέτος και 300 εκατ. ευρώ το 2016.

ΕΝΦΙΑ:

Διατήρηση του ΕΝΦΙΑ με τις ίδιες αντικειμενικές αξίες: μέτρο που πλήττει μικρούς και μεσαίους αλλά και την κατασκευαστική και μεσιτική αγορά.

 xaratsi

Τα “καλά” (με αστερίσκο σε κάποιες περιπτώσεις) νέα:

Φορολόγηση φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων:
Στην έκτακτη εισφορά φυσικών προσώπων η πρόταση της κυβέρνησης είναι:

  • 000 – 20.000 ευρώ        0,7% [από 1%]
  • 001 – 30.000 ευρώ        1,4% [από 2%]
  • 001 – 50.000 ευρώ        2,0% [από 2%]
  • 001 – 100.000 ευρώ        4,0% [από 3%]
  • 001 – 500.000 ευρώ        6,0% [από 4%]
  • Πάνω από 500.000 ευρώ        8,0% [νέα κλίμακα]

Ο στόχος από την έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης είναι έσοδα 220 ευρώ εφέτος και 250 εκατ. ευρώ το 2016.

Επίσης στα θετικά με την προϋπόθεση να εφαρμοστούν και μάλιστα άμεσα και αποτελεσματικά:

  • Εκτακτη εισφορά 12% στις επιχειρήσεις με κέρδη πάνω από 500.000 ευρώ. Έσοδα 945 εκατ. φέτος και 405 το 2016.
  • Αύξηση συντελεστή φορολογίας εισοδήματος για τις επιχειρήσεις με κέρδη άνω των 100.000 ευρώ από το 26% στο 29% με έσοδα 410 εκατ. ευρώ το 2016.
  • Αύξηση φόρου πολυτελούς διαβίωσης για Ι.Χ. άνω των 2.500 κυβικών και ιδιοκτήτες σκαφών αναψυχής και πισινών με στόχο 47 + 47 εκατ. ευρώ.
  • Αύξηση φόρου πολυτελείας [αυτοκίνητα άνω των 2500 κ.εκ., πισίνες, αεροπλάνα, ιδιωτικά σκάφη άνω των 10 μέτρων].
  • Επιβολή φόρου τηλεοπτικών διαφημίσεων – παράλληλη διεξαγωγή διαγωνισμών για τις τηλεοπτικές άδειες για έσοδα 100+100 εκατ. ευρώ στη διετία
  • Διαγωνισμός για άδειες κινητής τηλεφωνίας 4G και 5G με στόχο 350 εκατ. ευρώ το 2016.
  • Φορολογία στα ηλεκτρονικά παίγνια (VLTs). Στόχος έσοδα 25 εκατ. φέτος συν 225 εκατ. το 2016.
  • Πάταξη λαθρεμπορίου στα καύσιμα. Στόχος είναι η είσπραξη εσόδων ύψους 75 εκατ. ευρώ φέτος και 300 εκατ. ευρώ το 2016.
  • Έλεγχοι σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Προβλέπονται έσοδα ύψους 700 εκατ. ευρώ έως το 2016.
  • Πάταξη φοροδιαφυγής στο ΦΠΑ. Προβλέπονται έσοδα 50 εκατ. ευρώ το 2015 και 700 εκατ. ευρώ το 2016.
  • Περιορισμός των τριγωνικών συναλλαγών. Υπολογίζονται έσοδα ύψους 24 εκατ. ευρώ το 2015.
  • Προμήθειες και τηλεοπτικές άδειες. Προβλέπονται έσοδα 340 εκατ. ευρώ για το 2015.
  • Ρύθμιση ληξιπρόθεσμων οφειλών. Υπολογίζονται έσοδα ύψους 1 δισ. ευρώ για τη διετία 2015 – 2016.
  • Εφαρμογή κανόνων της Ε.Ε. για το περιβάλλον και την γεωργία. Προβλέπονται έσοδα ύψους 276 εκατ. ευρώ το 2015.

Αμυντικές δαπάνες: Μείωση κατά 200 εκατ. ευρώ το 2016.

Το πρωτογενές πλεόνασμα: Στην πρόταση της κυβέρνησης προβλέπονται χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα 1% και 2% για το 2015 και το 2016 αντίστοιχα, έναντι 3% και 4,5% που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Σύμφωνα με πηγές του Μαξίμου, με την αναθεώρηση αυτή «μόνο για το 2016 η οικονομία θα απαλλαγεί από μέτρα ύψους 8,2 δισ. ευρώ, ενώ σε  βάθος πενταετίας ο συνολικός δημοσιονομικός χώρος που εξασφαλίζεται φτάνει τα 15,4 δισ. ευρώ, πάνω, δηλαδή, από το 8,5% του σημερινού ΑΕΠ».

Τα θολά νέα (πολύ «φλου» η περιγραφή τους):

Ιδιωτικοποιήσεις

Στις ιδιωτικοποιήσεις η συμφωνία προβλέπει:

  • Ελάχιστο ποσό επένδυσης για κάθε ιδιωτικοποίηση.
  • Προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων.
  • Δέσμευση από τη πλευρά των επενδυτών για την προώθηση της τοπικής οικονομίας.
  • Υποχρεωτική συμμετοχή του δημοσίου στο κεφάλαιο.
  • Προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς.
  • Δεν γίνεται δεκτή η ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, καθώς και λειτουργία της «μικρής ΔΕΗ», ενώ εξαιρείται η μεταφορά (πώληση)των μετοχών του ΟΤΕ από τη λίστα των προαπαιτούμενων των θεσμών.

Και τα προαπαιτούμενα που χωρίς αυτά δεν περνάει από τη Βουλή. Και κυρίως χωρίς αυτά, δεν έχει κανένα νόημα να περάσει:

Η πρόταση για το χρέος

Το ελληνικό σχέδιο περιλαμβάνει και συγκεκριμένη πρόταση ελάφρυνσης του χρέους. Αναλυτικά, προβλέπει την εξαγορά των ομολόγων Τρισέ [SMP Bonds] ύψους 27 δισ. ευρώ από τον ESM, ώστε με αυτό τον τρόπο να λήγουν μετά το 2022, να έχουν χαμηλότερα επιτόκια, ενώ να δίνεται η δυνατότητα στην Ελλάδα να συμμετέχει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ.
Το σχέδιο συμφωνίας περιλαμβάνει ακόμα την χρηματοδότηση της ανάπτυξης, ιδίως στις υποδομές και τις νέες τεχνολογίες, μέσω ενός επενδυτικού πακέτου από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Οι προϋποθέσεις της επόμενης μέρας

Το σήριαλ της διαπραγμάτευσης έχει κουράσει τους πάντες. Και όσους μετέχουν ενεργά και όσους το παρακολουθούμε. Κουραστήκαμε γιατί κράτησε πολύ. Κουραστήκαμε γιατί ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει μερικά χρόνια πριν όταν υπήρχαν αποθέματα υπομονής και αντοχής (με την ευρεία έννοια). Κουραστήκαμε γιατί εκτός από την αναμονή είχαμε να αντιμετωπίσουμε και τον καταιγισμό σεναρίων, διαρροών και υποθέσεων στα ΜΜΕ. Κι επειδή κανείς δεν ήξερε τι πραγματικά συμβαίνει, αυτό το παιχνιδάκι πέρασε κατά πολύ τα όρια της υπερβολής.

Φαίνεται ότι αυτή η διαδικασία φτάνει σε ένα τέλος. Καλό ή κακό, επώδυνο ή ανώδυνο, ελπιδοφόρο ή καταδικαστικό θα φανεί όταν δούμε ΑΚΡΙΒΩΣ περί τίνος πρόκειται. Αν πρόκειται για συμφωνία, θα πρέπει να δούμε όλα όσα περιλαμβάνει για να κρίνουμε. Αλλά κι αν πρόκειται για ρήξη θα πρέπει να δούμε που οδηγεί και με ποιο σχέδιο θα κινηθούμε από δω και στο εξής. Όλα ρευστά λοιπόν.

Όλα; Όχι δα. Υπάρχουν κάποια δεδομένα. Και κάποιες απαιτήσεις. Κάποιες προϋποθέσεις στην ουσία, για να προχωρήσουμε στην εφαρμογή του επόμενου σεναρίου, όποιο κι αν είναι αυτό.

Προϋπόθεση 1η. Η Κυβέρνηση θα μας πει τι ΑΚΡΙΒΩΣ συμφώνησε. Θα μας πει όλους τους όρους, συμπεριλαμβανομένων και των «ψιλών γραμμάτων» και θα μας εξηγήσει με σαφήνεια και χωρίς πολλές περικοκλάδες τι σημαίνει αυτό πρακτικά για τους πολίτες.

Προϋπόθεση 2η. H Κυβέρνηση θα μας πει ΑΚΡΙΒΩΣ τι πρότεινε και θα μας κάνει μια αποτίμηση για τις νίκες και τις ήττες της στη διαπραγμάτευση. Θα μας πει ρε παιδί μου «φάγαμε 3-4 γκολ στα φορολογικά με ΕΝΦΙΑ και τέλος επιτηδεύματος αλλά βάλαμε κι ένα γκολάκι με χαμηλό ΦΠΑ στα τρόφιμα». Ή «φάγαμε 2 μπαλάκια στις ιδιωτικοποιήσεις αλλά βάλαμε και μια γκολάρα (έτσι για την ψυχολογία μας ο υπερθετικός) στο θέμα της ΔΕΗ και του νερού». Ή ακόμα να μας πουν «το χάσαμε το πεναλτάκι με την άμεση αύξηση του βασικού μισθού, αλλά πετάξαμε στο 90 ένα γκολ με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας». Δεν έχουμε καμία ανάγκη να μας πουν ότι πήγαμε τους παίξαμε μονότερμα και φύγαμε. Αλλά έχουμε απόλυτη ανάγκη σαν κοινωνία για πρώτη φορά να ξέρουμε όλη την αλήθεια.

Προϋπόθεση 3η. Η Κυβέρνηση να μας παρουσιάσει το σχέδιο της για την διαχείριση της ήττας, όπου υπήρξε ήττα. Ωραία (τρόπος του λέγειν), θα φάμε το γκολ του ΕΝΦΙΑ, αλλά θα πέσουν οι αντικειμενικές πριν επιβληθεί; Θα γίνει κάτι συγκεκριμένο ώστε το 2016 να είναι η τελευταία του χρονιά; Θα εξαιρεθούν όσοι πραγματικά πρέπει να εξαιρεθούν; Και ποια είναι η μέθοδος για να εντοπιστούν όσοι πραγματικά είναι αδύναμοι; Πώς θα καταφέρουμε από την επόμενη κιόλας χρονιά να φορολογήσουμε δίκαια; Πώς θα φέρουμε λεφτά που δεν έχουν δηλωθεί, έχουν φύγει στο εξωτερικό αφορολόγητα ή δεν έχουν πληρωθεί με το έτσι θέλω; Απλά και κατανοητά πάντα.

diamart.-enfia-1

Προϋπόθεση 4η. Η Κυβέρνηση να μας παρουσιάσει το πλάνο της για τα επόμενα 3,5 χρόνια. Δεδομένου ότι το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μετά από τόση διαπραγμάτευση θα έχει υποστεί διάφορα στραπάτσα, ποιο είναι το νέο κυβερνητικό πρόγραμμα; Τι ακριβώς πλέον υπόσχεται στον ελληνικό λαό και πότε στοχεύει να κάνει κάθε μία κίνηση που υπόσχεται;

mixelogiannakis

Προϋπόθεση 5η. Η Κυβέρνηση να προχωρήσει σε διορθώσεις και σε αυτοκριτική γι αυτό το πρώτο διάστημα των 5 μηνών. Ας πούμε ότι λόγω της διαπραγμάτευσης διάφορες γκάφες, χοντράδες και προκλήσεις πέρασαν στο ντούκου. Τώρα που θα έχουμε χρόνο δε θα τα ξαναδούμε να τα διορθώσουμε; Είναι ΟΚ όλοι οι Υπουργοί; Το πάμε καλά το θέμα ως προς κάτι διορισμούς κλπ; Έχουμε κάνει καλές στρατηγικά και ηθικά επιλογές σε κομβικές επιλογές προσώπων (από ΕΡΤ και ΔΝΤ μέχρι Τράπεζες και Δημόσιους Οργανισμούς); Είναι το ρόστερ μας ικανό και παράλληλα άφθαρτο για να μας οδηγήσει στην επόμενη μέρα; Έχουμε κόψει τα πολλά- πολλά με το καθεστώς ΠΑΣΟΚοΝουΔου που μας έφτασε ως εδώ; Με τις νοοτροπίες που μας έφτασαν εδώ; Είμαστε εντάξει, τις καταπίνουμε, τις διάφορες αηδίες που έχουν ακουστεί από βουλευτές της κυβέρνησης τύπου Μιχελογιαννάκη και Νικολόπουλου;

tagmatarxis

Προϋπόθεση 6η. Και τελευταία. Η επικοινωνία μας είναι αντίστοιχη του «νέου» που «έρχεται»; Της Αριστεράς που πιάνει το σφυγμό των εργαζομένων, των νέων, των ανέργων και γενικά της κοινωνίας; Είναι διακριτή από την επικοινωνία της παραπολιτικής και των κουτοπόνηρων tricks των προηγούμενων δεκαετιών; Αν δεν είναι έτσι η επικοινωνία μας (που δεν είναι) να γίνει. Άμεσα.

Υπάρχουν πολλά ακόμα που θα έθετα ως απαραίτητα ζητούμενα, ειδικά ως μέρος της Αριστεράς όταν ακόμα ήταν μικρή και στη γωνιά της. Για παράδειγμα για τη σχέση με την Εκκλησία, για τη σχέση με το στρατό και τη δικαιοσύνη, για την κάθαρση στο ποδόσφαιρο και πολλά ακόμα. Θα αρκεστώ στα προηγούμενα έξι που (φαντάζομαι ότι) είναι γενικότερης αποδοχής κι εκτός ορίων αριστεράς, γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, ΣΥΡΙΖΑ δεν ψήφισαν μόνο όσοι πιστεύουν στις θέσεις και τις αξίες της αριστεράς αλλά και άνθρωποι που αναζητούσαν το «νέο».

Από τον “έντιμο” στον “αναγκαίο” συμβιβασμό

Ένα άρθρο στα Ενθέματα που περιγράφει τις σκέψεις, τους φόβους και την εικόνα που έχω κι εγώ αυτό το 3μηνο που πέρασε.

Του Χρήστου Χατζηιωσήφ, ιστορικού:

Έντιμος, πολιτικός, αναγκαίος συμβιβασμός. Η διολίσθηση του χαρακτηρισμού του επιδιωκόμενου στόχου στον λόγο της κυβέρνησης και τους τίτλους του ελληνικού Τύπου εκφράζει τη μετάπτωση της συλλογικής ψυχολογίας από την αποφασιστικότητα στην αβεβαιότητα και από την αβεβαιότητα στην παραίτηση. Πάνω από τρεις μήνες παρακολουθούμε μια παράσταση που την αποκαλούν «διαπραγμάτευση» ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές της και η οποία δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία των διεθνών σχέσεων. Η πρωτοτυπία της έγκειται σε δύο στοιχεία. Πρώτον, εκτυλίσσεται ταυτόχρονα στις κλειστές συνεδριάσεις των διαπραγματευτικών ομάδων και στα ΜΜΕ, τα οποία δεν αναπαράγουν απλώς τις ειδήσεις αλλά χρησιμοποιούνται από πολλές πλευρές, σε πρωτόγνωρο βαθμό, για να παρέμβουν στις διαπραγματεύσεις. Δεύτερον, για πρώτη φορά στην ιστορία της ευρωπαϊκής διπλωματίας η γλώσσα είναι τόσο λίγο διπλωματική. Οι ανοικτοί εκβιασμοί, οι ύβρεις, ο ακραίος εθνικισμός και οι ρατσιστικές προσβολές είναι στην ημερήσια διάταξη όχι μόνο στα ΜΜΕ, αλλά και –από ό,τι διαρρέει– και μέσα στις αίθουσες των συνεδριάσεων. Ο αρχικά επιδιωκόμενος «έντιμος συμβιβασμός» δεν μπορούσε ποτέ να υπάρξει, γιατί προϋπέθετε έντιμη διαπραγμάτευση. Και κάτι τέτοιο δεν υπήρξε σε καμία φάση.

Ο παρατηρητής που δεν διαθέτει έγκυρη πληροφόρηση και δεν θέλει να συστοιχηθεί με όσους φωνασκούν ζητώντας άμεση αποδοχή των όρων των δανειστών, αλλά ούτε συμμερίζεται την αισιοδοξία των λιγοστών ΜΜΕ που υποστηρίζουν την κυβέρνηση, βρίσκεται σε μεγάλη αμηχανία προκειμένου να εκφράσει άποψη. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, έχουν γίνει εμφανείς κάποιες καταστάσεις και κάποιοι συσχετισμοί, που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε προκειμένου να κατανοήσουμε αφενός το τι συνέβη και αφετέρου το πώς διαγράφεται η επόμενη μέρα της ελληνικής πραγματικότητας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έχει γίνει εντελώς σαφές ότι το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης –είτε υπάρξει συμφωνία είτε επέλθει ρήξη– θα απέχει πολύ από τους αρχικούς στόχους της ελληνικής κυβέρνησης. Η πολιτική ευθύνη για αυτήν τη διαγραφόμενη αποτυχία ανήκει στην κυβέρνηση. Δεν οφείλεται όμως τόσο σε λάθη διαπραγματευτικής τακτικής, αλλά στη γενικότερη φιλοσοφία της προσέγγισης που υιοθέτησε και στους βαθύτερους κοινωνικούς λόγους που της την υπαγόρευσαν.

Θεωρώ ότι οι αρχικές θέσεις της κυβέρνησης ήταν ορθές και η στάση της έντιμη. Η κυβέρνηση υποστήριζε ότι η πολιτική που είχε επιβληθεί από τους δανειστές στηρίχτηκε σε λανθασμένους υπολογισμούς και η εφαρμογή της είχε τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που διακήρυσσαν ότι επιθυμούσαν οι εμπνευστές της. Σε αυτό συμφωνούσαν ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες σε όλο τον κόσμο και, στις παραμονές των εκλογών, το σύνολο των ελληνικών πολιτικών κομμάτων. Οι πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης ήταν να πείσει τους δανειστές να συμφωνήσουν σε μια λύση που θα ελάφρυνε το ελληνικό χρέος με μία μέθοδο που δεν θα τους υποχρέωνε να καταγράψουν λογιστικές απώλειες, όπως θα γινόταν στην περίπτωση ενός κλασικού κουρέματος. Οι πρώτες προτάσεις Βαρουφάκη για τη μετατροπή των ομολόγων σε χρέος εις το διηνεκές και σε χρέος με αναπτυξιακή ρήτρα αυτό το νόημα είχαν. Πάνω εκεί θα μπορούσε να είχε γίνει η διαπραγμάτευση για τη συγκεκριμένη μορφή της λύσης, ώστε τα δύο μέρη να καταλήξουν σε έναν «έντιμο συμβιβασμό». Οι προτάσεις αυτές έδεναν με την ανοικτή επιστολή Τσίπρα στην εφημερίδα Handelsblatt, όπου διαβεβαίωνε ότι η νέα κυβέρνηση δεν ζητούσε επιπλέον δάνεια, αλλά ζητούσε να της παρασχεθεί η ευχέρεια να αναπτύξει την οικονομία, προκειμένου να εκπληρώσει ευκολότερα τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές και να αναστρέψει τη διαδικασία εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας.

Οι απόψεις των δανειστών δεν είναι αποτέλεσμα ιδεοληψίας

Το λάθος αυτής της προσέγγισης συνίστατο στο ότι οι απόψεις των δανειστών δεν απέρρεαν από εσφαλμένες θεωρίες και ιδεοληψίες, αλλά από συγκεκριμένη αντίληψη για τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα. Η συζήτηση δεν εκτυλισσόταν σε ένα πανεπιστημιακό σεμινάριο, αλλά σε έναν κύκλο εκπροσώπων συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων, μερικές φορές πολύ μερικών. Η νέα κυβέρνηση φαίνεται ότι είχε ελλιπή γνώση των στόχων των κύριων ευρωπαϊκών δυνάμεων, και ιδιαίτερα της Γερμανίας. Εκτίμησε επίσης λάθος τα περιθώρια ελιγμών που της έδιναν οι πραγματικές διαφορές ανάμεσα στις μεγάλες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, υποτιμώντας το μέγεθος της σύγκλισής τους σε ορισμένους βασικούς κανόνες, παρά τα επιμέρους αντιτιθέμενα συμφέροντα. Αποδείχθηκε επίσης ότι είχε λανθασμένη εκτίμηση για τον τρόπο που η ιδιοσυγκρασία και κουλτούρα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες επηρεάζουν την έκφραση των δικών τους συμφερόντων και την πρόσληψη των επιδιώξεων των άλλων. Σε αυτές τις αστοχίες συνέβαλαν τα εθνικά στερεότυπα και οι αμπελοφιλοσοφίες περί «προτεσταντικής ηθικής» κλπ. που επικρατούν στον δημόσιο λόγο στην Ελλάδα, χωρίς αυτό, βέβαια, να αποτελεί δικαιολογία. Κατά συνέπεια, δεν είχε διαβάσει σωστά την κωλυσιεργία των δανειστών απέναντι στην κυβέρνση Σαμαρά, η οποία είχε επιταχύνει την πτώση της, πιστεύοντας ότι οι δανειστές θα ήσαν πρόθυμοι να παραχωρήσουν στη νέα κυβέρνηση ό,τι είχαν αρνηθεί στην προηγούμενη. Αυτό είχε συμβεί το 1993 και το 2004, αλλά τα γεγονότα του 2009-2010 δείχνουν ότι είχαμε μπει σε διαφορετική εποχή.

Η διαπίστωση μέσα στον πρώτο μήνα από την ανάληψη της αρχής της αδυναμίας να πεισθούν οι δανειστές με λογικά επιχειρήματα σε αλλαγή πολιτικής απέναντι στο ελληνικό χρέος οδηγούσε την ελληνική κυβέρνηση μπροστά σε δύο επιλογές: είτε να αποδεχθεί την πλήρη συνθηκολόγηση είτε να προχωρήσει σε ρήξη. Η πρώτη επιλογή θα είχε εκείνη τη στιγμή ως αποτέλεσμα την πτώση της κυβέρνησης, η δεύτερη επίσης αποκλείστηκε· στις βαθύτερες αιτίες αυτής της απόρριψης θα αναφερθώ στη συνέχεια. Η κυβέρνηση νόμιζε ότι ξέφευγε από το δίλημμα υπογράφοντας τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, θεωρώντας ότι με αυτή κέρδιζε χρόνο για να συνεχίσει να διαπραγματεύεται και τελικά να πείσει. Πιστή στην τακτική της έντιμης στάσης δέχτηκε να αφοπλιστεί και να επιστρέψει στους δανειστές τα αχρησιμοποίητα ομόλογα του ΤΧΣ, που θα της είχαν επιτρέψει να αμβλύνει τις δημοσιονομικές πιέσεις για ικανό χρονικό διάστημα, και κατά συνέπεια να αντισταθεί. Η στάση αυτή εκτιμήθηκε από την άλλη πλευρά ως επιβεβαίωση της αδυναμίας της και ως ένδειξη έλλειψης ενός σχεδίου Β΄, που θα συμπεριλάμβανε την έξοδο από το ευρώ. Εφόσον λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε εναλλακτικό σχέδιο, οι ευρωπαίοι δανειστές μπορούσαν να την πιέσουν σε συνεχείς υποχωρήσεις για να επιτύχουν τους στόχους τους, πράγμα που έκαναν με μεγάλη επιτυχία και θα συνεχίσουν να το κάνουν και μετά την ενδεχόμενη επίτευξη μιας ενδιάμεσης, όπως θα αποδειχθεί, συμφωνίας μέσα στις επόμενες μέρες η εβδομάδες. Μέχρι αυτήν τη στιγμή, «η δημιουργική ασάφεια» λειτούργησε περισσότερο υπέρ των δανειστών, παρά υπέρ της ελληνικής πλευράς. Τους επέτρεψε να κωλυσιεργούν, απορρίπτοντας διαρκώς τις ελληνικές προτάσεις για «μεταρρυθμίσεις» ως ασαφείς και ανεπαρκείς, χωρίς να ομολογούν τον στόχο τους. Η πάροδος του χρόνου επέτρεψε να εκδηλωθεί και η κακοπιστία τους: για να δικαιολογηθούν στη δική τους κοινή γνώμη και να αντιστρέψουν τις επιτυχίες της ελληνικής κυβέρνησης και του Γιάνη Βαρουφάκη στις προσπάθειες να γίνει κατανοητή από την ξένη κοινή γνώμη η πραγματική φύση του ελληνικού προβλήματος, ξέχασαν «τον χωρίς όραμα Σαμαρά» και επανέφεραν το success story, αποδίδοντας τις σημερινές δυσκολίες της ελληνικής οικονομίας όχι στις προσπάθειές τους να τη στραγγαλίσουν, αλλά στην πολιτική της κυβέρνησης. Ξέχασαν, φαίνεται, ότι η προηγούμενη πολιτική οδήγησε τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο στο 25% του δημόσιου χρέους και σε διαρκή υποχώρηση της τραπεζικής χρηματοδότησης της οικονομίας και ελπίζουν, χάρις στους αναμεταδότες τους στην Ελλάδα, να το ξεχάσουν και οι έλληνες πολίτες…

Η αδυναμία της κυβέρνησης είναι αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας

Η αδυναμία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην περίσταση αποτελούσε αδυναμία ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς, με ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει σήμερα, υποχρεώθηκε να κάνει αστική πολιτική χωρίς να υπάρχει το συλλογικό κοινωνικό υποκείμενο αυτής της πολιτικής. Κατά τις πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης οι κλασικές εγχώριες εργοδοτικές οργανώσεις –οι «εκπρόσωποι των παραγωγικών τάξεων», όπως τους έλεγαν παλιά–εξέδωσαν ανακοίνωση στήριξης της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις. Αυτή η κίνηση που θα μπορούσε να είναι ιστορικής σημασίας, δεν είχε πλέον καμία βαρύτητα, εξαιτίας της εξασθένισης του εγχώριου παραγωγικού ιστού. Η συσσώρευση του κεφαλαίου πραγματοποιείται πλέον κατά κύριο λόγο εκτός της χώρας. Δεν είναι μόνον οι εφοπλιστές που είναι εξωχώριοι, αλλά και οι μεγάλες ελληνόκτητες επιχειρήσεις έχουν μεταφέρει σημαντικό μέρος των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων στο εξωτερικό και συχνά και την ίδια την εταιρική τους έδρα. Τους επιτρέπεται λοιπόν μια σχετική αδιαφορία για την τύχη της εσωτερικής αγοράς και της εθνικής οικονομίας. Μόνο με αυτήν τη μετατόπιση του κεφαλαίου μπορούμε να κατανοήσουμε την, για μικροπολιτικούς λόγους, υπονόμευση των τραπεζών και της εγχώριας οικονομίας στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας από τους εκπροσώπους των –κατά δήλωσή τους– αστικών κομμάτων με την πρόσκληση προς τους πολίτες να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό. Μόνο μέσω αυτής μπορούμε, ακόμη, να κατανοήσουμε την έκδηλη ικανοποίηση των ελεγχόμενων από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα ΜΜΕ για την έξοδο των καταθέσεων.

Παράλληλα με την απίσχνανση του εγχώριου παραγωγικού ιστού πολλαπλασιάστηκαν οι διάφορες μορφές μεσαζόντων, συμβούλων κλπ. που εξαρτώνταν από τις μεταφορές ποσών από τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία. Ταυτόχρονα, περιοριζόταν το βάρος των δημόσιων επενδύσεων με εθνικούς πόρους. Τα ευρωπαϊκά ταμεία χρηματοδοτούν πλέον τα πάντα: από τα έργα υποδομής και την έρευνα μέχρι την αναστήλωση μοναστηριών και την ανακατασκευή των πεζοδρομίων. Οι προτεραιότητες καθορίζονται εκτός της χώρας, χωρίς συζήτηση στο εσωτερικό, η διαχείριση των πόρων γίνεται από αυτονομούμενες γραφειοκρατίες σε συνεργασία με πλήθος μεσαζόντων που επιβάλλει το σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης χωρίς δημοκρατικό έλεγχο. Αυτοί αναδείχθηκαν πλέον στους κόμβους του νέου πελατειακού συστήματος με την Ευρωπαϊκή Ένωση ως συλλογικό πάτρωνα. Η ένταξη κάθε μικρού έργου της περιφέρειας στα ΕΣΠΑ κλπ. έχει γίνει το όνειρο όλων των τοπικών αρχών και βασικός λόγος αντιπαράθεσης σε αυτοδιοικητικές και εθνικές εκλογές. Από αυτό το νέο πελατειακό σύστημα εξαρτάται η αναπαραγωγή του πολιτικού συστήματος. Η εξέλιξη αυτή συνέπεσε με την ανάπτυξη στην Ελλάδα μιας οικονομολογικής διανόησης που εκτελεί τη διαχείριση των χρηματικών κεφαλαίων και ερμηνεύει δικαιολογώντας το σύστημα στο οποίο συμμετέχει. Ποτέ η Ελλάδα δεν διέθετε τόσους πολλούς οικονομολόγους και τόση λίγη οικονομική σκέψη. Από αυτά τα διογκωμένα στρώματα διαχειριστών του συστήματος προέρχονται οι νέοι οργανικοί διανοούμενοι.

Ιστορικά, οι κρίσεις εξωτερικού δημόσιου χρέους έφερναν αντιμέτωπες αστικές τάξεις: εκείνη της υπό πτώχευση χώρας και τους ξένους κεφαλαιούχους. Η σημερινή κυβέρνηση βρέθηκε στην πρωτόγνωρη θέση να αναλάβει τη διαπραγμάτευση του δημόσιου όχι για λογαριασμό των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων της χώρας, αλλά για λογαριασμό των υποβαθμισμένων εκπροσώπων των παλαιών παραγωγικών δομών, των μικροεπιχειρηματιών και των μισθωτών. Η ελληνική αστική τάξη και οι πολιτικοί εκπρόσωποί της χαιρέτισαν το PSI, το οποίο, σε αντίθεση με κάθε ιστορική εμπειρία, «κούρεψε» κατά κύριο λόγο το εσωτερικό δημόσιο χρέος, εξασθενώντας από μέσα την οικονομία. Κατά συνέπεια, η κυβέρνηση έχει απέναντί της έχει όχι μόνο τους εκπροσώπους των δανειστών, αλλά και τους μεγάλους έλληνες κεφαλαιούχους συνεπικουρούμενους από τους οργανικούς τους διανοούμενους.

Η ασταθής κοινωνική βάση της πολιτικής της κυβέρνησης

Ταυτόχρονα, η κοινωνική βάση της πολιτικής της είναι ασταθής. Το ζήτημα της μείωσης των καταθέσεων και της διαρροής τους στο εξωτερικό είναι ενδεικτικό γι’ αυτές τις αντιφατικές καταστάσεις. Πριν ξεκινήσει η αποθησαύριση των ποσών των μικροκαταθετών είχε εκδηλωθεί, όπως και το 2012, η μεταφορά σε καθημερινή βάση των εισπράξεων των θυγατρικών ξένων εταιριών σε λογαριασμούς τους στο εξωτερικό. Παράλληλα, οι εγχώριες τράπεζες συστήνουν ανοικτά στους εναπομείναντες σημαντικούς καταθέτες ασφαλείς τρόπους για να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό. Μια ματιά στα ταχύτερα αναπτυσσόμενα διεθνή αμοιβαία κεφάλαια των ελληνικών τραπεζών και στα ασφαλιστικά συμβόλαια αποκαλύπτει αυτήν την πρακτική. Υπάρχουν ασφαλώς οι εφοπλιστές που εξαναγκάζονται από τις ξένες τράπεζες να μεταφέρουν πάραυτα εκτός Ελάδας το προϊόν των δανείων που αυτές τους παρέχουν, εάν δεν τα έχουν ήδη μεταφέρει, και οι ξενοδόχοι που υφίστανται ανάλογους εκβιασμούς από τους ξένους μεγάλους ταξειδιωτικούς οργανισμούς. Μεγάλο όμως, αν όχι το μεγαλύτερο, μέρος των εκροών οφείλεται σε αυτούς των οποίων τα συμφέροντα επιχειρεί να υπερασπισθεί η κυβέρνηση. Οι μεγαλοκαταθέτες είχαν ήδη μεταφέρει τα χρηματικά τους διαθέσιμα προ καιρού. Ανάλογα, παράλληλα με τη φοροαποφυγή των μεγάλων επιχειρήσεων εξακολουθεί να τρέχει η καθημερινή φοροδιαφυγή αυτών που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση. Συνολικά, οι περισσότεροι Έλληνες αντιδρούν στην κρίση με τα ίδια αντανακλαστικά με τα οποία πορεύθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες που συνίστανται στην προσπάθεια να μειωθεί το προσωπικό τους κόστος, αδιαφορώντας στην πράξη για τα συλλογικά συμφέροντα. Από αυτή την ελπίδα παρακινούμενοι πολλοί κινδυνεύουν να παρασυρθούν από την προπαγάνδα και να δεχθούν ως ανακούφιση μια οιαδήποτε συμφωνία με τη λογική του μικροαστικού «άσε τώρα, και βλέπουμε…».

Οι ξένοι δανειστές μας μπορεί καμιά φορά να διαθέτουν λανθασμένα ποσοτικά στοιχεία για το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα, αλλά έχουν πλήρη επίγνωση αυτής της κατάστασης και την εκμεταλλεύονται. Οι εγχώριοι αντίπαλοι της κυβέρνησης κάνουν ότι δεν ακούν τις επανειλημμένες δηλώσεις ξένων υπευθύνων, όπως τελευταία του Β. Σόϊμπλε στη Ρίγα, για την ανικανότητα των ελληνικών ελίτ και είναι πρόθυμοι να προσφέρουν ξανά τις υπηρεσίες τους, Ίσως να έχουν δίκιο, γιατί η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι στις χώρες που υπάρχει εξωτερική επέμβαση οι εκάστοτε ξένοι, για να ελέγξουν τη χώρα, προτιμούν να συναλλάσσονται με τη διεφθαρμένη και ανίκανη «ελίτ», παρά με αυτούς που θέλουν να αλλάξουν το σύστημα. Αυτό συνέβη κατ’ επανάληψη στην Ελλάδα και εξακολουθεί να συμβαίνει.

Η συμφωνία που μπορεί να συναφθεί ή η ρήξη δεν θα αποτελέσουν το Τέλος της Ιστορίας και σε κάθε περίπτωση θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε όλοι μας τα νέα προβλήματα. Εάν οι δυσκολίες που συναντά η κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις για το χρέος οφείλονται σε βαθύτερες αδυναμίες της ελληνικής κοινωνίας, τότε και το ξεπέρασμα της σημερινής κατάστασης μας αφορά όλους. Η κυβέρνηση δεν θα πρέπει να αφήσει να χαθεί επικοινωνιακά το νόημα του εκλογικού αποτελέσματος της 25ης Ιανουαρίου, προσπαθώντας να εξωραΐσει τη νέα συμφωνία. Και το νόημα ήταν ότι η προηγούμενη πολιτική αποδιάρθρωσε την κοινωνία, γι’ αυτό οι πολίτες καταψήφισαν αυτούς που την υλοποίησαν. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, στην Ελλάδα οπωσδήποτε, και συχνά και στο εξωτερικό που δέχθηκαν να εφαρμόσουν αυτές τις πολιτικές λιτότητας αποδείχθηκαν αναλώσιμες. Με τη σημερινή κυβέρνηση δεν θα αναλωθεί μόνο μια πολιτική ομάδα, αλλά και οι ελπίδες έλλογης λύσης από το εσωτερικό της κοινωνίας με συνέπεια αυτό που διακυβεύεται να είναι η ίδια η δημοκρατία στην Ελλάδα. Καμία πρόταση για έξοδο από αυτό το τέλμα δεν θα έχει ελπίδες επιτυχίας αν δεν στηρίζεται σε σωστή ανάλυση της διεθνούς και της ελληνικής συγκυρίας και σε προτάσεις για μια πολιτική που θα παίρνει μεν υπόψη της τις προσδοκίες της κοινωνίας θα στηρίζεται όμως στην ανάλυση αυτή.

Πηγή: https://enthemata.wordpress.com/2015/05/09/hatziosif/

IMG_0559.JPG