Ο Μικρός Πρίγκηπας ταινία;

Γενικά είμαι επιφυλακτικός με τις μεταφορές  βιβλίων σε ταινίες. Ίσως επειδή δεν είμαι ο ορισμός του σινεφίλ, ίσως επειδή διαβάζοντας ένα βιβλίο το φαντάζομαι όπως εγώ θέλω και όταν το βλέπω στην οθόνη μου “κλωτσάει”.

Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για το αγαπημένο βιβλίο των παιδικών και όχι μόνο χρόνων. Η πρώτη αίσθηση που έχω βλέποντας το τρέιλερ είναι θετική.

Θα το περιμένω λοιπόν με μεγάλο ενδιαφέρον. Ίσως να είναι και η πρώτη ταινία που θα προσπαθήσω να δω μαζί με το γιο μου.

Φαντάζει ιδανικό ξεκίνημα.

Τι πρέπει να περιμένει κάποιος από τους σημερινούς μπαμπάδες;

Διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα σχετικά με τους μπαμπάδες και το ρόλο τους, με σημεία αιχμής που σηκώνουν σοβαρή συζήτηση. Το υπογράφει η Ζωή Στραβοπόδη- Τζιάνο, Ψυχοθεραπεύτρια και Οικογενειακή Σύμβουλος. Οπότε το μοιράζομαι ως τροφή για σκέψη και για τους μπαμπάδες και για τις μαμάδες και για το οικογενειακό περιβάλλον γενικότερα:

Τι περιμένει άραγε κάποιος από τους σημερινούς μπαμπάδες; Η αλήθεια είναι ότι ο παραδοσιακός ρόλος του πατέρα που ενεργούσε αποκλειστικά ως «κουβαλητής των αγαθών» και τηρητής της τάξης και της πειθαρχίας αποτελεί πλέον μακρινό παρελθόν. Στις μέρες μας βλέπουμε όλο και περισσότερους νέους μπαμπάδες να ταΐζουν τα παιδιά τους, να τους αλλάζουν πάνες, να τα συνοδεύουν σε παιδικά πάρτι, να συμμετέχουν στις ενημερωτικές σχολικές εκδηλώσεις κλπ. Είναι σαφές ότι ο ρόλος του πατέρα τον τελευταίο καιρό βρίσκεται σε μια σημαντική μετάβαση. Όσοι πατεράδες μένουν προσκολλημένοι στην εικόνα του παρελθόντος έρχονται αντιμέτωποι όχι μόνο με την γκρίνια των συντρόφων τους αλλά και με μια ελαφριά απαξίωση από σύσσωμο το οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πολύ πρόσφατα ο ρόλος του πατέρα στην υγιή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού θεωρούταν ήσσονος σημασίας και το βάρος της συνεισφοράς του έπεφτε αποκλειστικά στο κατά πόσο ήταν ικανός να συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένεια. Η εικόνα που επικρατεί όμως σήμερα φαίνεται πως έχει αλλάξει άρδην. Η πλειοψηφία των σύγχρονων ψυχολογικών θεωριών υποστηρίζουν ότι όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνει ένας πατέρας στο παιδί του τόσο αυξάνεται η αυτοεκτίμηση, η συναισθηματική ασφάλεια, η αυτονομία καθώς και η κοινωνικότητα του παιδιού. Επίσης, οι έρευνες δείχνουν ότι η συχνή παρουσία του πατέρα βοηθά το παιδί να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και να δημιουργήσει υγιείς σχέσεις με τους άλλους.

NikiLioti_FatherRole_icon1

Πόσο χρόνο όμως πρέπει να αφιερώνει ένας πατέρας στην ανατροφή των παιδιών του; Αρκεί άραγε να παρακολουθεί τις σχολικές τους παραστάσεις, να τα πηγαινοφέρνει στις αθλητικές δραστηριότητες και να παίζει μαζί τους τα σαββατοκύριακα; Ή θα πρέπει να «εξομοιωθεί» ο ρόλος του με αυτόν της μητέρας; Φαίνεται πως οι ραγδαίες κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις που τείνουν να φέρουν τις γυναίκες σε ισότιμο επίπεδο επαγγελματικά και οικονομικά με τους άντρες τους, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη συνειδητοποίηση των γυναικών (που είναι παραδοσιακά πιο ενήμερες όσον αφορά τα «ψυχολογικά» θέματα) ότι η συμμετοχή του πατέρα «κάνει καλό» στα παιδιά τους, έχει ως αποτέλεσμα πολλές γυναίκες να διεκδικούν όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή από τους άντρες τους στην ανατροφή των παιδιών τους. Είναι βέβαια αναμφισβήτητη αλήθεια ότι παρά την σαφή αύξηση της ενασχόλησης των πατεράδων με τα παιδιά τους, ο ρόλος τους στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων παραμένει δευτερευούσης σημασίας και «βοηθητικός προς τη μητέρα». Και δεν είναι λίγες οι μητέρες που φαίνεται να ενοχλούνται από αυτό… Είναι ένα παράδοξο της εποχής ότι όσο περισσότερο οι άντρες ασχολούνται με τα παιδιά τους, τόσο περισσότερο οι γυναίκες φαίνεται να διεκδικούν την ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή τους!

Αν κοιτάξουμε προς τα πίσω, οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας δεν αντιμετώπιζαν διαφωνίες στο γάμο τους όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών. Ο λόγος ήταν απλός: Τότε, οι κανόνες που υπαγόρευαν στους ανθρώπους τι να κάνουν κάθε στιγμή ήταν απόλυτα σαφείς. Στην εποχή των μεταβάσεων που διανύουμε όμως επί του παρόντος, φαίνεται να  υπάρχει μια ασάφεια ως προς το ποιες είναι οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα ενός πατέρα.

Κανένας άντρας σήμερα δεν είναι σίγουρος για το πόσο χρόνο θα πρέπει να αφιερώσει. Οι άντρες βρίσκονται σε σύγχυση. Ένας άντρας σήμερα δεν είναι σίγουρος για το κατά πόσο η ενασχόληση με τα παιδιά του θα του προσφέρει αποδοχή ή θα του αφαιρέσει πόντους από τον ανδρισμό του. Δεν είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η γυναίκα του χρειάζεται έναν άντρα ισότιμο και όχι έναν άντρα που να της παρέχει τη δυνατότητα να χαρεί τη μητρότητα απερίσπαστη από επαγγελματικές υποχρεώσεις. ιερώνει στα παιδιά του, ούτε για το ποια συναισθήματα του επιτρέπεται να εκφράζει μπροστά τους. Δεν ξέρει κατά πόσο έχει δικαίωμα να αγνοήσει τις νουθεσίες της γυναίκας του και να κάνει αυτό που θεωρεί ο ίδιος σωστό για τα παιδιά του, ούτε τι να κάνει στην περίπτωση που η γυναίκα του κερδίζει περισσότερα χρήματα από αυτόν. Επίσης, η αύξηση στα διαζύγια δημιουργεί επιπλέον προβληματισμούς στους πατεράδες: Τι είδους σχέση μπορεί να έχει ένας πατέρας με ένα παιδί που μένει μαζί του περιστασιακά; Πόση βαρύτητα έχει ο λόγος ενός πατέρα όταν την επιμέλεια του παιδιού έχει η μητέρα; Ποιος θέτει τους κανόνες όσον αφορά την ανατροφή του; Έχει το δικαίωμα να συμμετέχει σε αυτήν όπως ο ίδιος επιθυμεί ή θα πρέπει να ακολουθεί τις εντολές της μητέρας; Και τελικά, εφόσον υποτίθεται ότι είναι πλέον ισότιμοι ως γονείς, ποια είναι αυτή που θα του λέει τι να κάνει;

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες γυναίκες, παρά το ότι φαινομενικά διεκδικούν την ενεργητική συμμετοχή των συζύγων τους στο μεγάλωμα των παιδιών, στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο διαθέσιμες να τους παραχωρήσουν ίσες ευθύνες και δικαιώματα. Δίνουν οδηγίες και απαιτούν από τον άντρα τους να διεκπεραιώσει τις υποχρεώσεις του με τον τρόπο που οι ίδιες κρίνουν σωστό. Θεωρούν ότι είναι ειδήμονες, θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο και συμπεριφέρονται σαν τα παιδιά να είναι μόνο δικά τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ούτε για αυτές είναι εύκολο να παραχωρήσουν τα προνόμια που τους προσφέρει ο παραδοσιακός τους μητρικός ρόλος. Για να μπορέσει όμως ο πατέρας να παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή των παιδιών του χρειάζεται η μητέρα να του παραχωρήσει χώρο. Δυστυχώς, αν ο πατέρας αποκλειστεί από τη μητέρα, θα παραμείνει εξίσου αποκλεισμένος και από το παιδί.

Οι περισσότεροι μπαμπάδες νοιάζονται πολύ για τα παιδιά τους και θέλουν να είναι καλοί πατέρες. Δυστυχώς όμως οι γυναίκες τους, κουρασμένες, φοβισμένες και μπερδεμένες καθώς είναι και οι ίδιες,  δεν είναι σε θέση να τους παροτρύνουν  να ψάξουν τον εαυτό τους σε αυτό το ρόλο με ένα τρόπο εποικοδομητικό αλλά αντίθετα το κάνουν με τρόπο απειλητικό και ανταγωνιστικό. Είναι σημαντικό άντρες και γυναίκες να κατανοήσουν ότι λόγω της σημαντικής μετάβασης που περνά ο «πατρικός ρόλος» οι περισσότεροι άνδρες δεν έχουν διδαχθεί τις δεξιότητες για να ανταποκριθούν σε έναν ενεργητικό πατρικό πρότυπο. Για να καταφέρουν όμως να ανταπεξέλθουν στις νέες ανάγκες και να εμπλακούν περισσότερο στην ανατροφή των παιδιών τους δεν χρειάζονται νουθεσίες και κριτική αλλά βοήθεια και ευγενική καθοδήγηση.

Πηγή: protothema.gr

Συνταγή για απόδραση μέσα στο σπίτι σας!

Σε πνίγει κι εσένα η καθημερινότητα. Δεν βρίσκεις πολλούς που να περνάνε καλά τελευταία. Δε βρίσκεις ούτε πολλούς αισιόδοξους γενικά. Μπορείς όμως να αντέξεις σε αυτή τη κατάθλιψη κάθε μέρα. Μπορείς να αντέξεις το σφυροκόπημα της πίεσης και του άγχους;

Η απόδραση έστω και για μια μέρα ή λίγες ώρες έχει γίνει αναγκαιότητα. Μετά από μια εβδομάδα πολύ δύσκολη, έκανα μια απόπειρα που σήμερα Δευτέρα πρωί που γράφω αυτές τις γραμμές νιώθω να απέδωσε. Παροδικά ίσως αλλά απέδωσε. Και το προτείνω. Σε γονείς τουλάχιστον…

Η συνταγή είναι απλή. Ακολουθήστε το πρόγραμμα και τα θέλω του παιδιού για ένα Σαββατοκύριακο σα να είστε κι εσείς ένα παιδί! Σε μένα έπιασε!

Picture 048 Picture 071

Τι θα έκανα αν ήμουν εκεί;

Φροντίζω ως νέος κι ενεργός μπαμπάς και παράλληλα νέος άνθρωπος, καθημερινά να αφιερώνω χρόνο στην ενημέρωσή μου γύρω από θέματα παιδιού και διαπαιδαγώγησης.

Έχουμε φροντίσει στο σπίτι να έχουμε μια μίνι βιβλιοθήκη γονιών. Σερφάρω, διαβάζω ενδιαφέροντα blog posts και αναρτήσεις στα social media άλλων γονιών. Μελετάω άρθρα και απόψεις ειδικών παιδαγωγών, διατροφολόγων, ψυχολόγων, παιδιάτρων κλπ κλπ. Κοιτάζω ακόμα συνταγές για snacks κατάλληλα για παιδιά, και συστάσεις για προορισμούς ή γωνιές της πόλης που θα μπορούσα να πάω με τον μικρό. Καμιά φορά, γράφω και τις σκέψεις μου, ή κάποιες ιστορίες και “μαθήματα” που αυτά τα δύο χρόνια έχω ζήσει.

Ενίοτε όταν τυχαίνει να βρεθώ σε παρέα με άλλους γονείς- ευτυχώς ακόμα δεν είναι γονείς όλοι οι φίλοι μας οπότε παίρνουμε και τζούρες της προ παιδιού εποχής- συζητάμε για το πόσο ζοριζόμαστε οικονομικά «τώρα με το παιδί», ότι «δεν είναι εύκολο τώρα να πάμε για το δεύτερο» και «πόσο βρίσκεις εσύ online τις πάνες» κι άλλα καθημερινά ζόρια.

Και πραγματικά νιώθω ζορισμένος και φοβάμαι ότι αυτό επηρεάζει και την προσφορά και τη φροντίδα μου προς το μικρό και συνολικά προς την οικογένειά μου. Και μετά βλέπω δύο φωτογραφίες κι έρχομαι στα συγκαλά μου. Γιατί ναι όντως τα φέρνουμε δύσκολα βόλτα και σαν γονείς έχουμε πολλά άγχη και θέματα. Θα έχετε δει κι εσείς τέτοιες εικόνες:

slide_433832_5660782_free

slide_433832_5660866_free

Δεν μου αρέσει το κήρυγμα και δεν σκοπεύω να κάνω για το τι πρέπει να κάνει ο καθένας μας για όλα όσα συμβαίνουν. Απλά έβαλα προς σκέψη μια ερώτηση που μου έχει εδώ και μέρες καρφωθεί στο μυαλό, «Τι θα έκανα αν ήμουν εκεί κι έπρεπε να προστατέψω το παιδί μου;»

Αυτό το κείμενο το φιλοξένησε και το superdad:  http://www.superdad.gr/keimena/ti-tha-ekana-an-imoun-ekei/ 

Παιχνίδι στη φύση

Πάντα μου αρέσουν οι περιγραφές του φίλου μου του Λευτέρη Κουγιουμουτζή. Πολύ περισσότερο όταν μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια:

Καθώς απολαμβάνω τον καφέ μου, ράθυμος σε μια αγροτουριστική μονάδα, κάπου στους πρόποδες των ορέων, μελετώ μια συμμορία πιτσιρικάδων που παίζουν από ώρα στο διπλανό πλάτωμα κι έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μου. Το μεγαλύτερο είναι πέντε – έξι χρονώ, το μικρότερο ίσα που έχει κλείσει τα δυόμισι.

Ολα με τις ζακετούλες και τα καπελάκια τους, καθότι ναι μεν έσκασε τα πρώτα του χαμόγελα ο ανοιξιάτικος ήλιος αλλά στη σκιά ακόμα έχει ψύχρα και οι μαμάδες αγχώνονται.

Κάθονται κάτω από έναν πλάτανο και δείχνουν πολύ απορροφημένα από τη δραστηριότητά τους. Δεν έχουν μαζί τους κανένα απολύτως εργοστασιακό παιχνίδι· τα παράτησαν στην πόλη μαζί με την πλήξη τους.

Η φύση τούς προσφέρει απλόχερα ό,τι χρειάζονται για να παίξουν: κλαδιά, ξυλαράκια, ξερά και χλωρά φύλλα, χώμα και νερό.

Αφράτεψαν το χώμα, έσκαψαν έναν μικρό λάκκο και τον γεμίζουν με νερό.

Πηγαίνουν εναλλάξ σε μια βρυσούλα εκεί κοντά και ανεφοδιάζονται μ’ ένα πλαστικό μπουκάλι.

Αφού φτιάξουν λάσπη, την πλάθουν σε μικρούς σβόλους, που τους απλώνουν στη συνέχεια στη λιακάδα για να ξεραθούν και να γίνουν μικρές μπάλες.

Δεν ξέρω τι σκοπεύουν να τις κάνουν, δεν φαίνεται να τα έχει απασχολήσει το ζήτημα. Δεν έχει σημασία άλλωστε· απολαμβάνουν τη δημιουργική τους ενασχόληση και την παρέα.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, ένα μωρό δοκιμάζει τα πρώτα του αβέβαια βήματα.

Πέφτει, σηκώνεται, κάνει πως ξεσκονίζεται και συνεχίζει. Βρίσκει κάποια στιγμή ένα ξερόκλαδο κι ένα φυλλαράκι, τ’ αρπάζει και κάθεται κατάχαμα να τα μελετήσει με την ησυχία του.

Τα παρατηρεί με ύφος περισπούδαστο, τα κόβει κομματάκια, λες και προσπαθεί να επιβεβαιώσει τον Δημόκριτο και την ατομική του θεωρία. Δίνει την εντύπωση πως καλύτερα παιχνίδια δεν έπιασε ποτέ.

Ολα τα παιδάκια δείχνουν ευτυχισμένα, πλήρως ενταγμένα μέσα στο τοπίο, σαν να ήταν εκεί από πάντα. Στο φυσικό τους περιβάλλον. Αν και γνωρίστηκαν επιτόπου, δεν υπάρχουν γκρίνιες και υπερτροφικοί εγωισμοί. Μου έχει λείψει αυτό το παιδικό χάρισμα· της αβίαστης γνωριμίας και επαφής, χωρίς συστάσεις και καχυποψίες.

Της ομαλής συνύπαρξης, της απλότητας στην επικοινωνία.

Μεγαλώνοντας δεν ξέρω τι μας συμβαίνει και χάνουμε αυτήν την κοινωνική δεξιότητα· ίσως δηλητηριαζόμαστε από τα φαρμάκια του σύγχρονου τρόπου ζωής και περιχαρακωνόμαστε στον εαυτό μας, νιώθοντας πως τάχα μάς βαραίνουν οι σκοτούρες κι οι ευθύνες.

Μου έχει λείψει κι η ανεμελιά του φυσικού τους παιχνιδιού.

Μα πάνω απ’ όλα συνειδητοποιώ ότι, σε μικρούς και μεγάλους, μας έχει λείψει η επαφή με την ανόθευτη φύση.

Το καθαρό, το ατόφιο χώμα, που δεν έχει εμποτιστεί με δηλητήρια και φυτοφάρμακα, που δεν πνίγεται στα σκουπίδια, που δεν υποφέρει από εντατικές καλλιέργειες.

Ο ορίζοντας που δεν βιάζεται από τερατώδεις ανθρώπινες κατασκευές και παρεμβάσεις.

Η μουσική της φύσης, που σαν συμφωνική γαληνεύει τις ψυχές μας. Σε λίγο φεύγουμε όλοι για την πόλη.

Θ’ αφήσουμε το σπίτι μας με την ψευδαίσθηση πως γυρίζουμε σπίτι μας.

Να κυνηγήσουμε την επιβίωση και την επιτυχία και να ξεχάσουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Κι αν έχουμε λεφτά, να ξανάρθουμε για αγροτουρισμό και να καταναλώσουμε λίγη φύση ακόμα.

πηγή: http://www.efsyn.gr/arthro/paihnidi-sti-fysi

Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην κληρονομικότητα και το απωθημένο

Ένα κείμενο μου μετά από ένα ζόρικο 3μηνο που προκάλεσε ένα black out, πάντα στο superdad.gr.

Πόσο ικανοί είναι οι γονείς στο να διαχωρίσουν και να προσφέρουν στο παιδί την υποστήριξη τους σε κάποιο πιθανό ταλέντο ή κλίση του αντί για καταπίεση να κάνει ό,τι έκαναν ή και δεν έκαναν αυτοί παλιότερα;

Εδώ και περίπου ένα τρίμηνο ο μικρός μας έχει περάσει στη φάση «μπάλα, μπαμπά, μπάλα, μπάλα». Όλη μέρα αν είναι δυνατόν. Οπουδήποτε και όχι απαραίτητα με κανονική μπάλα. Όσο περνάει ο καιρός όλο και βελτιώνει τις επιδόσεις του στο σπορ και παράλληλα μεγαλώνει και το χαρτοφυλάκιο με τις ζημιές του. Με γεωμετρική πρόοδο δε, αυξάνονται και οι μελανιές, γρατζουνιές και λοιπές παράπλευρες απώλειες.

Θα μου πεις, μόνο το δικό σου παιδί τα κάνει αυτά; Προφανώς και όχι. Απλά έχω πιάσει τελευταία τον εαυτό μου να χαζοχαίρεται για παράδειγμα στην παιδική χαρά όταν άλλοι γονείς σχολιάζουν «αυτός ο μικρούλης είναι καλός» ή «κοίτα πόσο καλά την κλωτσάει». Επίσης με έχω πιάσει να κολακεύομαι ακούγοντας σχόλια του στυλ «έχει πάρει τα γονίδια του μπαμπά».

Αφού λοιπόν μου περάσει το χαζοχαρούμενο, που κάθε γονιός έχει, έρχονται και δεύτερες σκέψεις. Πιο προσγειωμένες. Αναρωτιέμαι λοιπόν πόσο λεπτή είναι η γραμμή μεταξύ «κληρονομικότητας» και «απωθημένου»; Είμαστε ικανοί να τα διαχωρίσουμε και να προσφέρουμε στο παιδί μας υποστήριξη σε κάποιο πιθανό ταλέντο ή κλίση του αντί για καταπίεση να κάνει ότι κάναμε ή και δεν κάναμε εμείς παλιότερα;

Προφανώς και δεν είμαι ειδικός ούτε και θα σας κάνω κήρυγμα. Μεταφέρω απλά ένα προβληματισμό, ως τροφή για σκέψη. Γι’ αυτό που είμαι βέβαιος είναι ότι κάθε παιδί παίρνει πολλά από τους γονείς του, είτε ως «γονίδια», είτε ως μίμηση, είτε ως εκπαίδευση. Παράλληλα όμως είναι μια εντελώς ξεχωριστή προσωπικότητα, ένας διαφορετικός άνθρωπος. Και το πρώτο πράγμα που έχουμε εμείς να του προσφέρουμε είναι η δική μας αυτοπειθαρχία. Να μάθουμε να κοντρολάρουμε την αγάπη μας για αυτό. Να του δίνουμε χώρο και χρόνο να πειραματιστεί. Και να κυνηγάμε κάθε μέρα, όλη μέρα τον εαυτό μας να κρατήσει τα απωθημένα του μακριά από το παιδί.

Μπορεί ο γιος μου να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο ή η κόρη σου να εξελιχθεί σε χορεύτρια γιατί έχει το ταλέντο, τα γονίδια ή τις ικανότητες. Είναι μεγάλο λάθος όμως να ασχοληθεί αν δεν έχει το βασικότερο, την επιθυμία.

Επομένως και κατόπιν ωρίμου σκέψεως, εγώ προτείνω με το φτωχό μου το μυαλό να κλειδώσουμε τα απωθημένα μας κάπου, ας δείξουμε αυτοκυριαρχία στην αγάπη και το ενδιαφέρον μπας και καταφέρουμε να έχουμε ένα ευτυχισμένο παιδί. Και δεν υπάρχει καλύτερη ανταμοιβή στη ζωή από το να έχεις ένα ευτυχισμένο παιδί.

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/keimena/klironomikotita-h-apothimeno/ ]