«Αϋπνίες του μπαμπά»- Επεισόδιο 1ο: «Τα γενέθλια»

Αύγουστος 2014

Ο μικρός, η πρώτη μας χαρά, γίνεται ενός έτους. Καλοκαίρι, διακοπές στα πάτρια, στην Κρήτη. Ζει ακόμα ο συνονόματος παππούς, κατεβαίνουν από Αθήνα επί τούτου και οι αθηναίοι (παππούς, γιαγιά και θεία). Στο σπίτι μας από το πρωί προετοιμασία. Ντεκόρ μέσα ταμπελάκια και αυτοκόλλητα “1st birthday”. Μπαλόνια στην αυλή και στα δέντρα.

Από νωρίς το απόγευμα, τα κάρβουνα πήραν φωτιά, barbecue με τα πάντα όλα, μπύρες, χαμός! Τούρτα- μπάλα ποδοσφαίρου από το νονό, παγωτά, μουσικές και χαβαλές μέχρι αργά το βράδυ! Και δώρα, πολλά δώρα! Τα πρώτα γενέθλια γιορτάστηκαν δεόντως! Ήρθαν όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι, σε μία γιορτή που το σπίτι χρόνια είχε να δει. Και δεν είδε ξανά…

Σεπτέμβριος 2018

Ο πιο μικρός μας, γίνεται ενός έτους. Σεπτέμβρης πια, έχουμε επιστρέψει στην Αθήνα, έχει ξαναρχίσει η δουλειά, πέφτει και Πέμπτη! Ξυπνάμε, λίγες  ευχές και φιλιά και τρέχουμε στα καθημερινά μας. Γραφείο, σπίτι, να πάμε το μεγάλο για μπάλα, να γυρίσουμε. Πήγε 8 κιόλας!

Του πήραμε όμως τούρτα- minions! (πάλι καλά)

Πεταγόμαστε ως το Μαρούσι για μία μπύρα και μία πίτσα, μεταξύ μας, και «να σβήσουμε το κεράκι» (ο μεγάλος δηλαδή ως πληρεξούσιος) και γυρνάμε σπίτι.

  • Δώρο δεν του πήραμε ρε συ
  • Του είχαμε πάρει προ ημερών την περπατούρα
  • Ε, κάτι για τη μέρα μωρέ
  • Δεν πειράζει, μικρούλης είναι ακόμα δεν καταλαβαίνει και τα πάντα!

Το βράδυ προσπαθώντας να κοιμηθώ σκεφτόμουν όλη αυτή τη σύγκριση. Ο μεγάλος τόσο προσοχή και ο μικρός τίποτα; Από τα γενέθλια του μεγάλου έχω 200 φωτογραφίες. Από το αποψινό με το ζόρι μερικές από «την τούρτα»! Αδικία δεν είναι; Είναι. Στενοχωρήθηκα και τα έβαλα με τον εαυτό μου. Δηλαδή δεν τον αγαπάμε τον μικρό τόσο; Τον ξεπετάμε;

Μαλακίες λέω, τον αγαπάμε όσο δεν πάει. Είναι απλά αλλιώς η κατάσταση, άλλη η φάση, όλα διαφορετικά με δύο παιδιά και μετά από 4 αρκετά ζόρικα χρόνια. Το καταλαβαίνει όμως ότι τον αγαπάμε; Σίγουρα θα το καταλαβαίνει. Σιγά μην περιμένει να δει ντεκόρ στο πάρτυ και λαοθάλασσα για να το καταλάβει. Το νιώθει κάθε μέρα που περνάμε μαζί. Το ζει. Για εμάς είναι όλα αυτά περισσότερο, ψυχολογικά! Τα παιδιά άλλα κοιτάνε.

Ή μήπως κοιτάνε κι αυτά; Δε ξέρω. Μεγάλο μπέρδεμα να είσαι γονιός. Πήγε 3 κι ακόμα να κοιμηθώ και θα ξυπνήσει ο μικρός στις 6:30 και θα θέλει παιχνίδι. Το ευχαριστιέται πολύ το παιχνίδι το πρωινό! Αλλά εγώ μετά σέρνομαι στο γραφείο.

Να πάλι τον αδικώ!  Τι μπέρδεμα είναι αυτό ρε φίλε… Λοιπόν κλείνω υπολογιστή και πάω σπίτι να τον πάρω αγκαλιά να παίξουμε.

Πριν όμως να αφιερώσω στο λουκούμι μου αυτό το τραγουδάκι που ακούμε παρέα, έστω με μια μέρα καθυστέρηση. Και στον μεγάλο το λουκουμά βέβαια το αφιερώνω (να τα πάλι…):

Από τις αλλαγές…στην Αλλαγή!

Γενικά από πέρυσι το Σεπτέμβριο μέχρι και σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στην οικογενειακή μας ζωή!

Καταρχήν ο μικρός της οικογένειας πήγε πρώτη φορά σχολείο. Με ότι αυτό συνεπάγεται σε διαχείριση και προετοιμασία αλλά και στην αλλαγή της ρουτίνας. Έμαθε να ξυπνά συγκεκριμένη ώρα, να ακολουθεί κανόνες πέρα από αυτούς του σπιτιού, έμαθε τι θα πει δασκάλα, γνώρισε πολλά παιδάκια, έμαθε να κάνει παρέες, έκανε και την πρώτη του φιλία (πιο βαριά λέξη), του άρεσε και το πρώτο κορίτσι (με αξιοθαύμαστη σταθερότητα), έμαθε να αρρωσταίνει και να αναρρώνει, συμμετείχε σε γιορτές και μουσικοχορευτικά events. Κυρίως όμως αυτούς τους 10 μήνες εξελίχθηκε τρομερά σαν προσωπικότητα. Μιλάει και εκφράζεται πια καθαρά- και ξάστερα όταν πρόκεται για την άποψή του- είναι πιο εξωστρεφής, παίζει ευκολότερα με παιδιά. Α, έμαθε και ποδήλατο!

Γενικά τα πήγε πολύ καλά και νιώθω ότι ήταν σωστή κίνηση να πάει παιδικό παρότι το σκεφτόμασταν, εφόσον είχαμε τη δυνατότητα να τον κρατήσουμε σπίτι μέχρι το νηπιαγωγείο. Θα το πρότεινα σε όλους. Διευκρινίζω ότι δε μιλάω για τίποτα ψαγμένους και φημισμένους παιδικούς σταθμούς που θέλουν ένα μισθό το μήνα. Μιλάω για τον δημοτικό σταθμό της περιοχής μας, όπου αν εξαιρέσουμε ίσως λίγο την υποδομή (μια αυλή μεγαλύτερη του λείπει και λίγο πιο πολύς ήλιος), ο μικρός είχες και καλές παιδαγωγούς και καλής ποιότητας βοηθητικό προσωπικό (μαγείρεμα, καθάρισμα κλπ σε αυτές τις φάσεις είναι κομβικά) και σωστό φαγητό και παράπλευρες δραστηριότητες (γιορτές, γυμναστική, μουσική, θέατρο κλπ).

Παράλληλα, ο μπαμπάς της οικογένειας, μετά από ένα γερό χουνέρι και μία δύσκολη οικονομικά περίοδο, από τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε άλλαξε 2 δουλειές. Για καλό έγιναν οι αλλαγές οπότε, ας τις δούμε ως γρήγορη εξέλιξη. Η μαμά της οικογένειας ξαναδούλεψε έξω (με το γνωστό διάλογο «η μαμά όμως γιατί πάει στη δουλειά;»), λίγους μήνες μέχρι να τσιμπήσει το φέσι της- στα χνάρια του συζύγου- και να επιστρέψει στη δουλειά από το σπίτι, που είναι μία πιο kids’ friendly εκδοχή μεν αλλά όχι και πολύ τσέπη- friendly. Στην ευρύτερη οικογένεια, είχαμε απώλειες (δυστυχώς συνήθεια πια…) αλλά είχαμε και γάμους και χαρές και νέα πρόσωπα που σταδιακά μπαίνουν και αφίξεις που περιμένουμε για να ενισχυθεί το ρόστερ με νέα «ταλέντα» και να εμπλουτιστεί η επόμενη γενιά. Γεμάτη σαιζόν!

Dont-be-afraid-of-change

Κι εκεί που προσπαθείς να αφομοιώσεις όλες αυτές τις αλλαγές, συνειδητοποιείς ότι σε λίγες μέρες έρχεται μία ακόμα πιο μεγάλη. Το νέο μέλος της οικογένειας. Θεωρητικά έχει μπει στη ζωή μας εδώ και 8,5 μήνες. Πρακτικά όμως θα μπει τώρα (σήμερα, την άλλη εβδομάδα, άντε τέλος του μήνα). Και το ερώτημα είναι απλό. Τώρα τι κάνουμε; Ο μικρός πώς θα είναι; Ο μεγάλος (άκου μεγάλος…) πώς θα το πάρει; Τι πρέπει να κάνω για να τον καθησυχάσω; Τελικά δεν είναι απλό. Ούτε και ένα το ερώτημα. Είναι άπειρες οι ερωτήσεις που περνάνε από το μυαλό σου αλλά ελάχιστες απαντήσεις.

Βέβαια, το έχεις ξαναπεράσει, είσαι πιο έμπειρος. Αλλά μία βόλτα στην αποθήκη για να φέρεις ξανά πάνω τα «βασικά για το μωρό» σε πείθει ότι δε πα να είσαι έμπειρος, δεν μπορείς να ξέρεις. Θα το χρειαστεί το μωρό το μάρσιπο; O μεγάλος τον χρησιμοποιησε πολύ. Το πορτ- μπεμπέ όμως καθόλου. Αλλά και πάλι ας το ανεβάσω… Κάτι πιπίλες δεν τις ανοίξαμε καν, αλλά αν αυτό τις θέλει;

Το δωμάτιο είναι από καιρό έτοιμο, για να μην νιώσει ο μεγάλος ότι γίνονται μεγάλες αλλαγές στη ζωή του. Μαζί διαλέξαμε το κρεββάτι του το μεγάλο, μιας και η κούνια είναι για το μωρό. Τον έχουμε προετοιμάσει στο φουλ. Τι ιστορίες, τι άλμπουμ φωτογραφιών, τι σχέδια για το τι θα κάνουμε με το μωρό, τα πάντα. Κι όμως φοβόμαστε ότι θα του έρθει κεραμίδα. Προφανώς φοβόμαστε γιατί και για εμάς είναι μεγάλη αλλαγή. Και έχουμε άπειρα θέματα που δεν είμαστε σε θέση «να σχεδιάσουμε με ακρίβεια».

Αλλά ας μην είμαστε αχάριστοι. Η αλλαγή όταν γίνεται για καλό, είναι ανάσα και ανανέωση για όλους. Και δεν πειράζει που δεν πήγαμε πουθενά διακοπές, ούτε και που θα ζοριστούμε πρακτικά, ψυχολογικά, οικονομικά κλπ. Κάνουμε το καλύτερο δώρο στον «μεγάλο». Αλλά και στον «μικρό» νομίζω. Βασικά και στους εαυτούς μας. Οπότε καλώς να έρθει και αυτή Η Αλλαγή*!

 

*Ο δαίμων του πληκτρολογίου δεν ευθύνεται για τα κεφαλαία. Ούτε για τα bold.

Γονείς είναι ώρα για ένα εορταστικό κήρυγμα στους εαυτούς μας!

Τα Χριστούγεννα υπάρχουν πρώτα από όλα για τα παιδιά, είναι γνωστό αυτό! Δώρα, παιχνίδια, κλειστά σχολεία, όλα (σχεδόν) γίνονται για εκείνα. Ή τουλάχιστον για εκείνα τα τυχερά που έχουν τη δυνατότητα να ζουν έτσι, γιατί δυστυχώς δεν είναι καθόλου αυτονόητο αυτό.

Από μικρός, βοηθώντας στο παιχνιδάδικο του θείου μου, είχα ζήσει την καταναλωτική μανία των παιδιών αλλά και των μεγάλων. Σε μια εποχή, καλύτερη οικονομικά από σήμερα για το μέσο έλληνα, όπου γονείς, θείοι, νονοί και παππούδες έμπαιναν στο μαγαζί με ολόκληρες λίστες και έβγαιναν με ένα φορτηγό τσάντες!

Θυμάμαι καλά τα παιδιά να παθαίνουν παροξυσμό και κρίσεις μπροστά στα γεμάτα ράφια. Να μην ξέρουν τι πρωτοθέλουν. Αλλά να γνωρίζουν καλά ότι ΘΕΛΟΥΝ! Απαιτούσαν και γκρίνιαζαν αν δεν γίνονταν όλα τα χατήρια τους. Σκεφτόμουν τότε ότι είναι «κακομαθημένα» και ότι οι γονείς και γενικά οι γύρω τους, έφταιγαν αφού τους έκαναν όλα τα χατήρια.

capture

Κύλησαν τα χρόνια, μεγάλωσα και ήρθε η ώρα να μπω στη θέση εκείνων των γονιών που κατηγορούσα. Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τελικά τόσο απλό. Χρειάζεται σαν γονιός να δουλέψεις πολύ, πολύ πριν τις Γιορτές, για να προετοιμάσεις το έδαφος. Να εξηγήσεις ξανά και ξανά ότι διαλέγουμε ένα παιχνίδι που θέλουμε πιο πολύ κι ότι όχι δεν μπορούμε να τα αγοράσουμε όλα. Χρειάζεται να αποκτήσεις πειθώ και πυγμή ώστε στην κρίσιμη ώρα μπροστά στο ράφι, να μη λυγίσεις από τα δάκρυα, την πίεση, τα νάζια και όλα τα άλλα κόλπα που το παιδί σου χρησιμοποιεί για να σε τουμπάρει. Χρειάζεται να έρθεις επίσης και σε κόντρα με παππούδες και γιαγιάδες αλλά και θείους και θειάδες, νονούς και νονές και διάφορους ακόμα που ανακατεύονται για να τους εξηγήσεις γιατί «έλα μωρέ δεν πειράζει αν πάρουμε κι αυτό». Πειράζει μακροπρόθεσμα και για το καλό του παιδιού είναι αυτή η αντίσταση!

Γενικά αυτές τις μέρες χρειάζεται να δώσεις αγώνα για να κρατήσεις στοιχειωδώς ισορροπίες και το μέτρο. Στις βόλτες, στο πόσο γλυκό θα φάει, στο αν «πειράζει» να μην φάει το φαγητό του, στο αν «πειράζει» να μην κοιμηθεί για μεσημέρι, στο γιατί ΔΕΝ είναι απαραίτητο να στηθεί όλο το κόψιμο της βασιλόπιτας για να πέσει το φλουρί στο παιδί ή το εγγόνι. Στο γιατί δεν χρειάζονται 7 φλουριά για να ευχαριστηθούν όλα τα εγγόνια. Όλα αυτά δεν είναι τελικά «χαριτωμένα». Είναι περιττά και δεν βοηθούν το παιδί.

carousel-merrygoround-luna-park-fathers-day-melbou1

Μετά από τα τρίτα Χριστούγεννα ως γονιός έχω συνειδητοποιήσει πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να πείσεις ότι δεν τους κάνει καθόλου κακό να μάθουν ότι δεν μπορούν να κερδίζουν πάντα. Ούτε πάντα να παίρνουν αυτό που θέλουν. Και είναι δύσκολο να πείσεις τα ίδια τα παιδιά αλλά και το ευρύτερο περιβάλλον. Δεν έχω αυταπάτες.

Αντιθέτως είναι πολύ εύκολο να λυγίσεις κι εσύ πρώτος και να μπεις στον πειρασμό μια «γλυκιάς δωροδοκίας» που θα σου κάνει τη ζωή απλούστερη.

«Φάε το φαγητό σου για να φας γλυκό»

«Να είσαι καλό παιδί για να πάρεις (ή να σου φέρει ο Άγιος Βασίλης) κι αυτό το παιχνίδι»

«Θα πάρεις ΚΑΙ αυτό το παιχνίδι αν μου υποσχεθείς ότι δε θα κλαις»

Νομίζω πώς όλοι οι γονείς, λίγο ή πολύ την έχουμε πατήσει. Όπως όλοι μας έχουμε κάνει τα στραβά μάτια στο υπερβολικό κανάκεμα ειδικά αυτές τις μέρες προκειμένου να αποφύγουμε να γίνουμε δυσάρεστοι στους δικούς μας.

Το κακό είναι ότι μετά τα απόνερα καλούμαστε εμείς να τα διαχειριστούμε. Και το παιδί μας. Κι επίσης το χειρότερο είναι ότι με όλα αυτά τελικά μπορεί να θέλαμε το καλό του παιδιού μας αλλά μάλλον δεν του κάναμε καλό μακροπρόθεσμα.

Οπότε μιας και είναι η περίοδος των resolutions και των στόχων για την επόμενη χρονιά, ας βάλουμε όλοι μας κάπου μέσα στη λίστα μας και ένα ακόμα. Ας μάθουμε στα παιδιά μας να ευχαριστιούνται με ότι τους προσφέρεται στο μέτρο του δυνατού και να μάθουν και να ευχαριστούν με ειλικρίνεια- και όχι από υποχρέωση ή για καλόπιασμα- εκείνον που τους το προσφέρει. Και ας μάθουμε στους εαυτούς μας και στους υπόλοιπους ενήλικες ότι ο «εύκολος δρόμος» δεν είναι σχεδόν ποτέ ο καλύτερος, είναι προτιμότερο να στοχεύουμε στο τέλος του δρόμου παρά απλά να αρκούμαστε να πετύχουμε την επόμενη ακριβώς στροφή του.

 

Μπαμπά, θα μου πεις μια ιστορία;

Κείμενό μου για το Superdad.gr:

Aπό μικρός συνηθίζω (το κάνω ακόμα γι αυτό και βάζω ενεστώτα) να πλάθω στη φαντασία μου ιστορίες. Και να της διηγούμαι- κυρίως στον εαυτό μου- με διάφορους τρόπους, γραπτά, νοερά ακόμα και μουσικά. Οι περισσότερες, αν όχι όλες, από τις ιστορίες αυτές είναι εντελώς ρεαλιστικές κι έχουν σαν δεξαμενή τα ερεθίσματα που από μικρός είχα. Είτε από όσα άκουγα από τους γονείς, τους φίλους και τους γνωστούς είτε και ακόμα από την οικογενειακή εφημερίδα, τα βιβλία που διάβαζα, μουσικές που ανακάλυπτα ή και όσα παρατηρούσα να συμβαίνουν γύρω μου.

Προφανώς δεν είμαι εδώ και καιρό πια μικρός. Συνεχίζω όμως να φτιάχνω, να ψάχνω και να προσπαθώ να ακούσω ή να διηγηθώ ιστορίες. Οι ιστορίες μου χωρίζονται τελικά σε δύο βασικά είδη. Εκείνες που έφτιαξα μέσα από όσα έζησα και παρατήρησα. Κι εκείνες που έφτιαξα από τα ακούσματα και τις πληροφορίες των μεγαλύτερων.

Η πρώτη κατηγορία είναι απείρως πιο ρεαλιστική. Ουσιαστικά είναι μια προσπάθειά μου, η φαντασία μου να περιτυλίγει και να περιγράφει με μεγαλύτερη παρατηρητικότητα την πραγματικότητα. Και είναι αρκετά συναισθηματικές, μιας και προσεγγίζουν το τώρα με τη δική μου οπτική και με τη γεύση που σε εμένα αφήνουν όσα ζούμε. Που μιλούν για την καθημερινή μάχη για την επιβίωση. Για την κοινωνικό-πολιτική παράνοια μέσα στην οποία ζούμε. Για μικρές καθημερινές ιστορίες ανθρώπων όπως εμείς, που όμως για εκείνους η ιστορία αυτή είναι πιθανόν καθοριστικής σημασίας. Για το μόνιμα ερωτήματα στο μυαλό των 30αρηδων, «μένω ή φεύγω από τη χώρα», «να κάνω οικογένεια», «φεύγω από το πατρικό επιτέλους», «είμαι καλός πατέρας τελικά».

Η δεύτερη κατηγορία όμως είναι πολύ πιο συναρπαστική και εντυπωσιακή. Έχω στο μυαλό μου ιστορίες από μέρη και ανθρώπους που ποτέ ο ίδιος δεν έζησα. Διηγήσεις για ανθρώπους θαυμαστούς, με προσωπικότητες που εντυπωσιάζουν. Με τρόπο σκέψης αλλά και πορεία που σου εξάπτουν τη φαντασία. Ιστορίες που έχουν μυρωδιά μιας άλλης εποχής. Αλλά και ιστορίες δεκαετιών που μοιάζουν να έγιναν χθες.

Περιγραφές της ζωής ανθρώπων που πέτυχαν και άλλαξαν τα πράγματα, όπως ο Νέλσον Μαντέλα και ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ή ο Τσε. Ακόμα- ακόμα κι ο Στιβ Τζομπς. Ανθρώπων που άφησαν το στίγμα τους για πάντα σαν τον Καζαντζάκη, τον Μαρξ ή τον Χατζιδάκι. Που σε κάνουν να θαυμάζεις και να αντιλαμβάνεσαι πώς εξελίσσεται η ανθρωπότητα.

Αλλά και ανθρώπων με τρομερό ταλέντο που αυτοκαταστράφηκαν όπως ο Σιδηρόπουλος κι ο Άσιμος ή ο Μπεστ κι ο Μαραντόνα. Ή δεν κατέληξαν έτσι όπως θα περίμενε κανείς, θυμίζοντας σε όλους ότι η ευτυχία δεν κατακτιέται εύκολα όσο πετυχημένος ή δοξασμένος είσαι όπως του Μπίλι Μπο και της Μαρίας Κάλλας.

Ανθρώπους που σε μαγεύουν από το πρώτο λεπτό όπως ο Έλβις ή οι Μπιτλς. Αλλά και ιστορίες που σε μελαγχολούν σαν της Μάνστεστερ των Μπέμπηδων του αεροπορικού δυστυχήματος ή του Χατζηπαναγή και της Εθνικής Ελλάδας που σε βάζουν να σκεφτείς «πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα τώρα;».
Αυτό το ταξίδι μέσα από τις ιστορίες και τις διηγήσεις, το αγαπάω πολύ. Και είναι από τα λίγα πράγματα που θα επιδιώξω να μεταδώσω στο παιδί μου. Να του πω τις ιστορίες μου. Και να του δείξω «πως το κάνω». Δε με νοιάζει καθόλου αν θα του αρέσουν οι ιστορίες μου όπως εγώ της έχω φτιάξει. Ούτε και θα θιχτώ αν αποφασίσει να τις αλλάξει. Και πολύ θα μου αρέσει αν ανακαλύψει άλλες, διαφορετικές από τις δικές μου και τους δικούς του «ήρωες».

Σκεπτόμενος όλα αυτά και προσπαθώντας να αποδείξω πώς από γενιά σε γενιά μεταφέρεται το storytelling (έτσι το λέμε στην Κρήτη), παλιότερα με τις ιστορίες δίπλα στο τζάκι, πλέον ακόμα και μέσα από το internet και το youtube, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν η δική μου γενιά έχει δημιουργήσει ή τέλοσπάντων θα προλάβει να φτιάξει ικανό αριθμό ηρώων, ιστοριών και αφηγημάτων για να μεταφέρει ή θα «καθαρίσουν» πάλι οι παλιές οι καραβάνες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη- μεγάλη, σύνθετη και ίσως πικραμένη- συζήτηση. Προς το παρόν στόχος μου είναι να σας διηγηθώ την ιστορία για τις…ιστορίες μου και να σας το προτείνω, συνάδελφοι superdads ως ένα καλό μάθημα πατρικό.

Να τους λέμε ιστορίες λοιπόν. Και να τους σπρώχνουμε να φτιάξουν και τις δικές τους. Και εντωμεταξύ ας κάνουμε μια προσπάθεια να «φτιάξουμε ιστορία» κι εμείς ως γενιά.

Κυριακάτικη συναδελφική (αυτό)κριτική

Αγαπητοί μπαμπάδες,

Δε λέω, ωραία περνάω με το μικρό οι δυό μας στην παιδική, μια χαρά παίζουμε! Έχουμε και χώρο για μπάλα και τις κούνιες μόνιμα στη διάθεση μας και άνεση στην τσουλήθρα να κάνουμε κι ανάποδα!

Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί (οι μαμάδες είναι πιο υπερπροστατευτικές, δεν έχω ουτοπικές απαιτήσεις) δεν παίρνετε τα παιδιά σας να πάτε μια ώρα βόλτα;

Ας μην αρχίσουμε τα κλασσικά, “έχει κρύο” και “είναι χειμώνας”! Γι αυτό υπάρχουν τα μπουφάν και τα σκουφιά και τα κασκόλ. Ένα Σαββατοκύριακο έχουμε να πάμε βόλτα σε νορμάλ ώρες με τα παιδιά μας. Μην το χαραμίζουμε. Ή τώρα στις διακοπές ας πούμε, γιατί όχι;

Κατανοώ ότι είσαι κουρασμένος. Αλλά δοκίμασέ το και θα δεις ότι σου κάνει καλό. Ψυχολογικά φορτίζεις μπαταρίες και σωματικά κάνεις και δύο βήματα.

Αυτά από μένα. Ελπίζω να σε δω την άλλη Κυριακή στην παιδική χαρά να παίξουμε. Στην τελική κι εμείς παιδιά είμαστε έστω και τις Κυριακές!

image

Ο Μικρός Πρίγκηπας ταινία;

Γενικά είμαι επιφυλακτικός με τις μεταφορές  βιβλίων σε ταινίες. Ίσως επειδή δεν είμαι ο ορισμός του σινεφίλ, ίσως επειδή διαβάζοντας ένα βιβλίο το φαντάζομαι όπως εγώ θέλω και όταν το βλέπω στην οθόνη μου “κλωτσάει”.

Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για το αγαπημένο βιβλίο των παιδικών και όχι μόνο χρόνων. Η πρώτη αίσθηση που έχω βλέποντας το τρέιλερ είναι θετική.

Θα το περιμένω λοιπόν με μεγάλο ενδιαφέρον. Ίσως να είναι και η πρώτη ταινία που θα προσπαθήσω να δω μαζί με το γιο μου.

Φαντάζει ιδανικό ξεκίνημα.

Τι πρέπει να περιμένει κάποιος από τους σημερινούς μπαμπάδες;

Διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα σχετικά με τους μπαμπάδες και το ρόλο τους, με σημεία αιχμής που σηκώνουν σοβαρή συζήτηση. Το υπογράφει η Ζωή Στραβοπόδη- Τζιάνο, Ψυχοθεραπεύτρια και Οικογενειακή Σύμβουλος. Οπότε το μοιράζομαι ως τροφή για σκέψη και για τους μπαμπάδες και για τις μαμάδες και για το οικογενειακό περιβάλλον γενικότερα:

Τι περιμένει άραγε κάποιος από τους σημερινούς μπαμπάδες; Η αλήθεια είναι ότι ο παραδοσιακός ρόλος του πατέρα που ενεργούσε αποκλειστικά ως «κουβαλητής των αγαθών» και τηρητής της τάξης και της πειθαρχίας αποτελεί πλέον μακρινό παρελθόν. Στις μέρες μας βλέπουμε όλο και περισσότερους νέους μπαμπάδες να ταΐζουν τα παιδιά τους, να τους αλλάζουν πάνες, να τα συνοδεύουν σε παιδικά πάρτι, να συμμετέχουν στις ενημερωτικές σχολικές εκδηλώσεις κλπ. Είναι σαφές ότι ο ρόλος του πατέρα τον τελευταίο καιρό βρίσκεται σε μια σημαντική μετάβαση. Όσοι πατεράδες μένουν προσκολλημένοι στην εικόνα του παρελθόντος έρχονται αντιμέτωποι όχι μόνο με την γκρίνια των συντρόφων τους αλλά και με μια ελαφριά απαξίωση από σύσσωμο το οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πολύ πρόσφατα ο ρόλος του πατέρα στην υγιή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού θεωρούταν ήσσονος σημασίας και το βάρος της συνεισφοράς του έπεφτε αποκλειστικά στο κατά πόσο ήταν ικανός να συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένεια. Η εικόνα που επικρατεί όμως σήμερα φαίνεται πως έχει αλλάξει άρδην. Η πλειοψηφία των σύγχρονων ψυχολογικών θεωριών υποστηρίζουν ότι όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνει ένας πατέρας στο παιδί του τόσο αυξάνεται η αυτοεκτίμηση, η συναισθηματική ασφάλεια, η αυτονομία καθώς και η κοινωνικότητα του παιδιού. Επίσης, οι έρευνες δείχνουν ότι η συχνή παρουσία του πατέρα βοηθά το παιδί να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και να δημιουργήσει υγιείς σχέσεις με τους άλλους.

NikiLioti_FatherRole_icon1

Πόσο χρόνο όμως πρέπει να αφιερώνει ένας πατέρας στην ανατροφή των παιδιών του; Αρκεί άραγε να παρακολουθεί τις σχολικές τους παραστάσεις, να τα πηγαινοφέρνει στις αθλητικές δραστηριότητες και να παίζει μαζί τους τα σαββατοκύριακα; Ή θα πρέπει να «εξομοιωθεί» ο ρόλος του με αυτόν της μητέρας; Φαίνεται πως οι ραγδαίες κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις που τείνουν να φέρουν τις γυναίκες σε ισότιμο επίπεδο επαγγελματικά και οικονομικά με τους άντρες τους, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη συνειδητοποίηση των γυναικών (που είναι παραδοσιακά πιο ενήμερες όσον αφορά τα «ψυχολογικά» θέματα) ότι η συμμετοχή του πατέρα «κάνει καλό» στα παιδιά τους, έχει ως αποτέλεσμα πολλές γυναίκες να διεκδικούν όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή από τους άντρες τους στην ανατροφή των παιδιών τους. Είναι βέβαια αναμφισβήτητη αλήθεια ότι παρά την σαφή αύξηση της ενασχόλησης των πατεράδων με τα παιδιά τους, ο ρόλος τους στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων παραμένει δευτερευούσης σημασίας και «βοηθητικός προς τη μητέρα». Και δεν είναι λίγες οι μητέρες που φαίνεται να ενοχλούνται από αυτό… Είναι ένα παράδοξο της εποχής ότι όσο περισσότερο οι άντρες ασχολούνται με τα παιδιά τους, τόσο περισσότερο οι γυναίκες φαίνεται να διεκδικούν την ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή τους!

Αν κοιτάξουμε προς τα πίσω, οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας δεν αντιμετώπιζαν διαφωνίες στο γάμο τους όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών. Ο λόγος ήταν απλός: Τότε, οι κανόνες που υπαγόρευαν στους ανθρώπους τι να κάνουν κάθε στιγμή ήταν απόλυτα σαφείς. Στην εποχή των μεταβάσεων που διανύουμε όμως επί του παρόντος, φαίνεται να  υπάρχει μια ασάφεια ως προς το ποιες είναι οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα ενός πατέρα.

Κανένας άντρας σήμερα δεν είναι σίγουρος για το πόσο χρόνο θα πρέπει να αφιερώσει. Οι άντρες βρίσκονται σε σύγχυση. Ένας άντρας σήμερα δεν είναι σίγουρος για το κατά πόσο η ενασχόληση με τα παιδιά του θα του προσφέρει αποδοχή ή θα του αφαιρέσει πόντους από τον ανδρισμό του. Δεν είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η γυναίκα του χρειάζεται έναν άντρα ισότιμο και όχι έναν άντρα που να της παρέχει τη δυνατότητα να χαρεί τη μητρότητα απερίσπαστη από επαγγελματικές υποχρεώσεις. ιερώνει στα παιδιά του, ούτε για το ποια συναισθήματα του επιτρέπεται να εκφράζει μπροστά τους. Δεν ξέρει κατά πόσο έχει δικαίωμα να αγνοήσει τις νουθεσίες της γυναίκας του και να κάνει αυτό που θεωρεί ο ίδιος σωστό για τα παιδιά του, ούτε τι να κάνει στην περίπτωση που η γυναίκα του κερδίζει περισσότερα χρήματα από αυτόν. Επίσης, η αύξηση στα διαζύγια δημιουργεί επιπλέον προβληματισμούς στους πατεράδες: Τι είδους σχέση μπορεί να έχει ένας πατέρας με ένα παιδί που μένει μαζί του περιστασιακά; Πόση βαρύτητα έχει ο λόγος ενός πατέρα όταν την επιμέλεια του παιδιού έχει η μητέρα; Ποιος θέτει τους κανόνες όσον αφορά την ανατροφή του; Έχει το δικαίωμα να συμμετέχει σε αυτήν όπως ο ίδιος επιθυμεί ή θα πρέπει να ακολουθεί τις εντολές της μητέρας; Και τελικά, εφόσον υποτίθεται ότι είναι πλέον ισότιμοι ως γονείς, ποια είναι αυτή που θα του λέει τι να κάνει;

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες γυναίκες, παρά το ότι φαινομενικά διεκδικούν την ενεργητική συμμετοχή των συζύγων τους στο μεγάλωμα των παιδιών, στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο διαθέσιμες να τους παραχωρήσουν ίσες ευθύνες και δικαιώματα. Δίνουν οδηγίες και απαιτούν από τον άντρα τους να διεκπεραιώσει τις υποχρεώσεις του με τον τρόπο που οι ίδιες κρίνουν σωστό. Θεωρούν ότι είναι ειδήμονες, θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο και συμπεριφέρονται σαν τα παιδιά να είναι μόνο δικά τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ούτε για αυτές είναι εύκολο να παραχωρήσουν τα προνόμια που τους προσφέρει ο παραδοσιακός τους μητρικός ρόλος. Για να μπορέσει όμως ο πατέρας να παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή των παιδιών του χρειάζεται η μητέρα να του παραχωρήσει χώρο. Δυστυχώς, αν ο πατέρας αποκλειστεί από τη μητέρα, θα παραμείνει εξίσου αποκλεισμένος και από το παιδί.

Οι περισσότεροι μπαμπάδες νοιάζονται πολύ για τα παιδιά τους και θέλουν να είναι καλοί πατέρες. Δυστυχώς όμως οι γυναίκες τους, κουρασμένες, φοβισμένες και μπερδεμένες καθώς είναι και οι ίδιες,  δεν είναι σε θέση να τους παροτρύνουν  να ψάξουν τον εαυτό τους σε αυτό το ρόλο με ένα τρόπο εποικοδομητικό αλλά αντίθετα το κάνουν με τρόπο απειλητικό και ανταγωνιστικό. Είναι σημαντικό άντρες και γυναίκες να κατανοήσουν ότι λόγω της σημαντικής μετάβασης που περνά ο «πατρικός ρόλος» οι περισσότεροι άνδρες δεν έχουν διδαχθεί τις δεξιότητες για να ανταποκριθούν σε έναν ενεργητικό πατρικό πρότυπο. Για να καταφέρουν όμως να ανταπεξέλθουν στις νέες ανάγκες και να εμπλακούν περισσότερο στην ανατροφή των παιδιών τους δεν χρειάζονται νουθεσίες και κριτική αλλά βοήθεια και ευγενική καθοδήγηση.

Πηγή: protothema.gr