Δεν είναι κάθε μέρα του Αη Γιαννιού!

Σε όλη μου τη ζωή η γιορτή του Αη Γιαννιού ήταν ιδιαίτερη μέρα και ξεχωριστή! Από νωρίς είχα την ευκαιρία να συνειδητοποιήσω πώς έχει προκύψει η φράση “Δεν είναι κάθε μέρα του Αη Γιαννιού”. Όντως δεν είναι κάθε μέρα!

Από μικρό παιδάκι θυμάμαι από την παραμονή το βράδυ κιόλας τις πυρετώδεις προετοιμασίες στην κουζίνα του πατρικού μου, για την γιορτή του πατέρα μου. Από το πρωί, μετά την Εκκλησία το κουδούνι χτυπούσε και φίλοι και συγγενείς παρέλαυναν από το σπίτι! Κάθε χρόνο λίγο-πολύ με την ίδια σειρά. Και πάντα με το τηλέφωνο να χτυπάει…υπερωρίες με ευχές από φίλους από όλη την Ελλάδα (την είχε γυρίσει σχεδόν όλη ο πατέρας μου λόγω δουλειάς, από Τρίπολη, Λάρισα έως Κω και Δράμα).

Πρώτοι εμφανιζόντουσαν παραδοσιακά οι συγγενείς και οι φίλοι από το χωριό, τα Ανώγεια. Σχετικά μακρινό και ορεινό. Βοσκοί στην πλειοψηφία τους θείοι και ξαδέρφια του πατέρα ξυπνούσαν από τις 5-6 να τακτοποιήσουν τα ζώα και να κάνουν τα καθημερινά τους αλλά και να διαλέξουν το καλύτερο τυρί και την πιο καλή ρακή να φέρουν δώρο. Έτσι στις 11 το κέρασμα δε θα μπορούσε να μην είναι ένα κανονικό γεύμα! Κι άρχιζαν οι ρακές από νωρίς….

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι giannis-onoma.jpg

Από το απομεσήμερο άλλαζε το ρεπερτόριο. Νωρίς, συνήθως οι μεγάλες ηλικίες, οι φίλες του παππού ή της γιαγιάς για το λικεράκι τους και το κουτσομπολιό τους. Η γιορτή ήταν περισσότερο η αφορμή για να κάνουν μία έξοδο. Συνήθως σε αυτή τη φάση ο εορτάζων έκανε την κοπάνα του (να φορτίσει μπαταρίες) και χρέη αναπληρωτή αναλάμβαναν οι συμπεθέρες. Μαζί με εκείνον, κάναμε την κοπάνα μας κι ο αδερφός μου κι εγώ για λίγο παιχνίδι.

Μόλις έπεφτε ο ήλιος και τελείωναν οι εργάσιμες οι ώρες, ερχόταν το βαρύ πυροβολικό. Με τα ποτά τους και με τα δώρα τους τα αδέρφια και τα ξαδέρφια των γονιών μαζί και οι φίλοι τους. Ορεξάτοι για κουβέντα και ξενύχτι. Και δυστυχώς χωρίς τα παιδιά τους γιατί “αύριο έχετε σχολείο μετά από τόσες μέρες. Κι εσύ να μην αργήσεις να κοιμηθείς”! Ποτέ δεν τους πίστεψα. Ήθελαν απλά να φάνε, να πιούνε και να κάνουν το χαβαλέ τους χωρίς άγχος. Τώρα που μεγάλωσα πια τους καταλαβαίνω περισσότερο είναι η αλήθεια και δεν κρατάω κακία.

Κόσμος ερχόταν κι έφευγε, οι συζητήσεις πολλές και διαφορετικές, από πολιτικά κι αθλητικά έως ανέκδοτα και ιστορίες. Δύσκολο το έργο της μάνας να σε πείσει να πας για ύπνο. Κι όταν το κατάφερνε, δύσκολα σε έπαιρνε ο ύπνος ακούγοντας από μέσα τα γέλια και τις φωνές! Αυτή όμως η βαβούρα ήταν και ο ήχος που σήμαινε και το τέλος των Χριστουγεννιάτικων διακοπών. Την επόμένη στο σχολείο κοιμόμουν όρθιος αλλά οι δάσκαλοι έδειχναν μία επιείκια. Υποψιαζόντουσαν το λόγο άλλωστε…

Τώρα που μεγάλωσα ήρθε η ώρα να τη ζήσω αλλιώς τη γιορτή. Είμαι ο “μπαμπάς του εορτάζοντα” που υποδέχεται τα τηλέφωνα, που του κάνει τη γιορτή του και αγοράζει τα γλυκά για το σχολείο. Που πρέπει να βρει ένα ωραίο κόλπο να είναι ωραία και διαφορετική η εορταστική αυτή μέρα, η τελευταία πριν ανοίξει το σχολείο. Με μια βόλτα στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό πριν κλείσει κι αυτό, με ύπνο στρωματσάδα κάτω από το δέντρο πριν το ξεστολίσουμε, με ότι τέλοσπάντων εφευρεθεί!

Περνάνε τα χρόνια, αλλάζουν οι ρόλοι αλλά η μέρα του Αη Γιάννη παραμένει ιδιαίτερη και ξεχωριστή! Με τη χαρά της, τις μνήμες αλλά και την μελαγχολία της όταν φτάνει στο τέλος.

«Αϋπνίες του μπαμπά»- Επεισόδιο 1ο: «Τα γενέθλια»

Αύγουστος 2014

Ο μικρός, η πρώτη μας χαρά, γίνεται ενός έτους. Καλοκαίρι, διακοπές στα πάτρια, στην Κρήτη. Ζει ακόμα ο συνονόματος παππούς, κατεβαίνουν από Αθήνα επί τούτου και οι αθηναίοι (παππούς, γιαγιά και θεία). Στο σπίτι μας από το πρωί προετοιμασία. Ντεκόρ μέσα ταμπελάκια και αυτοκόλλητα “1st birthday”. Μπαλόνια στην αυλή και στα δέντρα.

Από νωρίς το απόγευμα, τα κάρβουνα πήραν φωτιά, barbecue με τα πάντα όλα, μπύρες, χαμός! Τούρτα- μπάλα ποδοσφαίρου από το νονό, παγωτά, μουσικές και χαβαλές μέχρι αργά το βράδυ! Και δώρα, πολλά δώρα! Τα πρώτα γενέθλια γιορτάστηκαν δεόντως! Ήρθαν όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι, σε μία γιορτή που το σπίτι χρόνια είχε να δει. Και δεν είδε ξανά…

Σεπτέμβριος 2018

Ο πιο μικρός μας, γίνεται ενός έτους. Σεπτέμβρης πια, έχουμε επιστρέψει στην Αθήνα, έχει ξαναρχίσει η δουλειά, πέφτει και Πέμπτη! Ξυπνάμε, λίγες  ευχές και φιλιά και τρέχουμε στα καθημερινά μας. Γραφείο, σπίτι, να πάμε το μεγάλο για μπάλα, να γυρίσουμε. Πήγε 8 κιόλας!

Του πήραμε όμως τούρτα- minions! (πάλι καλά)

Πεταγόμαστε ως το Μαρούσι για μία μπύρα και μία πίτσα, μεταξύ μας, και «να σβήσουμε το κεράκι» (ο μεγάλος δηλαδή ως πληρεξούσιος) και γυρνάμε σπίτι.

  • Δώρο δεν του πήραμε ρε συ
  • Του είχαμε πάρει προ ημερών την περπατούρα
  • Ε, κάτι για τη μέρα μωρέ
  • Δεν πειράζει, μικρούλης είναι ακόμα δεν καταλαβαίνει και τα πάντα!

Το βράδυ προσπαθώντας να κοιμηθώ σκεφτόμουν όλη αυτή τη σύγκριση. Ο μεγάλος τόσο προσοχή και ο μικρός τίποτα; Από τα γενέθλια του μεγάλου έχω 200 φωτογραφίες. Από το αποψινό με το ζόρι μερικές από «την τούρτα»! Αδικία δεν είναι; Είναι. Στενοχωρήθηκα και τα έβαλα με τον εαυτό μου. Δηλαδή δεν τον αγαπάμε τον μικρό τόσο; Τον ξεπετάμε;

Μαλακίες λέω, τον αγαπάμε όσο δεν πάει. Είναι απλά αλλιώς η κατάσταση, άλλη η φάση, όλα διαφορετικά με δύο παιδιά και μετά από 4 αρκετά ζόρικα χρόνια. Το καταλαβαίνει όμως ότι τον αγαπάμε; Σίγουρα θα το καταλαβαίνει. Σιγά μην περιμένει να δει ντεκόρ στο πάρτυ και λαοθάλασσα για να το καταλάβει. Το νιώθει κάθε μέρα που περνάμε μαζί. Το ζει. Για εμάς είναι όλα αυτά περισσότερο, ψυχολογικά! Τα παιδιά άλλα κοιτάνε.

Ή μήπως κοιτάνε κι αυτά; Δε ξέρω. Μεγάλο μπέρδεμα να είσαι γονιός. Πήγε 3 κι ακόμα να κοιμηθώ και θα ξυπνήσει ο μικρός στις 6:30 και θα θέλει παιχνίδι. Το ευχαριστιέται πολύ το παιχνίδι το πρωινό! Αλλά εγώ μετά σέρνομαι στο γραφείο.

Να πάλι τον αδικώ!  Τι μπέρδεμα είναι αυτό ρε φίλε… Λοιπόν κλείνω υπολογιστή και πάω σπίτι να τον πάρω αγκαλιά να παίξουμε.

Πριν όμως να αφιερώσω στο λουκούμι μου αυτό το τραγουδάκι που ακούμε παρέα, έστω με μια μέρα καθυστέρηση. Και στον μεγάλο το λουκουμά βέβαια το αφιερώνω (να τα πάλι…):

Από τις αλλαγές…στην Αλλαγή!

Γενικά από πέρυσι το Σεπτέμβριο μέχρι και σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στην οικογενειακή μας ζωή!

Καταρχήν ο μικρός της οικογένειας πήγε πρώτη φορά σχολείο. Με ότι αυτό συνεπάγεται σε διαχείριση και προετοιμασία αλλά και στην αλλαγή της ρουτίνας. Έμαθε να ξυπνά συγκεκριμένη ώρα, να ακολουθεί κανόνες πέρα από αυτούς του σπιτιού, έμαθε τι θα πει δασκάλα, γνώρισε πολλά παιδάκια, έμαθε να κάνει παρέες, έκανε και την πρώτη του φιλία (πιο βαριά λέξη), του άρεσε και το πρώτο κορίτσι (με αξιοθαύμαστη σταθερότητα), έμαθε να αρρωσταίνει και να αναρρώνει, συμμετείχε σε γιορτές και μουσικοχορευτικά events. Κυρίως όμως αυτούς τους 10 μήνες εξελίχθηκε τρομερά σαν προσωπικότητα. Μιλάει και εκφράζεται πια καθαρά- και ξάστερα όταν πρόκεται για την άποψή του- είναι πιο εξωστρεφής, παίζει ευκολότερα με παιδιά. Α, έμαθε και ποδήλατο!

Γενικά τα πήγε πολύ καλά και νιώθω ότι ήταν σωστή κίνηση να πάει παιδικό παρότι το σκεφτόμασταν, εφόσον είχαμε τη δυνατότητα να τον κρατήσουμε σπίτι μέχρι το νηπιαγωγείο. Θα το πρότεινα σε όλους. Διευκρινίζω ότι δε μιλάω για τίποτα ψαγμένους και φημισμένους παιδικούς σταθμούς που θέλουν ένα μισθό το μήνα. Μιλάω για τον δημοτικό σταθμό της περιοχής μας, όπου αν εξαιρέσουμε ίσως λίγο την υποδομή (μια αυλή μεγαλύτερη του λείπει και λίγο πιο πολύς ήλιος), ο μικρός είχες και καλές παιδαγωγούς και καλής ποιότητας βοηθητικό προσωπικό (μαγείρεμα, καθάρισμα κλπ σε αυτές τις φάσεις είναι κομβικά) και σωστό φαγητό και παράπλευρες δραστηριότητες (γιορτές, γυμναστική, μουσική, θέατρο κλπ).

Παράλληλα, ο μπαμπάς της οικογένειας, μετά από ένα γερό χουνέρι και μία δύσκολη οικονομικά περίοδο, από τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε άλλαξε 2 δουλειές. Για καλό έγιναν οι αλλαγές οπότε, ας τις δούμε ως γρήγορη εξέλιξη. Η μαμά της οικογένειας ξαναδούλεψε έξω (με το γνωστό διάλογο «η μαμά όμως γιατί πάει στη δουλειά;»), λίγους μήνες μέχρι να τσιμπήσει το φέσι της- στα χνάρια του συζύγου- και να επιστρέψει στη δουλειά από το σπίτι, που είναι μία πιο kids’ friendly εκδοχή μεν αλλά όχι και πολύ τσέπη- friendly. Στην ευρύτερη οικογένεια, είχαμε απώλειες (δυστυχώς συνήθεια πια…) αλλά είχαμε και γάμους και χαρές και νέα πρόσωπα που σταδιακά μπαίνουν και αφίξεις που περιμένουμε για να ενισχυθεί το ρόστερ με νέα «ταλέντα» και να εμπλουτιστεί η επόμενη γενιά. Γεμάτη σαιζόν!

Dont-be-afraid-of-change

Κι εκεί που προσπαθείς να αφομοιώσεις όλες αυτές τις αλλαγές, συνειδητοποιείς ότι σε λίγες μέρες έρχεται μία ακόμα πιο μεγάλη. Το νέο μέλος της οικογένειας. Θεωρητικά έχει μπει στη ζωή μας εδώ και 8,5 μήνες. Πρακτικά όμως θα μπει τώρα (σήμερα, την άλλη εβδομάδα, άντε τέλος του μήνα). Και το ερώτημα είναι απλό. Τώρα τι κάνουμε; Ο μικρός πώς θα είναι; Ο μεγάλος (άκου μεγάλος…) πώς θα το πάρει; Τι πρέπει να κάνω για να τον καθησυχάσω; Τελικά δεν είναι απλό. Ούτε και ένα το ερώτημα. Είναι άπειρες οι ερωτήσεις που περνάνε από το μυαλό σου αλλά ελάχιστες απαντήσεις.

Βέβαια, το έχεις ξαναπεράσει, είσαι πιο έμπειρος. Αλλά μία βόλτα στην αποθήκη για να φέρεις ξανά πάνω τα «βασικά για το μωρό» σε πείθει ότι δε πα να είσαι έμπειρος, δεν μπορείς να ξέρεις. Θα το χρειαστεί το μωρό το μάρσιπο; O μεγάλος τον χρησιμοποιησε πολύ. Το πορτ- μπεμπέ όμως καθόλου. Αλλά και πάλι ας το ανεβάσω… Κάτι πιπίλες δεν τις ανοίξαμε καν, αλλά αν αυτό τις θέλει;

Το δωμάτιο είναι από καιρό έτοιμο, για να μην νιώσει ο μεγάλος ότι γίνονται μεγάλες αλλαγές στη ζωή του. Μαζί διαλέξαμε το κρεββάτι του το μεγάλο, μιας και η κούνια είναι για το μωρό. Τον έχουμε προετοιμάσει στο φουλ. Τι ιστορίες, τι άλμπουμ φωτογραφιών, τι σχέδια για το τι θα κάνουμε με το μωρό, τα πάντα. Κι όμως φοβόμαστε ότι θα του έρθει κεραμίδα. Προφανώς φοβόμαστε γιατί και για εμάς είναι μεγάλη αλλαγή. Και έχουμε άπειρα θέματα που δεν είμαστε σε θέση «να σχεδιάσουμε με ακρίβεια».

Αλλά ας μην είμαστε αχάριστοι. Η αλλαγή όταν γίνεται για καλό, είναι ανάσα και ανανέωση για όλους. Και δεν πειράζει που δεν πήγαμε πουθενά διακοπές, ούτε και που θα ζοριστούμε πρακτικά, ψυχολογικά, οικονομικά κλπ. Κάνουμε το καλύτερο δώρο στον «μεγάλο». Αλλά και στον «μικρό» νομίζω. Βασικά και στους εαυτούς μας. Οπότε καλώς να έρθει και αυτή Η Αλλαγή*!

 

*Ο δαίμων του πληκτρολογίου δεν ευθύνεται για τα κεφαλαία. Ούτε για τα bold.

Γονείς είναι ώρα για ένα εορταστικό κήρυγμα στους εαυτούς μας!

Τα Χριστούγεννα υπάρχουν πρώτα από όλα για τα παιδιά, είναι γνωστό αυτό! Δώρα, παιχνίδια, κλειστά σχολεία, όλα (σχεδόν) γίνονται για εκείνα. Ή τουλάχιστον για εκείνα τα τυχερά που έχουν τη δυνατότητα να ζουν έτσι, γιατί δυστυχώς δεν είναι καθόλου αυτονόητο αυτό.

Από μικρός, βοηθώντας στο παιχνιδάδικο του θείου μου, είχα ζήσει την καταναλωτική μανία των παιδιών αλλά και των μεγάλων. Σε μια εποχή, καλύτερη οικονομικά από σήμερα για το μέσο έλληνα, όπου γονείς, θείοι, νονοί και παππούδες έμπαιναν στο μαγαζί με ολόκληρες λίστες και έβγαιναν με ένα φορτηγό τσάντες!

Θυμάμαι καλά τα παιδιά να παθαίνουν παροξυσμό και κρίσεις μπροστά στα γεμάτα ράφια. Να μην ξέρουν τι πρωτοθέλουν. Αλλά να γνωρίζουν καλά ότι ΘΕΛΟΥΝ! Απαιτούσαν και γκρίνιαζαν αν δεν γίνονταν όλα τα χατήρια τους. Σκεφτόμουν τότε ότι είναι «κακομαθημένα» και ότι οι γονείς και γενικά οι γύρω τους, έφταιγαν αφού τους έκαναν όλα τα χατήρια.

capture

Κύλησαν τα χρόνια, μεγάλωσα και ήρθε η ώρα να μπω στη θέση εκείνων των γονιών που κατηγορούσα. Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τελικά τόσο απλό. Χρειάζεται σαν γονιός να δουλέψεις πολύ, πολύ πριν τις Γιορτές, για να προετοιμάσεις το έδαφος. Να εξηγήσεις ξανά και ξανά ότι διαλέγουμε ένα παιχνίδι που θέλουμε πιο πολύ κι ότι όχι δεν μπορούμε να τα αγοράσουμε όλα. Χρειάζεται να αποκτήσεις πειθώ και πυγμή ώστε στην κρίσιμη ώρα μπροστά στο ράφι, να μη λυγίσεις από τα δάκρυα, την πίεση, τα νάζια και όλα τα άλλα κόλπα που το παιδί σου χρησιμοποιεί για να σε τουμπάρει. Χρειάζεται να έρθεις επίσης και σε κόντρα με παππούδες και γιαγιάδες αλλά και θείους και θειάδες, νονούς και νονές και διάφορους ακόμα που ανακατεύονται για να τους εξηγήσεις γιατί «έλα μωρέ δεν πειράζει αν πάρουμε κι αυτό». Πειράζει μακροπρόθεσμα και για το καλό του παιδιού είναι αυτή η αντίσταση!

Γενικά αυτές τις μέρες χρειάζεται να δώσεις αγώνα για να κρατήσεις στοιχειωδώς ισορροπίες και το μέτρο. Στις βόλτες, στο πόσο γλυκό θα φάει, στο αν «πειράζει» να μην φάει το φαγητό του, στο αν «πειράζει» να μην κοιμηθεί για μεσημέρι, στο γιατί ΔΕΝ είναι απαραίτητο να στηθεί όλο το κόψιμο της βασιλόπιτας για να πέσει το φλουρί στο παιδί ή το εγγόνι. Στο γιατί δεν χρειάζονται 7 φλουριά για να ευχαριστηθούν όλα τα εγγόνια. Όλα αυτά δεν είναι τελικά «χαριτωμένα». Είναι περιττά και δεν βοηθούν το παιδί.

carousel-merrygoround-luna-park-fathers-day-melbou1

Μετά από τα τρίτα Χριστούγεννα ως γονιός έχω συνειδητοποιήσει πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να πείσεις ότι δεν τους κάνει καθόλου κακό να μάθουν ότι δεν μπορούν να κερδίζουν πάντα. Ούτε πάντα να παίρνουν αυτό που θέλουν. Και είναι δύσκολο να πείσεις τα ίδια τα παιδιά αλλά και το ευρύτερο περιβάλλον. Δεν έχω αυταπάτες.

Αντιθέτως είναι πολύ εύκολο να λυγίσεις κι εσύ πρώτος και να μπεις στον πειρασμό μια «γλυκιάς δωροδοκίας» που θα σου κάνει τη ζωή απλούστερη.

«Φάε το φαγητό σου για να φας γλυκό»

«Να είσαι καλό παιδί για να πάρεις (ή να σου φέρει ο Άγιος Βασίλης) κι αυτό το παιχνίδι»

«Θα πάρεις ΚΑΙ αυτό το παιχνίδι αν μου υποσχεθείς ότι δε θα κλαις»

Νομίζω πώς όλοι οι γονείς, λίγο ή πολύ την έχουμε πατήσει. Όπως όλοι μας έχουμε κάνει τα στραβά μάτια στο υπερβολικό κανάκεμα ειδικά αυτές τις μέρες προκειμένου να αποφύγουμε να γίνουμε δυσάρεστοι στους δικούς μας.

Το κακό είναι ότι μετά τα απόνερα καλούμαστε εμείς να τα διαχειριστούμε. Και το παιδί μας. Κι επίσης το χειρότερο είναι ότι με όλα αυτά τελικά μπορεί να θέλαμε το καλό του παιδιού μας αλλά μάλλον δεν του κάναμε καλό μακροπρόθεσμα.

Οπότε μιας και είναι η περίοδος των resolutions και των στόχων για την επόμενη χρονιά, ας βάλουμε όλοι μας κάπου μέσα στη λίστα μας και ένα ακόμα. Ας μάθουμε στα παιδιά μας να ευχαριστιούνται με ότι τους προσφέρεται στο μέτρο του δυνατού και να μάθουν και να ευχαριστούν με ειλικρίνεια- και όχι από υποχρέωση ή για καλόπιασμα- εκείνον που τους το προσφέρει. Και ας μάθουμε στους εαυτούς μας και στους υπόλοιπους ενήλικες ότι ο «εύκολος δρόμος» δεν είναι σχεδόν ποτέ ο καλύτερος, είναι προτιμότερο να στοχεύουμε στο τέλος του δρόμου παρά απλά να αρκούμαστε να πετύχουμε την επόμενη ακριβώς στροφή του.

 

Μπαμπά, θα μου πεις μια ιστορία;

Κείμενό μου για το Superdad.gr:

Aπό μικρός συνηθίζω (το κάνω ακόμα γι αυτό και βάζω ενεστώτα) να πλάθω στη φαντασία μου ιστορίες. Και να της διηγούμαι- κυρίως στον εαυτό μου- με διάφορους τρόπους, γραπτά, νοερά ακόμα και μουσικά. Οι περισσότερες, αν όχι όλες, από τις ιστορίες αυτές είναι εντελώς ρεαλιστικές κι έχουν σαν δεξαμενή τα ερεθίσματα που από μικρός είχα. Είτε από όσα άκουγα από τους γονείς, τους φίλους και τους γνωστούς είτε και ακόμα από την οικογενειακή εφημερίδα, τα βιβλία που διάβαζα, μουσικές που ανακάλυπτα ή και όσα παρατηρούσα να συμβαίνουν γύρω μου.

Προφανώς δεν είμαι εδώ και καιρό πια μικρός. Συνεχίζω όμως να φτιάχνω, να ψάχνω και να προσπαθώ να ακούσω ή να διηγηθώ ιστορίες. Οι ιστορίες μου χωρίζονται τελικά σε δύο βασικά είδη. Εκείνες που έφτιαξα μέσα από όσα έζησα και παρατήρησα. Κι εκείνες που έφτιαξα από τα ακούσματα και τις πληροφορίες των μεγαλύτερων.

Η πρώτη κατηγορία είναι απείρως πιο ρεαλιστική. Ουσιαστικά είναι μια προσπάθειά μου, η φαντασία μου να περιτυλίγει και να περιγράφει με μεγαλύτερη παρατηρητικότητα την πραγματικότητα. Και είναι αρκετά συναισθηματικές, μιας και προσεγγίζουν το τώρα με τη δική μου οπτική και με τη γεύση που σε εμένα αφήνουν όσα ζούμε. Που μιλούν για την καθημερινή μάχη για την επιβίωση. Για την κοινωνικό-πολιτική παράνοια μέσα στην οποία ζούμε. Για μικρές καθημερινές ιστορίες ανθρώπων όπως εμείς, που όμως για εκείνους η ιστορία αυτή είναι πιθανόν καθοριστικής σημασίας. Για το μόνιμα ερωτήματα στο μυαλό των 30αρηδων, «μένω ή φεύγω από τη χώρα», «να κάνω οικογένεια», «φεύγω από το πατρικό επιτέλους», «είμαι καλός πατέρας τελικά».

Η δεύτερη κατηγορία όμως είναι πολύ πιο συναρπαστική και εντυπωσιακή. Έχω στο μυαλό μου ιστορίες από μέρη και ανθρώπους που ποτέ ο ίδιος δεν έζησα. Διηγήσεις για ανθρώπους θαυμαστούς, με προσωπικότητες που εντυπωσιάζουν. Με τρόπο σκέψης αλλά και πορεία που σου εξάπτουν τη φαντασία. Ιστορίες που έχουν μυρωδιά μιας άλλης εποχής. Αλλά και ιστορίες δεκαετιών που μοιάζουν να έγιναν χθες.

Περιγραφές της ζωής ανθρώπων που πέτυχαν και άλλαξαν τα πράγματα, όπως ο Νέλσον Μαντέλα και ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ή ο Τσε. Ακόμα- ακόμα κι ο Στιβ Τζομπς. Ανθρώπων που άφησαν το στίγμα τους για πάντα σαν τον Καζαντζάκη, τον Μαρξ ή τον Χατζιδάκι. Που σε κάνουν να θαυμάζεις και να αντιλαμβάνεσαι πώς εξελίσσεται η ανθρωπότητα.

Αλλά και ανθρώπων με τρομερό ταλέντο που αυτοκαταστράφηκαν όπως ο Σιδηρόπουλος κι ο Άσιμος ή ο Μπεστ κι ο Μαραντόνα. Ή δεν κατέληξαν έτσι όπως θα περίμενε κανείς, θυμίζοντας σε όλους ότι η ευτυχία δεν κατακτιέται εύκολα όσο πετυχημένος ή δοξασμένος είσαι όπως του Μπίλι Μπο και της Μαρίας Κάλλας.

Ανθρώπους που σε μαγεύουν από το πρώτο λεπτό όπως ο Έλβις ή οι Μπιτλς. Αλλά και ιστορίες που σε μελαγχολούν σαν της Μάνστεστερ των Μπέμπηδων του αεροπορικού δυστυχήματος ή του Χατζηπαναγή και της Εθνικής Ελλάδας που σε βάζουν να σκεφτείς «πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα τώρα;».
Αυτό το ταξίδι μέσα από τις ιστορίες και τις διηγήσεις, το αγαπάω πολύ. Και είναι από τα λίγα πράγματα που θα επιδιώξω να μεταδώσω στο παιδί μου. Να του πω τις ιστορίες μου. Και να του δείξω «πως το κάνω». Δε με νοιάζει καθόλου αν θα του αρέσουν οι ιστορίες μου όπως εγώ της έχω φτιάξει. Ούτε και θα θιχτώ αν αποφασίσει να τις αλλάξει. Και πολύ θα μου αρέσει αν ανακαλύψει άλλες, διαφορετικές από τις δικές μου και τους δικούς του «ήρωες».

Σκεπτόμενος όλα αυτά και προσπαθώντας να αποδείξω πώς από γενιά σε γενιά μεταφέρεται το storytelling (έτσι το λέμε στην Κρήτη), παλιότερα με τις ιστορίες δίπλα στο τζάκι, πλέον ακόμα και μέσα από το internet και το youtube, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν η δική μου γενιά έχει δημιουργήσει ή τέλοσπάντων θα προλάβει να φτιάξει ικανό αριθμό ηρώων, ιστοριών και αφηγημάτων για να μεταφέρει ή θα «καθαρίσουν» πάλι οι παλιές οι καραβάνες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη- μεγάλη, σύνθετη και ίσως πικραμένη- συζήτηση. Προς το παρόν στόχος μου είναι να σας διηγηθώ την ιστορία για τις…ιστορίες μου και να σας το προτείνω, συνάδελφοι superdads ως ένα καλό μάθημα πατρικό.

Να τους λέμε ιστορίες λοιπόν. Και να τους σπρώχνουμε να φτιάξουν και τις δικές τους. Και εντωμεταξύ ας κάνουμε μια προσπάθεια να «φτιάξουμε ιστορία» κι εμείς ως γενιά.

Κυριακάτικη συναδελφική (αυτό)κριτική

Αγαπητοί μπαμπάδες,

Δε λέω, ωραία περνάω με το μικρό οι δυό μας στην παιδική, μια χαρά παίζουμε! Έχουμε και χώρο για μπάλα και τις κούνιες μόνιμα στη διάθεση μας και άνεση στην τσουλήθρα να κάνουμε κι ανάποδα!

Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί (οι μαμάδες είναι πιο υπερπροστατευτικές, δεν έχω ουτοπικές απαιτήσεις) δεν παίρνετε τα παιδιά σας να πάτε μια ώρα βόλτα;

Ας μην αρχίσουμε τα κλασσικά, “έχει κρύο” και “είναι χειμώνας”! Γι αυτό υπάρχουν τα μπουφάν και τα σκουφιά και τα κασκόλ. Ένα Σαββατοκύριακο έχουμε να πάμε βόλτα σε νορμάλ ώρες με τα παιδιά μας. Μην το χαραμίζουμε. Ή τώρα στις διακοπές ας πούμε, γιατί όχι;

Κατανοώ ότι είσαι κουρασμένος. Αλλά δοκίμασέ το και θα δεις ότι σου κάνει καλό. Ψυχολογικά φορτίζεις μπαταρίες και σωματικά κάνεις και δύο βήματα.

Αυτά από μένα. Ελπίζω να σε δω την άλλη Κυριακή στην παιδική χαρά να παίξουμε. Στην τελική κι εμείς παιδιά είμαστε έστω και τις Κυριακές!

image

Ο Μικρός Πρίγκηπας ταινία;

Γενικά είμαι επιφυλακτικός με τις μεταφορές  βιβλίων σε ταινίες. Ίσως επειδή δεν είμαι ο ορισμός του σινεφίλ, ίσως επειδή διαβάζοντας ένα βιβλίο το φαντάζομαι όπως εγώ θέλω και όταν το βλέπω στην οθόνη μου “κλωτσάει”.

Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για το αγαπημένο βιβλίο των παιδικών και όχι μόνο χρόνων. Η πρώτη αίσθηση που έχω βλέποντας το τρέιλερ είναι θετική.

Θα το περιμένω λοιπόν με μεγάλο ενδιαφέρον. Ίσως να είναι και η πρώτη ταινία που θα προσπαθήσω να δω μαζί με το γιο μου.

Φαντάζει ιδανικό ξεκίνημα.