Γίνεται να «εισβάλουν» στον προσωπικό σου χώρο και να σου αρέσει; Σπάνια, αλλά γίνεται.

Είμαι από τους ανθρώπους που θεωρούν τη μουσική, ψυχανάλυση. Μέσα από τη μουσική έχω μάθει να βιώνω συναισθήματα, να «ντύνω» τη διάθεσή μου αλλά ενίοτε και να την αλλάζω.

Η μουσική ήταν πάντα ο τρόπος μου να προετοιμαστώ είτε για να μπω να παίξω μπάλα κάποτε, είτε ακόμα και για να πάω σε μία σημαντική δουλειά ή συνάντηση. Ήταν πάντα κι ο τρόπος μου να αποσυμπιεστώ μετά από δύσκολες μέρες ή στιγμές. Ήταν πάντα το καταφύγιό μου όταν ήθελα να μείνω μόνος.

Συχνά τα βράδια, παρά τη νύστα και την κούρασή μου, απομονώνομαι και ακούω μουσική στα ακουστικά ως αργά. Όταν όλοι στο σπίτι έχουν κοιμηθεί. Πίστευα πάντα ότι αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσα να προσφέρω στον εαυτό μου μέσα στην πίεση της καθημερινότητας. Μία ανάσα.

Κι όμως, τελικά υπάρχει και καλύτερο. Τον τελευταίο καιρό ο γιος μου το βράδυ πριν αποκοιμηθεί έρχεται και κάθεται δίπλα μου (και πάνω μου ενίοτε), παίρνει το ένα ακουστικό και ακούει μαζί μου. Είναι από τις λίγες ώρες της μέρας που μένει ήσυχος. Ακούει και πολλές φορές σχολιάζει «τι λέει μπαμπά εκεί» . Σε ότι του αρέσει ζητά να το ξαναβάλω. Δηλώνει δε και κατηγορηματικά ποιά δεν του αρέσουν. Πάντως κάθεται (δεν είναι τόσο απλό όσο το φαντάζεσαι αυτό), ακούει, απολαμβάνει και σιγά- σιγά σβήνει ο διακόπτης του.

Αυτού του τύπου λοιπόν την προσωπική «ιεροτελεστία», δεν είχα φανταστεί ότι θα την μοιραστώ με κάποιον. Κι όμως συμβαίνει και με συγκινεί πολύ. Όχι γιατί «μου μοιάζει το παιδί». Ή γιατί μπορεί στα πιο πολλά που ακούμε να συμφωνούμε στο πόρισμα, αλλά γιατί μπορώ να μοιραστώ μαζί του κάτι που εδώ και 3 δεκαετίες ήταν προσωπικό τελείως.

Δε ξέρω για πόσο ακόμα θα θέλει να «μοιραζόμαστε» τη μουσική. Σίγουρα κάποια στιγμή θα γίνει και γι αυτόν μια προσωπική στιγμή. Αλλά η «χάρη» που μου έκανε, για όσο κρατήσει, ήταν κάτι που πραγματικά με έκανε να αισθάνομαι γεμάτος.

Θα σκέφτεσαι τώρα που με διαβάζεις, κοίτα κάτι θέματα που τον συγκινούν. Κι όμως εμένα με συγκινεί όλο αυτό. Παρότι δεν είμαι φαν του μελό, το να εισβάλει ένα 4χρονο τόσο γλυκά σε μία τόσο προσωπική συνήθεια, έχει…κάτι!

Αφιερωμένο λοιπόν στο Γιάννη, ένα από τα βασικά τραγούδια της κοινής μας playlist:

Για τον Λούκι…

Λίγες, πολύ λίγες, φορές στην είδηση ότι έφυγε από τη ζωή κάποιος «διάσημος» έχω νιώσει σα να έχασα κάποιον που ήξερα καλά, που ήταν φίλος. Μία από αυτές τις ελάχιστες είναι σήμερα. Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για την παιδική μου ηλικία, τις μουσικές του που με μεγάλωσαν και τις άκουγα μέχρι σήμερα όταν ήθελα να χαμογελάσω, να  χαλαρώσω ή και να σκεφτώ. Τη φιλοσοφία και τα μηνύματα του που πέρασε εν πολλοίς και σε μένα με τα μικροαστικά, τα μαθήματα πολιτικής οικονομίας, τον επαγγελματικό προσανατολισμό, τον ύμνο των μαύρων σκυλιών, το ένα γουρούνι λιγότερο. Το χιούμορ του. Τον τρόπο που έβλεπα την καθημερινότητά μου μέσα από τα τραγούδια του όταν έλεγε ότι αρχίζει το ματς, το θα κάτσω σπίτι και πολλά ακόμα. Τη γλυκύτητα που είχαν τα τραγούδια του ακόμα κι αν έλεγε το πολύ απλό «πως σου παν καλέ τα τζιν». Τη νοσταλγία για τα πάρτυ που ονειρευόταν αλλά και τα πάρτυ και τις συναυλίες που έκανε που ακόμα και στο YouTube σε παρασέρνουν και τα απολαμβάνεις.

Δεν θα είναι όμως του τύπου του (ούτε και του δικού μου βασικά) να τον αποχαιρετάμε με ένα μελαγχολικό post και R.I.P και άλλα παρόμοια. Εξάλλου μας είχε πει τι θέλει να κάνουμε ΑΝ τελικά ερχόταν αυτή η ώρα.

Το μόνο που υπόσχομαι, στον εαυτό μου, ότι τα τραγούδια του θα (συνεχίσω να) τα βάζω στο σπίτι, στο μικρό, τώρα που διαμορφώνει συνείδηση και προσωπικότητα αλλά και μουσική παιδεία. Και είμαι βέβαιος ότι έτσι θα το διαπαιδαγωγώ ως γονιός με αξίες, αρχές και μηνύματα ζωής αλλά και ωραία μουσική και φοβερό χιούμορ.

1gaz8a

Χαμογελάστε, χορέψτε, φλερτάρετε και τσαλακωθείτε λίγο, καλό κάνει!

Για τους περισσότερους ο Αύγουστος είναι ο μήνας των διακοπών. Ή έστω της χαλάρωσης.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ κάτι που με χαλάει πολύ. Με εξαιρέσεις- κατά βάση σε συναυλίες- όπου πάω βράδυ βλέπω άντρες και γυναίκες ακίνητους. Να κοιτάνε γύρω γύρω κυρίως για να δουν αν τους κοιτάζει κανείς. Και που την περισσότερη ώρα κοιτάνε το κινητό τους και βγάζουν selfies.

Οπότε για τις φετινές διακοπές, επειδή έρχονται μετά από δύσκολη περίοδο και θα τις ακολουθήσει μια ακόμα πιο δύσκολη, μια ευχή- προτροπή θα θέλα να δώσω σε όλους μας.

Όταν βγείτε, να το χαρείτε. Να γελάτε. Να φλερτάρετε όπως παλιά. Να τσαλακωθείτε αν χρειαστεί. Και να χορέψετε. Όσο και όπως μπορείτε. Με ότι μουσικές σας αρέσουν.

Είναι ωραίο πράγμα η μουσική κι ο ρυθμός. Και οι διακοπές (ακόμα και στην πόλη), η θάλασσα και οι καλοκαιρινές νύχτες. Ας τις ευχαριστηθούμε όσο γίνεται.

Δε μπορεί ο 2 χρονών μικρούλης που ζω καθημερινά μαζί του να μην χάνει ευκαιρία να χορέψει σε κάθε μελωδία που θα ακούσει κι εμείς, μεγάλοι άνθρωποι να χάνουμε τις λίγες ευκαιρίες ξεγνοιασιάς ρε γαμώτο!

Αυτοί που δεν μιλούν, ακούν και περιμένουν

Αυτοί που δεν μιλούν, ακούν και περιμένουν

Οι νέοι που φοβούνται να ονειρευτούν…

Οι νέοι που ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν αναγκαστικά…

Οι άνεργοι που φοβούνται να ελπίσουν…

Τα παιδιά που φοβούνται τον φόβο των γονιών τους…

Οι επιστήμονες που φοβούνται ότι δεν θα μπορέσουν να προσφέρουν…

Οι ηλικιωμένοι που φοβούνται πως δεν θα ζήσουν με αξιοπρέπεια…

Οι γονείς που δεν χαίρονται…

Οι δάσκαλοι που αγωνιούν για τα σφάλματα τους…

Οι παραιτημένοι από απογοήτευση που σκέφτονται να ξαναγυρίσουν…

Αυτοί που φοβούνται ότι δεν θα τους επιτρέπεται πια το λάθος σαν μέρος της ζωής τους…

Αυτοί που περιμένουν μια ακόμα ευκαιρία να διορθώσουν τα λάθη τους…

Αυτοί που συζητούν, ακούγοντας τον άλλον…

Αυτοί που έχουν μάθει να ελπίζουν, παίρνοντας τη ζωή τους κάθε μέρα στα χέρια τους…

Αυτοί που έχουν το θάρρος να αναλάβουν τις ευθύνες τους…

αλλά και,

Οι μεγαλοσχήμονες και οι καθοδηγητές που σκέπτονται το επόμενο ψέμα…

Οι (οικονομικά, ιδεολογικά κλπ.) βολεμένοι που φοβούνται τι θα χάσουν…

Οι (οικονομικά, ιδεολογικά κλπ.) βολεμένοι που δεν φοβούνται να χάσουν και κάτι, φτάνει να παραμείνουν βολεμένοι…

Οι δάσκαλοι που δεν αγωνιούν για τους μαθητές τους…

Οι επιστήμονες που δεν καταλαβαίνουν…

Οι νέοι που έχουν γεράσει…

Αυτοί που δεν συζητούν για να μην ακούσουν τον άλλον…

Οι πλαδαροί καθισμένοι στην βαθιά πολυθρόνα (της σκέψης) που δεν σηκώνονται να ξανασκεφθούν…

Οι καθισμένοι έξω από τα γραφεία της δύναμης, περιμένοντας την εύνοια της…

Αυτοί που έχουν μάθει να παίρνουν χωρίς να δίνουν…

Οι κάθε είδους σκληροί εκμεταλλευτές της (όποιας) δύναμης τους…

Αυτοί που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους γιατί πάντα υπάρχει μια κολυμπήθρα του Σιλωάμ…

Όλοι αυτοί δεν μιλούν, ακούν(;) και περιμένουν… Άραγε τι θα σημάνει η επόμενη μέρα για τον καθένα απ’ αυτούς; Ποιοι θα μιλήσουν στο τέλος;

Πόσο ακόμα το λυπητερό αλλά και δοξαστικό αυτό τραγούδι θα συντροφεύει τις τύχες και την πορεία μας και θα μας θυμίζει τις δυο Ελλάδες, τη μία που μας δίνει ‘ανάσα’ και την άλλη που μας ‘πεθαίνει’;

… Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

… Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

… Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι…

(εις μνήμην των Μ. Ρασούλη/Ν. Παπάζογλου)