Ο ΟΦΗ γιαγέρνει, υπερήφανος και ανεξάρτητος!

Ένα πολύ ωραίο κείμενο του Κώστα Κεφαλογιάννη για τον ΟΦΗ:

Δεν υπάρχουν πιο ωραία μεσημέρια σε μια πόλη της περιφέρειας, από εκείνα τα ποδοσφαιρικά μεσημέρια όπου όλοι, στις καφετέριες, στα σουβλατζίδικα, στο δρόμο, από το πρωί μέχρι την ώρα του αγώνα έχουν την ίδια προσδοκία και την ίδια αγωνία στο βλέμμα. Ένα μεσημέρι όπως αυτό που έζησε το Ηράκλειο πριν το παιχνίδι με το Φωστήρα.

Νίκος Καζαντζάκης

Σαν σήμερα 26 Οκτώβρη του 1957 έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης.

Προφανώς και δεν θα κάνω αξιολόγηση του έργου του και σίγουρα δεν περιμένει κανείς από εμένα να πω αν ήταν αξιόλογος και πόσο σημαντικός υπήρξε.

Το μόνο που θέλω να προτείνω με αυτή την αφορμή είναι να δοκιμάσετε να διαβάσετε βιβλία του. Και όσοι τα έχετε διαβάσει, αξίζει να τα ξαναδιαβάσετε. Προσωπικά πάντα με εντυπωσίαζε στον συγκεκριμένο ότι όσες φορές διάβαζα ξανά ένα βιβλίο του ανακάλυπτα κι άλλες πτυχές και μηνύματα. Ιδιαίτερα αυτά που είχα διαβάσει στην παιδική και εφηβική ηλικία και τα ξαναδιάβασα στην ενήλική μου πια ζωή.

Με την ευκαιρία, ένα σύντομο ταινιάκι της εποχής εκείνης, από τη μέρα της κηδείας του στο Ηράκλειο (την πατρίδα μου). Έχει ενδιαφέρον να βλέπεις την πόλη και το κλίμα μισό αιώνα πριν. Ιδιαίτερα μετά και τις “περιπέτειες” που είχε ο συγκεκριμένος με την Εκκλησία.

ΟΦΗ: Κοινωνικό φαινόμενο, όχι ποδοσφαιρική εταιρεία

Δε θα μπορούσα να γράψω όσα σκέφτομαι καλύτερα από το κείμενο αυτό του φίλου Λευτέρη Κουγιουμουτζή στο sdna.gr

Το Ηράκλειο είναι μια πόλη που διαμόρφωσε τον αστικό κοινωνικό της ιστό σχετικά πρόσφατα. Έποικοι και εσωτερικοί μετανάστες οι περισσότεροι κάτοικοι που συνέβαλαν στην πληθυσμιακή έκρηξη των προηγούμενων δεκαετιών, δεν ένιωσαν ποτέ Ηρακλειώτες.

Γι αυτό άλλωστε τότε και δεν αγάπησαν ποτέ με πάθος την ομάδα της πόλης, τον Όμιλο Φιλάθλων Ηρακλείου. Μπορεί το γήπεδο να ήταν πάντα κατάμεστο τις καλές αγωνιστικές εποχές της δεκαετίας του ’80, παρόλα αυτά ο ΟΦΗ δεν είχε πολυπληθές φίλαθλο ρεύμα και κίνημα. Το γήπεδο γέμιζε κυρίως χάρη στο καλό ποδόσφαιρο και επειδή εκείνα τα χρόνια ήταν μια δημοφιλής κυριακάτικη συνήθεια.

Δε συνέβη το ίδιο με τα παιδιά αυτών των εποίκων, που αποτέλεσαν την πρώτη μαζική γενιά βέρων Ηρακλειωτών και ένιωσαν την πόλη δική τους, που την αγάπησαν ως γενέτειρα και πατρίδα τους. Αυτή η γενιά, όσοι δηλαδή κυρίως γεννήθηκαν από τα τέλη του 1970 και μετά, αποτελεί και τον μεγάλο πυρήνα των φιλάθλων του ΟΦΗ σήμερα. Ο κόσμος του ΟΦΗ, από μειοψηφία στην ίδια του την πόλη μέχρι τη δεκαετία του ’90, είναι σήμερα ένα από τα πιο δυναμικά και αναπτυσσόμενα φίλαθλα κινήματα στη χώρα και, φυσικά, κατεστημένο στο Ηράκλειο με ισχυρά ερείσματα σε όλο το νησί.

Ένα φίλαθλο κίνημα που δε γαλουχήθηκε με αγωνιστικές επιτυχίες και δε στηρίχθηκε σε παχυλά πορτοφόλια και προεδρικές χρηματοδοτήσεις, ούτε αναπτύχθηκε μέσα από κάποιο εταιρικό μάρκετινγκ και μιντιακή προπαγάνδα. Αντίθετα, όσο η ομάδα βυθιζόταν σε αγωνιστική ανυποληψία και διοικητικά προβλήματα, τόσο το ποτάμι των οπαδών του ΟΦΗ μεγάλωνε. Φτάσαμε, μάλιστα, στο φαινομενικά οξύμωρο, ο ΟΦΗ να απογειωθεί οπαδικά με τον υποβιβασμό του στην Β Εθνική το 2009. Έκτοτε, το «Γεντί Κουλέ» είναι σταθερά ένα από τα πιο γεμάτα γήπεδα της χώρας με πληρότητες που θα τις ζήλευε κάθε ομάδα. Ένα τέτοιο κράμα φιλάθλων, συνηθισμένο στα δύσκολα, που η σχέση του με την ομάδα δε βασίζεται στην επιτυχία και στον πρωταθλητισμό παρά η αγάπη του είναι αγνά και παθολογικά ανιδιοτελής, δεν έχει τίποτα να φοβάται.

Όλα τα τελευταία χρόνια οι φίλαθλοι ήταν κυρίως που βοήθησαν ΟΦΗ να σταθεί στα πόδια του μέσα από συνθήκες που θα οδηγούσαν άλλες ομάδες στην πλήρη διάλυση και λαϊκή απαξίωση κι αδιαφορία. Με ενεργή συμμετοχή στα κοινά της ομάδας και με ασταμάτητη οικονομική αιμοδοσία. Φυσικά, δεν έλειψαν και οι παιδικές ασθένειες. Δόθηκε εμπιστοσύνη ενδεχομένως σε ανθρώπους που δεν τη διαχειρίστηκαν όπως της έπρεπε. Αφιερώθηκε όλη η ενέργεια του κόσμου στην κερκίδα και την παρουσία στο γήπεδο, χωρίς τον απαραίτητο έλεγχο στο τι γινόταν στην εταιρία. Πολλές φορές επικράτησε ο αχαλίνωτος ενθουσιασμός ή η ακραία αποδοκιμασία, φαινόμενα αμετροέπειας και νοοτροπία αρένας. «Έτσι είναι το γήπεδο», αντιτάσσεται συχνά στα παραπάνω. Κι όμως, ο φίλαθλος του ΟΦΗ έχει από καιρό βάλει τον πήχη ψηλότερα από τη γνωστή πεπατημένη.

Σήμερα δεν αποχαιρετούμε τον ΟΦΗ. Τον καλωσορίζουμε. Η απόσυρσή του από το πρωτάθλημα δεν είναι ένα τέλος, αλλά μια αρχή. Και μια τεράστια ευκαιρία να διορθώσει τα κακώς κείμενά του. Και το φίλαθλο κίνημά του θα είναι εκεί, ακόμα πιο ισχυρό και έντονο, και την επόμενη μέρα. Άλλωστε, είπαμε, δεν γίναμε ΟΦΗ για τα εύκολα. Αλλά πρέπει να κοιτάξει πώς θα ενισχύσει τις δικές του δομές και την αυτοοργάνωσή του. Πώς θα αναδείξει, μέσα από τα σπλάχνα του, ανθρώπους που θα οδηγήσουν σε καλύτερο μέλλον την ομάδα. Και πώς θα σταθεί αρωγός, συνεργάτης και αλλά και καλώς εννοούμενος ελεγκτής σε όποιον οικονομικό παράγοντα ενδεχομένως θελήσει να αναλάβει τα ηνία. Με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, χωρίς κραυγές και εύκολες επιδοκιμασίες ή ανέξοδες αποδοκιμασίες.

Δε θα μπω στη διαδικασία να επιρρίψω ευθύνες ούτε να πετάξω ωμό κρέας στο λάκκο των λεόντων. Θα αναλάβω μονάχα τις δικές μου, κυρίως για τα πράγματα που δε μπόρεσα να κάνω και τα περισσότερα που δε μπόρεσα ν’ αλλάξω στο δικό μου πέρασμα απ’ τον ΟΦΗ. Ο καθένας, άλλωστε, έχει διαμορφώσει τη γνώμη του. Θα σταθώ μόνο στο εξής: ο ΟΦΗ ίσως είχε άλλη τύχη, αν έδινε λόγο κι εξουσία σε ανθρώπους που ήξεραν και μπορούσαν να διαχειριστούν τα οικονομικά του. Πέρασαν αρκετοί αξιόλογοι από τα διοικητικά του συμβούλια, αλλά δε μπόρεσαν ποτέ να λειτουργήσουν. Ας είναι, από τα λάθη μας μαθαίνουμε.

Ο Όμιλος Φιλάθλων Ηρακλείου δεν θα επιστρέψει, γιατί απλά δεν έφυγε ποτέ. Είναι κοινωνικό φαινόμενο κι όχι ποδοσφαιρική εταιρία. Ψάχνει να βρει τον δρόμο του και κάποια στιγμή θα τα καταφέρει. Ας ευχηθούμε το ίδιο για όλο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί είναι αδύνατο να αναπτυχθεί ένα υγιές κύτταρο μέσα σ’ ένα καρκίνωμα. Κι ο κόσμος σ’ αυτήν εδώ τη χώρα πρέπει επιτέλους να αποκτήσει ξανά τις Κυριακές του.

IMG_0470.JPG

Η “σοκαρισμένη” κοινωνία και οι μαντινάδες της παρακμής

Ένα εξαιρετικό κείμενο του φίλου Λευτέρη Κουγιουμουτζή στο sdna.gr για την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη

Και ξαφνικά, γέμισε το διαδίκτυο νεκρολογίες. «Σοκαρισμένη» η κοινωνία παρακολουθεί την τραγική κατάληξη της υπόθεσης του νεαρού σπουδαστή στη γαλακτοκομική σχολή Ιωαννίνων.

Για ένα μήνα και κάτι, έδιναν κι έπαιρναν τα ρεπορτάζ και τα άρθρα. Κάποια, ελάχιστα, εξυπηρέτησαν με ψυχραιμία την αναγκαιότητα της ενημέρωσης και της κοινοποίησης του θέματος, μήπως και βρεθεί ο άτυχος φοιτητής. Τα περισσότερα, απλώς καπηλεύτηκαν μια ακόμα δραματική προσωπική ιστορία. Άλλα για να πουλήσουν φύλλα και άλλα για ν’ αυξήσουν την επισκεψιμότητα των ηλεκτρονικών τους σελίδων. Φήμες, υποθέσεις, καταθέσεις μαρτύρων, ενδεχόμενη εμπλοκή πολιτικού προσώπου, η κατάσταση του οικογενειακού περιβάλλοντος, όλα στην ημερήσια διάταξη. Με τη λογική της κλειδαρότρυπας και πάντα απευθυνόμενα στο θυμικό του αναγνώστη. Τα ίδια και χειρότερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Για τους περισσότερους, είναι θέμα χρόνου να ξεχαστεί κι αυτή η ιστορία. Λίγα πράγματα θα μάθουμε κι ακόμα λιγότερα θα προσπαθήσουμε ν’ αλλάξουμε στον μικρόκοσμό μας. Απαισιόδοξη, ενδεχομένως, προσέγγιση, αλλά αυτό δείχνει η εμπειρία από παρεμφερείς υποθέσεις. Αύριο θα βρεθεί κάποιο άλλο θέμα, που θα μας απασχολήσει με τον ίδιο επιφανειακό τρόπο, ώσπου να περάσει κι αυτό στη χώρα της λήθης ανεπιστρεπτί. Μια κοινωνία χωρίς αυτόματα αντανακλαστικά, που συνήθως αδυνατεί να εντοπίσει και να βοηθήσει εγκαίρως κι αποτελεσματικά τον αδύναμο, τον άνθρωπο που χρειάζεται επειγόντως αρωγή και το φωνάζει με τον τρόπο του. Τον κατατρεγμένο και τον φοβισμένο, επειδή έτυχε να είναι διαφορετικός. Πρέπει να γίνει πρώτα ολόκληρο θέμα στα φόρα. Πρέπει πρώτα να της το υποδείξει η Οθόνη. Αλλά τότε είναι ήδη αργά.

Για εμάς τους Κρητικούς, το θέμα έχει τις δικές του ιδιαίτερες διαστάσεις. Δεν είναι μια συνηθισμένη υπόθεση bullying. Από χρόνια κάτι δεν πάει καλά στο νησί και πρέπει να κοιτάξουμε κάποια στιγμή την αλήθεια κατάματα, έστω κι αν αφορά μειοψηφίες. Οι μειοψηφίες δίνουν τον τόνο. Η επονομαζόμενη «καπετανιά», δηλαδή η ανέξοδη ψευτομαγκιά, το στερεότυπο του «γαμάω» αρσενικού που επικράτησε και έχει συνδέσει τον ανδρισμό με την οπλοκατοχή και την οπλοχρησία, την παραβατική συμπεριφορά, το αλκοόλ, την κατάχρηση και την αμετροέπεια. Ένα προφίλ που επικράτησε στο νησί και θεωρήθηκε cult στο πανελλήνιο, με αποτέλεσμα να γίνει εξαγόμενο προϊόν και να αναπαράγεται συνεχώς και σε ευρύ φάσμα εκδοχών. Κι όποιος δε μπορεί ν’ ανταποκριθεί, όποιος τολμήσει να διαφέρει σε μια κλειστή κοινωνία, πρέπει να περιθωριοποιηθεί και ν’ αποβληθεί ή, ακόμα χειρότερα, να υποχρεωθεί με κάθε μέσο για να γίνει σαν κι εμάς.

Ίσως αυτή η ιστορία είναι μια ευκαιρία να συλλογιστούμε ορισμένα πράγματα. Ποιον βουλευτή ψηφίζαμε τόσα χρόνια και με ποια κριτήρια. Ποιους «καλλιτέχνες» αναδείξαμε, για ποια πράγματα μίλαγαν κάποιες μαντινάδες της παρακμής που κι εμείς τραγουδήσαμε. Σε ποιων ανθρώπων τα μαγαζιά ήπιαμε τα ποτά μας με τους φίλους μας. Και, κυρίως, ποια κουλτούρα επιδοκιμάσαμε, έστω με την άβουλη σιωπηλή παρουσία μας. Κατά τα λοιπά, οι ανέξοδες νεκρολογίες ανήκουν μονάχα στο καλάθι των αχρήστων.

See more at: http://www.sdna.gr/gr/politiko-deltio/koinonia/arthro/22916/i-sokarismeni-koinonia-kai-oi-madinades-tis-parakmis/#sthash.h7G89liM.dpuf

Θα διδαχθούμε πράμα εμείς στην Κρήτη;

Σε μερικές ώρες μάθαμε ότι χάθηκαν δύο νέοι από την Κρήτη.

Ο ένας θύμα της κακής οδηγικής μας παιδείας και των τραγικών δρόμων του νησιού κι ο άλλος πιθανότατα θύμα της τσάμπα μαγκιάς που κάποιοι χρόνια τώρα έχουν “μεταφράσει” την κρητική λεβεντιά.

Ας προβληματιστούμε κι ας ανασκουμπωθούμε εμείς οι κρητικοί να δούμε τι θα κάνουμε. Τα παιδιά βέβαια χάθηκαν και δεν θα τα φέρουμε πίσω.

Καλό ταξίδι και στο “γκολτζή” Σκουλούδη και στον “ήσυχο φοιτητή” Γιακουμάκη.

Υπάρχουν “αδερφές” στην Κρήτη;

Στο prismanews.gr γράφει ο Κώστας Κεφαλογιάννης, για ένα πολυ σοβαρό,διαχρονικό και βαθιά κοινωνικό θέμα της πατρίδας μου της Κρήτης:

Η εξαφάνιση του Βαγγέλη Γιακουμάκη έχει φέρει ξανά στο προσκήνιο μερικές πτυχές της κρητικής ψυχοσύνθεσης, οι οποίες με το πέρασμα του χρόνου και μέσα από αλλεπάλληλες αλλοιώσεις έχουν μετατραπεί πια σε παθογένειες. Το bullying δεν είναι βέβαια τοπικό πρόβλημα, είναι παγκόσμιο. Αντιθέτως η αντίληψη της ψευτοπαλικαριάς και της ψευτολεβεντιάς ως παράσημα «κρητικοσύνης» είναι τοπικό πρόβλημα και μάλιστα τεράστιο.

Έχω συναντήσει στη ζωή μου πολλούς, αληθινούς λεβέντες Κρητικούς. Τυχαίνει να γνωρίζω λοιπόν ότι τα χαρακτηριστικά που τους ξεχώριζαν δεν ήταν ο κουτσαβακισμός, η διαρκής διάθεση για καυγά, τα όπλα, οι χυδαίοι προπηλακισμοί απέναντι σε οτιδήποτε θεωρούν οι ίδιοι ότι «προσβάλει» την τιμή τους. Ήταν και είναι η ηρεμία, το ανεπανάληπτο χιούμορ, η πηγαία καλοσύνη, η γενναιοδωρία όσο και η γενναιότητα, η μεγάλη καρδιά, τα λίγα λόγια και ναι, προφανώς η αίσθηση της τιμής. Αλλά της αληθινής τιμής, Όχι εκείνης της …υπερευαίσθητης που προσβάλλεται όταν ένα άλλο αγροτικό σε προσπεράσει στο δρόμο. Ή όταν ένα νεαρό παιδί δεν πληρεί τις προϋποθέσεις του σκληρού Κρητικού που εσύ έχεις στο χαλασμένο μυαλό σου και άρα δικαιούσαι να το υποβάλλεις σε ό,τι καψόνι γουστάρεις.

Μέσα στη συγκεκριμένη στρέβλωση και καθώς ο κόσμος τρέχει προς μια αμφίβολη πρόοδο, οι πραγματικοί λεβέντες τείνουν να ξεχαστούν. Οι Κρητικοί, που αν σας φέρει ποτέ η τύχη στο ίδιο τραπέζι μαζί τους για ρακές, θα ξεδιπλώσουν μπροστά σας όλη την ομορφιά της κρητικής ψυχής και θα σας κάνουν να αγαπήσετε την Κρήτη βαθιά και αμετάκλητα, μπαίνουν σιγά – σιγά στο περιθώριο.

Όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα δυστυχώς, είναι η νέα γενιά μαυροπουκαμισάδων (κτηνοτρόφων, επιχειρηματιών, μπράβων ή απλώς ανθρώπων του υποκόσμου, απ΄ όλα έχει ο μπαξές) που ορίζει σχεδόν αποκλειστικά το μέτρο του αποδεκτού και το μη αποδεκτού στη σύγχρονη Κρήτη. Οι υπόλοιποι τους φοβόμαστε άρα τους ανεχόμαστε, προσπαθούμε να συνυπάρχουμε μαζί τους και παράλληλα τους αφήνουμε να δυσφημούν τον τόπο μας και να προκαλούν ζημιά στα όρια του ανεπανόρθωτου. Στους “υπόλοιπους” συμπεριλαμβάνονται ασφαλώς και οι αρχές που είτε κοιτάζουν αλλού, είτε καλύπτουν με τον πιο κυνικό τρόπο τις ανομίες της πελατείας τους. Λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχουν αθώοι ανάμεσα μας.

Όλοι στο Νησί γνωρίζουμε πώς σε ορισμένες από τις κοινωνίες της Κρήτης το κλίμα για ανθρώπους περισσότερο ευαίσθητους από τον μέσο όρο μπορεί να γίνει πραγματικά ασφυκτικό. Σε ολόκληρη την ελληνική επαρχία θα μου πείτε. Εντάξει. Εδώ λίγο παραπάνω. Εδώ είμαστε πολύ «άνδρες». Δεν έχουμε «αδελφές»!

Κι όμως έχουμε. Φοράνε συνήθως ανοιχτά μαύρα πουκάμισα, έχουν χρυσές καδένες χαμένες στο δασύστριχο στήθος, μιλάνε βαριά κρητικά, πυροβολούν πινακίδες, προπηλακίζουν, δέρνουν, τρομοκρατούν όποιον βρεθεί στο δρόμο τους και απέχουν από τον αληθινό ανδρισμό όσο τα πυργάκια στην άμμο από τον Ψηλορείτη…

Υ.Γ. Το κείμενο μιλάει αποκλειστικά για το πρότυπο του Κρητικού “παλικάρα” που καταδυναστεύει πολλές πτυχές της κοινωνικής ζωής της Κρήτης σήμερα. Όχι φυσικά για όλους τους κανονικούς ανθρώπους, μαυροπουκαμισάδες ή μη, που κοιτάζουν τη δουλειά τους και δεν έχουν καμία σχέση με τέτοια μασκαριλίκια. Επίσης ο όρος “αδελφές” καθώς και ο ανδριμός, εν προκειμένω δεν χρησιμοποιούνται υποτιμητικά για τον σεξουαλικό προσανατολισμό οποιουδήποτε. Χρησιμοποιούνται, με την αρνητική ή τη θετική χροιά που έχουν φορτιστεί στην καθομιλουμένη, ως χαρακτηριστικά συμπεριφορών.

10.000 αρνιά για το κίνημα … του Ανωγειανού Οφτού!

10.000 αμνοερίφια θα δοθούν στην αγορά της Κρήτης από το σύνολο των περίπου 20.000 που θα σφαγούν για το Πάσχα από τους κτηνοτρόφους των Ανωγείων.

Στο δρόμο που χάραξε το κίνημα της πατάτας πορεύονται οι Ανωγειανοί Κτηνοτρόφοι! Στην προσπάθεια του να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή τιμή πώλησης των αρνιών, δίνοντας φθηνό, ποιοτικό κρέας στην Πασχαλινή αγορά και στέλνοντας παράλληλα ένα μήνυμα πως καταναλωτές και κτηνοτρόφοι μπορούν επ΄ωφελεία να συνεργαστούν, κόβοντας τους μεσάζοντες, ο Κτηνοτροφικός Σύλλογος Ανωγείων, στήνει το κίνημα του Ανωγιανού Οφτού!

10.000 αμνοερίφια ετοιμάζονται να δοθούν στην αγορά της Κρήτης από το σύνολο των περίπου 20.000 που θα σφαγούν για το Πάσχα από τους κτηνοτρόφους των Ανωγείων. Πρόκειται για αρνιά γάλακτος ελευθέρας βοσκής, βάρους 9/ 13 κιλών, με πιστοποιητικά σφαγής που θα πωλούνται προς 6,80 ευρώ το κιλό.

Ήδη η πρώτη συμφωνία με το Σύλλογο Υπαλλήλων Περιφέρειας Κρήτης έχει κλείσει, όπως αποκαλύπτει το CRETALIVE και τα αρνιά αφού σφαγούν παρουσία εκπροσώπου του σωματείου θα μοιραστούν μπροστά από την είσοδο της Περιφέρειας Κρήτης το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης από τους κτηνοτρόφους.

Ο σύλλογος υπαλλήλων έχει αναλάβει τη δέσμευση να κοινοποιήσει με mail στους ενδιαφερόμενους υπαλλήλους την προσφορά, να συγκεντρώσει τον αριθμό όσων επιθυμούν και να τα μοιράσει στους υπαλλήλους. Το ενδιαφέρον που υπάρχει είναι ήδη πολύ μεγάλο, παρότι η συμφωνία κλείστηκε μόλις προχτές.

“Επιλέξαμε το συγκεκριμένο σύλλογο για να ξεκινήσουμε το δικό μας κίνημα, κίνημα του Ανωγειανού Οφτού, όπως το λέω εγώ”, λέει στο CRETALIVE το μέλος του Δ.Σ του Κτηνοτροφικού Συλλόγου Ανωγείων, Βασίλης Σμπώκος “για δύο λόγους: ο πρώτος γιατι είναι παγκρήτιος σύλογος και έχουμε άμεση σχέση μαζί του, καθώς τα ζώα μας υπάλληλοι της Περιφέρειας Κρήτης τα ελέγχουν κι έχουν την ευθύνη σφαγής και διακίνησης τους και ο δεύτερος το ότι θέλαμε σε αυτή τη δύσκολη, λόγω κρίσης κατάσταση, που οι Δημόσιοι Υπάλληλοι έχουνε χάσει την αγοραστική τους δύναμη, να στείλουμε ένα μήνυμα ότι μπορούν να μη στερηθούν από το γιορτινό τραπέζι τον παραδοσιακό οβελία!”.

Το ενδιαφέρον και από άλλους συλλόγους είναι πολύ μεγάλο, ήδη κοντά σε συμφωνία είναι και με το Σύλλογο Εργαζομένων του Βενιζελείου Νοσοκομείου και οι Ανωγειανοί Κτηνοτρόφοι, πάντα μπροστάρηδες και πρωτοπόροι, είναι αποφασισμένοι να διευρύνουν το κίνημα του Ανωγειανού Οφτού!

πηγή: cretalive.gr