Αλλά θα έρθει και η δική μου ή ώρα, δεν θα έρθει λέτε;

Καιρό τώρα σκεφτόμουν να γράψω για τον Νάσο Ηλιόπουλο και το έργο του στο Υπουργείο Εργασίας. Για το Νάσο έχω προσωπική άποψη και πάντα ήταν στις “προτάσεις” μου για όσους ψήφιζαν Α’ Αθήνας και ΣΥΡΙΖΑ.
nasos
Όπως θα έχετε παρατηρήσει ούτε μιλάει πολύ, ούτε φλυαρεί όταν μιλάει. Αλλά είναι από τα μέλη αυτής της Κυβέρνησης (την οποία συχνά κατακρίνω) που δουλεύουν. Στο χωριό μου κάτι τέτοιους τους λέμε doers. Η πιάτσα, ειδικά οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και τις μεγάλες πολυεθνικές και μη εταιρείες για παράδειγμα ξέρουν πόσο άλλαξαν τα πράγματα όταν βρέθηκε στην Επιθεώρηση Εργασίας. Τι έχει συμβεί πχ με τα ωράρια και τις εταιρείες που διώχνουν τον κόσμο μόλις πάει 5 ή 6 για να μην έχουν προβλήματα. Δεν είναι δουλειά μου να κάτσω να κάνω απολογισμό του έργου του ούτε και με χρειάζεται για δικηγόρο. Μπορώ όμως με βεβαιότητα να μιλήσω για το ήθος και τις αξίες του. Και για τα κίνητρά του. Και έχω μόνο θετικά να του προσάψω.
Από χθες με αφορμή ένα άρθρο της Χριστίνας Ταχιάου γίνεται για ακόμα μία φορά μια κανιβαλιστικού τύπου “κριτική” για την επιλογή του στη Γενική Γραμματεία Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων. Έχει μπει στο στόχαστρο μια γυναίκα 33 ετών την οποία ο Νάσος επέλεξε και εκτονώνεται στο πρόσωπό της το κοινό που διψά για αίμα κι έχει μάθει να μη διασταυρώνει καμία πληροφορίαΤο είπε η Ταχιάου, μύρισαν αίμα, τέλος. Πάμε να την ξεσκίσουμε. Αλήθεια αυτό θέλουμε να συμβαίνει γύρω μας;
Δηλαδή μία νεα γυναίκα με πτυχίο, δύο μεταπτυχιακά εκ των οποίων το ένα πιο “καλλιτεχνικό” που έχει εργαστεί κι ως τηλεφωνήτρια είναι μία κακή επιλογή επειδή το λέει η Ταχιάου; Είναι κάποιο βάρος οι καλλιτεχνικές ανησυχίες και το να ασχολείσαι με το θέατρο; Από πότε; Τα οκτώ χρόνια προυπηρεσία στη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων δε μας λένε κάτι; Το γεγονός ότι ως Γ.Γ δεν επελέγη από τον Ηλιόπουλο ένα πολιτικό στέλεχος που ξέμεινε εκτός Βουλής αλλά ένα στέλεχος της Δημόσιας Διοίκησης και των Υπηρεσιών του Υπουργείου που προυπήρχε εκει (πολύ πριν τον ΣΥΡΙΖΑ) δε μας λέει επίσης κάτι θετικό; Δεν επιθυμούμε να αξιοποιούνται τα στελέχη της διοίκησης και των υπηρεσιών; Προτιμούμε περαστικά πολιτικά στελέχη που αλλάζουν με κάθε ανασχηματισμό, ειδικά σε τομείς όπως αυτός με μακρόχρονες διαδικασίες και στοχεύσεις;
Προφανώς δεν εκπλήσσομαι με τον κανιβαλισμό. Τον ζούμε καθημερινά πια δυστυχώς. Αφορμή για να γράψω όλο αυτό το κατεβατό ήταν αφενός η εμπιστοσύνη που έχω στα κίνητρα του Ηλιόπουλου αλλά και η σκέψη που έκανα ότι θα μπορούσε στη θέση της Εξερτζόγλου να είναι οποιοσδήποτε. Άραγε γιατί δεν ξεσκίζουν κι εμένα που μπορεί να έχω πτυχία και μεταπτυχιακό αλλά από μικρός είχα ποδοσφαιρικές ανησυχίες και έπαιζα μπάλα; Γιατί δε με ξεσκίζουν κι εμένα που όταν άρχισα να δουλεύω αρχειοθετούσα δημοσιεύματα, έβγαζα φωτοτυπίες και έκανα τις λεγόμενες εξωτερικές δουλειές; Γιατι δε ξεσκίζουν κι εμένα που δε φοράω κουστούμι και γραβάτα όπως άλλοι συνάδελφοί μου; Γιατί δε με θεωρούν κι εμένα ακατάλληλο για τις δουλειές/θέσεις που έχω αναλάβει κατά καιρούς επειδή ήμουν “πιτσιρικάς” 30, 32 ή 35 χρονών;
Προφανώς δε με ξεσκίζουν εμένα γιατί δε με έπιασε (ακόμα τουλάχιστον) κάποια Ταχιάου στο στόμα της. Αλλά θα έρθει και η δική μου ή ώρα, δεν θα έρθει λέτε;

Αυτός ο (μιντιακός) κόσμος που αλλάζει, μας τρομάζει;

Σούρουπο πια, η οικογένεια είχε μαζευτεί στο σπίτι μετά τον εορτασμό της Εθνικής Επαιτείου του ΟΧΙ.

Παππούς, αγχωμένος έως και πανικόβλητος: Είδατε τι έγινε στην Αλβανία που σκοτώθηκε ένας 35χρονος; Τώρα το είδα στις ειδήσεις! Ελπίζω να μη γίνει κανένα επεισόδιο τώρα εκεί!

Πατέρας, σαφώς πιο ψύχραιμος, χαζεύοντας την αθλητική εφημερίδα για να δει τι ματς παίζει απόψε: Ναι, κάτι άκουσα στο ραδιόφωνο στο αμάξι όπως ερχόμουν, κάτσε να δω τι λένε τα sites

Εγγονός, ετοιμάζοντας τη βραδινή του έξοδο ως γνήσιος φοιτητής που δεν έχει αργίες και καθημερινές: Στο facebook και το twitter πάντως έχει γίνει χαμός!

Εγγονή, κάνοντας τα μαθήματά της που είχε αφήσει όλο το Σαββατοκύριακο: Εγώ πάντως στο instagram δεν είδα τίποτα!

newmedia-1

Άραγε σε όταν ο εγγονός θα είναι παππούς, θα βλέπει κανείς κάτι στις ειδήσεις; Θα το ακούει στο ραδιόφωνο και θα το διαβάζει στις εφημερίδες; Το facebook θα υπάρχει;

O (μιντιακός) κόσμος αλλάζει διαρκώς. Αντί να μας τρομάζει, ας μας βάζει στον πειρασμό να τον παρακολουθήσουμε και να πειραματιστούμε.

H άφιξη

Θες να γνωρίσεις τον κόσμο και να τον καταλάβεις; Παρατήρησέ τον. Άρχισε να βλέπεις αντιδράσεις και πλάσε για κάθε μία από αυτές μία ιστορία. Μην χάνεις την ευκαιρία να μαζέψεις τέτοιες αντιδράσεις στο σακκούλι σου όταν βρεθείς σε κόμβους συνάντησης ανθρώπων. Ένας τέτοιος είναι για παράδειγμα η αίθουσα αφίξεων σε ένα αεροδρόμιο.

Εκεί, περιμένοντας τον δικό σου άνθρωπο, βλέπεις την πόρτα να ανοιγοκλείνει και από μέσα να βγαίνουν όλες οι φυλές του κόσμου. Όλοι οι τύποι ανθρώπων. Και μαζί τους όλες οι ιστορίες που κουβαλάνε στις αποσκευές τους.

14-βασικά-tips-για-την-άφιξή-σας-στο-αεροδρόμιο-πριν-από-ένα-ταξίδι.jpg

Βγαίνουν πρώτοι, πιο βιαστικοί οι επιχειρηματίες και τα στελέχη. Με το κινητό στο χέρι κάνουν τον απολογισμό του business trip τους. Με μία τσάντα στο χέρι φεύγουν γρήγορα βιαστικοί, σπάνια τους περιμένει κάποιος. Το αυτοκίνητο είναι στο parking ή θα πάρουν ένα ταξί να πάνε σπίτι. Ευτυχώς το εξοδολόγιο της εταιρείας τα καλύπτει κάτι τέτοια.

Μετά εμφανίζονται οι “εκτάκτως” ταξιδεύοντες. Κι αυτοί συνήθως με κινητό στο χέρι να μάθουν τα νέα που έχασαν στη διάρκεια της πτήσης. Καλά ή κακά. Άλλοι περπατούν ανάλαφροι, έχουν έρθει για γεννητούρια, ψάχνοντας να βρουν το λουλουδάδικο ή το ζαχαροπλαστείο, μην πάνε με άδεια τα χέρια να ευχηθούν. Άλλοι πάλι συνοφρυωμένοι και με πιο βαρύ το βήμα τους. Μιλάνε με γιατρούς ή συγγενείς και προχωρούν σκεπτικοί και προβληματισμένοι χωρίς να κοιτούν τίποτα γύρω τους.

Αν είσαι “τυχερός” μπορεί να πετύχεις και κάποιον γνωστό ή “σημαίνοντα” που εμφανίζεται πάντα με αέρα και χαμόγελο και κοιτάζει να δει αν τον αναγνωρίζουν και πώς αντιδρούν οι γύρω. Όσο πιο “σημαίνοντας” είναι τόσο μεγαλώνει η κουστωδία του, με “φύλακες-άγγελους” με σκούρα ρούχα, hands free και πάντα το περίφημο τσαντάκι-μπανάνα στη μέση.

Μετά υπάρχει ένα κενό για λίγο. Όσοι είχαν λίγα πράγματα, στο χέρι τα έχουν πάρει και έχουν προχωρήσει. Μένουν όσοι περιμένουν το φορτίο τους.

balitses-aerodromio

Οι τουρίστες για παράδειγμά. Μακράν οι πιο θορυβώδεις και χαλαροί. Με εκδρομικό ντύσιμο και διάθεση μεγάλη, ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, σε ένα χώρο όπου όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται διαδικαστικά. Εκείνοι είτε ξεκινούν μία νέα εμπειρία με ανυπομονησία, είτε επιστρέφουν από κάποια, με βαλίτσες γεμάτες παραστάσεις και ανάσες για την καθημερινότητα.

Πολλές φορές έξω είναι γι αυτούς και οι γνωστοί τύποι με το ταμπελάκι στο χέρι που αναζητά τον Mr & Ms Smith. Ενίοτε βέβαια ξεγελούν αυτά τα ταμπελάκια. Δεν είναι πάντα για τουρίστες αλλά και για στελέχη που έρχονται για επαγγελματικό ταξίδι. Αλλά κι αυτό μία μορφή τουρισμού δεν είναι;

Ακολουθούν οι φοιτητές. Άλλοι πιο μακρινοί, άλλοι κοντινότεροι. Με μία μεγάλη βαλίτσα γεμάτη τάπερ και άπλυτα ρούχα ενίοτε, δώρο για τη μαμά. Απέξω περιμένει ο μπαμπάς συγκινημένος που σε υποδέχεται πάντα (ακόμα και αιώνιος φοιτητής να είσαι) με συγκίνηση κι αμηχανία, με τη φράση- σήμα κατατεθέν “έλα πάμε, περιμένει η μάνα σου σπίτι να φάμε. Σου έχει φτιάξει … (βάλε όποιο φαί προτιμάς)”! Σε περίπτωση που συνοδεύτεται από γιαγιά, μαμά κλπ φυσικά θα ακούσεις και το περίφημο “καλέ πως αδυνάτισες” ακόμα κι αν κανένα ρούχο, δε κουμπώνει πια!

Τελευταίος θα βγει ο συγγενής. Ο γονιός, η γιαγιά ή ο θείος που έχουν έρθει για επίσκεψη και δουλειά μαζί. Αργούν γιατί έχουν πάντα 1-2 τσάντες με καλούδια στις αποσκευές. Συνήθως έχουν και το μεγαλύτερο κοινό να τους περίμένει. Ευτυχώς δηλαδή γιατί κάποιος πρέπει να τους βοηθήσει με τόσα πράγματα που κουβάλησαν πάλι!

83Aplg8ejBcFgx6hiP16.jpg

Υπάρχουν και οι πιο εντυπωσιακές αφίξεις βέβαια. Μπορεί να συμπέσει ο δικός σου να ταξιδεύει μαζί με την “ομαδάρα” που “τους πάτησε” και μαζί με εσένα να περιμένουν οπαδοί που φωνάζουν συνθήματα και ξέρουν τους παίκτες με το μικρό τους όνομα. Ή και με “τα παλτά” που πάλι “έφαγαν τα μπαλάκια τους και μας ξεφτίλισαν” και έτσι περιμένεις με οπαδούς που μιλάνε άπταιστα τα γαλλικά και υποδέχονται ομάδες που οι παίκτες τους λέγονται όλοι “μαλάκας” (και βάλε). Ή με οπαδούς κάποιου σελέμπριτι που μόλις απέδρασε από το Survivor και είναι εκεί όλα τα κανάλια για μία δήλωση του. Θα συμβούν κι αυτά!

DANOS

Ο μπαμπάς κι ο σκύλος

O συγχωρεμένος ο πατέρας μου, μέχρι μεγάλη ηλικία, όταν εγώ ήμουν 10-12 χρονών δεν είχε καμία επαφή με τα κατοικίδια ζώα. Δεν τα ήθελε και δεν τον απασχολούσε το θέμα καν.

Κάποια στιγμή για κάποιον πολύ περίεργο λόγο έδωσε έγκριση στο διαρκές και πάγιο αίτημα των γιων για ένα σκυλάκι. Έχοντας και ένα οικόπεδο μεγάλο πια, ενέδωσε. Στην αρχή όλοι πιστέψαμε ότι οριακά δεν θα το κλωτσάει και ίσως να μάθει το όνομα του αν τυχόν χρειαστεί καμία φορά να του απευθύνει το λόγο.

Κι όμως! Οι δύο τους, ο πατέρας μου κι ο Έκτορας (ένα μαύρο βέλγικο λυκόσκυλο) έγιναν οι καλύτεροι φίλοι! Η αδυναμία που είχε ο σκύλος στον πατέρα μου ήταν πασιφανής. Αρρώσταινε ή πάθαινε κανένα λουμπάγκο, αρρώσταινε και ο σκύλος!

3246_1137854961163_3650187_n

Μέχρι που μία μέρα μας τον έκλεψαν. Νομίζω ότι ο πατέρας μου έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Έψαξε όπου μπορεί να φανταστεί κανείς. Γνώρισε κόσμο (ρομά, βοσκούς, ψιλομαφιόζους, τα πάντα!) που δεν είχε γνωρίσει μετά από τόσες δεκαετίες ζωής! Πέρασαν μήνες και επέμενε, συνέχιζε να ψάχνει. Και τελικά δικαιώθηκε. Ήταν και η πρώτη φορά που τον άκουσα μπροστά μου να απειλεί κάποιον (τον είχε βρει και δεν του τον έδιναν) ότι θα κάνει χρήση της Ανωγειανής καταγωγής του!

Τόσα χρόνια μετά ούτε ο πατέρας μου ούτε κι ο Έκτορας είναι μαζί μας. Αλλά η σχέση τους για μένα ήταν η απόδειξη ότι όλοι μας μπορούμε να συνυπάρξουμε, να αγαπήσουμε και να γίνουμε πραγματικοί φίλοι με ένα ζώο.

Το έζησα κι εγώ, με την Ίριδα, κόρη του περίφημου Έκτορα. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία σε μιά άλλα αφορμή. Ίσως την επόμενη Παγκόσμια Ημέρα Ζώων…

 

O Ζακ του Χατζιδάκι

Καμιά φορά, μια ιστορία είναι ο καλύτερος τρόπος να πεις όσα σκέφτεσαι για κάτι, να εμπλακείς σε κορώνες, παράλληλους μονολόγους και ανούσιες συζητήσεις που μόνο θλίψη σου προκαλούν.

4558291_iefimerida.jpg

Να λοιπόν μια τέτοια ιστορία:

Κάποτε ένας μεσήλικας κύριος την ώρα που επέστρεφε στο σπίτι του άκουσε θόρυβο. Κατάλαβε πως ήταν ληστής μέσα. Αμέσως είδε να έχει κάνει φτερά το ολοκαίνουργιο πανάκριβο στερεοφωνικό του. Βγήκε στο μπαλκόνι και αντίκρισε τον ληστή, έναν νεαρό – παρία της ζωής, να ακροβατεί στην μεσοτοιχία με το διπλανό διαμέρισμα και με το στερεοφωνικό στα χέρια του. Έκανε ησυχία για να μην τον τρομάξει και πέσει και σκοτωθεί.

Ο νεαρός εισβολέας πράγματι σαν είδε τον ιδιοκτήτη έπεσε στο κενό ευτυχώς από μικρό ύψος. Έντρομος ο ιδιοκτήτης τηλεφώνησε αμέσως στις Πρώτες Βοήθειες κι έπειτα πήγε γρήγορα κάτω να δει σε τι κατάσταση βρισκόταν ο κλέφτης. Τον ρώτησε αν είναι καλά. Τον συνόδευσε στο νοσοκομείο με το νοσοκομειακό όχημα. Στους γιατρούς που τον ρώτησαν από που ήξερε τον νεαρό τραυματία, απάντησε ”Είναι συγγενής μου”. Όλη την ώρα κι αφού οι γιατροί ενημέρωσαν πως δεν διατρέχει κίνδυνο η ζωή του, εκείνος του χάιδευε το κεφάλι. Τον ρωτούσε αν είναι μόνος στον κόσμο, αν έχει οικογένεια. Ο νεαρός αισθανόταν περίεργα και όμορφα, παρά το φόβο που πέρασε. Στο τέλος ο ιδιοκτήτης του είπε ”πάρε αυτά για μόλις βγεις από δω μέσα”, του έδωσε ένα σημαντικό χρηματικό ποσό και έφυγε, έχοντας ήδη ξημερώσει.

Πολλά χρόνια πέρασαν. Τον ιδιοκτήτη συνόδευαν στην τελευταία του κατοικία, στην Παιανία, μουσικοί, τραγουδιστές και η ελίτ της κοινωνίας. Το όνομα του Μάνος Χατζιδάκις. Όταν όλοι έφυγαν και το κοιμητήριο ερήμωσε, ένας νέος άντρας πλησίασε τον φρεσκοσκαμμένο τάφο και έκλαψε με λυγμούς. Ήταν εκείνος ο ληστής, ο παρίας, ο κλέφτης, ο περιθωριακός, που δεν είχε ξεχάσει το φέρσιμο του Χατζιδάκι στη δυσκολότερη – ίσως – στιγμή της ταραγμένης ζωής του.

844973_xatzidakis-_xamogelo

(Η ιστορία με τον Μάνο Χατζιδάκι είναι αληθινή και έχει γίνει διήγημα από τον σκηνοθέτη Λάκη Παπαστάθη)

πηγή: The Three Mooges

Βουρ στη ζωή, ρε φοιτητή (κάνει και ρίμα)!

Κολλημένος στην κίνηση, πήρε το μάτι μου αφίσα για το φεστιβάλ της ΚΝΕ. Διαχρονική αξία το φεστιβάλ. Λες να έχει και φέτος Βασίλη; Όταν ήμουν φοιτητής πάντα τον Βασίλη είχε. Και σουβλάκια και κλαρίνα και διάφορα άλλα δηλαδή.

Μπα, δεν τον έχει τελικά αλλά έχει Πασχαλίδη, Μικρούτσικο, Γραμμένο, ωραίο θα είναι…

kalitexnes-44-fest.jpg

Και κάπως έτσι θυμήθηκα τα φοιτητικά τα χρόνια, που δεν τα αλλάζεις με τίποτα. Όπα, άκυρο. Τα μαθητικά είναι αυτά. Τέλοσπάντων τη φοιτητική ζωή, την πιο ωραία περίοδο της ζωής σουΠλάκα- πλάκα κάπου τώρα τα πιο πολλά παιδιά θα φτάνουν στα μέρη που θα σπουδάσουν και θα ξεκινάνε αυτή την περίφημη φοιτητική ζωή. Αλήθεια τι θα μπορούσα να πω σε σένα, ψαρωμένε, νέε φοιτητή, να σε βοηθήσω με την εμπειρία μου;

FOITITES

Για παράδειγμα θα σου έλεγα ότι από τις «παρέες» του σχολείου θα σου μείνουν 2-3. Μη στενοχωρηθείς είναι φυσιολογικό. Κι από τις παρέες της σχολής του πρώτου εξαμήνου άλλοι 2-3. Και αυτό νορμάλ είναι. Πόσο νομίζεις ότι θα αντέξεις να πηγαίνεις για καφέ με 39 άτομα; Γενικά τα πρώτα 1-2 χρόνια θα γνωρίσεις πολύ κόσμο, από πολλά μέρη και φυλές. Απόλαυσέ το. Και αργά ή γρήγορα θα καταλήξεις από μόνος σου με αυτούς που ταιριάζεις. Φυσικά και θα γνωρίσεις και μαλάκες. Χρήσιμο θα είναι, μην τρελαίνεσαι!

Να ξέρεις επίσης ότι αυτή την περίοδο θα δοκιμάσεις άπειρες διαφορετικές εκδοχές εξόδου. Και ποτού πιθανόν. Ωραία είναι, μην το φοβηθείς. Κάποια στιγμή θα βρεις τη μουσική σου και το στέκι σου και το ποτό σου και θα τα έχεις όλη σου τη ζωή. Γιατί να βιαστείς; Και εννοείται ότι θα κάνεις βλακείες και χοντράδες. Κλάιν. Πώς θα έχεις κάτι να γελάς άμα μπεις στην πίστα «μεσήλικας»;

Ένα από τα πρώτα σοκ επίσης θα είναι το μάθημα. Δεν έχει πια κουδούνι, ούτε στάνταρ συμμαθητές. Δε ξέρεις πολλές φορές καν ποιος καθηγητής θα είναι πριν μπεις. Και το κυριότερο. Δεν είναι υποχρεωτικό. Σίγουρα θα μπεις στον πειρασμό για κοπάνες. Να κάνεις. Όταν έρθει η πρώτη εξεταστική θα υποσχεθείς στον εαυτό σου ότι από το άλλο 6μηνο θα πηγαίνω σε κάθε μάθημα. Δε θα το κάνεις. Κάπου στη μέση είναι η αλήθεια. Θα το βρεις το ρέγουλο, μην αγχώνεσαι!

Γενικά στη φοιτητική ζωή, θα σπαταλήσεις άπειρες ώρες σε άσκοπα πράγματα. Δεν πειράζει. Αμέσως μετά οι ώρες αυτές θα γίνουν εργατοώρες και δε θα ξαναέχεις αυτή την ευκαιρία. Χαλάλι! Για να καταλάβεις πόσο χρόνο για σπατάλη θα έχεις, παίζει να γράψεις κι εσύ κανένα τέτοιο:

Και τώρα που το θυμήθηκα, ένα θέμα που θα σε απασχολήσει είναι το σπίτι. Δε χρειάζεσαι πολλά πράγματα, τα απαραίτητα. Πόσες ώρες νομίζεις πως θα περνάς εκεί; Επίσης μία συμβουλή που σώζει. Τρως- πλένεις πιάτο. Πίνεις καφέ- πλένεις ποτήρι. Παίρνει 1 λεπτό και γλυτώνεις από διάφορα. Γιατί αν μείνουν, μετά μπλέκεις. Συν ότι έτσι θα τη βγάλεις άνετα με 3 πιάτα και 3 ποτήρια. Α και για όταν έρχεται παρεάκι σπίτι, πάντα, πλαστικά ποτήρια να έχεις καβάτζα. Σιγά μην κάθεσαι να πλένεις όλο το βράδυ όπως έκανε η μάνα σου σε κάτι οικογενειακές γιορτές!

Και τελευταίο που θα σου έλεγα είναι να έχεις λίγο το νου τους στα λεφτά. Α-πο-κλεί-ε-ται να μην μείνεις ταπί κάποια στιγμή νωρίτερα από την επόμενη τροφοδοσία. Και α-πο-κλεί-ε-ται να μην κάνεις ηλίθιες και ανούσιες σπατάλες. Σίγουρα το σούπερμάρκετ το πρώτο διάστημα θα είναι ο ορισμός των λάθος επιλογών! Κλάιν και πάλι! Θα το βρεις κι εκεί. Στη φάση αυτή δύσκολα θα χρειάζεσαι πάνω από 10 πράγματα ανά εβδομάδα. Σιγά- σιγά θα τα εντοπίσεις ποια είναι. Και μακροπρόθεσμα, όταν φτάσεις τα χρόνια μου, θα καταλήξεις κι εσύ να πηγαίνεις με λίστα, την οποία πια θα έχεις μάθει απ’ έξω και θα μπαίνουν μόνα τους τα πράγματα στο καρότσι! Σιγά το συναρπαστικό που χάνεις! Βασικά, απλά έχε το νου σου λίγο στους γέρους, ότι μπορούν θα κάνουν. Αν δε μπορούν καμία φορά μην τους κακολογήσεις, βάλε κι εσύ όποτε χρειαστεί κανένα χεράκι. Ξύπνιο παιδί είσαι, καταλαβαίνεις!

Κι ένα τελευταίο. Έχεις δύο μεγάλα όπλα. Νιάτα και φοιτητικό πάσο. Κάνε ότι μπορείς για να δεις όσο περισσότερα πράγματα σε παίρνει. Από ταξίδια και εκδρομές με το φτηνότερο εισιτήριο που θα βρεις στη ζωή σου έως θέατρα και συναυλίες!

Με όλα αυτά, πόσες ιστορίες θυμήθηκα… Άντε καλή φοιτητική ζωή σε σένα και καλά να περάσω στο γραφείο κι εγώ πάλι σήμερα, βρήκα να παρκάρω, η αναδρομή στο παρελθόν και το κήρυγμα ολοκληρώνονται! Βουρ στη ζωή, ρε φοιτητή (κάνει και ρίμα)!

Το σχολείο της γειτονιάς, πήρε ξανά ζωή

Το κουδούνι του σχολείου άρχισε να ξαναχτυπά. Στη γειτονιά δίπλα- δίπλα νηπιαγωγείο και δημοτικό. Εδώ και λίγες μέρες ξαναπήραν ζωή. Και τι ζωή! Παιδικές φωνές, γέλια, κλάματα να σου παίρνουν τα αυτιά και να σε ζαλίζουν, ένας γλυκός πονοκέφαλος που σου φέρνει όμως αισιοδοξία.

Η γειτονιά, νωρίς το πρωί και το μεσημεράκι, γεμίζει ξανά επισκέπτες. Παιδιά με γονείς που έρχονται και φεύγουν. Αν τους παρατηρήσεις προσεκτικά θα δεις πολλές διαφορετικές “φυλές” και τύπους ανθρώπων να συγκεντρώνονται σε ένα σημείο, το σχολείο. Ελπιδοφόρο και όμορφο αν το σκεφτείς.

sxoleioo

Βλέπεις γονείς βιαστικούς να προλάβουν να πάνε στη δουλειά τους. Βλέπεις γονιούς αγχώδεις, αν θα είναι εντάξει το παιδί στο σχολείο. Βλέπεις γονείς υπερπροστατευτικούς που λένε ξανά και ξανά όλες τις οδηγίες στο παιδί έξω από το σχολείο. Βλέπεις και γονείς πιο αδιάφορους… Βλέπεις γονείς χαμογελαστούς και ευγενικούς να καλημερίζουν τους πάντες. Βλέπεις και γονείς πιο μαζεμένους και αμίλητους. Βλέπεις γονείς που ρωτάνε τη δασκάλα για το παιδί, αν είναι όλα καλά, βλέπεις βέβαια και γονείς που τα ξέρουν όλα και της κάνουν κήρυγμα!

Βλέπεις γονείς με κινητικά προβλήματα, με δυσκολία και πόνο να έρχονται αλλά και καμαρώνοντας που συνοδεύουν το καμάρι τους. Βλέπεις γονείς μετανάστες, συνήθως ντροπαλούς και με το κεφάλι κάτω στην αρχή. Μα όσο περνούν οι μέρες και κυλούν όλα καλά τους βλέπεις να σηκώνουν το κεφάλι, να χαμογελούν και να γίνονται πρωταγωνιστές από κομπάρσοι.

Βλέπεις και παιδιά. Πολλά παιδιά! Παιδιά ανυπόμονα, παιδιά νυσταγμένα, παιδιά επιφυλακτικά! Παιδιά κοινωνικά και θορυβώδη και παιδιά πιο ήσυχα και μετρημένα. Παιδιά που αγαπούν το διάβασμα και παιδιά που το βαριούνται. Βλέπεις και παιδιά που αγαπούν το παιχνίδι και παιδιά που.. άκυρο, όλα τα παιδιά αγαπούν το παιχνίδι!

Σκέφτεσαι, τι ωραίο που είναι να βλέπεις το μπαμπά- στέλεχος πολυεθνικής να συζητά με το μπαμπά- μπογιατζή για το ποδόσφαιρο που παίζουν τα παιδιά τους και τη μαμά καριέρας με τη μαμά που καθαρίζει σπίτια να συζητούν για το κολατσιό που δίνουν στα παιδιά κι αν αρέσουν στις μικρές τα φρούτα.

2

Είναι σε όλες τις γειτονιές, όλα έτσι ήρεμα και “αγγελικά πλασμένα” όμως; Δύσκολα. Αν προσέξεις καλύτερα ούτε και στη δική μας είναι έτσι. Κρύβονται διάφορες ιστορίες πίσω από όλο αυτό το πήγαινε-έλα. Και μέσα στο σχολείο ακόμα περισσότερες. Οι δασκάλες σίγουρα θα μπορούν να διηγηθούν πολλές.

Το μόνο που είναι σίγουρο ότι η γειτονιά και το σχολείο που της δίνει ζωή, φέρνουν κοντά πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, γονείς και παιδιά! Άραγε καταφέρνει και να τους ενώσει κιόλας;