H γρίπη

Κι εκεί που περιμένεις αμέριμνος το Σαββατοκύριακο να έρθει να ξεσκάσεις λίγο, να αφιερώσεις λίγο χρόνο σε σένα και την οικογένειά σου έρχεται εκείνη και αναλαμβάνει το κουμάντο.

Χτυπάει ξαφνικά και με μεθοδικότητα. Κάτι ενοχλήσεις στην κοιλιά που δεν σπουδαιολογείς. Μετά στέλνει το φίλο της τον πυρετό να παίξει μπάλα. Και μόλις εκείνος εισβάλει δυναμικά καταφτάνει και η ατονία.

Καταλαβαίνεις ότι όλα όσα σχεδίασες για το Σαββατοκύριακο πρέπει να τα ξεχάσεις. Βάζεις στόχο να τιθασεύσεις τον πυρετό για να είσαι στη θέση σου από Δευτέρα. Κι εκεί που πολεμάς με αντιπυρετικά, χυμούς και σούπες και νομίζεις ότι τα κατάφερες ξαφνικά μπαίνει στη μάχη κι ο πονόλαιμος, το μπούκωμα και η ζαλάδα.

Δεν τα παρατάς όμως, θα περάσουν λες! Και φτάνει η Δευτέρα κι είναι εκεί ακόμα. Μαζί σου, για συμπαράσταση κάθε μέρα πέφτει κι ένας. Την Τρίτη το πρωί νιώθεις ότι ναι, υπάρχει βελτίωση. Τρίτη μεσημέρι το έχεις ήδη πάρει πίσω. Τι να κάνεις, είναι πιο ανθεκτικό αυτή τη φορά θα περιμένω…

Τετάρτη πρωί πλέον υπάρχει απόλυτη ταύτιση απόψεων. Όλοι άρρωστοι! Η μάχη συνεχίζεται, με πολλή προσπάθεια και λίγα αποτελέσματα. Πέμπτη πρωί ο κόμπος φτάνει στο χτένι και η υπομονή έχει εξαντληθεί. Πάμε για τεστ. Το πόρισμα σαφές. Είναι Η γρίπη! Αυτή που ακούς μέρες τώρα στις ειδήσεις.

Ο γιατρός πια συστήνει δραστικά μέτρα. Αντιγριπικό φάρμακο. Και σαν από θαύμα, στην 3η δόση, ο πυρετός εξαφανίζεται. Και προς το τέλος της 3ης μέρας τα περισσότερα συμπτώματα έχουν μετακομίσει σε άλλο σπίτι. Επιτέλους μπορείς να βγεις!

Που πας ρε καραμήτρο;;;

O γιατρός είναι σαφής. Τώρα είναι που κολλάνε οι γύρω σου. Κάτσε σπίτι μερικές μέρες. Κι έτσι ξανακλείνεσαι μέσα για οικογενειακές στιγμές… Και πάνω που έχουν περάσει οι μέρες κι ετοιμάζεσαι για μία πρώτη- έξοδο πιλοτικά αρχίζει η αυτό-λογοκρισία. Κι αν δεν είμαστε τελειώς καλά; Αν ξανακυλήσουμε; Έχει κρύο, φυσάει κιόλας. Αστο μωρέ για αύριο… Και μετά για μεθαύριο. Σε τρομάζουν και συνέχεια οι ειδήσεις με νέους αριθμούς και απειλές…

Και ο φαύλος κύκλος της εσωστρέφειας που λένε και για τα κόμματα συνεχίζεται. Οι οικογενειακές στιγμές και ο “ποιοτικός χρόνος με τους δικούς σου” συνεχίζονται. Αλλά εσώκλειστα αυστηρά.

Τελικά εγώ πότε θα την ξεφορτωθώ τη γρίπη και το φόβο της;

Αύριο, είναι μία άλλη, ίδια, μέρα!

Μαζεύει τα ποτήρια από το τραπέζι στο σαλόνι. Κλειδώνει και κλείνει τα φώτα. Το κρεββάτι τον περιμένει επιτέλους. Βάζει το κινητό να φορτίσει και ετοιμάζει το ξυπνητήρι. Πήγε 1:30 πάλι; Άσε, όχι 7, ας το βάλω 7:15 μωρέ, θα τρέξουμε λίγο παραπάνω και θα προλάβουμε.

6:35 ακούγεται διστακτικό κλάμα από το διπλανό δωμάτιο. Μπορεί να τσακώνεται με το πάπλωμα πάλι, περίμενε να δούμε. 

6:37 το κλάμα επανέρχεται, διστακτικό πάντα. Σίγουρα με το πάπλωμα μαλώνει.

6:41 το κλάμα πια γίνεται αποφασιστικό και γάργαρο. Σηκώνεται και βλέπει τον μικρό όρθιο στην κούνια να τον περιμένει ανυπόμονα. Τον παίρνει αγκαλιά, κάνει ότι δε βλέπει τις χειρονομίες που ζητούν σαν προορισμό την κουζίνα ή το σαλόνι και τον παίρνει μαζί στο κρεββάτι. Τα πρώτα δέκα λεπτά είναι δύσκολα μέχρι να τον πείσει ότι δεν ξυπνάμε ακόμα. Τα επόμενα δέκα είναι πιο απλά μέχρι να τον ξανακοιμήσει. Κοιμάται με το μωρό αγκαλιά, καθιστός στο κρεββάτι. 15 λεπτά μετά το ξυπνητήρι του θυμίζει τη χθεσινή τους συμφωνία…

Προσγειώνει ήρεμα τον μικρό δίπλα και ξυπνάει και τη γυναίκα του. Σήκω, πάει 7:30, θα αργήσουμε πάλι.

Πάει δίπλα για τον μεγάλο αυτή τη φορά.

Έλα σήκω, να πάμε σχολείο.

Γιατί;

Kάθε πρωί πάμε. Τι θες πρωινό;

Γιατί;

Για να φας.

Α! Ότι έχει.

Ωραία, ντύσου, πλύσου κι έλα.

Γιατί;

Προχωράει χωρίς άλλη εξήγηση. Φτιάχνει καφέ, φτιάχνει καφέ για τη δουλειά, παίρνει και τυρόπιτα στο ταπεράκι όσο η γυναίκα του παλεύει με τα τάπερ του σχολείου. Δεν πας να δεις γιατί αργεί;
Tον βρίσκει περίπου ξύπνιο και περίπου ντυμένο να κοιτάει τη ντουλάπα του δωματίου σα να είναι έκθεμα στο Λούβρο. Άντε, ντε μην αργήσουμε. Και μην πεις γιατί, γιατί πρέπει 8:15 να είσαι εκεί.
Τον βάζει να φάει πρωϊνό. Τελικά το μενού λέει γάλα με ψωμί και μέλι

Εγώ αυτό σας ζήτησα;

Δε ζήτησες κάτι συγκεκριμένο, μια χαρά ωραίο είναι! Πάω να ντυθώ και σε 5 λεπτά φεύγουμε!

Και φύγανε. Σε 10 λεπτά… Προσπαθεί να θυμηθεί που έχει παρκάρει. Χθες ήταν που έκανε τον κύκλο και το άφησε στον παρακάτω δρόμο; Όχι προχθές ήταν, χθες βρήκε στο δικό τους δρόμο… Πάμε και βλέπουμε.
Φτάνει σχολείο, αφήνει το παιδί, δίνει και τα λεφτά για την αυριανή εκδρομή στο θέατρο, μπαίνει στην καθημερινή κίνηση και φτάνει δουλειά. Με το γνωστό σασπενς του πού και πότε θα βρω να παρκάρω.

8:45. Ξεκινά το πολύωρο τετ-α-τετ με την οθόνη του υπολογιστή. Τα μάτια και ο αυχένας του παιρνούν αξέχαστα κάθε μέρα. Αλλά αφού έχει δουλειά, μη γκρινιάζει κιόλας. Οι συνάδελφοι τον ενημερώνουν για τις σημαντικές εξελίξεις που έχασε χθες βράδυ κυνηγώντας τα παιδιά. Έχασε ο Παναθηναϊκός από τη Λαμία λέει ο Χάρης, πάει ξεφούσκωσε κι αυτός!
Η Μαίρη έχει άλλα άγχη. Ο Τσιτσιπάς πόσο ήρθε, ξέρετε; Φοβερός!

Η μέρα συνεχίζεται, οι συνάδελφοι συζητούν για τις εξελίξεις στο Power of Love (;) και η δουλειά προχωρά (ή και όχι ενίοτε). Σύμφωνα με το ρεπορτάζ σπιτιού, ο μικρός έφαγε, έπαιξε, γκρίνιαξε, ξανάφαγε και κοιμήθηκε. Ο μεγάλος σχόλασε, έφαγε, γκρίνιαξε, το ξέχασε και σε περιμένει να τον πας για μπάλα. Πες του και είκοσι να είναι έτοιμος γιατί θα έρθω οριακά, θα έχει και κίνηση τέτοια ώρα! Ελπίζω να προλάβω να φάω.
Όντως και είκοσι είναι εκεί. Τρώει σε ρυθμό που κι ο ίδιος τρομάζει από την ταχύτητα ενώ παραλαμβάνει και τη λίστα σούπερμαρκετ για μετά.

Είκοσι λεπτά “ποιοτικού” χρόνου με το μεγάλο στο δρόμο για το γήπεδο. Τα νέα του σχολείου, συζήτηση για τη μπάλα κι ότι άλλο βάλει στην ατζέντα ο 5χρονος. Προσπαθεί να καταλάβει αν είναι όλα καλά σχολείο, αν έχει το παιδί κάποιο άγχος ή πρόβλημα χωρίς όμως να τον ρωτάει και να τον πιέζει. Και όπου μπορεί να του περάσει και κανένα μήνυμα χωρίς να κάνει κήρυγμα.

Φτάνει στο γήπεδο, ο μικρός μπαίνει χαρούμενος να παίξει για τις επόμενες δύο ώρες. Πάντα όταν τον βλέπει να τρέχει να μπει μέσα, θυμάται τον εαυτό του ανέμελο να παίζει μικρός. Πάνε αυτά! Αλλά έχει δύο ώρες τώρα μπροστά του, ευκαιρία να κάνει 1-2 τηλέφωνα για εκκρεμότητες. Να απαντήσει κι εκείνο το e-mail. Βασικά εκείνα τα e-mails. Να πει και καμία κουβέντα με κανένα άνθρωπο. Δηλαδή με κανένα γονιό. Δηλαδή για ιώσεις, δραστηριότητες, διάβασμα στο σχολείο, παιδικά πάρτυ διανθισμένα με σχόλια για το ματς που εντωμεταξύ διεξάγεται μπροστά τους. Πέρυσι ερχόταν κι ο μπαμπάς του Παναγιώτη που ταίριαζαν κι έλεγαν για καμία μπάλα, για συναυλίες και διακοπές. Φέτος έχει άλλη δουλειά και δεν προλαβαίνει. Τέλοσπάντων, δεν πειράζει και μόνο που παίρνει μυρωδιά από γήπεδο, καλά είναι!

7:15. Η προπόνηση τελειώνει. Ώρα να μαζευτούν για τις επόμενες δουλειές. Βάλε μπουφάν και κουκούλα και πάμε!

Γιατί;

 Γιατί είσαι ιδρωμένος κι έχει κρύο!

Α! Τι να φάω;

Έχει μπανάνα και χυμό.

Γιατί;

Φτάνει με τα πολλά και στο parking του σούπερμάρκετ, κέρμα, καρότσι και ξεκινάει η εβδομαδιαία διαδικασία. Πλέον το δίδυμο λειτουργεί με κλειστά μάτια και αυτοματισμούς. Ο μικρός φέρνει τα (αυστηρά βιολογικά) καρότα, κολοκύθια, ντοματίνια κλπ κι εκείνος τις μπανάνες. Ο μικρός φέρνει το γιαούρτι και το γάλα κι εκείνος τα απορρυπαντικά. Παρόλα αυτά πήγε 8:15 και η ουρά στο ταμείο είναι πάλι εκεί! Αν και το χειρότερό του είναι ο αγώνας δρόμου να προλάβει την κοπέλα στο ταμείο και να παραλάβει με μία σχετικά βολική σειρά τα πράγματα. Αφού συνέρθει από το σοκ του λογαριασμού που πάντα θα ξεπερνά τις προσδοκίες, φορτώνει και πάει για το σπίτι. Αν παρκάρει κοντά θα βολέψει και στο ξεφόρτωμα…

9:20. Σπίτι επιτέλους, τακτοποιεί το στοκ του σούπερμαρκετ ενώ παζαρεύει με το μεγάλο το μπάνιο και το βραδινό και παράλληλα παίζει με το μικρό που τον περίμενε όλη μέρα. Μετά πρέπει να παζαρέψει και με τους δύο το βραδινό τους ύπνο! Το δέκα λεπτά ακόμα πάει σύννεφο! Βέβαια τα τραβάει κι ο δικός του ο οργανισμός γιατί δεν τα χορταίνει…

22:30. Τα παιδιά (μοιάζει τουλάχιστον) να έχουν κοιμηθεί. Ευκαιρία να πει καμιά κουβέντα με τη γυναίκα του. Να δουν τι έχει το πρόγραμμα και τι έχουν χάσει όλη την ημέρα. Πλήρωσες τη ΔΕΗ; Παιδίατρο πότε έχουμε; Η Ελενίτσα έχει πάρτυ το Σάββατο το απόγευμα, μπορούμε εμείς, τι ώρα είναι ο αγώνας στο ποδόσφαιρο, πρωί; H θεία μπήκε στο νοσοκομείο, το αναπνευστικό της πάλι… Τελικά περνάνε οι Πρέσπες, είδες που στο είπα; Τρεις ήταν πάλι άρρωστοι με ίωση στο σχολείο όπως οι δικοί μας προ ημερών. Πρέπει επιτέλους να πάρεις ένα ζευγάρι παπούτσια για τη δουλειά. Με τον κλασσικό επίλογο έχει κάτι να δούμε η τηλεόραση; H ερώτηση ρητορική συνήθως πλην ημερών Champions League ή καμίας καλής ταινίας, αλλά πάντα ελπίζει κανείς…

Κοντεύει 12. Σήμερα πάω μια λογική ώρα να κοιμηθώ επιτέλους, σκέφτεται. Νομίζει! Μία γρήγορη ενημέρωση (θέλει να είναι και ενημερωμένος πολίτης τρομάρα του), ένα μήνυμα στο messenger ενός φίλου και 2-3 τραγούδια στο youtube τον πάνε με άνεση ως τη μία, ένας έλεγχος στα παιδιά και κάτι τελευταία τον φτάνουν στην αρχή της ιστορίας μας ξανά.

Και αύριο είμαι μία άλλη, ίδια, μέρα!

 

Οι μπάτσοι του διαδικτύου

Τα κανάλια μας στα social media είναι προσωπικά. Μας ανήκουν. Η ορολογία συγκεκριμένα είναι “owned Media”. Είναι δικά μας, μας αντιπροσωπεύουν και μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε όπως εμείς κρίνουμε. Είναι βιτρίνα του εαυτού μας. Και δώστε βάση στο “βιτρίνα”. Γιατί η πραγματικότητα μπορεί να είναι διαφορετική. Στα social media παρουσιάζουμε το κομμάτι μας όπως εμείς θέλουμε να φαίνεται στους άλλους. Μπορούμε να είμαστε απόλυτα, σχετικά ή και καθόλου ειλικρινείς για το πώς νιώθουμε ή τι σκεφτόμαστε. Αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα ότι είναι δικαίωμά μας να τα διαχειριζόμαστε όμως θέλουμε εμείς τα accounts μας.

Ναι προφανώς όταν με posts, σχόλια και ενέργειές μας θίγουμε κόσμο ή μοιράζουμε μίσος- επειδή είναι ακριβώς δικά μας και μας ανήκουν τα κανάλια μας- θα υποστούμε και τις κυρώσεις που αναλογούν. Όταν λέμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για κάτι το εννοούμε από όλες τις απόψεις.

Μετά από όλο αυτόν τον πρόλογο, μπαίνω στο ψητό. Όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι μπάτσοι του διαδικτύου πώς έχουν προκύψει; Ποιός τους ζήτησε να μας ορίσουν ατζέντα; Γιατί πρέπει να απολογούμαστε στον καθένα άσχετο που τρέφεται με το αρνητικό και τις ζωές των άλλων;

Αν νομίζω ότι κρυώνω στους 2 βαθμούς στο Μαρούσι, γιατί δεν πρέπει να το πω, επειδή στο Νευροκόπι έχει -9; Και κυρίως ποιός διόρισε εκείνο τον τύπο που δε ζει καν στο Νευροκόπι να με βάλει σε τάξη; Είπα ότι κρυώνω, στην τοποθεσία Μαρούσι. Δεν είπα ότι άλλος άνθρωπος δεν κρυώνει, ούτε κι ότι το έχω αποκλειστικότητα το συναίσθημα;

Αν μ΄αρέσει να φωτογραφίσω το χιόνι που εγώ δεν το βλέπω κάθε μέρα, γιατί πρέπει να σε ρωτήσω αν επιτρέπεται και πόσες χιονοφωτογραφίες έχω όριο να ανεβάσω; Μην τις κοιτάς αν σε κουράζω. Και ναι σ’ εμένα μ’ αρέσει να φωτογραφίζω φαγητό και είναι μέρος της διαδικασίας που το απολαμβάνω. Εσένα αυτόκλητε μπάτσε τι σε κόφτει;

Και ναι, στα social εμένα μου αρέσει να ανοίγω “βαρετές” συζητήσεις για πολιτική και αθλητικά και να κάθομαι να απαντάω σε γνωστούς (ή και αγνώστους) που μπήκαν στον κόπο να σχολιάσουν τις σκέψεις μου; Αν βαριέσαι, μη διαβάζεις. Αν πάλι θες να τα συζητήσουμε, ευχαρίστως!

Είμαι και από αυτούς που βγάζουν μπαμπαδίστικες (ή/και μαμαδίστικες) φωτογραφίες και postάκια για τα παιδιά μου σαν χαζομπαμπάς που είμαι. Ή για τις διακοπές μου. Κι αυτό σε πειράζει; Μην ανησυχείς εσύ τόσο για το αν ζω τη στιγμή ή έχω το νου μου στα social. Άσε με να το κρίνω εγώ, για εμένα.

Γενικά ρε μάγκες, ποιός σας είπε ότι χρειαζόμαστε την έγκρισή σας για να πούμε ή να σκεφτούμε κάτι; Ναι κι εγώ δεν έχω ιδέα τι γίνεται και ποιοί παίζουν στο Power Love και στο Next Top Model αλλά άμα του άλλου του αρέσει να τα βλέπει, πρόβλημά του. Εγώ τα θεωρώ χαμένο χρόνο και υποκουλτούρα. Δε θα τα βάλω να τα δει το παιδί μου. Αλλά δεν έχω καμία πρεμούρα να τρέχω κάτω από posts και σχόλια να κουνάω διαδικτυακά το δάχτυλο και να μοιράζω ποινές!

Δεν έχουμε ανάγκη από μπάτσους στην προσωπική μας ζωή. Ούτε για ποιόν βάζουμε σπίτι μας, ούτε για το ποιόν βάζουμε στο κρεββάτι μας, ούτε για τα ρούχα που βάζουμε ή τα ρούχα που βγάζουμε. Ούτε κηδεμόνα στην άποψή μας. Και το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την διαδικτυακή μας εκδοχή. Γι αυτό αν μπορείτε όλοι εσείς οι μπάτσοι του διαδικτύου, αφήστε μας λιγάκι στην ησυχία μας. Είναι πολύ πιο παραγωγικό σε θέματα που θεωρείτε ότι δεν έχουμε ίδια οπτική ή για απόψεις και ενδιαφέροντα που δε βρίσκετε αξιόλογα, αντί να ζητάτε να “κοπούν” να μας λέτε τα επιχειρήματά σας για να το συζητάμε. Που ξέρετε μπορεί να μας πείσετε για κάποια από αυτά. Αλλιώς υπάρχει πάντα η επιλογή της σιγής. Και το να μη μιλάς για κάτι, είναι κι αυτό στάση και άποψη. Πολλές φορές πιο δυναμική!

Δεν είναι κάθε μέρα του Αη Γιαννιού!

Σε όλη μου τη ζωή η γιορτή του Αη Γιαννιού ήταν ιδιαίτερη μέρα και ξεχωριστή! Από νωρίς είχα την ευκαιρία να συνειδητοποιήσω πώς έχει προκύψει η φράση “Δεν είναι κάθε μέρα του Αη Γιαννιού”. Όντως δεν είναι κάθε μέρα!

Από μικρό παιδάκι θυμάμαι από την παραμονή το βράδυ κιόλας τις πυρετώδεις προετοιμασίες στην κουζίνα του πατρικού μου, για την γιορτή του πατέρα μου. Από το πρωί, μετά την Εκκλησία το κουδούνι χτυπούσε και φίλοι και συγγενείς παρέλαυναν από το σπίτι! Κάθε χρόνο λίγο-πολύ με την ίδια σειρά. Και πάντα με το τηλέφωνο να χτυπάει…υπερωρίες με ευχές από φίλους από όλη την Ελλάδα (την είχε γυρίσει σχεδόν όλη ο πατέρας μου λόγω δουλειάς, από Τρίπολη, Λάρισα έως Κω και Δράμα).

Πρώτοι εμφανιζόντουσαν παραδοσιακά οι συγγενείς και οι φίλοι από το χωριό, τα Ανώγεια. Σχετικά μακρινό και ορεινό. Βοσκοί στην πλειοψηφία τους θείοι και ξαδέρφια του πατέρα ξυπνούσαν από τις 5-6 να τακτοποιήσουν τα ζώα και να κάνουν τα καθημερινά τους αλλά και να διαλέξουν το καλύτερο τυρί και την πιο καλή ρακή να φέρουν δώρο. Έτσι στις 11 το κέρασμα δε θα μπορούσε να μην είναι ένα κανονικό γεύμα! Κι άρχιζαν οι ρακές από νωρίς….

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι giannis-onoma.jpg

Από το απομεσήμερο άλλαζε το ρεπερτόριο. Νωρίς, συνήθως οι μεγάλες ηλικίες, οι φίλες του παππού ή της γιαγιάς για το λικεράκι τους και το κουτσομπολιό τους. Η γιορτή ήταν περισσότερο η αφορμή για να κάνουν μία έξοδο. Συνήθως σε αυτή τη φάση ο εορτάζων έκανε την κοπάνα του (να φορτίσει μπαταρίες) και χρέη αναπληρωτή αναλάμβαναν οι συμπεθέρες. Μαζί με εκείνον, κάναμε την κοπάνα μας κι ο αδερφός μου κι εγώ για λίγο παιχνίδι.

Μόλις έπεφτε ο ήλιος και τελείωναν οι εργάσιμες οι ώρες, ερχόταν το βαρύ πυροβολικό. Με τα ποτά τους και με τα δώρα τους τα αδέρφια και τα ξαδέρφια των γονιών μαζί και οι φίλοι τους. Ορεξάτοι για κουβέντα και ξενύχτι. Και δυστυχώς χωρίς τα παιδιά τους γιατί “αύριο έχετε σχολείο μετά από τόσες μέρες. Κι εσύ να μην αργήσεις να κοιμηθείς”! Ποτέ δεν τους πίστεψα. Ήθελαν απλά να φάνε, να πιούνε και να κάνουν το χαβαλέ τους χωρίς άγχος. Τώρα που μεγάλωσα πια τους καταλαβαίνω περισσότερο είναι η αλήθεια και δεν κρατάω κακία.

Κόσμος ερχόταν κι έφευγε, οι συζητήσεις πολλές και διαφορετικές, από πολιτικά κι αθλητικά έως ανέκδοτα και ιστορίες. Δύσκολο το έργο της μάνας να σε πείσει να πας για ύπνο. Κι όταν το κατάφερνε, δύσκολα σε έπαιρνε ο ύπνος ακούγοντας από μέσα τα γέλια και τις φωνές! Αυτή όμως η βαβούρα ήταν και ο ήχος που σήμαινε και το τέλος των Χριστουγεννιάτικων διακοπών. Την επόμένη στο σχολείο κοιμόμουν όρθιος αλλά οι δάσκαλοι έδειχναν μία επιείκια. Υποψιαζόντουσαν το λόγο άλλωστε…

Τώρα που μεγάλωσα ήρθε η ώρα να τη ζήσω αλλιώς τη γιορτή. Είμαι ο “μπαμπάς του εορτάζοντα” που υποδέχεται τα τηλέφωνα, που του κάνει τη γιορτή του και αγοράζει τα γλυκά για το σχολείο. Που πρέπει να βρει ένα ωραίο κόλπο να είναι ωραία και διαφορετική η εορταστική αυτή μέρα, η τελευταία πριν ανοίξει το σχολείο. Με μια βόλτα στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό πριν κλείσει κι αυτό, με ύπνο στρωματσάδα κάτω από το δέντρο πριν το ξεστολίσουμε, με ότι τέλοσπάντων εφευρεθεί!

Περνάνε τα χρόνια, αλλάζουν οι ρόλοι αλλά η μέρα του Αη Γιάννη παραμένει ιδιαίτερη και ξεχωριστή! Με τη χαρά της, τις μνήμες αλλά και την μελαγχολία της όταν φτάνει στο τέλος.

Αλλά θα έρθει και η δική μου ή ώρα, δεν θα έρθει λέτε;

Καιρό τώρα σκεφτόμουν να γράψω για τον Νάσο Ηλιόπουλο και το έργο του στο Υπουργείο Εργασίας. Για το Νάσο έχω προσωπική άποψη και πάντα ήταν στις “προτάσεις” μου για όσους ψήφιζαν Α’ Αθήνας και ΣΥΡΙΖΑ.
nasos
Όπως θα έχετε παρατηρήσει ούτε μιλάει πολύ, ούτε φλυαρεί όταν μιλάει. Αλλά είναι από τα μέλη αυτής της Κυβέρνησης (την οποία συχνά κατακρίνω) που δουλεύουν. Στο χωριό μου κάτι τέτοιους τους λέμε doers. Η πιάτσα, ειδικά οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και τις μεγάλες πολυεθνικές και μη εταιρείες για παράδειγμα ξέρουν πόσο άλλαξαν τα πράγματα όταν βρέθηκε στην Επιθεώρηση Εργασίας. Τι έχει συμβεί πχ με τα ωράρια και τις εταιρείες που διώχνουν τον κόσμο μόλις πάει 5 ή 6 για να μην έχουν προβλήματα. Δεν είναι δουλειά μου να κάτσω να κάνω απολογισμό του έργου του ούτε και με χρειάζεται για δικηγόρο. Μπορώ όμως με βεβαιότητα να μιλήσω για το ήθος και τις αξίες του. Και για τα κίνητρά του. Και έχω μόνο θετικά να του προσάψω.
Από χθες με αφορμή ένα άρθρο της Χριστίνας Ταχιάου γίνεται για ακόμα μία φορά μια κανιβαλιστικού τύπου “κριτική” για την επιλογή του στη Γενική Γραμματεία Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων. Έχει μπει στο στόχαστρο μια γυναίκα 33 ετών την οποία ο Νάσος επέλεξε και εκτονώνεται στο πρόσωπό της το κοινό που διψά για αίμα κι έχει μάθει να μη διασταυρώνει καμία πληροφορίαΤο είπε η Ταχιάου, μύρισαν αίμα, τέλος. Πάμε να την ξεσκίσουμε. Αλήθεια αυτό θέλουμε να συμβαίνει γύρω μας;
Δηλαδή μία νεα γυναίκα με πτυχίο, δύο μεταπτυχιακά εκ των οποίων το ένα πιο “καλλιτεχνικό” που έχει εργαστεί κι ως τηλεφωνήτρια είναι μία κακή επιλογή επειδή το λέει η Ταχιάου; Είναι κάποιο βάρος οι καλλιτεχνικές ανησυχίες και το να ασχολείσαι με το θέατρο; Από πότε; Τα οκτώ χρόνια προυπηρεσία στη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων δε μας λένε κάτι; Το γεγονός ότι ως Γ.Γ δεν επελέγη από τον Ηλιόπουλο ένα πολιτικό στέλεχος που ξέμεινε εκτός Βουλής αλλά ένα στέλεχος της Δημόσιας Διοίκησης και των Υπηρεσιών του Υπουργείου που προυπήρχε εκει (πολύ πριν τον ΣΥΡΙΖΑ) δε μας λέει επίσης κάτι θετικό; Δεν επιθυμούμε να αξιοποιούνται τα στελέχη της διοίκησης και των υπηρεσιών; Προτιμούμε περαστικά πολιτικά στελέχη που αλλάζουν με κάθε ανασχηματισμό, ειδικά σε τομείς όπως αυτός με μακρόχρονες διαδικασίες και στοχεύσεις;
Προφανώς δεν εκπλήσσομαι με τον κανιβαλισμό. Τον ζούμε καθημερινά πια δυστυχώς. Αφορμή για να γράψω όλο αυτό το κατεβατό ήταν αφενός η εμπιστοσύνη που έχω στα κίνητρα του Ηλιόπουλου αλλά και η σκέψη που έκανα ότι θα μπορούσε στη θέση της Εξερτζόγλου να είναι οποιοσδήποτε. Άραγε γιατί δεν ξεσκίζουν κι εμένα που μπορεί να έχω πτυχία και μεταπτυχιακό αλλά από μικρός είχα ποδοσφαιρικές ανησυχίες και έπαιζα μπάλα; Γιατί δε με ξεσκίζουν κι εμένα που όταν άρχισα να δουλεύω αρχειοθετούσα δημοσιεύματα, έβγαζα φωτοτυπίες και έκανα τις λεγόμενες εξωτερικές δουλειές; Γιατι δε ξεσκίζουν κι εμένα που δε φοράω κουστούμι και γραβάτα όπως άλλοι συνάδελφοί μου; Γιατί δε με θεωρούν κι εμένα ακατάλληλο για τις δουλειές/θέσεις που έχω αναλάβει κατά καιρούς επειδή ήμουν “πιτσιρικάς” 30, 32 ή 35 χρονών;
Προφανώς δε με ξεσκίζουν εμένα γιατί δε με έπιασε (ακόμα τουλάχιστον) κάποια Ταχιάου στο στόμα της. Αλλά θα έρθει και η δική μου ή ώρα, δεν θα έρθει λέτε;

Αυτός ο (μιντιακός) κόσμος που αλλάζει, μας τρομάζει;

Σούρουπο πια, η οικογένεια είχε μαζευτεί στο σπίτι μετά τον εορτασμό της Εθνικής Επαιτείου του ΟΧΙ.

Παππούς, αγχωμένος έως και πανικόβλητος: Είδατε τι έγινε στην Αλβανία που σκοτώθηκε ένας 35χρονος; Τώρα το είδα στις ειδήσεις! Ελπίζω να μη γίνει κανένα επεισόδιο τώρα εκεί!

Πατέρας, σαφώς πιο ψύχραιμος, χαζεύοντας την αθλητική εφημερίδα για να δει τι ματς παίζει απόψε: Ναι, κάτι άκουσα στο ραδιόφωνο στο αμάξι όπως ερχόμουν, κάτσε να δω τι λένε τα sites

Εγγονός, ετοιμάζοντας τη βραδινή του έξοδο ως γνήσιος φοιτητής που δεν έχει αργίες και καθημερινές: Στο facebook και το twitter πάντως έχει γίνει χαμός!

Εγγονή, κάνοντας τα μαθήματά της που είχε αφήσει όλο το Σαββατοκύριακο: Εγώ πάντως στο instagram δεν είδα τίποτα!

newmedia-1

Άραγε σε όταν ο εγγονός θα είναι παππούς, θα βλέπει κανείς κάτι στις ειδήσεις; Θα το ακούει στο ραδιόφωνο και θα το διαβάζει στις εφημερίδες; Το facebook θα υπάρχει;

O (μιντιακός) κόσμος αλλάζει διαρκώς. Αντί να μας τρομάζει, ας μας βάζει στον πειρασμό να τον παρακολουθήσουμε και να πειραματιστούμε.

H άφιξη

Θες να γνωρίσεις τον κόσμο και να τον καταλάβεις; Παρατήρησέ τον. Άρχισε να βλέπεις αντιδράσεις και πλάσε για κάθε μία από αυτές μία ιστορία. Μην χάνεις την ευκαιρία να μαζέψεις τέτοιες αντιδράσεις στο σακκούλι σου όταν βρεθείς σε κόμβους συνάντησης ανθρώπων. Ένας τέτοιος είναι για παράδειγμα η αίθουσα αφίξεων σε ένα αεροδρόμιο.

Εκεί, περιμένοντας τον δικό σου άνθρωπο, βλέπεις την πόρτα να ανοιγοκλείνει και από μέσα να βγαίνουν όλες οι φυλές του κόσμου. Όλοι οι τύποι ανθρώπων. Και μαζί τους όλες οι ιστορίες που κουβαλάνε στις αποσκευές τους.

14-βασικά-tips-για-την-άφιξή-σας-στο-αεροδρόμιο-πριν-από-ένα-ταξίδι.jpg

Βγαίνουν πρώτοι, πιο βιαστικοί οι επιχειρηματίες και τα στελέχη. Με το κινητό στο χέρι κάνουν τον απολογισμό του business trip τους. Με μία τσάντα στο χέρι φεύγουν γρήγορα βιαστικοί, σπάνια τους περιμένει κάποιος. Το αυτοκίνητο είναι στο parking ή θα πάρουν ένα ταξί να πάνε σπίτι. Ευτυχώς το εξοδολόγιο της εταιρείας τα καλύπτει κάτι τέτοια.

Μετά εμφανίζονται οι “εκτάκτως” ταξιδεύοντες. Κι αυτοί συνήθως με κινητό στο χέρι να μάθουν τα νέα που έχασαν στη διάρκεια της πτήσης. Καλά ή κακά. Άλλοι περπατούν ανάλαφροι, έχουν έρθει για γεννητούρια, ψάχνοντας να βρουν το λουλουδάδικο ή το ζαχαροπλαστείο, μην πάνε με άδεια τα χέρια να ευχηθούν. Άλλοι πάλι συνοφρυωμένοι και με πιο βαρύ το βήμα τους. Μιλάνε με γιατρούς ή συγγενείς και προχωρούν σκεπτικοί και προβληματισμένοι χωρίς να κοιτούν τίποτα γύρω τους.

Αν είσαι “τυχερός” μπορεί να πετύχεις και κάποιον γνωστό ή “σημαίνοντα” που εμφανίζεται πάντα με αέρα και χαμόγελο και κοιτάζει να δει αν τον αναγνωρίζουν και πώς αντιδρούν οι γύρω. Όσο πιο “σημαίνοντας” είναι τόσο μεγαλώνει η κουστωδία του, με “φύλακες-άγγελους” με σκούρα ρούχα, hands free και πάντα το περίφημο τσαντάκι-μπανάνα στη μέση.

Μετά υπάρχει ένα κενό για λίγο. Όσοι είχαν λίγα πράγματα, στο χέρι τα έχουν πάρει και έχουν προχωρήσει. Μένουν όσοι περιμένουν το φορτίο τους.

balitses-aerodromio

Οι τουρίστες για παράδειγμά. Μακράν οι πιο θορυβώδεις και χαλαροί. Με εκδρομικό ντύσιμο και διάθεση μεγάλη, ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, σε ένα χώρο όπου όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται διαδικαστικά. Εκείνοι είτε ξεκινούν μία νέα εμπειρία με ανυπομονησία, είτε επιστρέφουν από κάποια, με βαλίτσες γεμάτες παραστάσεις και ανάσες για την καθημερινότητα.

Πολλές φορές έξω είναι γι αυτούς και οι γνωστοί τύποι με το ταμπελάκι στο χέρι που αναζητά τον Mr & Ms Smith. Ενίοτε βέβαια ξεγελούν αυτά τα ταμπελάκια. Δεν είναι πάντα για τουρίστες αλλά και για στελέχη που έρχονται για επαγγελματικό ταξίδι. Αλλά κι αυτό μία μορφή τουρισμού δεν είναι;

Ακολουθούν οι φοιτητές. Άλλοι πιο μακρινοί, άλλοι κοντινότεροι. Με μία μεγάλη βαλίτσα γεμάτη τάπερ και άπλυτα ρούχα ενίοτε, δώρο για τη μαμά. Απέξω περιμένει ο μπαμπάς συγκινημένος που σε υποδέχεται πάντα (ακόμα και αιώνιος φοιτητής να είσαι) με συγκίνηση κι αμηχανία, με τη φράση- σήμα κατατεθέν “έλα πάμε, περιμένει η μάνα σου σπίτι να φάμε. Σου έχει φτιάξει … (βάλε όποιο φαί προτιμάς)”! Σε περίπτωση που συνοδεύτεται από γιαγιά, μαμά κλπ φυσικά θα ακούσεις και το περίφημο “καλέ πως αδυνάτισες” ακόμα κι αν κανένα ρούχο, δε κουμπώνει πια!

Τελευταίος θα βγει ο συγγενής. Ο γονιός, η γιαγιά ή ο θείος που έχουν έρθει για επίσκεψη και δουλειά μαζί. Αργούν γιατί έχουν πάντα 1-2 τσάντες με καλούδια στις αποσκευές. Συνήθως έχουν και το μεγαλύτερο κοινό να τους περίμένει. Ευτυχώς δηλαδή γιατί κάποιος πρέπει να τους βοηθήσει με τόσα πράγματα που κουβάλησαν πάλι!

83Aplg8ejBcFgx6hiP16.jpg

Υπάρχουν και οι πιο εντυπωσιακές αφίξεις βέβαια. Μπορεί να συμπέσει ο δικός σου να ταξιδεύει μαζί με την “ομαδάρα” που “τους πάτησε” και μαζί με εσένα να περιμένουν οπαδοί που φωνάζουν συνθήματα και ξέρουν τους παίκτες με το μικρό τους όνομα. Ή και με “τα παλτά” που πάλι “έφαγαν τα μπαλάκια τους και μας ξεφτίλισαν” και έτσι περιμένεις με οπαδούς που μιλάνε άπταιστα τα γαλλικά και υποδέχονται ομάδες που οι παίκτες τους λέγονται όλοι “μαλάκας” (και βάλε). Ή με οπαδούς κάποιου σελέμπριτι που μόλις απέδρασε από το Survivor και είναι εκεί όλα τα κανάλια για μία δήλωση του. Θα συμβούν κι αυτά!

DANOS