H άφιξη

Θες να γνωρίσεις τον κόσμο και να τον καταλάβεις; Παρατήρησέ τον. Άρχισε να βλέπεις αντιδράσεις και πλάσε για κάθε μία από αυτές μία ιστορία. Μην χάνεις την ευκαιρία να μαζέψεις τέτοιες αντιδράσεις στο σακκούλι σου όταν βρεθείς σε κόμβους συνάντησης ανθρώπων. Ένας τέτοιος είναι για παράδειγμα η αίθουσα αφίξεων σε ένα αεροδρόμιο.

Εκεί, περιμένοντας τον δικό σου άνθρωπο, βλέπεις την πόρτα να ανοιγοκλείνει και από μέσα να βγαίνουν όλες οι φυλές του κόσμου. Όλοι οι τύποι ανθρώπων. Και μαζί τους όλες οι ιστορίες που κουβαλάνε στις αποσκευές τους.

14-βασικά-tips-για-την-άφιξή-σας-στο-αεροδρόμιο-πριν-από-ένα-ταξίδι.jpg

Βγαίνουν πρώτοι, πιο βιαστικοί οι επιχειρηματίες και τα στελέχη. Με το κινητό στο χέρι κάνουν τον απολογισμό του business trip τους. Με μία τσάντα στο χέρι φεύγουν γρήγορα βιαστικοί, σπάνια τους περιμένει κάποιος. Το αυτοκίνητο είναι στο parking ή θα πάρουν ένα ταξί να πάνε σπίτι. Ευτυχώς το εξοδολόγιο της εταιρείας τα καλύπτει κάτι τέτοια.

Μετά εμφανίζονται οι “εκτάκτως” ταξιδεύοντες. Κι αυτοί συνήθως με κινητό στο χέρι να μάθουν τα νέα που έχασαν στη διάρκεια της πτήσης. Καλά ή κακά. Άλλοι περπατούν ανάλαφροι, έχουν έρθει για γεννητούρια, ψάχνοντας να βρουν το λουλουδάδικο ή το ζαχαροπλαστείο, μην πάνε με άδεια τα χέρια να ευχηθούν. Άλλοι πάλι συνοφρυωμένοι και με πιο βαρύ το βήμα τους. Μιλάνε με γιατρούς ή συγγενείς και προχωρούν σκεπτικοί και προβληματισμένοι χωρίς να κοιτούν τίποτα γύρω τους.

Αν είσαι “τυχερός” μπορεί να πετύχεις και κάποιον γνωστό ή “σημαίνοντα” που εμφανίζεται πάντα με αέρα και χαμόγελο και κοιτάζει να δει αν τον αναγνωρίζουν και πώς αντιδρούν οι γύρω. Όσο πιο “σημαίνοντας” είναι τόσο μεγαλώνει η κουστωδία του, με “φύλακες-άγγελους” με σκούρα ρούχα, hands free και πάντα το περίφημο τσαντάκι-μπανάνα στη μέση.

Μετά υπάρχει ένα κενό για λίγο. Όσοι είχαν λίγα πράγματα, στο χέρι τα έχουν πάρει και έχουν προχωρήσει. Μένουν όσοι περιμένουν το φορτίο τους.

balitses-aerodromio

Οι τουρίστες για παράδειγμά. Μακράν οι πιο θορυβώδεις και χαλαροί. Με εκδρομικό ντύσιμο και διάθεση μεγάλη, ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, σε ένα χώρο όπου όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται διαδικαστικά. Εκείνοι είτε ξεκινούν μία νέα εμπειρία με ανυπομονησία, είτε επιστρέφουν από κάποια, με βαλίτσες γεμάτες παραστάσεις και ανάσες για την καθημερινότητα.

Πολλές φορές έξω είναι γι αυτούς και οι γνωστοί τύποι με το ταμπελάκι στο χέρι που αναζητά τον Mr & Ms Smith. Ενίοτε βέβαια ξεγελούν αυτά τα ταμπελάκια. Δεν είναι πάντα για τουρίστες αλλά και για στελέχη που έρχονται για επαγγελματικό ταξίδι. Αλλά κι αυτό μία μορφή τουρισμού δεν είναι;

Ακολουθούν οι φοιτητές. Άλλοι πιο μακρινοί, άλλοι κοντινότεροι. Με μία μεγάλη βαλίτσα γεμάτη τάπερ και άπλυτα ρούχα ενίοτε, δώρο για τη μαμά. Απέξω περιμένει ο μπαμπάς συγκινημένος που σε υποδέχεται πάντα (ακόμα και αιώνιος φοιτητής να είσαι) με συγκίνηση κι αμηχανία, με τη φράση- σήμα κατατεθέν “έλα πάμε, περιμένει η μάνα σου σπίτι να φάμε. Σου έχει φτιάξει … (βάλε όποιο φαί προτιμάς)”! Σε περίπτωση που συνοδεύτεται από γιαγιά, μαμά κλπ φυσικά θα ακούσεις και το περίφημο “καλέ πως αδυνάτισες” ακόμα κι αν κανένα ρούχο, δε κουμπώνει πια!

Τελευταίος θα βγει ο συγγενής. Ο γονιός, η γιαγιά ή ο θείος που έχουν έρθει για επίσκεψη και δουλειά μαζί. Αργούν γιατί έχουν πάντα 1-2 τσάντες με καλούδια στις αποσκευές. Συνήθως έχουν και το μεγαλύτερο κοινό να τους περίμένει. Ευτυχώς δηλαδή γιατί κάποιος πρέπει να τους βοηθήσει με τόσα πράγματα που κουβάλησαν πάλι!

83Aplg8ejBcFgx6hiP16.jpg

Υπάρχουν και οι πιο εντυπωσιακές αφίξεις βέβαια. Μπορεί να συμπέσει ο δικός σου να ταξιδεύει μαζί με την “ομαδάρα” που “τους πάτησε” και μαζί με εσένα να περιμένουν οπαδοί που φωνάζουν συνθήματα και ξέρουν τους παίκτες με το μικρό τους όνομα. Ή και με “τα παλτά” που πάλι “έφαγαν τα μπαλάκια τους και μας ξεφτίλισαν” και έτσι περιμένεις με οπαδούς που μιλάνε άπταιστα τα γαλλικά και υποδέχονται ομάδες που οι παίκτες τους λέγονται όλοι “μαλάκας” (και βάλε). Ή με οπαδούς κάποιου σελέμπριτι που μόλις απέδρασε από το Survivor και είναι εκεί όλα τα κανάλια για μία δήλωση του. Θα συμβούν κι αυτά!

DANOS

Ο μπαμπάς κι ο σκύλος

O συγχωρεμένος ο πατέρας μου, μέχρι μεγάλη ηλικία, όταν εγώ ήμουν 10-12 χρονών δεν είχε καμία επαφή με τα κατοικίδια ζώα. Δεν τα ήθελε και δεν τον απασχολούσε το θέμα καν.

Κάποια στιγμή για κάποιον πολύ περίεργο λόγο έδωσε έγκριση στο διαρκές και πάγιο αίτημα των γιων για ένα σκυλάκι. Έχοντας και ένα οικόπεδο μεγάλο πια, ενέδωσε. Στην αρχή όλοι πιστέψαμε ότι οριακά δεν θα το κλωτσάει και ίσως να μάθει το όνομα του αν τυχόν χρειαστεί καμία φορά να του απευθύνει το λόγο.

Κι όμως! Οι δύο τους, ο πατέρας μου κι ο Έκτορας (ένα μαύρο βέλγικο λυκόσκυλο) έγιναν οι καλύτεροι φίλοι! Η αδυναμία που είχε ο σκύλος στον πατέρα μου ήταν πασιφανής. Αρρώσταινε ή πάθαινε κανένα λουμπάγκο, αρρώσταινε και ο σκύλος!

3246_1137854961163_3650187_n

Μέχρι που μία μέρα μας τον έκλεψαν. Νομίζω ότι ο πατέρας μου έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Έψαξε όπου μπορεί να φανταστεί κανείς. Γνώρισε κόσμο (ρομά, βοσκούς, ψιλομαφιόζους, τα πάντα!) που δεν είχε γνωρίσει μετά από τόσες δεκαετίες ζωής! Πέρασαν μήνες και επέμενε, συνέχιζε να ψάχνει. Και τελικά δικαιώθηκε. Ήταν και η πρώτη φορά που τον άκουσα μπροστά μου να απειλεί κάποιον (τον είχε βρει και δεν του τον έδιναν) ότι θα κάνει χρήση της Ανωγειανής καταγωγής του!

Τόσα χρόνια μετά ούτε ο πατέρας μου ούτε κι ο Έκτορας είναι μαζί μας. Αλλά η σχέση τους για μένα ήταν η απόδειξη ότι όλοι μας μπορούμε να συνυπάρξουμε, να αγαπήσουμε και να γίνουμε πραγματικοί φίλοι με ένα ζώο.

Το έζησα κι εγώ, με την Ίριδα, κόρη του περίφημου Έκτορα. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία σε μιά άλλα αφορμή. Ίσως την επόμενη Παγκόσμια Ημέρα Ζώων…

 

O Ζακ του Χατζιδάκι

Καμιά φορά, μια ιστορία είναι ο καλύτερος τρόπος να πεις όσα σκέφτεσαι για κάτι, να εμπλακείς σε κορώνες, παράλληλους μονολόγους και ανούσιες συζητήσεις που μόνο θλίψη σου προκαλούν.

4558291_iefimerida.jpg

Να λοιπόν μια τέτοια ιστορία:

Κάποτε ένας μεσήλικας κύριος την ώρα που επέστρεφε στο σπίτι του άκουσε θόρυβο. Κατάλαβε πως ήταν ληστής μέσα. Αμέσως είδε να έχει κάνει φτερά το ολοκαίνουργιο πανάκριβο στερεοφωνικό του. Βγήκε στο μπαλκόνι και αντίκρισε τον ληστή, έναν νεαρό – παρία της ζωής, να ακροβατεί στην μεσοτοιχία με το διπλανό διαμέρισμα και με το στερεοφωνικό στα χέρια του. Έκανε ησυχία για να μην τον τρομάξει και πέσει και σκοτωθεί.

Ο νεαρός εισβολέας πράγματι σαν είδε τον ιδιοκτήτη έπεσε στο κενό ευτυχώς από μικρό ύψος. Έντρομος ο ιδιοκτήτης τηλεφώνησε αμέσως στις Πρώτες Βοήθειες κι έπειτα πήγε γρήγορα κάτω να δει σε τι κατάσταση βρισκόταν ο κλέφτης. Τον ρώτησε αν είναι καλά. Τον συνόδευσε στο νοσοκομείο με το νοσοκομειακό όχημα. Στους γιατρούς που τον ρώτησαν από που ήξερε τον νεαρό τραυματία, απάντησε ”Είναι συγγενής μου”. Όλη την ώρα κι αφού οι γιατροί ενημέρωσαν πως δεν διατρέχει κίνδυνο η ζωή του, εκείνος του χάιδευε το κεφάλι. Τον ρωτούσε αν είναι μόνος στον κόσμο, αν έχει οικογένεια. Ο νεαρός αισθανόταν περίεργα και όμορφα, παρά το φόβο που πέρασε. Στο τέλος ο ιδιοκτήτης του είπε ”πάρε αυτά για μόλις βγεις από δω μέσα”, του έδωσε ένα σημαντικό χρηματικό ποσό και έφυγε, έχοντας ήδη ξημερώσει.

Πολλά χρόνια πέρασαν. Τον ιδιοκτήτη συνόδευαν στην τελευταία του κατοικία, στην Παιανία, μουσικοί, τραγουδιστές και η ελίτ της κοινωνίας. Το όνομα του Μάνος Χατζιδάκις. Όταν όλοι έφυγαν και το κοιμητήριο ερήμωσε, ένας νέος άντρας πλησίασε τον φρεσκοσκαμμένο τάφο και έκλαψε με λυγμούς. Ήταν εκείνος ο ληστής, ο παρίας, ο κλέφτης, ο περιθωριακός, που δεν είχε ξεχάσει το φέρσιμο του Χατζιδάκι στη δυσκολότερη – ίσως – στιγμή της ταραγμένης ζωής του.

844973_xatzidakis-_xamogelo

(Η ιστορία με τον Μάνο Χατζιδάκι είναι αληθινή και έχει γίνει διήγημα από τον σκηνοθέτη Λάκη Παπαστάθη)

πηγή: The Three Mooges

Βουρ στη ζωή, ρε φοιτητή (κάνει και ρίμα)!

Κολλημένος στην κίνηση, πήρε το μάτι μου αφίσα για το φεστιβάλ της ΚΝΕ. Διαχρονική αξία το φεστιβάλ. Λες να έχει και φέτος Βασίλη; Όταν ήμουν φοιτητής πάντα τον Βασίλη είχε. Και σουβλάκια και κλαρίνα και διάφορα άλλα δηλαδή.

Μπα, δεν τον έχει τελικά αλλά έχει Πασχαλίδη, Μικρούτσικο, Γραμμένο, ωραίο θα είναι…

kalitexnes-44-fest.jpg

Και κάπως έτσι θυμήθηκα τα φοιτητικά τα χρόνια, που δεν τα αλλάζεις με τίποτα. Όπα, άκυρο. Τα μαθητικά είναι αυτά. Τέλοσπάντων τη φοιτητική ζωή, την πιο ωραία περίοδο της ζωής σουΠλάκα- πλάκα κάπου τώρα τα πιο πολλά παιδιά θα φτάνουν στα μέρη που θα σπουδάσουν και θα ξεκινάνε αυτή την περίφημη φοιτητική ζωή. Αλήθεια τι θα μπορούσα να πω σε σένα, ψαρωμένε, νέε φοιτητή, να σε βοηθήσω με την εμπειρία μου;

FOITITES

Για παράδειγμα θα σου έλεγα ότι από τις «παρέες» του σχολείου θα σου μείνουν 2-3. Μη στενοχωρηθείς είναι φυσιολογικό. Κι από τις παρέες της σχολής του πρώτου εξαμήνου άλλοι 2-3. Και αυτό νορμάλ είναι. Πόσο νομίζεις ότι θα αντέξεις να πηγαίνεις για καφέ με 39 άτομα; Γενικά τα πρώτα 1-2 χρόνια θα γνωρίσεις πολύ κόσμο, από πολλά μέρη και φυλές. Απόλαυσέ το. Και αργά ή γρήγορα θα καταλήξεις από μόνος σου με αυτούς που ταιριάζεις. Φυσικά και θα γνωρίσεις και μαλάκες. Χρήσιμο θα είναι, μην τρελαίνεσαι!

Να ξέρεις επίσης ότι αυτή την περίοδο θα δοκιμάσεις άπειρες διαφορετικές εκδοχές εξόδου. Και ποτού πιθανόν. Ωραία είναι, μην το φοβηθείς. Κάποια στιγμή θα βρεις τη μουσική σου και το στέκι σου και το ποτό σου και θα τα έχεις όλη σου τη ζωή. Γιατί να βιαστείς; Και εννοείται ότι θα κάνεις βλακείες και χοντράδες. Κλάιν. Πώς θα έχεις κάτι να γελάς άμα μπεις στην πίστα «μεσήλικας»;

Ένα από τα πρώτα σοκ επίσης θα είναι το μάθημα. Δεν έχει πια κουδούνι, ούτε στάνταρ συμμαθητές. Δε ξέρεις πολλές φορές καν ποιος καθηγητής θα είναι πριν μπεις. Και το κυριότερο. Δεν είναι υποχρεωτικό. Σίγουρα θα μπεις στον πειρασμό για κοπάνες. Να κάνεις. Όταν έρθει η πρώτη εξεταστική θα υποσχεθείς στον εαυτό σου ότι από το άλλο 6μηνο θα πηγαίνω σε κάθε μάθημα. Δε θα το κάνεις. Κάπου στη μέση είναι η αλήθεια. Θα το βρεις το ρέγουλο, μην αγχώνεσαι!

Γενικά στη φοιτητική ζωή, θα σπαταλήσεις άπειρες ώρες σε άσκοπα πράγματα. Δεν πειράζει. Αμέσως μετά οι ώρες αυτές θα γίνουν εργατοώρες και δε θα ξαναέχεις αυτή την ευκαιρία. Χαλάλι! Για να καταλάβεις πόσο χρόνο για σπατάλη θα έχεις, παίζει να γράψεις κι εσύ κανένα τέτοιο:

Και τώρα που το θυμήθηκα, ένα θέμα που θα σε απασχολήσει είναι το σπίτι. Δε χρειάζεσαι πολλά πράγματα, τα απαραίτητα. Πόσες ώρες νομίζεις πως θα περνάς εκεί; Επίσης μία συμβουλή που σώζει. Τρως- πλένεις πιάτο. Πίνεις καφέ- πλένεις ποτήρι. Παίρνει 1 λεπτό και γλυτώνεις από διάφορα. Γιατί αν μείνουν, μετά μπλέκεις. Συν ότι έτσι θα τη βγάλεις άνετα με 3 πιάτα και 3 ποτήρια. Α και για όταν έρχεται παρεάκι σπίτι, πάντα, πλαστικά ποτήρια να έχεις καβάτζα. Σιγά μην κάθεσαι να πλένεις όλο το βράδυ όπως έκανε η μάνα σου σε κάτι οικογενειακές γιορτές!

Και τελευταίο που θα σου έλεγα είναι να έχεις λίγο το νου τους στα λεφτά. Α-πο-κλεί-ε-ται να μην μείνεις ταπί κάποια στιγμή νωρίτερα από την επόμενη τροφοδοσία. Και α-πο-κλεί-ε-ται να μην κάνεις ηλίθιες και ανούσιες σπατάλες. Σίγουρα το σούπερμάρκετ το πρώτο διάστημα θα είναι ο ορισμός των λάθος επιλογών! Κλάιν και πάλι! Θα το βρεις κι εκεί. Στη φάση αυτή δύσκολα θα χρειάζεσαι πάνω από 10 πράγματα ανά εβδομάδα. Σιγά- σιγά θα τα εντοπίσεις ποια είναι. Και μακροπρόθεσμα, όταν φτάσεις τα χρόνια μου, θα καταλήξεις κι εσύ να πηγαίνεις με λίστα, την οποία πια θα έχεις μάθει απ’ έξω και θα μπαίνουν μόνα τους τα πράγματα στο καρότσι! Σιγά το συναρπαστικό που χάνεις! Βασικά, απλά έχε το νου σου λίγο στους γέρους, ότι μπορούν θα κάνουν. Αν δε μπορούν καμία φορά μην τους κακολογήσεις, βάλε κι εσύ όποτε χρειαστεί κανένα χεράκι. Ξύπνιο παιδί είσαι, καταλαβαίνεις!

Κι ένα τελευταίο. Έχεις δύο μεγάλα όπλα. Νιάτα και φοιτητικό πάσο. Κάνε ότι μπορείς για να δεις όσο περισσότερα πράγματα σε παίρνει. Από ταξίδια και εκδρομές με το φτηνότερο εισιτήριο που θα βρεις στη ζωή σου έως θέατρα και συναυλίες!

Με όλα αυτά, πόσες ιστορίες θυμήθηκα… Άντε καλή φοιτητική ζωή σε σένα και καλά να περάσω στο γραφείο κι εγώ πάλι σήμερα, βρήκα να παρκάρω, η αναδρομή στο παρελθόν και το κήρυγμα ολοκληρώνονται! Βουρ στη ζωή, ρε φοιτητή (κάνει και ρίμα)!

Το σχολείο της γειτονιάς, πήρε ξανά ζωή

Το κουδούνι του σχολείου άρχισε να ξαναχτυπά. Στη γειτονιά δίπλα- δίπλα νηπιαγωγείο και δημοτικό. Εδώ και λίγες μέρες ξαναπήραν ζωή. Και τι ζωή! Παιδικές φωνές, γέλια, κλάματα να σου παίρνουν τα αυτιά και να σε ζαλίζουν, ένας γλυκός πονοκέφαλος που σου φέρνει όμως αισιοδοξία.

Η γειτονιά, νωρίς το πρωί και το μεσημεράκι, γεμίζει ξανά επισκέπτες. Παιδιά με γονείς που έρχονται και φεύγουν. Αν τους παρατηρήσεις προσεκτικά θα δεις πολλές διαφορετικές “φυλές” και τύπους ανθρώπων να συγκεντρώνονται σε ένα σημείο, το σχολείο. Ελπιδοφόρο και όμορφο αν το σκεφτείς.

sxoleioo

Βλέπεις γονείς βιαστικούς να προλάβουν να πάνε στη δουλειά τους. Βλέπεις γονιούς αγχώδεις, αν θα είναι εντάξει το παιδί στο σχολείο. Βλέπεις γονείς υπερπροστατευτικούς που λένε ξανά και ξανά όλες τις οδηγίες στο παιδί έξω από το σχολείο. Βλέπεις και γονείς πιο αδιάφορους… Βλέπεις γονείς χαμογελαστούς και ευγενικούς να καλημερίζουν τους πάντες. Βλέπεις και γονείς πιο μαζεμένους και αμίλητους. Βλέπεις γονείς που ρωτάνε τη δασκάλα για το παιδί, αν είναι όλα καλά, βλέπεις βέβαια και γονείς που τα ξέρουν όλα και της κάνουν κήρυγμα!

Βλέπεις γονείς με κινητικά προβλήματα, με δυσκολία και πόνο να έρχονται αλλά και καμαρώνοντας που συνοδεύουν το καμάρι τους. Βλέπεις γονείς μετανάστες, συνήθως ντροπαλούς και με το κεφάλι κάτω στην αρχή. Μα όσο περνούν οι μέρες και κυλούν όλα καλά τους βλέπεις να σηκώνουν το κεφάλι, να χαμογελούν και να γίνονται πρωταγωνιστές από κομπάρσοι.

Βλέπεις και παιδιά. Πολλά παιδιά! Παιδιά ανυπόμονα, παιδιά νυσταγμένα, παιδιά επιφυλακτικά! Παιδιά κοινωνικά και θορυβώδη και παιδιά πιο ήσυχα και μετρημένα. Παιδιά που αγαπούν το διάβασμα και παιδιά που το βαριούνται. Βλέπεις και παιδιά που αγαπούν το παιχνίδι και παιδιά που.. άκυρο, όλα τα παιδιά αγαπούν το παιχνίδι!

Σκέφτεσαι, τι ωραίο που είναι να βλέπεις το μπαμπά- στέλεχος πολυεθνικής να συζητά με το μπαμπά- μπογιατζή για το ποδόσφαιρο που παίζουν τα παιδιά τους και τη μαμά καριέρας με τη μαμά που καθαρίζει σπίτια να συζητούν για το κολατσιό που δίνουν στα παιδιά κι αν αρέσουν στις μικρές τα φρούτα.

2

Είναι σε όλες τις γειτονιές, όλα έτσι ήρεμα και “αγγελικά πλασμένα” όμως; Δύσκολα. Αν προσέξεις καλύτερα ούτε και στη δική μας είναι έτσι. Κρύβονται διάφορες ιστορίες πίσω από όλο αυτό το πήγαινε-έλα. Και μέσα στο σχολείο ακόμα περισσότερες. Οι δασκάλες σίγουρα θα μπορούν να διηγηθούν πολλές.

Το μόνο που είναι σίγουρο ότι η γειτονιά και το σχολείο που της δίνει ζωή, φέρνουν κοντά πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, γονείς και παιδιά! Άραγε καταφέρνει και να τους ενώσει κιόλας;

Ο Άγιος του ΟΦΗ

Κείμενο του Λευτέρη Κουγιουμουτζή στο oficrete.gr όπου θα βρείτε πολλά διαμαντάκια, μην σας μπερδεύει το “οπαδικό” του όνομα… 

Αρκούσε αυτό που έκανε τον περασμένο Νοέμβρη, για να του αποδοθεί ο τίτλος του ποδοσφαιρικού Αγίου.

Γιατί το να τιμήσεις τον ποδοσφαιρικό σου πατέρα εν ζωή, να δείξεις τέτοια σπουδή για να τον προλάβεις πριν ξεψυχήσει, να τον προφτάσεις σε κατάσταση που να μπορέσει να έρθει να δει τη γιορτή που του οργάνωσες, μιας και ήξερες ότι οι ημέρες του ήταν λιγοστές και δύσκολες, αυτό και μόνο έφτανε για να κατατάξει τον Ηλία Πουρσανίδη ως Άγιο του Ο.Φ.Η.

Και το έκανε αθόρυβα και ταπεινά, δίχως τυμπανοκρουσίες και φανφάρες. Δίχως να μονοπωλήσει τη γιορτή. Τον Μίστερ έβγαλε μπροστά και τα αμέτρητα ποδοσφαιρικά παιδιά του, που ήρθαν από τα πέρατα της Οικουμένης για να του αποτίσουν φόρο τιμής, για το ευχαριστώ, για το ύστατο χαίρε· έναν τελευταίο χαιρετισμό που ο Ευγένιος τον εισέπραξε, τον ένιωσε, που απευθύνθηκε στην ζωντανή του ψυχή κι όχι πάνω από ένα κλειστό φέρετρο. Και το οργάνωσε σχεδόν όλο ο Ηλίας.

POURSANIDIS

Δεν τα κάνει ο καθένας αυτά, όχι. Γιατί αν τα έκανε ο καθένας, θα τα βλέπαμε και κάθε μέρα. Θέλει ψυχή, αγάπη, μεράκι και πίστη. Κι ο Ηλίας τα είχε όλα. Έτσι αθόρυβος, αξιοπρεπής και μειλίχιος ήταν και σαν ποδοσφαιριστής – ποτέ δε βρέθηκε κανείς να του προσάψει κάτι. Ένα κόσμημα των γηπέδων.

Κι αν πρόλαβε ζωντανό τον Μίστερ και τον τίμησε τον περασμένο Νοέμβρη, βρήκε παρόλα αυτά το κουφάρι του Ο.Φ.Η. Μάλιστα, σε προχωρημένη σήψη και αποσύνθεση – τόσο, που ακόμη κι η νεκρανάσταση φάνταζε απίθανη. Όμως ο Ηλίας δεν το έβαλε κάτω.

Εξίσου αθόρυβα, δίχως φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, σήκωσε τα μανίκια και τα έβαλε με άλλα θεριά. Στην προσπάθειά του βρήκε πρόθυμους συναγωνιστές και συνοδοιπόρους – τον Νίκο Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Σαμαρά, τον Γιώργο Σαμαράκαι ποιος ξέρει ποιους άλλους, που θα τους μάθουμε αργότερα. Και βάλθηκε να πετύχει το σχεδόν ακατόρθωτο – τη νεκρανάσταση του Ο.Φ.Η.

Χθες, δίχως να έχει πει ούτε μισή λέξη σε δημοσιογράφους και κανάλια, σε εφημερίδες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Ηλίας Πουρσανίδης ανέλαβε εκτελεστικός διευθυντής στην Π.Α.Ε. Ο.Φ.Η. Με τους συνοδοιπόρους του να αναλαμβάνουν κι αυτοί δουλειά οσονούπω και τον επενδυτή που πίστεψε στο όραμά τους, τον Μιχάλη Μπούση, να έχει ήδη ξεκινήσει πληρωμές.

Ένα ακόμη θαύμα του Ηλία Πουρσανίδη οδεύει προς ολοκλήρωση.

Είμαστε όλοι στο πλευρό του. Με τον Άγιο του Ο.Φ.Η.

Η Φιλική Εταιρεία του ΟΦΗ

Κείμενο του Μανώλη Τσελεντάκη στο oficrete.gr
Δεν είχαν καμία υποχρέωση να έρθουν, να γυρίσουν, να μπλέξουν, να βάλουν την κεφαλή τους στο ντορβά, να επιχειρήσουν το άλμα στον κενό. 
Γιατί σχεδόν τέτοιο είναι το εγχείρημα ενασχόλησης ανθρώπων ευγενών και καθαρών με το ελληνικό ποδόσφαιρο, την πιο οδυνηρή επιτομή του νεοελληνικού μας βίου, τον πιο κρυστάλλινο καθρέπτη του, το πιο ναρκοθετημένο πεδίο του.
Δεν είχαν καμιά υποχρέωση, είχαν όμως ένα ΧΡΕΟΣ. Έτσι ένιωθαν. Ένα χρέος απολύτως εσωτερικό.
Είδαμε τη συγκίνησή τους στον αγώνα για τον ποδοσφαιρικό τους πατέρα Ευγένιο Γκέραρντ. Μια συγκίνηση που αποδείχτηκε πολύ ακριβή, διαρκής και γόνιμη. Δεν είναι παράδοξο να πούμε ότι ο θάνατος του Γκέραρντ έδωσε ζωή στον ΟΦΗ που ψυχορραγούσε το Δεκέμβρη (σίγουρα ο Νίκος Παπαδόπουλος θα του το υποσχέθηκε, ότι τουλάχιστον θα πάλευε με νύχια και δόντια να μην πεθάνει η ομάδα του μέντορά του στα χέρια του). Και έγινε το πρώτο βήμα, η μη διάλυση της ομάδας και η άνοδος στην Α Εθνική με έναν δοξαστικό, οργιώδη, σχεδόν βακχικό τρόπο.
Δεν περιμέναμε, δεν ελπίζαμε πια ότι θα βλέπαμε κάτι μεγαλύτερο. Αλλά… μες στην καθημερινή συνάφεια των πραγμάτων, τη μιζέρια και τις δυσκολίες, σχίστηκε αίφνης το καταπέτασμα του ουρανού και φάνηκε φως στους ελεύθερους πολιορκημένους, στους για χρόνια εγκλωβισμένους του Γεντί Κουλέ.
Σίγουρα στις δύσκολες ώρες του φιλικού για τον Ευγένιο, στη μετέπειτα αποδημία του, αλλά και στο δύσκολο Γενάρη του ’18, ειπώθηκαν πράγματα μεταξύ Ηλία, Γιάννη και πιθανότατα Νίκου και άλλων ίσως ‘παιδιών’ του Γκέραρντ. Δεν έχει νόημα να προβούμε τώρα σε πρόδηλες ψυχαναλυτικές θεωρίες που θα φώτιζαν στάσεις, συμπεριφορές, αποφάσεις και συγκινήσεις. Είναι όμως ένα μικρό θαύμα ότι η συγκίνηση έγινε απόφαση, κρατήθηκε μυστική σε βαθμό σοκαριστικό, ως σε άλλη Φιλική Εταιρεία και τελικά με Λογισμό και μ’ Όνειρο έρχεται να οργανώσει την νέα πορεία του ΟΦΗ (ουσιαστικά τη δεύτερη ζωή που δίνει ο Γκέραρντ στην ομάδα). Το πώς θα πάει η επανάσταση θα δούμε, γιατί περί επανάστασης πρόκειται.
Οι 3 Φιλικοί

– Ο οργανωτικός και σοβαρός Γιάννης Σαμαράς, με πολυετή προσφορά στον ΟΦΗ και στο ποδόσφαιρο γενικά, από διάφορα πόστα. Πάντα, μακριά από δηλώσεις και παινέματα για το έργο του ή τον εαυτό του, αποτελεσματικός, αμίλητος και συγκινητικός.samarasgiannis

– Ο Γιώργος Σαμαράς, με τη φλόγα και τη ζωντάνια του, κράτησε στην ψυχή και στην καρδιά του τον ΟΦΗ των παιδικών του χρόνων, έναν ΟΦΗ που ποτέ δεν έπαιξε στην ανδρική ομάδα, παρά μόνο στο μυαλό του. Κατάφερε να κρατηθεί μακριά από το βούρκο του ελληνικού ποδοσφαίρου και έρχεται επιτέλους να “παίξει” στην ομάδα, στη μόνη ομάδα που θα ‘θελε στην Ελλάδα.samarasgior

– Ο Ηλίας Πουρσανίδης, ένα απίστευτα καθαρό πρόσωπο ευγένειας και ήθους με μια αίσθηση cool ντροπαλότητας (μου θυμίζει περισσότερο ποιητή του μεσοπολέμου ή τύπους σαν τον John Lurie να παίζει σε κλαμπ του – που αλλού – Chicago). Νομίζω, το μεγαλύτερο επίτευγμα, πέρα από τα αμιγώς ποδοσφαιρικά, στάθηκε το γεγονός ότι είναι από τους ελαχιστότατους, που αν και κέρδισε 6 πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό (στις αρχές του σιδηρού παραπετάσματος, έμεινε ανέγγιχτος, θά’λεγα άσπιλος, από το τοξικό ήθος που παρήχθη τότε και μετέπειτα και διέβρωσε όχι μόνο το ποδόσφαιρο αλλά και την κοινωνία.poyrsa

Σε αντίθεση με πολλούς συμπαίχτες του, που τα αποδέχτηκαν όλα, σαν παράσημα μάλιστα και αποτελούν , επ’ αμοιβή ή χωρίς, μόνιμους θιασώτες, ενός κακοφορμισμένου θιάσου.
Και ο Γιάννης και ο Ηλίας, μεγάλωσαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ανδρώθηκαν και έλαμψαν στον ΟΦΗ του Γκέραρντ, κατέκτησαν τίτλους σε “μεγάλες” ομάδες, βίωσαν και συμβίωσαν μέσα στο ζεστό βούρκο του ποδοσφαίρου μας, αλλά κατάφεραν να παραμείνουν διακριτοί, αυτόφωτοι, ντροπαλοί, μοναχικοί, ευγενείς. Κατάφεραν να παραμείνουν διαμάντια.

Ο Γιώργος, δεν χρειάστηκε να αποδείξει την καθαρότητά του, είχε την τύχη να μην έρθει καν σε επαφή με τη λάσπη.samapoursa

Η επανάσταση και η προετοιμασία της από τη Φιλική εταιρεία του ΟΦΗ είχε τα πάντα. Μυστικές διεργασίες, συσκότιση και συνωμοτική πειθαρχία, οργάνωση σοβαρού πλάνου, φήμες για Υπέρτατη αρχή και αιφνιδιασμούς. Και εχθροί υπήρξαν (και θα υπάρξουν, εντός και εκτός των τειχών) και κοτζαμπάσηδες και μικροφέουδα με μικροσυμφέροντα. Τελικά όμως η επανάσταση ξεκίνησε, οι περισσότεροι αιφνιδιάστηκαν, άλλοι δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν και άλλοι αποφάσισαν συνειδητά να βοηθήσουν. Σ΄αυτούς τους τελευταίους και όσους βοήθησαν ανιδιοτελώς να κρατηθεί ζωντανή η ομάδα, οφείλεται ένα ευχαριστώ. Η νεότερη ιστορία του ΟΦΗ τώρα αρχίζει.
Σίγουρα έχει υπάρξει πλάνο από τους 3 για τον ΟΦΗ. Πλάνο που ήταν απαραίτητο για να υπάρξει επόμενη μέρα, είτε με επενδυτή, είτε χωρίς. Ο επενδυτής – η Υπερτάτη αρχή, ο ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Μιχάλης Μπούσης έχει κάτι εξαρχής θετικό. Δεν ανήκει στο γνώριμο κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, τους μεγαλοσχήμονες “νονούς” που κινούνται οριζόντια σε όλο το εύρος των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και κάθετα από τον υπόκοσμο ως τον ανώκοσμο. Δεν χρησιμοποιεί το γήπεδο για να παράγει άλλου είδους σκοτεινές υπεραξίες, επιρροή ή προστασία. Ούτε ανήκει στο ενδιάμεσο στάδιο των περίεργων μεσαζόντων που επιβιώνουν σαν σαπρόφυτα, εξυπηρετούν όσο μπορούν, στήνουν ό,τι μπορούν και πορεύονται όπως μπορούν, είτε σαν μεγαλοαεριτζήδες είτε σαν φτωχοδιάβολοι. Υπάρχουν βέβαια και ελάχιστες (1-2) εξαιρέσεις.
Ο Μιχάλης Μπούσης, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται άνθρωπος αρχών, καθαρός και ηθικός. Θεωρώ δε την αμερικανική επιχειρηματική του κουλτούρα, όχι ως μειονέκτημα αλλά ως δυνητικό πλεονέκτημα εν προκειμένω. Σε ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που παράγει μόνο μαύρο οικονομικό αποτέλεσμα, κάποιος που θα θέλει να βοηθήσει και να δημιουργήσει καθαρό οικονομικό αποτέλεσμα, μπορεί να γίνει η απαρχή για πολύ σοβαρή οργάνωση, κάτι που λείπει χρόνια από τον ΟΦΗ. Είδωμεν λοιπόν και welcome to OFI, Michael Bousis!
Να πω την αλήθεια, δεν περιμένω, ούτε επιθυμώ την σαουδαραβικού ή μαύρου τύπου ροή χρήματος στον ΟΦΗ. Μου αρκεί μια ενισχυμένου τύπου ταμειακή διευκόλυνση που θα επιτρέπει τη λειτουργία του πλάνου των 3 φιλικών. Και μια βήμα με βήμα πορεία προς την αυτοχρηματοδότηση της ομάδας.
Να επανέλθω όμως στην ΟΦΗλική Εταιρεία, που αποτελούν ουσιαστικά τους εγγυητές όλης αυτής της προσπάθειας. Πρώτα όμως θα παραθέσω δύο αποσπάσματα από μια παλαιότερη συνέντευξη του ανθρώπου του τελικού, του Μύρωνα Σηφάκη.
«Γνώριζαν το κλίμα που επικρατούσε και τολμώ να πω ότι από τότε μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει ομάδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο που να είχε όλα αυτά τα σπουδαία χαρακτηριστικά, τα οποία συντελούσαν στο να είμαστε μια οικογένεια, μια παρέα… Να λάμπει το Βαρδινογιάννειο από την παρουσία όλων μας, να λάμπει το «Γεντί Κουλέ», να είμαστε όλοι χαρούμενοι, την Κυριακή να απολαμβάνουμε ποδόσφαιροκαι να είμαστε ανυπόμονοι μέχρι την επόμενη εβδομάδα που θα παίζαμε το επόμενο παιχνίδι. Αυτά είναι πράγματα που δεν μπορούν να ξεχαστούν όσο και να θέλουν κάποιοι «σωτήρες» γιατί αυτή είναι η ίδια μας η ζωή. Και όσο και να πληγώνουν αυτήν την ομάδα, εμείς θα εξακολουθούμε να την αγαπάμε ως ιδέα».

«Ο Γκέραρντ ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν ξεχώριζε κανέναν. Όλοι γι’ αυτόν ήταν σημαντικοί. Μου έδωσε στοιχεία που στιγμάτισαν την ποδοσφαιρική και μετέπειτα την προπονητική μου ζωή. Αυτά που έκανε ο Ολλανδός ήταν μαθήματα ζωής για όλους μας».GERARD POURSA

Με αυτά τα εφόδια, αυτά τα βιώματα και τις αναμνήσεις ξανάρχονται στον ΟΦΗ, αυτά τα παιδιά. Είναι παιδιά του Γκέραρντ. Μπορεί ο Γκέραρντ να μην υπήρχε χωρίς το Θόδωρα Βαρδινογιάννη και το χρήμα που έρεε στην ομάδα, αλλά αυτός είχε όλο το σχεδιασμό, την οργάνωση και την εκτέλεση. Δύσκολο πολύ να ξαναμπούμε στο ίδιο σημείο του ποταμού (πράγμα αδύνατο κατά τον μεγάλο σκοτεινό), πιστεύω όμως πως οι 3 έχουν κάνει τις απαραίτητες αναγωγές και προσαρμογές.
Δεν ξέρω τελικά ΤΙ θα φέρει στο τέλος ή στο μέλλον αυτή η προσπάθεια. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου συναρτάται από πάρα πολλές παραμέτρους, το μοντέλο επιτυχίας μπορεί να έχει αναγκαίες συνθήκες, αλλά δεν γνωρίζεις αν αποδειχτούν και ικανές, στη δε ελληνική του εκδοχή –το ποδόσφαιρο, είναι … πολυπαραγοντικό, με το είδος των παραγόντων που εμβιούν ή παρασιτούν να παίζουν συχνά τον πιο αστάθμητο μα και κρίσιμο ρόλο, ένα παιχνίδι που οι κανόνες του είναι θολοί και πολλές φορές παραχαραγμένοι.
Για μια κατηγορία ανθρώπων όμως, που μας αφορά περισσότερο από το ΤΙ, το ΠΩΣ των πραγμάτων, η προσπάθεια αυτή φαντάζει από την σωστή όχθη του ποταμού, από τον σωστό τρόπο που αξίζει να ζεις, να επιχειρείς, το στοίχημα που αξίζει να παίξεις, το φύλλο που αξίζεις να βάλεις τα λεφτά σου, ακόμα κι αν χάσεις.
Κλείνοντας, να πω πως δε θεωρώ τυχαίο, ότι τελικά αυτή η προσπάθεια που αφορά τον ΟΦΗ, αλλά και την Κρήτη, εκπονήθηκε, διακονήθηκε και πραγματώθηκε από μη Κρήτες. Η Κρήτη αποτελεί ένα πεδίο πολύ υψηλής ενέργειας και γονιμοποιό παράγοντα, αλλά, για λόγους που δεν είναι του παρόντος κειμένου να αναλυθούν, δυσκολεύεται τις τελευταίες δεκαετίες να παραγάγει υψηλό αυτόχθον δυναμικό που θα δράσει εντός του νησιού.
Τελικά την Κρητική Ματιά την είχαν μη Κρήτες, όσο κι αν τα λέγαμε και τα ξαναλέγαμε κάποιοι…
Για όλους εμάς τους φίλους του ΟΦΗ, για άλλη μια φορά απομένει η ρήση του μεγάλου Κρητικού, που υπάρχει στη θύρα 8, «Θα νικήσουμε, θα νικηθούμε; Μη ρωτάς, πολέμα!»
Ας στηρίξουμε λοιπόν, όπως μπορούμε, αυτόν που φαίνεται σαν ο ορθός και δύσκολος δρόμος.