Για ποιό ποδόσφαιρο μιλάμε;

Από καιρό είχα προσέξει ότι στα ποδοσφαιρικά (έχω και πολιτικά, κοινωνικά, μουσικά και μεγάλη γκάμα τρομάρα μου!) posts μου στα social media η αλληλεπίδραση (interaction λέμε στο χωριό μου) δεν είναι τόση όση στα άλλα θέματα. Όχι ότι με νοιάζει αλλά μου κίνησε την περιέργεια.

Κοιτώντας τη θεματολογία αυτών των- ποδοσφαιρικών- μου posts παρατήρησα ότι εντάσσονται σε 3 κατηγορίες. Η μία είναι γύρω από την ομάδα μου (ΟΦΗ) και κάποιες καθαρά αγωνιστικές αναλύσεις ή σκέψεις. Η δεύτερη είναι σχετικά με την Επικοινωνία και το ποδόσφαιρο, κάτι λογικό λόγω επαγγέλματος. Και η τρίτη αφορά τις ακαδημίες και γενικά τη φιλοσοφία, τη νοοτροπία κα την εκπαίδευση που προσφέρει το ποδόσφαιρο.

Επειδή δε ζω σε άλλο πλανήτη, ξέρω ότι θέματα ελκυστικά ή «εμπορικά» είναι άλλα. Διαιτησίες, παρασκήνια, κανένα στημένο, κανένα σχόλιο περί βίας, κανένα insta story παράγοντα, τέτοια… Αλλά και πάλι πίστευα ότι και τα δικά μου θέματα θα είχαν κάποιο κοινό. Έχουν βασικά, αλλά μοιάζει πολύ περιορισμένο.

Αποφάσισα λοιπόν να το τεστάρω και στην «κανονική ζωή». Να ανοίξω τέτοιες συζητήσεις στο γραφείο, σε παρέες αλλά και στη συναναστροφή με γονείς παιδιών της ακαδημίας του γιου μου. Δε θα το κρύψω, απογοητεύτηκα. Πολύ.

Στο γραφείο η μόνιμη φράση είναι «οκ άστα αυτά, θα μας πεις κανένα ματσάκι Football League να βγάλουμε κανένα φράγκο; Άντε, γιατί τελειώνει η σαιζόν». Οι συζητήσεις «ανάβουν» μόνο αν αφορούν τα ντέρμπυ και κυρίως τη διαιτησία. Αλλιώς ψόφια πράγματα. Και μεσοβδόμαδα το Champions League το ανταγωνίζεται το Master Chef και το Power of Love (είναι το νέο Survivor αν έχω καταλάβει καλά).

Στις παρέες, που οι ποδοσφαιρόφιλοι είναι αρκετοί μία από τα ίδια. Στημένα, παρασκήνιο, Υφυπουργοί, επιχειρηματίες, διαγωνισμός για το ποιος παράγοντας είναι πιο διεφθαρμένος, ανάλυση όλων των δικαστικών αποφάσεων. Που και που ακούς και για κανένα ωραίο γκολ. Αλλά αυτό είναι η εξαίρεση. Αν δε, πας να συζητήσεις για ποδόσφαιρο, ακαδημίες, εκπαίδευση, σε κοιτούν περίπου σαν βαρεμένο.

Οι τελευταίες μου ελπίδες ήταν στους γονείς της ακαδημίας. Έχοντας θέα μπροστά σου παιδιά που παίζουν και το χαίρονται είχα την ελπίδα ότι θα βρεθεί ακροατήριο. Η αλήθεια είναι ότι με 2-3 οι συζητήσεις για τα ματς του Champions League ή τα ξένα πρωταθλήματα τραβούσαν. Αλλά με τους συγκεκριμένους, όχι τυχαία, δεν έβλεπες ποτέ τη συζήτηση να φτάνει κάπως, κάπου στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Με τους υπόλοιπους πάλι τα πράγματα ήταν χειρότερα. Γονείς που βαριούνται περιμένοντας, που γκρινιάζουν που θα πρέπει να φέρουν το παιδί και Σαββατοκύριακο για αγώνα, που εκνευρίζονται να πρέπει να ξυπνήσουν νωρίς γιατί το έβαλαν 10 το παιχνίδι και διαμαρτύρονται αν είναι εκτός έδρας. Αλλά και γονείς που ξεκινούν να συζητούν με αγωνία για το αποτέλεσμα του αγώνα των 7χρονων και συνεχίζουν θάβοντας τον προπονητή και τον διαιτητή της ομάδας και του αγώνα του παιδιού και καταλήγουν να τσακώνονται για τις οπαδικές τους προτιμήσεις.

Μείναμε με 2-3 προπονητές να συζητάμε για το σχολείο που έφτιαξε ο Άγιαξ, για το performance analysis των Άγγλων στις μικρές τους ομάδες, για τη διαφορά που κάνει ο Ρονάλντο στη Γιούβε, το ταλέντο του Ζοάο Φέλιξ της Μπενφίκα ή για το «τι ωραίο κατέβασμα έκανε ο πιτσιρικάς» και πόσο ελεύθερα πρέπει να αφήνεις τα παιδιά να παίξουν και να ντριπλάρουν μικρά, μπας και αρχίσεις σα χώρα να βγάζεις ξανά παίκτες ικανούς στο 1 εναντίον 1 κι άλλα τέτοια αντί-εμπορικά.

Τελικά όταν καθένας από εμάς λέει τη φράση «μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο» τι ακριβώς εννοεί; Για ποιο ποδόσφαιρο μιλάμε;

Το παιδικό πάρτυ

Μεσημέρι, έξω από το σχολείο περιμένει να βγουν τα παιδιά. Γύρω γονείς, γιαγιάδες και παππούδες ανυπομονούν να αναλάβουν δράση. Ανοίγει η δασκάλα και το μελίσσι με τα νήπια ξεπορτίζει και σπάει. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του…

Σήμερα ο μικρός κρατάει και ένα φάκελο. Βασικά, όλο το μελίσσι κρατάει από έναν. Παιδικό πάρτυ κι αυτό το Σαββατοκύριακο. Το ανοίγει και το διαβάζει να ξέρει τι τον περιμένει! Κάνει πάρτυ λέει, ο Στέλιος, σε ένα μαγαζί στον κεντρικό δρόμο του Δήμου. Μάλιστα.

Λίγο παρακάτω, πετυχαίνει το μπαμπά του Στέλιου. Τον ξεχωρίζει γιατί είναι πολύ εύσωμος και γυμνασμένος, φοράει πάντα κοντομάνικο και οδηγεί ένα τζιπ με φιμέ τζάμια το οποίο το παρκάρει μέσα στη μέση του δρόμου.

Κάνετε παρτάκι είδα. Γενέθλια έχει ε; Να σας ζήσει!

Ευχαριστώ φίλε. Σας περιμένουμε.

Δεν τον ξέρω αυτόν τον παιδότοπο αλλά θα τον βρούμε.

Βασικά δεν είναι παιδότοπος. Καφέ είναι!

Α ναι; Να το μάθω τότε, εγώ περνάω από εκεί για τη δουλειά κάθε μέρα. Να παίρνω από εκεί καφέ.

Βασικά ανοίγει μόνο απόγευμα. Βραδάκι μάλλον.

Α, μάλιστα. ΟΚ, θα τα πούμε και στο πάρτυ.

Βασικά ναι. Τα λέμε εκεί!

Πόσες φορές του είπε “βασικά” αναρρωτιέται όσο προσπαθεί να εξηγήσει γιατί ένα καφέ να ανοίγει μόνο βραδάκι. Τέλοσπάντων θα δούμε…

Σάββατο απομεσήμερο, όλη η οικογένεια έτοιμη για το πάρτυ. Το gps θα κάνει δουλίτσα λογικά… Η πρώτη απόπειρα δεν βοηθά. Το 157 δεν το εντόπισε. Ούτε και με τη δεύτερη είδε κάτι.

Ας παρκάρουμε τώρα που βρήκαμε και το πάμε με τα πόδια. Τελικά υπάρχει 157 απλά δεν το γράφει κάπου. Και τα τζάμια του μαγαζιού είναι σκοτεινά. Φιμέ κι αυτά σαν του τζιπ του μπαμπά του εορτάζοντα.

Ανοίγει την πόρτα και συναντά μια μάλλον αλλόκοτη θέα για παιδικό πάρτυ. Κόκκινοι καναπέδες δεξιά και αριστερά. Ημίφως. Και στο βάθος μία μπάρα. Που ακριβώς είναι το πάρτυ; Και κυρίως το παιδικό το πάρτυ; Δεξιά αναγνωρίζει κάποιους γονείς και 2 διακοσμητικά “Happy Birthday”. Εδώ μάλλον είναι…

Όσο τα παιδιά γυρνάνε γύρω-γύρω παίζοντας σε ένα χώρο που μοιάζει λίγο με πίστα προσπαθεί να εγκλιματιστεί. Αυτό το ημίφως δε βοηθάει και πολύ. Έρχεται η σερβιτόρα να παραγγείλουν. Μήπως είναι υπερβολικά ντυμένη και βαμμένη για παιδικό πάρτυ; Τελοσπάντων…

Ένα φρέντο εσπρέσσο μέτριο παρακαλώ.

Μήπως προτιμάτε ένα ουισκάκι;

E, ε, φέρε ένα ουισκάκι ναι. Με πολύ πάγο. Βασικά βάλε και coca cola! (έχει να πιει και αιώνες μην τον χτυπήσει…)

Δύο λεπτά αφού τα φέρει, η μικρή θέλει νερό. Κάτσε να πάμε στο μπαρ να πάρουμε. Στο μπαρ ένας μπάρμαν εμφανώς βαριεστημένος τους βάζει τα νερά. Δίπλα στο σκαμπό κάθεται μία ψηλή, ξανθιά εντυπωσιακή κοπέλα. Με προφορά ανατολικού μπλοκ ρωτά τη μικρή:

Πως σε λένε εσένα;

Ελένη. Εσένα;

Εμένα, Ταμίλα!

Διεθνές το καφέ, πολυπολιτισμικό σκέφτεται και οι ψίλοι πια, κάνουν “παιδικό πάρτυ” στα αυτιά του.

Λίγο το ουίσκι, λίγο η coca-cola, λίγο το άγχος και η αμηχανία, ήρθε η στιγμή για την τουαλέτα.

Στο βάτος ντεξιά– τον ενημερώνει η σερβιτόρα.

Καθοδόν για το “βάτος”, συναντά και μία παρέα με 3 άντρες σε ένα απόμερο τραπέζι. Ή έχει σύσκεψη ο πυρήνας της Χρυσής Αυγής της γειτονιάς μας ή είναι στο μαγαζί ο Τράκης ή ο Μαρινάκης με τους συνοδούς του ή κάτι δεν πάει καλά με το μαγαζί…

Στην τουαλέτα, ολοκληρώνεται το παζλ. Εμφανή τα σημάδια της… νύχτας ας πούμε. Κάνει ότι κάνει όσο πιο γρήγορα και προσεκτικά γίνεται, επιστρέφει στο τραπέζι και ενημερώνει την οικογένεια ότι όποιος θέλει τουαλέτα, έχει κάτι πολύ ωραία δεντράκια στη γειτονιά.

Δύο ώρες ατελείωτης αμηχανίας φτάνουν στο τέλος τους. Το παιδικό πάρτυ αρχίζει να διαλύεται. Στην πόρτα συναντούν ξανά τον μπαμπά του Στέλιου, με κοστούμι σήμερα να έχει φτάσει μόλις.

Δε σας είδα καθόλου, συγνώμη. Αλλά τέτοια ώρα ειδικά Σάββατο έχουμε τρέξιμο, να προετοιμαστούμε για το βράδυ. Καλά περάσατε, εντάξει;

E,ε ναι όλα καλά!

Χαίρομαι. Λοιπόν, να μας ξανάρθετε! (κλείνοντας το μάτι στον μπαμπά…)

Τι αλλόκοτο παιδικό πάρτυ ήταν αυτό, μονολογεί πηγαίνοντας στο αυτοκίνητο. “Βασικά” που θα έλεγε κι ο μπαμπάς του Στέλιου, μάλλον το πάρτυ έγινε για τους μπαμπάδες. Να μάθουν το μαγαζί.

Η πλάκα είναι ότι σε τέτοιο μαγαζί δεν είχε πάει ποτέ, ούτε ως νέος κι ελεύθερος και πήγε οικογενειακώς! Έχει πλάκα καμία φορά η ζωή…

Υ.Γ: Όχι εγώ, ένας φίλος. (αλήθεια, ένας φίλος)

Υ.Γ 2: Ναι, είναι αυτό που νομίζεις!

H γρίπη

Κι εκεί που περιμένεις αμέριμνος το Σαββατοκύριακο να έρθει να ξεσκάσεις λίγο, να αφιερώσεις λίγο χρόνο σε σένα και την οικογένειά σου έρχεται εκείνη και αναλαμβάνει το κουμάντο.

Χτυπάει ξαφνικά και με μεθοδικότητα. Κάτι ενοχλήσεις στην κοιλιά που δεν σπουδαιολογείς. Μετά στέλνει το φίλο της τον πυρετό να παίξει μπάλα. Και μόλις εκείνος εισβάλει δυναμικά καταφτάνει και η ατονία.

Καταλαβαίνεις ότι όλα όσα σχεδίασες για το Σαββατοκύριακο πρέπει να τα ξεχάσεις. Βάζεις στόχο να τιθασεύσεις τον πυρετό για να είσαι στη θέση σου από Δευτέρα. Κι εκεί που πολεμάς με αντιπυρετικά, χυμούς και σούπες και νομίζεις ότι τα κατάφερες ξαφνικά μπαίνει στη μάχη κι ο πονόλαιμος, το μπούκωμα και η ζαλάδα.

Δεν τα παρατάς όμως, θα περάσουν λες! Και φτάνει η Δευτέρα κι είναι εκεί ακόμα. Μαζί σου, για συμπαράσταση κάθε μέρα πέφτει κι ένας. Την Τρίτη το πρωί νιώθεις ότι ναι, υπάρχει βελτίωση. Τρίτη μεσημέρι το έχεις ήδη πάρει πίσω. Τι να κάνεις, είναι πιο ανθεκτικό αυτή τη φορά θα περιμένω…

Τετάρτη πρωί πλέον υπάρχει απόλυτη ταύτιση απόψεων. Όλοι άρρωστοι! Η μάχη συνεχίζεται, με πολλή προσπάθεια και λίγα αποτελέσματα. Πέμπτη πρωί ο κόμπος φτάνει στο χτένι και η υπομονή έχει εξαντληθεί. Πάμε για τεστ. Το πόρισμα σαφές. Είναι Η γρίπη! Αυτή που ακούς μέρες τώρα στις ειδήσεις.

Ο γιατρός πια συστήνει δραστικά μέτρα. Αντιγριπικό φάρμακο. Και σαν από θαύμα, στην 3η δόση, ο πυρετός εξαφανίζεται. Και προς το τέλος της 3ης μέρας τα περισσότερα συμπτώματα έχουν μετακομίσει σε άλλο σπίτι. Επιτέλους μπορείς να βγεις!

Που πας ρε καραμήτρο;;;

O γιατρός είναι σαφής. Τώρα είναι που κολλάνε οι γύρω σου. Κάτσε σπίτι μερικές μέρες. Κι έτσι ξανακλείνεσαι μέσα για οικογενειακές στιγμές… Και πάνω που έχουν περάσει οι μέρες κι ετοιμάζεσαι για μία πρώτη- έξοδο πιλοτικά αρχίζει η αυτό-λογοκρισία. Κι αν δεν είμαστε τελειώς καλά; Αν ξανακυλήσουμε; Έχει κρύο, φυσάει κιόλας. Αστο μωρέ για αύριο… Και μετά για μεθαύριο. Σε τρομάζουν και συνέχεια οι ειδήσεις με νέους αριθμούς και απειλές…

Και ο φαύλος κύκλος της εσωστρέφειας που λένε και για τα κόμματα συνεχίζεται. Οι οικογενειακές στιγμές και ο “ποιοτικός χρόνος με τους δικούς σου” συνεχίζονται. Αλλά εσώκλειστα αυστηρά.

Τελικά εγώ πότε θα την ξεφορτωθώ τη γρίπη και το φόβο της;

Ο μπαμπάς κι ο σκύλος

O συγχωρεμένος ο πατέρας μου, μέχρι μεγάλη ηλικία, όταν εγώ ήμουν 10-12 χρονών δεν είχε καμία επαφή με τα κατοικίδια ζώα. Δεν τα ήθελε και δεν τον απασχολούσε το θέμα καν.

Κάποια στιγμή για κάποιον πολύ περίεργο λόγο έδωσε έγκριση στο διαρκές και πάγιο αίτημα των γιων για ένα σκυλάκι. Έχοντας και ένα οικόπεδο μεγάλο πια, ενέδωσε. Στην αρχή όλοι πιστέψαμε ότι οριακά δεν θα το κλωτσάει και ίσως να μάθει το όνομα του αν τυχόν χρειαστεί καμία φορά να του απευθύνει το λόγο.

Κι όμως! Οι δύο τους, ο πατέρας μου κι ο Έκτορας (ένα μαύρο βέλγικο λυκόσκυλο) έγιναν οι καλύτεροι φίλοι! Η αδυναμία που είχε ο σκύλος στον πατέρα μου ήταν πασιφανής. Αρρώσταινε ή πάθαινε κανένα λουμπάγκο, αρρώσταινε και ο σκύλος!

3246_1137854961163_3650187_n

Μέχρι που μία μέρα μας τον έκλεψαν. Νομίζω ότι ο πατέρας μου έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Έψαξε όπου μπορεί να φανταστεί κανείς. Γνώρισε κόσμο (ρομά, βοσκούς, ψιλομαφιόζους, τα πάντα!) που δεν είχε γνωρίσει μετά από τόσες δεκαετίες ζωής! Πέρασαν μήνες και επέμενε, συνέχιζε να ψάχνει. Και τελικά δικαιώθηκε. Ήταν και η πρώτη φορά που τον άκουσα μπροστά μου να απειλεί κάποιον (τον είχε βρει και δεν του τον έδιναν) ότι θα κάνει χρήση της Ανωγειανής καταγωγής του!

Τόσα χρόνια μετά ούτε ο πατέρας μου ούτε κι ο Έκτορας είναι μαζί μας. Αλλά η σχέση τους για μένα ήταν η απόδειξη ότι όλοι μας μπορούμε να συνυπάρξουμε, να αγαπήσουμε και να γίνουμε πραγματικοί φίλοι με ένα ζώο.

Το έζησα κι εγώ, με την Ίριδα, κόρη του περίφημου Έκτορα. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία σε μιά άλλα αφορμή. Ίσως την επόμενη Παγκόσμια Ημέρα Ζώων…

 

Το παζάρι του καιρού

Αττική, Παρασκευή 28 Σεπτέμβρη, τυχαία περιοχή, τυχαία οικογένεια, ώρα 20:00

Η τηλεόραση παίζει ειδήσεις, ανάλυση μετεωρολόγων και άλλων ειδικών για το φαινόμενο «Ξενοφών» που μαίνεται και το φαινόμενο «Ζορμπάς» που έρχεται.

  • Γιώργο, βλέπεις τι λένε;
  • Εδώ και τρεις μέρες αυτά λένε αλλά δεν έγινε και τίποτα τραγικό.
  • Κι αν γίνει τώρα;

Σιγή…

  • Αύριο έχουμε και λαϊκή, να πας πρωί-πρωί να προλάβεις τον καιρό.
  • Ναι αλλά θα προλάβω και τις τιμές ψηλά ρε Ελένη!
  • Δεν πειράζει, ΤΩΡΑ σε έπιασαν οι τσιγκουνιές;

Σιγή ξανά…

  • Αύριο έχει και το παιδί ποδόσφαιρο ε; Δεν πιστεύω να τον πας;
  • Γιατί όχι; Αν δεν αφήνει ο καιρός δε θα γίνει προπόνηση
  • Δηλαδή αν βρέχει δε θα γίνει;
  • Ανάλογα πόσο θα βρέχει βρε Ελένη!
  • Α δηλαδή να βραχεί το παιδί, δε σε νοιάζει εσένα. Να κρυώσει, να τρέχουμε. Για να μη χάσει το ποδόσφαιρο.
  • Γιατί να το χάσει;
  • Άσε μας ρε Γιώργο, μην χάσει την παράδοση και μείνει πίσω στην ύλη;
  • Καλά θα δούμε (κερδίζει χρόνο περιμένοντας το σύμμαχο)

Αττική, Σάββατο 29 Σεπτέμβρη, ίδια, τυχαία περιοχή, ίδια, τυχαία οικογένεια, ώρα 09:00

  • Καλημέρα μαμά! Πού είναι οι κάλτσες μου του ποδοσφαίρου.
  • Στην ντουλάπα.
  • Δεν είναι! Κοίταξα!
  • Αν έρθω και τις βρω θα γίνει χαμός
  • Α! Τις βρήκα ναι.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά…

  • Γιώργο του είπες ότι θα πάει για μπάλα;
  • Δεν του το είπα εγώ, μόνος του. Αλλά γιατί να μην πάει; Ψιχαλίζει μόνο.
  • Θες να ξανακάνουμε την ίδια συζήτηση;

Είσοδος του νεαρού Μέσι στην κουζίνα

  • Άντε μπαμπά, πίνω το χυμό και φεύγουμε ε;
  • ΟΚ
  • Τι ΟΚ; Πλάκα μου κάνετε και οι δύο;
  • Έλα ρε Ελένη, άσε το παιδί, θα αλλάξει μετά αν βραχεί. Χαζός είναι; Θα δω κι εγώ τον καιρό και αν χαλάσει πολύ θα του πω να φύγουμε.
  • Γιώργο τελείωνε! Είπα όχι.
  • Έλα ρε μαμά, αφού μου αρέσει! Θα προσέχω! Θες να στενοχωρηθώ να είμαι όλο το Σαββατοκύριακο στενοχωρημένος; (γάτος ο μικρός)
  • Καλά άντε, να πας αλλά να προσέχεις! Να πεις του προπονητή αν βρέχει να μη σας βάλει στο γήπεδο!
  • Μετά θα πάμε και λαϊκή αν είναι μαζί με το παιδί.
  • Πλάκα κάνεις έτσι; Θα τον φέρεις εδώ και θα πας ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ! (Μάλλον η βροχή στη λαϊκή δεν είναι επικίνδυνη. Ή ο Γιώργος είναι άτρωτος)

children-playing-football-in-rain-12.jpg


ΒΟΝUS- TIPS

Αυτή περίπου η ιστορία εξελίχθηκε σε όσα σπίτια έχουν παιδί που παίζει ποδόσφαιρο ή κάνει οποιοδήποτε outdoor (ναι έτσι το λέμε στην Κρήτη) αθλητισμό το προηγούμενο Σαββατοκύριακο! Ειδικά σε γονείς με παιδιά «νέα» στον αθλητισμό, κάπου 5 με 8-9 χρονών.

Με αφορμή αυτό και μετά από μερικές δεκαετίες εμπειρίας στο concept «βροχή-ποδόσφαιρο» κι έχοντας πια περάσει και από τις πλευρές της διαπραγμάτευσης, μερικά σύντομα tips κυρίως για τις μαμάδες που ανησυχούν και τους μπαμπάδες που θέλουν επιχειρήματα:

  • Ναι, οι προπονητές είναι άνθρωποι με κρίση και λογική. Αν δουν ότι δεν πρέπει να γίνει μία προπόνηση λόγω καιρού, ΔΕΝ την κάνουν. Δεν έχουν κανένα λόγο να πάρουν ΡΙΣΚΟ.
  • Όχι, τα παιδιά όταν παίζουν υπό βροχή δεν αρρωσταίνουν. Θα αρρωστήσουν αν βγαίνοντας από το γήπεδο δεν αλλάξουν (όλα τα) ρούχα.
  • Όχι, το κατάλληλο ντύσιμο για να παίξουν υπό βροχή δεν είναι το «κρεμμύδι». Ότι φορούν πάντα κι ένα αντιανεμικό αδιάβροχο αρκούν.
  • Ναι, στα παιδιά αρέσει να παίζουν με βροχή. Και στους μεγάλους.
  • Ναι, στα παιδιά κάνει καλό να σκληραγωγηθούν λιγάκι. Είναι φτιαγμένα από τη φύση να αντέχουν μερικά πράγματα.

Χαλαρώστε και αφήστε τα να ζήσουν τον αθλητισμό ολοκληρωμένα. Ένα μέρος του είναι να μάθουν να παίζουν σε πιο δύσκολες συνθήκες, να κρίνουν αν όντως μπορούν να παίξουν, να μάθουν ότι με την πρώτη δυσκολία δε σταματά η ζωή αλλά και να βρουν τους τρόπους αυτοπροστασίας. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό γίνεται κυρίως για αυτά κι όχι τόσο για να βγουν νέοι Ρονάλντο και Μέσι. Αλλά και Ρονάλντο και Μέσι αν θες να βγάλεις πρέπει να του μάθεις να μην το παρατάει στην πρώτη δυσκολία (πχ βροχή ή κρύο) αλλά να βρει τρόπο να επιβιώσει! Σε τελική ανάλυση τα δικά μας εδώ παίζουν σε λίγο-πολύ καλές συνθήκες…

b3210558cd5745d19ffd0772746fe2e2.jpg

Το σχολείο της γειτονιάς, πήρε ξανά ζωή

Το κουδούνι του σχολείου άρχισε να ξαναχτυπά. Στη γειτονιά δίπλα- δίπλα νηπιαγωγείο και δημοτικό. Εδώ και λίγες μέρες ξαναπήραν ζωή. Και τι ζωή! Παιδικές φωνές, γέλια, κλάματα να σου παίρνουν τα αυτιά και να σε ζαλίζουν, ένας γλυκός πονοκέφαλος που σου φέρνει όμως αισιοδοξία.

Η γειτονιά, νωρίς το πρωί και το μεσημεράκι, γεμίζει ξανά επισκέπτες. Παιδιά με γονείς που έρχονται και φεύγουν. Αν τους παρατηρήσεις προσεκτικά θα δεις πολλές διαφορετικές “φυλές” και τύπους ανθρώπων να συγκεντρώνονται σε ένα σημείο, το σχολείο. Ελπιδοφόρο και όμορφο αν το σκεφτείς.

sxoleioo

Βλέπεις γονείς βιαστικούς να προλάβουν να πάνε στη δουλειά τους. Βλέπεις γονιούς αγχώδεις, αν θα είναι εντάξει το παιδί στο σχολείο. Βλέπεις γονείς υπερπροστατευτικούς που λένε ξανά και ξανά όλες τις οδηγίες στο παιδί έξω από το σχολείο. Βλέπεις και γονείς πιο αδιάφορους… Βλέπεις γονείς χαμογελαστούς και ευγενικούς να καλημερίζουν τους πάντες. Βλέπεις και γονείς πιο μαζεμένους και αμίλητους. Βλέπεις γονείς που ρωτάνε τη δασκάλα για το παιδί, αν είναι όλα καλά, βλέπεις βέβαια και γονείς που τα ξέρουν όλα και της κάνουν κήρυγμα!

Βλέπεις γονείς με κινητικά προβλήματα, με δυσκολία και πόνο να έρχονται αλλά και καμαρώνοντας που συνοδεύουν το καμάρι τους. Βλέπεις γονείς μετανάστες, συνήθως ντροπαλούς και με το κεφάλι κάτω στην αρχή. Μα όσο περνούν οι μέρες και κυλούν όλα καλά τους βλέπεις να σηκώνουν το κεφάλι, να χαμογελούν και να γίνονται πρωταγωνιστές από κομπάρσοι.

Βλέπεις και παιδιά. Πολλά παιδιά! Παιδιά ανυπόμονα, παιδιά νυσταγμένα, παιδιά επιφυλακτικά! Παιδιά κοινωνικά και θορυβώδη και παιδιά πιο ήσυχα και μετρημένα. Παιδιά που αγαπούν το διάβασμα και παιδιά που το βαριούνται. Βλέπεις και παιδιά που αγαπούν το παιχνίδι και παιδιά που.. άκυρο, όλα τα παιδιά αγαπούν το παιχνίδι!

Σκέφτεσαι, τι ωραίο που είναι να βλέπεις το μπαμπά- στέλεχος πολυεθνικής να συζητά με το μπαμπά- μπογιατζή για το ποδόσφαιρο που παίζουν τα παιδιά τους και τη μαμά καριέρας με τη μαμά που καθαρίζει σπίτια να συζητούν για το κολατσιό που δίνουν στα παιδιά κι αν αρέσουν στις μικρές τα φρούτα.

2

Είναι σε όλες τις γειτονιές, όλα έτσι ήρεμα και “αγγελικά πλασμένα” όμως; Δύσκολα. Αν προσέξεις καλύτερα ούτε και στη δική μας είναι έτσι. Κρύβονται διάφορες ιστορίες πίσω από όλο αυτό το πήγαινε-έλα. Και μέσα στο σχολείο ακόμα περισσότερες. Οι δασκάλες σίγουρα θα μπορούν να διηγηθούν πολλές.

Το μόνο που είναι σίγουρο ότι η γειτονιά και το σχολείο που της δίνει ζωή, φέρνουν κοντά πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, γονείς και παιδιά! Άραγε καταφέρνει και να τους ενώσει κιόλας;

Μαθήματα σύγχρονης ελληνικής ιστορίας στην παιδική χαρά!

Κυριακή πρωί, έχω πάρει τους δύο μικρούς και έχουμε πάει παιδική χαρά. Όποιος το έχει δοκιμάσει με συνδυασμό 5χρονου και του 1χρονου που δοκιμάζει τα πρώτα του βήματα μπορεί να καταλάβει τον πανικό που επικρατεί!

Κάποια στιγμή εκεί που ο μεγάλος κάνει κούνια τον μικρό (γκουχ γκουχ…) βλέπω στο παγκάκι που έχουμε αφήσει την τσάντα και δίπλα τη μπάλα να πλησιάζει ο πιτσιρικάς που λίγο νωρίτερα είχε κάθετα αρνηθεί στο Γιάννη να παίξουν μπάλα.

Είδα ότι την πήρε αλλά ΟΚ, γιατί να μας πειράζει; Παραδίπλα η μαμά του, 40άρα, με κάτι πανομοιότυπες φίλες της, κοιτάνε. Τον βλέπω από μακριά να στήνει τη μπάλα και να σουτάρει προς το σημείο που λείπει το πλέγμα από την περίφραξη. Ακριβώς απέξω έχει 2 μέτρα χώμα, θάμνους και μετά γκρεμό.

Δεν το πετυχαίνει με την πρώτη και ετοίμαζεται να ξαναδοκιμάσει. Η μαμά ατάραχη! Λέω του μεγάλου που κουνάει αμέριμνος την κούνια “θες να πας να πεις στο παιδάκι οτί εκεί θα τη χάσουμε τη μπάλα“;

Πλησιάζει κάπως διστακτικά και μέχρι να προλάβει να κάνει εισαγωγή η μπάλα έχει φύγει έξω! Τινάχτηκε κι ο δικός μου να προλάβει τη μπάλα (δεν παίζουμε με αυτά) και τρέχει! Ευτυχώς την πρόλαβε στο τσακ. Εντωμεταξύ έχω βουτήξει το μικρό και πάω κι εγώ, μην φύγει (το παιδί, όχι η μπάλα) σε κανένα γκρεμό.

Η μαμά συνεχίζει να χαζεύει ατάραχη χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι ότι υπάρχω στο χώρο κι ότι παρακολουθούσα. Επιστρέφει ο Γιάννης απέξω με τη μπάλα στα χέρια και ύφος “τι πήγαμε να πάθουμε”. Με το που μπαίνει μέσα πάει πάνω καταπάνω ο πιτσιρικάς της μαμάς να την ξαναπάρει! Ο δικός μου δεν την αφήνει και με βιασύνη τον προσπερνά. Η μαμά με έχει πια δει και γυρίζει προς το μέρος μου.

Βέβαιος πως θα ζητήσει συγνώμη παίρνω τη στάση “δεν πειράζει συμβαίνουν αυτά”. Εκείνη όμως, ίσως νομίζοντας ότι δεν έχω δει το στόρυ από την αρχή (ή ίσως και όχι), ξεστομίζει ένα: “ωραίους τρόπους έχει το παιδί ΣΟΥ” και με αφήνει παγωτό! Το παίρνει και αποχωρεί ενοχλημένη προς το δίπλα καφέ που καθόντουσαν όλη η παρέα.

Ένα “πλάκα μου κάνετε” που πρόλαβα να πω το αγνόησε! Δε θα πέσει και στο επίπεδό μου!

Και όλο αυτό γιατί το εξιστορώ; Γιατί αν το σκεφτείτε  όλο αυτό είναι η επιτομή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και της πορείας του κοινωνικού μας συνόλου. Ένα υπέρ-ταχύρυθμο μάθημα ιστορίας σε μια παιδική χαρά ένα Κυριακάτικο πρωινό!