Μπορεί άραγε η γενιά των συμβιβασμών, να επαναστατήσει;

Στα τριάντα και κάτι του. Στην «πιο παραγωγική δεκαετία» κατά το αφεντικό του. Και στην κατάλληλη ηλικία για «να μου κάνεις κι εμένα ένα- δύο εγγονάκια παιδί μου».

«Τώρα είναι η ώρα μας να απογειωθούμε»,, που έλεγε κι ο κολλητός του.

Κι όντως, το καταλαβαίνει κι ο ίδιος. Είναι τώρα η περίοδος που θα θερίσει όσα έσπειρε με κόπο ως παιδί στο σχολείο. Που έπαιξε λιγότερο μπάλα για να κάνει και μια δεύτερη γλώσσα. Που έχασε μερικές ωραίες συναυλίες για  να προλάβει τα φροντιστήρια. Που σταμάτησε στα 15 την κολύμβηση γιατί «δε θα βγάλεις λεφτά από αυτό στη ζωή, τι το θες».

Θα θερίσει κι όσα έσπειρε στην προηγούμενη δεκαετία. Να βγάλει τη σχολή με καλό βαθμό για να κάνει κι ένα καλό μεταπτυχιακό. Να κάνει και κατατακτήριες να έχει ένα δεύτερο πτυχίο, χρήσιμο είναι κι αυτό. Να πάει στρατό και να γυρίσει να κάνει 1-2 πρακτικές αμισθί 8-10 ώρες τη μέρα για «να μάθει». Να δουλέψει και σε κακοπληρωμένες δουλειές με προοπτική μήπως και «χωθεί». Για τις οποίες δε, χρειάστηκε να μιλήσει κι ο θείος του με τον Διευθυντή των Πωλήσεων, να μιλήσει με τον Διευθυντή Προσωπικού λες και δεν είχε τα προσόντα. Και ξενύχτια, δουλειά το Σαββατοκύριακο και κάτω το κεφάλι. Θα ερχόταν και η ώρα του.

Ήρθε και η ώρα του λοιπόν! Λίγο πριν τα 35, νέος ακόμα αλλά κι έμπειρος. Σπουδασμένος και μέσα σε όλα. Και φρέσκος μπαμπάς. Και νέος σχετικά σύντροφος, έχουν τόσα χρόνια μπροστά τους σα ζευγάρι με τη γυναίκα του, να κάνουν όσα δεν πρόλαβαν την προηγούμενη δεκαετία. Τότε έχτιζαν άλλωστε.

Όμως σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά. Στη δουλειά ο μισθός γίνεται όλο και πιο σπάνια διαδικασία.  Οι άδειες το ίδιο. Αντίθετα οι υπερωρίες αγριεύουν. «Πρέπει να βάλουμε όλοι πλάτη» είναι το σλόγκαν.

Στα κανάλια πολιτικοί και opinion formers τον καλούν επίσης ως πολίτη να βάλει πλάτη, για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο. Αλλά όταν πάει να συμμετάσχει πιο ενεργά βρίσκει μπροστά του τους ίδιους που τόσα χρόνια έβλεπε και μάλλον κάτι δεν έκαναν καλά για να του ζητάνε τώρα πλάτη και θυσίες. Και αν δεν είναι οι ίδιοι, είναι τα παιδιά τους. Ή τα «παιδιά» τους. Κάτι κλωνοποιημένες απομιμήσεις νεότερης ηλικίας.

Σκέφτεται να φύγει στο εξωτερικό. Όμως νιώθει ότι άργησε. Μπούκωσε και το εξωτερικό με έλληνες οικονομικούς μετανάστες. Έπρεπε να πάει πριν μερικά χρόνια. Τώρα, όπως λέει κι ο Φοίβος, «είναι δύσκολο μετά τα τριάντα να κάνεις νέα αρχή». Και τι να κάνεις; Να μείνεις να κοιτάς;

Όλα αυτά τα συζητάει όλη μέρα. Στο γραφείο, στο σπίτι, με φίλους, στα social. Και τι βγαίνει;  Ο ένας τραβάει τον άλλο να βυθιστούν παρέα στη μιζέρια. Πώς έχουν αλλάξει έτσι απότομα; Αντί να λένε για ταξίδια, μουσικές και μπάλα, λένε για αϋπνίες, κρίσεις πανικού, αντικαταθλιπτικά και άγχος. Αντί να λένε για ωραίες ιδέες και φοβερά projects που υπάρχουν στη δουλειά, λένε για μειώσεις, απολύσεις, καθυστερήσεις και λογαριασμούς που τρέχουν. Αντί για απογείωση, προσγείωση και μάλιστα ανώμαλη. Και ένα ερώτημα σταθερά εκεί να βασανίζει. «Και τώρα τι κάνουμε»;

Τι κάνουμε λοιπόν; Τι πήγε τόσο λάθος; Διορθώνεται τώρα;

Οι ειδικοί λένε για να λύσεις το πρόβλημα πρέπει να το εντοπίσεις. Τι πήγε τόσο λάθος κι είναι 30αρης σε απόγνωση; Πολλά πήγαν λάθος. Μπορεί και όλα. Συνοψίζονται όμως σε μία λέξη. Συμβιβασμοί. Η πορεία της γενιάς του σκέφτεται είναι πορεία ατελείωτων συμβιβασμών. Συμβιβασμών με ότι «πρότεινε» η προηγούμενη γενιά.

Σχολείο με βιβλία και παιδαγωγικές μεθόδους last year. Τρόπος επιλογής επαγγέλματος με μυαλά της δεκαετίας του 1960 και 1970. Νοοτροπίες κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς με πρακτικές δεκαετίας 1980. Δουλειά κακοπληρωμένη και με τις υπερωρίες να εννοούνται.

polytexneio

Η γενιά του millennium κοιμάται (#διπλής) όπως έστρωσε η γενιά του Πολυτεχνείου.

«Θα γίνεις γιατρός/δικηγόρος/πολιτικός μηχανικός».

«Θα γίνεις Ολυμπιακός/Παναθηναϊκός».

«Θα μπεις στην ΔΑΠ/ΠΑΣΠ για να σε βολέψουν».

«Θα μιλήσω εγώ για να έχεις βύσμα στο στρατό».

«Θα πάρω τηλέφωνο για να σε πάρουν στη δουλειά».

«Εμείς- όπως ξέρεις- στην οικογένεια ψηφίζουμε αυτόν».

Και καλύτερα να μην πιάσει κανείς και τα ρατσιστικά/σεξιστικά και λοιπά και μελαγχολήσει χειρότερα.

Συμβιβασμός στο συμβιβασμό, κολλήσαμε στα σκατά και δεν ξεκολλάμε μονολογεί, αλλάζοντας με νεύρα στα κανάλια. Το θέμα είναι τώρα, γυρίζει το ματσάκι; Γυρνάει ο τροχός; Γιατί δεν δείχνει να κινείται και κάτι. Μια θολούρα μόνο γενική.

Μπορεί άραγε η γενιά των συμβιβασμών, να επαναστατήσει και να πάρει την τύχη της στα χέρια της;

 

«Έλα μωρέ, καλά είμαστε ακόμα». Αλήθεια;

Εδώ και χρόνια άκουγα τη φράση «οι νέοι μια χαρά περνάνε, με τον φραπέ στην καφετέρια όλη μέρα» και μου ανέβαινε η πίεση. Πέρα από το προφανές, το τσουβάλιασμα δηλαδή και την ισοπέδωση, πάντα πίστευα ότι έκρυβε από πίσω και ένα βαθύ κοινωνικό πρόβλημα. Ότι δηλαδή οι «μεγαλύτεροι» πίστευαν ότι όλα είναι καλώς καμωμένα κι ότι όλα πάνε καλά.

Πίστευα ότι μέσα στην κρίση αυτό θα έχει αλλάξει. Όντως έχει αλλάξει. Αλλά όχι προς το καλύτερο. Τώρα κυριαρχεί η φράση «μωρέ αντέχουν ακόμα οι έλληνες, καλά περνάνε, δε βλέπεις που είναι γεμάτες οι καφετέριες/οι ταβέρνες/το Mall…» και διάφορες ακόμα εκδοχές του ίδιου λίγο- πολύ νέου κλισέ. Βασικά (και συγνώμη για τους politically correct τύπους)για να το θέσω πιο σωστά της ίδιας μαλακίας.

Για να τελειώνει το αστειάκι, οι έλληνες δεν «περνάνε καλά». Και όσοι πίνουν καφέ ή τρώνε δεν σημαίνει ότι περνάνε καλά. Κι επιτέλους σταματήστε να ορίζετε το «περνάω καλά»  με το αν είναι γεμάτη μια καφετέρια. Με το αν κάποιοι καταφέρνουν να μη χρωστάνε στις τράπεζες και την εφορία.  Απλά δεν έχει έρθει ακόμα η σειρά τους να μπουν στην επόμενη πίστα αναξιοπρέπειας. Θέμα χρόνου είναι.

Δεν περνάμε καλά. Καθόλου καλά. Κάποιοι απλώς είναι σε πιο προχωρημένο στάδιο απελπισίας από άλλους.

499917-áðåëðéóßá

Κι επίσης εσύ που συνεχίζεις να το λες αυτό σταμάτα να κρίνεις επιφανειακά. Γιατί πίσω από το γέλιο σε μια καφετέρια δεν διακρίνεις την ανασφάλεια για τη δουλειά ή τον τρόμο της απόλυσης. Εκείνο το δύωρο στην καφετέρια, για τους περισσότερους είναι από απόδραση μέχρι ψυχανάλυση.

Γιατί πίσω από μια οικογένεια σε μια εξοχική ταβέρνα δεν διακρίνεις ότι είχε προηγηθεί οικογενειακό συμβούλιο και περικοπή άλλων εξόδων για να γίνει αυτή η γαμωεκδρομή μετά από τόσο καιρό κλεισούρας και πριν τρελαθούν ομαδικά! Δεν φαντάζεσαι καν τι τσακωμοί μπορεί να έγιναν και τι νεύρα να υπήρχαν πριν γίνει αυτή η βόλτα.

Γιατί πίσω από την κοπέλα που έχει ντυθεί καλά και έχει χτενιστεί για να βγει ένα ραντεβού δε βλέπεις ότι έχει αναβάλλει πολλούς μήνες την επίσκεψη στο γυναικολόγο της. Και πίσω από το παιδί που με το «ζελέ στο μαλλί» και τα μοντέρνα ρούχα που φορά για να εντυπωσιάσει την κοπέλα που συνοδεύει δεν ξέρεις ότι εκκρεμούν τρία σφραγίσματα αλλά εδώ και χρόνια ο οδοντίατρος είναι εκτός πλάνου. Ότι καλύπτει το ταμείο και αν.

Όχι φίλε, δεν περνάνε καλά οι έλληνες, γιατί κάποιοι έχουν ακόμα δουλειά. Γιατί ενώ έχουν δουλειά δεν μπορούν να έχουν και πετρέλαιο, «τσιγκουνεύονται» το ετήσιο τσεκ απ τους, δεν κάνουν μια στοιχειώδη συντήρηση στο αυτοκίνητο και στο σπίτι μέχρι να βγάλουν ένα πρόβλημα καθοριστικό, ξέρεις να μην παίρνει μπρος το αμάξι, να πέσει το μισό ταβάνι πάνω τους από την υγρασία κι άλλα τέτοια. Όλα τα υπόλοιπα, τα αυτονόητα στον κανονικό κόσμο και στην περίφημη Ευρώπη που διακαώς επιθυμούμε να μένουμε εδώ σε εμάς βρίσκονται στη λίστα με τις περιττές δαπάνες.

Ο νέος που πίνει ένα ποτό Παρασκευοσάββατο μην ξεγελιέσαι φίλε, δεν διασκεδάζει, ξεφεύγει για λίγη ώρα. Δουλεύει για τρία- τέσσερα κατοστάρικα (και του έκαναν και χάρη που τον πήραν λέει) και τα σχέδιά του φτάνουν ως το ποτό του Σαββάτου άντε και το γήπεδο της Κυριακής. Για όνειρα ή μακροπρόθεσμους στόχους ας μην το συζητάμε καν.

Και ξέρεις κάτι, δεν περνάει καθόλου καλά ο έλληνας γιατί για άλλη μία χρονιά σε κάθε πολυκατοικία θα γίνουν 4-5 Συνελεύσεις για το καλοριφέρ, άκρη δε θα βγει και θα καταλήξουν να μοιράζονται πάλι κουβέρτες μεταξύ τους για να «μην κάνουμε πάλι σπατάλες». Σπατάλη η θέρμανση και περνάς καλά; Για ξανασκέψου το!

Κυρίως όμως ξέρεις φίλε μου γιατί δεν είναι όλα καλά; Γιατί τρέχουμε όλη μέρα χωρίς τελικά να κάνουμε τίποτα. Δεν περιμένουμε τίποτα και δεν σχεδιάζουμε τίποτα. Δεν ελπίζουμε σε κάτι και δεν προβλέπουμε και να γίνει κάτι. Δεν ονειρευόμαστε αλλά προσπαθούμε να βγάλουμε κι αυτό το μήνα. Βασικά ούτε καν το μήνα, την εβδομάδα. Κάποιοι από εμάς ακόμα και τη μέρα! Και λίγο πολύ όλοι αναγκαζόμαστε να διαλέξουμε ποιες βασικές ανάγκες θα εξυπηρετήσουμε και ποιες όχι. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Και τόσο χάλια.

st88888888882-600x272

Και δεν θα μιλήσω για ασθενείς και δημόσια ή γενικότερα δωρεάν υγεία. Ούτε για παιδιά που πεινάνε στα σχολεία για να μην ακούσω πάλι την καραμέλα περί λαϊκισμού. Τη βαρέθηκα κι αυτή.

Πλέον ζούμε στην εποχή που προσπαθούν να μας πείσουν ότι «περνάει καλά» και είναι καλά όποιος έχει σπίτι, φαί και δουλειά. Όλα τα άλλα ξαφνικά μπήκαν στην κατηγορία «πολυτέλειες». Ε, όχι λοιπόν. Αυτή η κατηγορία ανθρώπων που για χρόνια εφαρμόζει το δόγμα «μακριά από τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι» δεν θα επιβάλλει και σήμερα την ατζέντα της. Ούτε και θα εμφανίζει ένα παράλληλο σύμπαν. Ούτε και θα απολογηθούμε όσοι, από σπόντα, έχουμε ακόμα κάτι πέρα από το μαμ-κακά και νάνι. Και για το νάνι γράψτε άκυρο τώρα που το ξανασκέφτομαι, πόσοι από εμάς κοιμούνται κανονικά πια;

Όποιος αδυνατεί να κατανοήσει ότι η κλεψύδρα αδειάζει, ότι τελειώνουν τα ψέματα μαζί με τις τελευταίες οικονομίες του περίφημου έλληνα νοικοκυραίου ή εθελοτυφλεί ή νομίζει ότι θα καταφέρει εκείνος μόνο, κάπως, να τη βγάλει καθαρή. Αν νομίζει όμως ότι μια συνολική κατάρρευση μπορεί να περιλαμβάνει και διασωθέντες, μάλλον κοροϊδεύει τον εαυτό του.

Να τελειώνει λοιπόν το αστείο περί «ελλήνων που περνάνε καλά». Οι έλληνες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν περνάνε καθόλου καλά. Υποφέρουν και περιορίζονται στο να επιβιώνουν οριακά και με μεγάλο κόπο. Σίγουρα δε ζουν. Και φυσικά δεν ζουν καλά. Ας μάθουμε επιτέλους να κοιτάμε λίγο πέρα από τη μύτη μας και να εμβαθύνουμε στοιχειωδώς. Έχουμε βουτηχτεί μέσα στα σκατά και κάθε μέρα βυθιζόμαστε περισσότερο, ακόμα να βάλουμε μυαλό;