Ένα πρώτο εκλογικό ταμείο!

Η εποχή Μητσοτάκη ξεκίνησε κι επίσημα. Ουσιαστικά είχε ξεκινήσει από τις Ευρωεκλογές αλλά για το τυπικό παίξαμε και μία παράταση, όπου λίγα πράγματα παιζόντουσαν. Παρ’ όλα αυτά, είχαμε κάποιες μικρό- εκπλήξεις και εξελίξεις που έχουν την αξία τους. Έκανα μία προσπάθεια να μαζέψω τις σκέψεις μου σε ένα κείμενο των 8-10 λεπτών. Σίγουρα κάτι θα ξέχασα. Για όσους έχουν τόση υπομονή, ακολουθεί:

Το αποτέλεσμα:

Καθαρή, άνετη και μεγάλη νίκη της ΝΔ. Έχει 158 βουλευτές και αρκετά στηρίγματα (ΚινΑλ, Ελληνική Λύση) για να κυβερνήσει όπως ακριβώς εκείνη κρίνει. Και φυσικά να κριθεί. Ο Μητσοτάκης έχει για πρώτη φορά μετά το 2009 και τον Παπανδρέου μία αυτοδύναμη Κυβέρνηση και τα χέρια λυμένα να διαλέξει με ποιους θα δουλέψει και φυσικά προς ποια κατεύθυνση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με 31,5 και διαφορά στα επίπεδα των Ευρωεκλογών, πήρε το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσε με βάση τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν. Σε προσωπικό επίπεδο, το μεγαλύτερο παράπονό μου από το ΣΥΡΙΖΑ, μετά από 4,5 χρόνια διακυβέρνησης, είναι ότι όχι μόνο δεν εξαφάνισε το παλαιοκομματικό αλλά αντίθετα αποφάσισε να γίνει «περήφανος» πόλος του. Κι έτσι παραδίνει τη σκυτάλη στον άλλο πόλο, ο οποίος ισχυροποιήθηκε. Ένας πόλος όπου συστεγάζονται πολλά δεινά του τόπου με ρίζες στο «μαύρο» μας παρελθόν. Κι έρχεται φοβάμαι φορτσάτος να πάρει τη ρεβάνς του. Φυσικά, εις βάρος μας. Κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε το 2015, με μια μεγάλη ήττα και μια χαμένη ευκαιρία για την Αριστερά…

Το ΚινΑλ, για κάποιο λόγο, ακατανόητο σε εμένα εμφανίζεται χαρούμενο. Καταλαβαίνω την ανακούφισή του για την αυτοδυναμία της ΝΔ που δε θα το αναγκάσει να συγκυβερνήσει και να φθαρεί αλλά δε βλέπω το λόγο της χαράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά από 4,5 χρόνια με μνημόνιο, δημοψήφισμα, απειρία κλπ, έχασε μόλις 4 μονάδες και το ΚινΑλ δε φαίνεται να ανακάμπτει στα σοβαρά. Εκτός αν χαίρονται που ξεφορτώθηκαν το Βενιζέλο που σίγουρα είναι ένας καλός λόγος να χαμογελάσει κάποιος.  Όπως και να έχει, στα μάτια μου, το ΚινΑλ έβαλε πλάτη και βοήθησε με πάθος τη ΝΔ στη δημιουργία ενός αντί-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και κλίματος όμως στην κάλπη δεν το εξαργύρωσε. Έκανε τη βρώμικη δουλειά της ΝΔ και εκεί σταμάτησε ο ρόλος του. Τώρα θα πιεστεί και από τις 2 πλευρές και αν δε βρει ρόλο, ταυτότητα και αφήγημα, δύσκολα θα κρατηθεί ακόμα και σε αυτό το 8%.

Το ΚΚΕ, στη ρουτίνα του και στα ποσοστά του. Ισχύει κι εδώ ότι εφόσον δεν παίρνει την πάνω βόλτα μετά από 4,5 χρόνια ΣΥΡΙΖΑ, πότε θα την πάρει;

Προστέθηκαν στη ζωή μας 2 ακόμα προσωποκεντρικά κόμματα (όπως ήταν οι ΑΝΕΛ του Καμμένου και η Ένωση Κεντρώων του Λεβέντη).

Το ΜΕΡΑ25, που πέτυχε να ψαρέψει στη δεξαμενή των απογοητευμένων ΣΥΡΙΖΑίων και του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Έχει έναν επικεφαλής με συγκεκριμένα στοιχεία και ένα αρκετά ετερόκλητο ρόστερ στην Κ.Ο. Αναμένουμε με ενδιαφέρον το πώς θα επιλέξει να κινηθεί κι αν εκτός από επικοινωνία θα έχει και ουσία. Και φυσικά περιμένουμε να δούμε αν είναι πυροτέχνημα και ανάχωμα, όπως τουλάχιστον μοιάζει, ή ένας νέος πόλος στην Αριστερά.

Η Ελληνική Λύση: ψάρεψε στα νερά των ΑΝΕΛ και της Χ.Α. Προφανώς και έχει ακραία χαρακτηριστικά και θέσεις αλλά μοιάζει πιο light από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Μένει να φανεί η στάση της απέναντι στη ΝΔ ειδικά σε θέματα που μπορεί να χρειαστεί να ψηφίσουν μαζί (πχ Συνταγματική Αναθεώρηση). Προσωπικά δεν έχω καμία απαίτηση από το συγκεκριμένο σχήμα. Έχει ημερομηνία λήξης.

Η Χρυσή Αυγή μένει εκτός. Η καλύτερη είδηση της ημέρας. Φυσικά οι απόψεις της είναι ακόμα γύρω μας, απλά οι εκφραστές τους μετακόμισαν σε γειτονικούς χώρους, ίσως επιδιώκοντας να αποφύγουν το στίγμα. Πρακτικά, με τη δίκη τους σε εξέλιξη, οι Χρυσαυγίτες βρίσκονται σε δεινή θέση χωρίς πια βουλευτική ασυλία. Μένει να φανεί αν θα εμφανιστεί κανείς «από μηχανής Θεός» να τους σώσει, ή θα πάρουν αυτό που αξίζουν.

Η επόμενη μέρα

Η ΝΔ απρόσκοπτα και με μεγάλη άνεση θα μπορέσει να υλοποιήσει το πρόγραμμά της. Ασφαλώς θα περιμένουμε να δούμε και τι σχέσεις θα διαμορφώσει τόσο με την Ευρώπη όσο και με τις ΗΠΑ. Ο Τσίπρας είχε κατορθώσει να είναι συνομιλητής και να προχωρήσει πράγματα τόσο στην οικονομία όσο και στις διεθνείς σχέσεις. Ο Μητσοτάκης θα ακολουθήσει; Θα επιδιώξει να αλλάξει τις σχέσεις αυτές; Θα το δούμε. Πάντως είναι λεπτές ισορροπίες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Ένα παράδειγμα μόνο είναι το ποια στάση θα ακολουθήσει από εδώ και πέρα σε Μακεδονικό και Κυπριακό. Τη «σκληρή» και «πατριωτική» που ως τώρα είχε με το βλέμμα στο εσωτερικό κοινό ή την «ενδοτική» του ΣΥΡΙΖΑ όπως η ΝΔ την χαρακτήριζε;

Την ίδια στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε μια ισχυρή και σταθερή ΝΔ, θα έχει δύο επιλογές. Να αξιοποιήσει το χρόνο ως αντιπολίτευση για να αλλάξει τα πάντα (στρατηγική, τρόπο να πολιτεύεται, πρόσωπα, προσανατολισμό και πολλά ακόμα) ή να κάτσει ως έχει και με τακτικισμούς να περιμένει τη φθορά της ΝΔ. Ο Τσίπρας με μία σωστή τοποθέτηση παραδοχής ήττας, προανήγγειλε κινήσεις προς το πρώτο σενάριο. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι θα γίνει μία προσπάθεια αναδιοργάνωσης αλλά δε ξέρω πόσο βαθιά μπορεί να φτάσει. Έχει επίσης αξία να δούμε τι είδους αντιπολίτευση θα κάνει. Ήρθε επιτέλους η ώρα για προγραμματική και ουσιαστική αντιπαράθεση ή θα δούμε πάλι κορώνες;

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει ένα προοδευτικό μέτωπο με νέα πρόσωπα και ιδέες ή θα δούμε πάλι ανακύκλωση; Πάντως όπως διαφαίνεται, σημαντικό ρόλο πλέον, κάτω από τον Τσίπρα, θα έχει ο Γιάννης Ραγκούσης, από το Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ του 2009 που επέλεξε να αντισταθεί στο αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο και να προτείνει τη συμμαχία που ήδη άρχισε να υλοποιείται..

Σε όλα αυτά έχει σημασία και η σύνθεση των Κ.Ο. Γνωρίζοντας ποιοι είναι οι 300 της νέας Βουλής δε ξέρω πόσο μπορούμε να αισιοδοξούμε. Δυστυχώς στη ΝΔ οι ακροδεξιά, βαθιά συντηρητική πτέρυγα, πήγε καλά. Πιθανόν η «επιστροφή» ψηφοφόρων από τη Χ.Α, τους ΑΝΕΛ και το ΛΑΟΣ συνέβαλε σε αυτό. Γιατί δεν είναι το ίδιο να κυβερνάς με Πλεύρη, Άδωνη, Βορίδη, Συρίγο, Μπογδάνο, Λοβέρδο και Παπαδημητρίου και το ίδιο με Χατζηδάκη και Μεϊμαράκη. Φαντάζομαι το καταλαβαίνουν όλοι αυτό.

Παράλληλα, βλέποντας τη σύνθεση της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ παρατηρούμε ότι έχει μεν κάποιους παλαιοΠΑΣΟΚους που από νωρίς είχαν καβαλήσει το κύμα (Σπίρτζης, Μωραΐτης και σια) αλλά έχει κατά βάση (σε ένα 70% το υπολογίζω) στελέχη προερχόμενα από τον ΣΥΝ, τα οποία θα στηρίξουν οποιαδήποτε τομή αποφασίσει ο Τσίπρας. Παράλληλα, υπάρχει και μία νέα «συνιστώσα» που προέρχεται από την σοσιαλδημοκρατία αλλά είναι της κατηγορίας Ραγκούση (Ξενογιαννακοπούλου και σια). Μια κατηγορία που μπορεί ευκολότερα να πάει προς τα αριστερά, έχει πιο λίγα βαρίδια και δείχνει να μπορεί να συνεννοηθεί και να συνεργαστεί με μέρος του παλιού ΣΥΝ. Σε αντίθεση με τους παλαιοΠΑΣΟΚους που μπήκαν μέσα, σε λογική κατάληψης κι όχι συνύπαρξης. Και έχει μεγάλη διαφορά! Πάντως είναι ένα ενδιαφέρον τοπία που αξίζει να το παρακολουθήσουμε. Με σκορ 36,8- 30,6 υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στις ηλικίες 17-34  και το ΜΕΡΑ να πιάνει 6% είναι προφανές ότι υπάρχει πεδίο για την Αριστερά. Το θέμα είναι να υπάρξει όντως μία σύγχρονη Αριστερά, πειστική και γειωμένη.

Χρήσιμες σημειώσεις

  • Ανοίγεται μπροστά μας μία περίοδος όπου μοιάζει να υπάρχει σταθερότητα ως προς το πολιτικό τοπίο. Αυτό δίνει χρόνο για δουλειά και προετοιμασία σε όλους. Δίνει και λίγο χρόνο και χώρο για συζήτηση χωρίς να γαβγίζουμε και να ουρλιάζουμε. Κι είναι ένα μεγάλο στοίχημα να το καταφέρουμε. Ένα θέμα που μπορεί να εφαρμόσουμε και να αξιοποιήσουμε αυτή την συζήτηση είναι η Συνταγματική Αναθεώρηση που είναι σε εκκρεμότητα. Περιέχει σοβαρά θέματα, δικαιωμάτων, Παιδείας, δημοκρατίας και γενικότερα ουσίας.
  • Μπαίνει στη ζωή μας η απλή αναλογική. Με αυτό το σύστημα προβλέπεται να γίνουν οι επόμενες εκλογές. Ακόμα κι αν αποφασίσει η ΝΔ να το αλλάξει, αφενός θα χρειαστεί στήριξη για να το ψηφίσει κι αφετέρου θα χρειαστεί να εξηγήσει το γιατί. Θεωρώ ότι είναι μία χρυσή ευκαιρία να μάθουμε τι σημαίνει απλή αναλογική. Να συνειδητοποιήσουμε ότι απαιτεί μία κουλτούρα συνεργασίας και συνεννόησης αλλά είναι πολύ πιο αντιπροσωπευτική από το τωρινό σύστημα. Και φέρνει όλους προ των ευθυνών τους. Αν, λίγο αυθαίρετα αλλά για την ανάγκη της συζήτησης, κάνουμε την υπόθεση ότι σήμερα είχαμε απλή αναλογική, η κατάσταση θα ήταν κάπως έτσι:

Αυτό σημαίνει ότι δε θα είχαμε αυτοδύναμη ΝΔ αλλά θα μπορούσαμε να έχουμε ένα σχηματισμό Κυβερνητικό με ΝΔ και ΚΙΝΑΛ στους 157. Θα μπορούσαμε επίσης να έχουμε μία αντιπολίτευση που με συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΜΕΡΑ και κάποιων ακόμα (είτε ΚΚΕ, είτε φιλελεύθερων της ΝΔ) θα μπορούσε να ψηφίσει και να περάσει θέματα που αφορούν στα δικαιώματα, την προστασία της 1ης κατοικίας και της εργασίας. Κοινώς θα είχαν όλοι δυνατότητα να είναι παραγωγικοί. Και να κριθούν φυσικά. Είναι μία καλή ευκαιρία να γκρεμίσουμε μύθους και στερεότυπα και να καταλάβουμε τι είναι απλή αναλογική και πόσο άγονη είναι η οπαδική κουλτούρα που κυριαρχεί σήμερα.

  • Δεν ξεφορτωθήκαμε το φασισμό. Έμεινε έξω από τη Βουλή η Χρυσή Αυγή. Αυτό είναι εξαιρετικό νέο για τη δίκη της και ελπιδοφόρα εξέλιξη συνολικά, εφόσον ένα κόμμα με τάγματα εφόδου αποδοκιμάστηκε. Όμως ο φασισμός, ο ρατσισμός και το μίσος υπάρχουν ακόμα, απλά στεγάστηκαν σε πιο politically correct χώρους. Ας μη γελιόμαστε. Δε λύσαμε το θέμα.
  • Είδαμε μία ακόμα προεκλογική περίοδο με μη προγραμματική συζήτηση. Επομένως είχαμε άλλη μία κάλπη όπου επικράτησε η αρνητική ψήφος. Οι πολίτες καταψήφισαν. Το αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο λειτούργησε. Όμως αποτελείται από ένα ετερόκλητο σύνολο που χάνοντας το βασικό λόγο που το έφερνε κοντά (ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε) θα είναι δύσκολο να συνυπάρξει. Κι αυτό είναι ένα θέμα που θα βρει στην πορεία μπροστά του ο Μητσοτάκης. Καλείται είτε να βρει κάτι άλλο να τους ενώνει, είτε να τα πάει τόσο καλά που να είναι ευχαριστημένοι όλοι. Το δεύτερο φαντάζει εξωπραγματικό. Όπως το 35,5% του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 δεν ήταν αριστεροί και δεν θα ακολουθούσαν, έτσι και το 40,5% δεν είναι φιλελεύθεροι όπως ο Μητσοτάκης.
  • Για ακόμα μία φορά διαπιστώνουμε πόσο δύναμη συνεχίζει να έχει ο κόσμος των Media και κυρίως η τηλεόραση. Στη νέα Βουλή θα δούμε δημοσιογράφους- φίρμες. Θα δούμε παράλληλα και ανθρώπους όπως ο Κλέων Γρηγοριάδης που μία «διάσημη» τηλεοπτική του κόντρα πριν το δημοψήφισμα με τη Σαράφογλου (τότε στο MEGA) του έδωσε τόση αναγνωρισιμότητα ώστε να εκλεγεί.
  • Μεγάλος νικητής των εκλογών ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Μεγάλος ηττημένος ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο!

Οι δύο ποδοσφαιρικές βραδιές που ζήσαμε αυτή την εβδομάδα στο Champions League ήταν απολαυστικές για όσους αγαπάμε το πραγματικό ποδόσφαιρο. Είχαν τα πάντα!

Ποιότητα, δύναμη, πάθος, τακτική αλλά και ανατροπές κι εκπλήξεις. Είχαν “ήρωες” που ήρθαν από το πουθενά να αλλάξουν το στόρυ των παιχνιδιών. Είχαν τρομερά γκολ και εμπνεύσεις αλλά και “χοντρά” λάθη που στοίχισαν. Είχαν προπονητές υψηλού επιπέδου. Και φυσικά είχαν φανταστική ατμόσφαιρα που την απολάμβανες ακόμα κι από την τηλεόραση. Ήταν δύο βράδια, που μέσα στην ζόρικη καθημερινότητά μας, μας χόρτασαν ποδόσφαιρο, συγκινήσεις και γέμισαν την εβδομάδα μας.

Κι επειδή πιστεύω ότι το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής αλλά και τρόπος εκπαίδευσης, τα δύο χθεσινά ματς τα θεωρώ και ως δύο πολύ καλές ευκαιρίες να κάτσω με τους μικρούς να τα δούμε ξανά (οι ώρες του Champions League είναι δύσκολες για νήπια και παιδιά αλλά λόγω Πάσχα τα πρώτα ματς τα είχαμε δει live). Και το προτείνω σε όλους, μικρούς και μεγάλους. Άλλωστε ειδικά στην Ελλάδα, είναι αναγκαίο να ξαναμάθουμε τι είναι το ποδόσφαιρο.

Είναι ευκαιρία να τους δείξω τι είναι το ποδόσφαιρο. Από την κερκίδα ως το γήπεδο. Ότι όπως και η ζωή, έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Κι ότι δεν κερδίζουν πάντα οι πιο «καλοί» ή εκείνοι που ξεκίνησαν καλύτερα αλλά μπορούν να κερδίσουν κι εκείνοι που έμειναν πίσω αλλά επιστράτευσαν μυαλό και ψυχή και επέστρεψαν. Ότι τελικά αυτό το «η προσπάθεια μετράει» δεν είναι βαρετό κλισέ, αλλά ισχύει. Αν η Τότεναμ και η Λίβερπουλ δεν είχαν προσπαθήσει, αν το είχαν παρατήσει, δε θα ζούσαμε όσα ζήσαμε.

Αν είχαν αποφασίσει ότι χωρίς Σαλάχ ή χωρίς Κέιν δεν υπάρχει ζωή, τώρα δε θα είχαμε όλα αυτά τα συναρπαστικά να συζητάμε….

Φυσικά ένα λεπτό λιγότερο χρόνου, θα έδινε πρόκριση στον Άγιαξ. Αλλά και πάλι η Τότεναμ θα είχε επιστρέψει από το -3. Μία σωστή αντίδραση της άμυνας της Μπάρτσα στο κόρνερ θα είχε γλυτώσει το 4ο γκολ. Όμως η Λίβερπουλ το πάλεψε, έφτασε ως εκεί, «διάβασε» σε ένα ασυνήθιστο και σπάνιο λάθος για άμυνα αυτού του επιπέδου και αντέδρασε πολύ γρήγορα. Γιατί δεν αρκεί να έχεις μυαλό, πρέπει να και να έχεις και ένστικτο και αντανακλαστικά.

Αν το σκεφτεί κανείς είδαμε τις δύο όψεις του νομίσματος μέσα σε δύο μέρες. Την Τρίτη αποδόθηκε δικαιοσύνη. Η καλύτερη ομάδα στα 180 συνολικά λεπτά πέρασε στον τελικό. Ο καλύτερος παίκτης μόνος του δεν αρκεί. Κι αυτό ακόμα είναι ένα χρήσιμο μάθημα για όλους μας. Την Τετάρτη πάλι αποκλείστηκε η ομάδα που όπως ο Έρικσεν της Τότεναμ είπε «έπαιξε καλύτερα από εμάς». Όμως καμία φορά η ψυχή, το τσαγανό και ενίοτε το ανορθόδοξο παιχνίδι μπορεί να κερδίσει. Συμβαίνουν αυτά. Αλλά δεν τελειώνει εκεί η ζωή. Η προσπάθεια συνεχίζεται…

Όμως πέρα από τα πολλά αγωνιστικά που αξίζει να δει (και να ξαναδεί) κανείς σε αυτά τα ματς, αξίζει να σταθεί και στα άλλα. Τα γύρω- γύρω. Να δει πράγματα που δυστυχώς στην Ελλάδα δεν τα ζούμε. Οι οπαδοί της Λίβερπουλ μετά από μία ξεγυρισμένη 3αρα, γέμισαν το γήπεδο, έσπρωχναν την ομάδα από πριν καν αρχίσει το ματς και έγιναν μέρος της συνταγής για την ανατροπή. Την ατμόσφαιρα την απολαύσαμε όλοι.

Και οι οπαδοί της Μπάρτσα πήγαν ως την Αγγλία, έφαγαν 4, στενοχωρήθηκαν αλλά χειροκρότησαν την ομάδα τους και τον αντίπαλο και αποχώρησαν χωρίς να τα σπάσουν όλα.

Από την άλλη οι οπαδοί του Άγιαξ, έφτασαν ένα λεπτό από ένα τελικό μετά από 23 χρόνια. Ξέρουν ότι το καλοκαίρι η ομάδα αυτή, όπως είναι η μοίρα του Άγιαξ, θα σκορπίσει. Είδαν την ομάδα τους στο 3-0 (συνολικά) και τελικά να δέχεται 3 γκολ σε ένα ημίχρονο και να κλωτσάει την καρδάρα με το γάλα. Έκλαψαν και στενοχωρήθηκαν. Αλλά χειροκρότησαν τα παιδιά της ομάδας τους.

Την ίδια στιγμή που ο προπονητής της Τότεναμ δάκρυζε και ο ενθουσιασμός στην ομάδα του χτυπούσε κόκκινα. Σεβάστηκε όμως τον αντίπαλο. Κατέβηκε στα αποδυτήρια, άφησε τους παίκτες του Άγιαξ να χειροκροτήσουν και να χειροκροτηθούν από τον κόσμο, να αδειάσει το γήπεδο και μετά, όταν έμειναν μόνοι με τον κόσμο τους, έστησαν για πολλή ώρα ένα πραγματικό πάρτυ, όπως άλλωστε απαιτούσε η περίσταση.

H εβδομάδα αυτή μας έδωσε την ευκαιρία να θυμηθούμε τι είναι πραγματικά το ποδόσφαιρο. Ας προσπαθήσουμε αυτό το ευχάριστο «πάθημα», να μας γίνει και λίγο μάθημα και να αναζητάμε περισσότερο ποδόσφαιρο και λιγότερο παραποδόσφαιρο. Να θυμηθούμε ή και να ανακαλύψουμε ίσως κάποιοι την ουσία του, αυτό που το έκανε πραγματικό κοινωνικό φαινόμενο…

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο φιλοξενήθηκε αρχικά στο oficrete.gr όπου γράφουμε κι άλλα πράγματα εκτός από ΟΦΗ…

Προεκλογική εκστρατεία μπορούν να κάνουν και οι πολίτες

Αυτές τις μέρες είχα άδεια και τις αφιέρωσα πρακτικά στην οικογένεια, συνδυάζοντάς το παιχνίδι, με κάποιες μικροδουλειές στην πόλη. Ζώντας σχετικά κοντά στο κέντρο του Αμαρουσίου, είχα την ευκαιρία να περπατήσω πολλές φορές την αγορά του, κοντά στο Σταθμό του τραίνου για όσους γνωρίζουν. Όπως λοιπόν περπατούσα συζητώντας και παρατηρώντας γύρω με τους γιους μου, συνάντησα πάνω από 5 προεκλογικά κέντρα υποψηφίων, τα οποία και μου υπενθύμιζαν διαρκώς την προεκλογική περίοδο που διανύουμε.

Ως γνωστόν, σε κάθε προεκλογική περίοδο, οι υποψήφιοι ρίχνουν γερό ποδαρόδρομο, γυρνάνε λαϊκές, πλατείες, καφενεία, αγορές και χώρους εργασίας για να “συζητήσουν και να ανταλλάξουν απόψεις απευθείας με τους πολίτες” αλλά και για να ενισχύσουν το επικοινωνιακό τους προφίλ και περιεχόμενο με φωτογραφίες εγκάρδιων χαιρετισμών και προβληματισμένο ύψος σε συζητήσεις. Τώρα και με τα social media τα βλέπουμε (σχεδόν) σε live χρόνο και δε χάνουμε ούτε βήμα τους.

Κάπως έτσι μου μπήκε η ιδέα ότι θα ήταν ωραίο να κάτσει και κάποιος πολίτης να κάνει μία “προεκλογική καμπάνια” με περιεχόμενο από την καθημερινότητά του. Να δείχνει τι πραγματικά συναντά κάποιος περπατώντας το Μαρούσι ή οποιοδήποτε Δήμο αυτής της χώρας.

Να κάνει ένα ωραίο live στο facebook με την περιπέτεια που ζει κανείς προσπαθώντας να κυκλοφορήσει με παιδικό καρότσι (καλά για ΑμΕΑ δεν το πιάνω καν το θέμα) στα ανύπαρκτα, ή γεμάτα εμπόδια (αυτοκίνητα, δίκυκλα, δέντρα, σκουπίδια και πολλά άλλα) πεζοδρόμια με τις σπασμένες πλάκες και τις άπειρες λακούβες.

Να ετοιμάσει μία σειρά από stories στο instagram με τις κυκλοφοριακές παραβάσεις που συναντά (παρκάρισμα, αδιαφορία για τη διάβαση πεζών, οδήγηση ανάποδα σε μονόδρομο και άλλες κλασσικές πια ιστορίες για αγρίους) αλλά και τις λακούβες και την σοβαρή έλλειψη χώρων parking και Μέσων Μεταφοράς.

Να κάνει κι ένα ωραίο infographic με το πόσους ελεύθερους χώρους πρασίνου και αναψυχής διαθέτει η περιοχή του ανά κάτοικο, με όμορφες φωτογραφίες 35 παιδιών σε παιδική χαρά με 2 τσουλήθρες και 4 κούνιες και γηπεδάκι ποδοσφαίρου με σκισμένα όλα τα δίχτυα γύρω-γύρω που στέλνουν τα 7χρονα και τα 8χρονα σε κάθε δεύτερη μπαλιά να μαζεύουν τη μπάλα από τους δίπλα δρόμους.

Μπορεί να φτιάξει και ωραίες ιστοριούλες για το blog του, για το πόσο διαθέσιμοι χώροι και άνθρωποι υπάρχουν για να προσφέρουν στους πολίτες ερασιτεχνικό αθλητισμό. Παιδικό αλλά και ενηλίκων. Να περιγράψει πως εκατοντάδες γονείς καθημερινά τρέχουν σαν Βέγγοι με τα αυτοκίνητά τους για να προλάβουν να πάνε τα παιδιά τους “στο ποδόσφαιρο”, “στο μπάσκετ” και “στο κολυμβητήριο”, πληρώνοντας φυσικά και ένα καλό μεροκάματο για κάτι που κάποτε ήταν αυτονόητο και απολύτως προσιτό για κάθε παιδί.

Φυσικά, μπορεί να προετοιμάσει και ωραία και ψαγμένα video με την άποψη του για το πόσο ο Δήμος του έχει υποστηρίξει την τοπική αγορά ή τους Δημότες του με υπηρεσίες κοινωνικές (ειδικά για παιδιά και ηλικιωμένους αλλά και για ανθρώπους με ανάγκη ενίσχυσης τους εισοδήματός τους). Να περιγράψει για παράδειγμα πόσο εύκολο ΔΕΝ είναι να έχεις το παιδί σου δωρεάν στον ολοήμερο δημοτικό παιδικό σταθμό, πόσο ασφαλείς και λειτουργικές ΔΕΝ είναι οι υποδομές σε σχολεία, ΚΑΠΗ και άλλα τέτοια ασήμαντα.

Το ξέρω ότι δεν έχουμε οι περισσότεροι το χρόνο να αφιερώσουμε καθημερινά κάποιες ώρες για να συντηρήσουμε μία αντίστροφη προεκλογική καμπάνια, ενός πολίτη δηλαδή που περιγράφει προβλήματα και δυσκολίες. Ούτε και τη διάθεση, αν κρίνω από τον εαυτό μου αυτή την περίοδο. Σίγουρα όμως όλοι μας έχουμε λίγα λεπτά να πούμε τι ακριβώς ζούμε, σε όποιον υποψήφιο μας πλησιάσει να μας συστηθεί. Και βρίσκω πολύ πιο χρήσιμο και παραγωγικό να είμαστε έτοιμοι να του περιγράψουμε με σαφήνεια, ευγένεια αλλά και πιεστικά, τα ζητήματα που μας ζορίζουν σε καθημερινή βάση.

Από το να κάτσουμε να κάνουμε μία χειραψία και να χαμογελάσουμε στο φωτογράφο, το βρίσκω πολύ πιο ουσιαστικό. Και είμαι βέβαιος ότι και κάθε υποψήφιος με αγνά κίνητρα θα το βρει κι αυτός πιο χρήσιμο. Πάντα είχα την απορία γιατί οι παρατρεχάμενοι κάθε υποψήφιου Δημάρχου αντί για φυλλάδια μόνο, δεν έχουν και σημειωματάρια. Γιατί δεν καταγράφουν όσα ακούν στο χαρτί τους ή τέλοσπάντων στο smartphone ή στο tablet τους. Ας τους αναγκάσουμε να αρχίσουν να το κάνουν αυτό συστηματικά.

Amber Alert: Συζήτηση αγνοείται!

Καιρό τώρα αναρωτιέμαι βλέποντας διάφορα online αλλά και offline (aka κανονική ζωή) αν έχουμε ξεχάσει να συζητάμε μεταξύ μας. Βασικά μου έχει προκύψει ένας φόβος ότι ποτέ δεν μάθαμε να συζητάμε απλά τώρα ο μεγεθυντικός φακός των (social και μη) Media το κάνει να φαίνεται πιο έντονο.

Σίγουρα επικρατεί μία… τσίτα σε όλους μας. Ρυθμοί ζωής που δεν αφήνουν ανάσες και άρα καθαρό μυαλό. Βομβαρδισμός πληροφοριών fake και πραγματικών, χρήσιμων και άχρηστων. Έχουμε φτάσει στο σημείο να «μπουκωνόμαστε» πληροφορίες όπως παλιά μας τάιζαν οι γιαγιάδες στο χωριό μέχρι τελικής πτώσης. Άραγε τις χρειαζόμαστε όλες αυτές; Και είμαστε σε θέση να τις φιλτράρουμε;

Πέρα από την τσίτα όμως, επικρατεί και μία αδιακρισία να το πω; Μια έλλειψη ευγένειας; Ή σε πολλές περιπτώσεις ένας κανιβαλισμός και μία έντονη τάση προς την ανθρωποφαγία. Γιατί καλοί μου άνθρωποι είστε έτσι έτοιμοι να επιτεθείτε και να τα πλακωθείτε; Τι αγωνία είναι αυτή κάθε μέρα να πολεμάτε εχθρούς και να ουρλιάζετε είτε κυριολεκτικά είτε από το πληκτρολόγιο σας;

Πόσο σκατά τα έχουμε κάνει (και) στο θέμα παιδείας για να έχουμε φτάσει σε αυτό το χάλι; Πώς από απόγονοι των δημιουργών της δημοκρατίας, του διαλόγου, των πύρινων ρητόρων έχουμε φτάσει στο σημείο να μην μπορούμε να ανταλλάξουμε απόψεις και να διαφωνήσουμε ή να συμφωνήσουμε παραγωγικά; Γιατί να έχουμε εθιστεί στους παράλληλους μονολόγους, στις φωνές, στο φανατισμό κάθε είδους και στην επιφανειακή προσέγγιση;

Και όχι, δε μιλάω μόνο για την απογοητευτική εικόνα διασήμων, ασήμων, διανοούμενων, λαϊκών, influencers, πολιτικών και λοιπών δυνάμεων στα social media. Το πρόβλημα είναι παντού. Στο γραφείο, στο σούπερμαρκετ, στο δρόμο, στο γήπεδο, παντού! Καμία ανοχή στην αντίθετη άποψη. Κανένα φίλτρο στη διάδοση των νέων. Καμία υπομονή στην αναζήτηση λύσης. Όλα γρήγορα κι όλα όπως τα θέλει ο καθένας μας κι όπως τα έχει στο μυαλό του. Δεν ακούμε καν τι μας λένε, τι μας ρωτάνε, τι θέλουν να μας πουν οι άλλοι. Δε ρωτάμε για να πάρουμε απάντηση. Απαντούμε σε μία ερώτηση που εμείς μας κάνουμε.

Προφανώς είναι μεγάλο θέμα, πολύπλοκο, πολύπλευρο, με πολλές παραμέτρους και απαιτεί σοβαρή ανάλυση. Είπα να κάνω για αλλαγή μία προσπάθεια να μην είμαι ένας ακόμα που απαντάει και μονολογεί. Να μαζέψω μερικές ερωτήσεις όπως αυτές πιο πάνω και να τις αφήσω εκεί να υπάρχουν.

Σκέφτηκα, Πάσχα έρχεται, ίσως για 2-3 μέρες οι ρυθμοί μας θα χαλαρώσουν, θα μπει λίγο οξυγόνο στο μυαλό (βοηθάνε και τα χωριά σε αυτό) ίσως βρεθεί λίγος χρόνος για συζήτηση, έστω με τον εαυτό μας. Τι απέγινε με εκείνη τη διάθεση για συζήτηση λοιπόν; Που έχει εξαφανιστεί;

Ο κύριος Μανώλης «με τα αυγά». Ένας πραγματικός άρχοντας!

Υπάρχουν κάποιοι, λίγοι, που δεν είναι οικογένεια σου αλλά είναι δικοί σου άνθρωποι. Και ο κύριος Μανώλης ήταν τέτοιος άνθρωπος για την οικογένειά μου.

Πάνε πολλά χρόνια που ήρθε στη γειτονιά με μικρά παιδιά τότε, πιο μικρά από εμένα και τον αδερφό μου. Τον ξανθό Νίκο και το μελαχρινό Μιχάλη, όπως ακριβώς είμαστε κατά σύμπτωση κι ο αδερφός μου κι εγώ… Άνοιξε το mini market του κι έγινε, μαζί με την γυναίκα του την κυρία Μαρία, σημείο αναφοράς για τη γειτονιά. Στέκι το μαγαζί του και στήριγμα πάντα σε ότι χρειαζόταν.

Θυμάμαι τον προηγούμενο αιώνα, ως παιδάκι τη γιαγιά μου να του βάζει κάθε πρωί τη λίστα και μία σακούλα στο ασανσέρ και εκείνος να της ετοιμάζει την καθημερινή παραγγελία. Ότι του έλειπε, το παράγγελνε, να μη λείψει τίποτα.

Θυμάμαι και τον πατέρα μου να κατεβαίνει κάθε πρωί να πίνει τον καφέ του με τον κύριο Μανώλη. Που εύκολα γινόταν ρακή με τη συνοδεία τυριού και ντάκου ή φρέσκιας αγκινάρας. Και τις φωνές και τα γέλια τους και τα κεράσματα σε όποιον περνούσε.

Ο κύριος Μανώλης ήταν η πρώτη καλημέρα μας φεύγοντας από το σπίτι. Τα πρώτα νέα της ημέρας. Το πρώτο ποδοσφαιρικό σχόλιο για τα παιχνίδια της προηγούμενης. Ήταν ο πρώτος που συναντούσα όταν έφτανα στο σπίτι των γονιών από το λιμάνι, όταν πια ανέβηκα Αθήνα, ξημερώματα που έδενε το καράβι. Είχε ήδη διαλέξει από την λαχαναγορά τα μαναβικά και τα τακτοποιούσε. Πάντα εκεί, από πολύ πρωί, στο καθημερινό του μεροκάματο, προσηλωμένος στην οικογένειά του, αλλά και στη γειτονιά και τους φίλους του. Όλους εμάς δηλαδή.

Πέρασαν τα χρόνια, μεγαλώσαμε, τα παιδιά του δεν είναι πια παιδιά αλλά άντρες έτοιμοι να κάνουν τις δικές τους οικογένειες. Κι εγώ άλλωστε έχω τη δική μου. Ο κύριος Μανώλης παρέμεινε η σταθερά της γειτονιάς και για τα νέα μέλη, η πρώτη καλημέρα όταν είμαστε στο πατρικό. Ο φίλος του παππού του Γιάννη. Τρεις Μανώληδες άλλωστε (ανά)γνωρίζει ως δικούς του ο μικρός Γιάννης: το Μανόλη (τον αδερφό μου), το θείο Μανόλη (τον αδερφό της γιαγιάς) και τον κύριο Μανώλη «με τα αυγά» (τα σοκολατένια κεράσματα ήταν πολλά…).

Το πρωί της Πέμπτης, με πήραν για τα νέα. Η μάχη του, καιρό τώρα, ήταν μεγάλη και άνιση. Αλλά όσο και να το φοβάσαι και όσο και να το περιμένεις είναι πάντα πολύ κρύο και βαρύ να το ακούς.

Ετοιμαζόμασταν με το μεγάλο για το σχολείο και τη δουλειά κι ως εκείνη την ώρα, όπως κάθε πρωί, έκανε τα δικά του εκείνος κι εγώ τον μάλωνα προσπαθώντας να τον βάλω σε σειρά να ξεκινήσουμε στην ώρα μας. Με είδε ξαφνικά αλλαγμένο και με ρώτησε τι έχω. Του είπα ότι ο κύριος Μανώλης πάει για ρακές με τον παππού το Γιάννη στον ουρανό. Συνεννοηθήκαμε χωρίς άλλη κουβέντα. Από εκείνη τη στιγμή δεν έβγαλε κιχ, ετοιμάστηκε και με περίμενε στην πόρτα. Μόνο όταν τον άφησα στο σχολείο μου είπε- πρωτοφανώς- «Καλημέρα μπαμπά μου». Τελικά όλα τα καταλαβαίνουν τα παιδιά…

Δυστυχώς, δεν προλάβαμε, δε βρήκαμε τρόπο βασικά να κατεβούμε εγκαίρως στην Κρήτη να τον αποχαιρετήσουμε. Ούτως ή άλλως έτσι κλειστός και ανέκφραστος που είμαι, δεν καταφέρνω να δείξω όσα σκέφτομαι. Αποφάσισα λοιπόν να του αφιερώσω δύο λόγια από καρδιάς, όπως τα σκεφτόμουν. Ξέρω ότι τους τελευταίους μήνες ταλαιπωρήθηκε αλλά πήρε και χαρές από τα παιδιά του. Τον αναζητήσαμε πολύ την τελευταία φορά που επισκεφτήκαμε το πατρικό το Φλεβάρη, δε μπορούσε όμως πια να είναι στο πόστο του όπως κάθε πρωί.

Για εμένα ο κύριος Μανώλης ήταν πάντα ένα παράδειγμα. Χαμηλών τόνων, δεν ήθελε να γίνεται επίκεντρο αλλά στήριγμα. Βοηθούσε χωρίς να το κάνει θέμα. Πάνω από όλα στήριζε με καθημερινό αγώνα και προσπάθεια την οικογένειά του.

Τα παιδιά του τα είχε πάντα δίπλα και κοντά του αλλά και ελεύθερα, να έχουν τις παρέες και τα ενδιαφέροντά τους. Συχνά τους πετύχαινα στην πόλη ή μάθαινα νέα τους από μακριά και τους καμάρωνα. Σίγουρα τους καμάρωνε κι εκείνος ακόμα κι αν σαν άντρες μπορεί να είχαν και τίποτα κόντρες. Έτσι είναι οι πατεράδες με τους γιούς. Το έχω καταλάβει πλέον καλά κι από τις δύο πλευρές. Ο Νίκος κι ο Μιχάλης είναι καλής πάστας παιδιά, χάρη στον κύριο Μανώλη και την κυρία Μαρία. Και έχουν ένα ωραίο παράδειγμα ζωής να ακολουθήσουν, προφανώς με το δικό του στυλ ο καθένας.

Τα παιδιά είμαι σίγουρος ότι θα είναι η παρηγοριά και το καμάρι της κυρίας Μαρίας. Της κόρης που δεν είχε και απέκτησε η μαμά μου. Μεγάλο το στήριγμά της στην οικογένειά μου, δεν το ξεχνάμε ποτέ. Μεγάλος κι ο αγώνας της τόσα χρόνια δίπλα πάντα στον κύριο Μανώλη. Και δίπλα της θα είμαστε- έστω κι από απόσταση κάποιοι- όλοι μας γιατί θέλει δύναμη να αποχωρίζεσαι τέτοιον άνθρωπο. Η γιαγιά μου έλεγε «αρχοντάνθρωπος». Κι αυτό ακριβώς ήταν ο κύριος Μανώλης, αρχοντάνθρωπος!

Για ποιό ποδόσφαιρο μιλάμε;

Από καιρό είχα προσέξει ότι στα ποδοσφαιρικά (έχω και πολιτικά, κοινωνικά, μουσικά και μεγάλη γκάμα τρομάρα μου!) posts μου στα social media η αλληλεπίδραση (interaction λέμε στο χωριό μου) δεν είναι τόση όση στα άλλα θέματα. Όχι ότι με νοιάζει αλλά μου κίνησε την περιέργεια.

Κοιτώντας τη θεματολογία αυτών των- ποδοσφαιρικών- μου posts παρατήρησα ότι εντάσσονται σε 3 κατηγορίες. Η μία είναι γύρω από την ομάδα μου (ΟΦΗ) και κάποιες καθαρά αγωνιστικές αναλύσεις ή σκέψεις. Η δεύτερη είναι σχετικά με την Επικοινωνία και το ποδόσφαιρο, κάτι λογικό λόγω επαγγέλματος. Και η τρίτη αφορά τις ακαδημίες και γενικά τη φιλοσοφία, τη νοοτροπία κα την εκπαίδευση που προσφέρει το ποδόσφαιρο.

Επειδή δε ζω σε άλλο πλανήτη, ξέρω ότι θέματα ελκυστικά ή «εμπορικά» είναι άλλα. Διαιτησίες, παρασκήνια, κανένα στημένο, κανένα σχόλιο περί βίας, κανένα insta story παράγοντα, τέτοια… Αλλά και πάλι πίστευα ότι και τα δικά μου θέματα θα είχαν κάποιο κοινό. Έχουν βασικά, αλλά μοιάζει πολύ περιορισμένο.

Αποφάσισα λοιπόν να το τεστάρω και στην «κανονική ζωή». Να ανοίξω τέτοιες συζητήσεις στο γραφείο, σε παρέες αλλά και στη συναναστροφή με γονείς παιδιών της ακαδημίας του γιου μου. Δε θα το κρύψω, απογοητεύτηκα. Πολύ.

Στο γραφείο η μόνιμη φράση είναι «οκ άστα αυτά, θα μας πεις κανένα ματσάκι Football League να βγάλουμε κανένα φράγκο; Άντε, γιατί τελειώνει η σαιζόν». Οι συζητήσεις «ανάβουν» μόνο αν αφορούν τα ντέρμπυ και κυρίως τη διαιτησία. Αλλιώς ψόφια πράγματα. Και μεσοβδόμαδα το Champions League το ανταγωνίζεται το Master Chef και το Power of Love (είναι το νέο Survivor αν έχω καταλάβει καλά).

Στις παρέες, που οι ποδοσφαιρόφιλοι είναι αρκετοί μία από τα ίδια. Στημένα, παρασκήνιο, Υφυπουργοί, επιχειρηματίες, διαγωνισμός για το ποιος παράγοντας είναι πιο διεφθαρμένος, ανάλυση όλων των δικαστικών αποφάσεων. Που και που ακούς και για κανένα ωραίο γκολ. Αλλά αυτό είναι η εξαίρεση. Αν δε, πας να συζητήσεις για ποδόσφαιρο, ακαδημίες, εκπαίδευση, σε κοιτούν περίπου σαν βαρεμένο.

Οι τελευταίες μου ελπίδες ήταν στους γονείς της ακαδημίας. Έχοντας θέα μπροστά σου παιδιά που παίζουν και το χαίρονται είχα την ελπίδα ότι θα βρεθεί ακροατήριο. Η αλήθεια είναι ότι με 2-3 οι συζητήσεις για τα ματς του Champions League ή τα ξένα πρωταθλήματα τραβούσαν. Αλλά με τους συγκεκριμένους, όχι τυχαία, δεν έβλεπες ποτέ τη συζήτηση να φτάνει κάπως, κάπου στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Με τους υπόλοιπους πάλι τα πράγματα ήταν χειρότερα. Γονείς που βαριούνται περιμένοντας, που γκρινιάζουν που θα πρέπει να φέρουν το παιδί και Σαββατοκύριακο για αγώνα, που εκνευρίζονται να πρέπει να ξυπνήσουν νωρίς γιατί το έβαλαν 10 το παιχνίδι και διαμαρτύρονται αν είναι εκτός έδρας. Αλλά και γονείς που ξεκινούν να συζητούν με αγωνία για το αποτέλεσμα του αγώνα των 7χρονων και συνεχίζουν θάβοντας τον προπονητή και τον διαιτητή της ομάδας και του αγώνα του παιδιού και καταλήγουν να τσακώνονται για τις οπαδικές τους προτιμήσεις.

Μείναμε με 2-3 προπονητές να συζητάμε για το σχολείο που έφτιαξε ο Άγιαξ, για το performance analysis των Άγγλων στις μικρές τους ομάδες, για τη διαφορά που κάνει ο Ρονάλντο στη Γιούβε, το ταλέντο του Ζοάο Φέλιξ της Μπενφίκα ή για το «τι ωραίο κατέβασμα έκανε ο πιτσιρικάς» και πόσο ελεύθερα πρέπει να αφήνεις τα παιδιά να παίξουν και να ντριπλάρουν μικρά, μπας και αρχίσεις σα χώρα να βγάζεις ξανά παίκτες ικανούς στο 1 εναντίον 1 κι άλλα τέτοια αντί-εμπορικά.

Τελικά όταν καθένας από εμάς λέει τη φράση «μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο» τι ακριβώς εννοεί; Για ποιο ποδόσφαιρο μιλάμε;

Το παιδικό πάρτυ

Μεσημέρι, έξω από το σχολείο περιμένει να βγουν τα παιδιά. Γύρω γονείς, γιαγιάδες και παππούδες ανυπομονούν να αναλάβουν δράση. Ανοίγει η δασκάλα και το μελίσσι με τα νήπια ξεπορτίζει και σπάει. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του…

Σήμερα ο μικρός κρατάει και ένα φάκελο. Βασικά, όλο το μελίσσι κρατάει από έναν. Παιδικό πάρτυ κι αυτό το Σαββατοκύριακο. Το ανοίγει και το διαβάζει να ξέρει τι τον περιμένει! Κάνει πάρτυ λέει, ο Στέλιος, σε ένα μαγαζί στον κεντρικό δρόμο του Δήμου. Μάλιστα.

Λίγο παρακάτω, πετυχαίνει το μπαμπά του Στέλιου. Τον ξεχωρίζει γιατί είναι πολύ εύσωμος και γυμνασμένος, φοράει πάντα κοντομάνικο και οδηγεί ένα τζιπ με φιμέ τζάμια το οποίο το παρκάρει μέσα στη μέση του δρόμου.

Κάνετε παρτάκι είδα. Γενέθλια έχει ε; Να σας ζήσει!

Ευχαριστώ φίλε. Σας περιμένουμε.

Δεν τον ξέρω αυτόν τον παιδότοπο αλλά θα τον βρούμε.

Βασικά δεν είναι παιδότοπος. Καφέ είναι!

Α ναι; Να το μάθω τότε, εγώ περνάω από εκεί για τη δουλειά κάθε μέρα. Να παίρνω από εκεί καφέ.

Βασικά ανοίγει μόνο απόγευμα. Βραδάκι μάλλον.

Α, μάλιστα. ΟΚ, θα τα πούμε και στο πάρτυ.

Βασικά ναι. Τα λέμε εκεί!

Πόσες φορές του είπε “βασικά” αναρρωτιέται όσο προσπαθεί να εξηγήσει γιατί ένα καφέ να ανοίγει μόνο βραδάκι. Τέλοσπάντων θα δούμε…

Σάββατο απομεσήμερο, όλη η οικογένεια έτοιμη για το πάρτυ. Το gps θα κάνει δουλίτσα λογικά… Η πρώτη απόπειρα δεν βοηθά. Το 157 δεν το εντόπισε. Ούτε και με τη δεύτερη είδε κάτι.

Ας παρκάρουμε τώρα που βρήκαμε και το πάμε με τα πόδια. Τελικά υπάρχει 157 απλά δεν το γράφει κάπου. Και τα τζάμια του μαγαζιού είναι σκοτεινά. Φιμέ κι αυτά σαν του τζιπ του μπαμπά του εορτάζοντα.

Ανοίγει την πόρτα και συναντά μια μάλλον αλλόκοτη θέα για παιδικό πάρτυ. Κόκκινοι καναπέδες δεξιά και αριστερά. Ημίφως. Και στο βάθος μία μπάρα. Που ακριβώς είναι το πάρτυ; Και κυρίως το παιδικό το πάρτυ; Δεξιά αναγνωρίζει κάποιους γονείς και 2 διακοσμητικά “Happy Birthday”. Εδώ μάλλον είναι…

Όσο τα παιδιά γυρνάνε γύρω-γύρω παίζοντας σε ένα χώρο που μοιάζει λίγο με πίστα προσπαθεί να εγκλιματιστεί. Αυτό το ημίφως δε βοηθάει και πολύ. Έρχεται η σερβιτόρα να παραγγείλουν. Μήπως είναι υπερβολικά ντυμένη και βαμμένη για παιδικό πάρτυ; Τελοσπάντων…

Ένα φρέντο εσπρέσσο μέτριο παρακαλώ.

Μήπως προτιμάτε ένα ουισκάκι;

E, ε, φέρε ένα ουισκάκι ναι. Με πολύ πάγο. Βασικά βάλε και coca cola! (έχει να πιει και αιώνες μην τον χτυπήσει…)

Δύο λεπτά αφού τα φέρει, η μικρή θέλει νερό. Κάτσε να πάμε στο μπαρ να πάρουμε. Στο μπαρ ένας μπάρμαν εμφανώς βαριεστημένος τους βάζει τα νερά. Δίπλα στο σκαμπό κάθεται μία ψηλή, ξανθιά εντυπωσιακή κοπέλα. Με προφορά ανατολικού μπλοκ ρωτά τη μικρή:

Πως σε λένε εσένα;

Ελένη. Εσένα;

Εμένα, Ταμίλα!

Διεθνές το καφέ, πολυπολιτισμικό σκέφτεται και οι ψίλοι πια, κάνουν “παιδικό πάρτυ” στα αυτιά του.

Λίγο το ουίσκι, λίγο η coca-cola, λίγο το άγχος και η αμηχανία, ήρθε η στιγμή για την τουαλέτα.

Στο βάτος ντεξιά– τον ενημερώνει η σερβιτόρα.

Καθοδόν για το “βάτος”, συναντά και μία παρέα με 3 άντρες σε ένα απόμερο τραπέζι. Ή έχει σύσκεψη ο πυρήνας της Χρυσής Αυγής της γειτονιάς μας ή είναι στο μαγαζί ο Τράκης ή ο Μαρινάκης με τους συνοδούς του ή κάτι δεν πάει καλά με το μαγαζί…

Στην τουαλέτα, ολοκληρώνεται το παζλ. Εμφανή τα σημάδια της… νύχτας ας πούμε. Κάνει ότι κάνει όσο πιο γρήγορα και προσεκτικά γίνεται, επιστρέφει στο τραπέζι και ενημερώνει την οικογένεια ότι όποιος θέλει τουαλέτα, έχει κάτι πολύ ωραία δεντράκια στη γειτονιά.

Δύο ώρες ατελείωτης αμηχανίας φτάνουν στο τέλος τους. Το παιδικό πάρτυ αρχίζει να διαλύεται. Στην πόρτα συναντούν ξανά τον μπαμπά του Στέλιου, με κοστούμι σήμερα να έχει φτάσει μόλις.

Δε σας είδα καθόλου, συγνώμη. Αλλά τέτοια ώρα ειδικά Σάββατο έχουμε τρέξιμο, να προετοιμαστούμε για το βράδυ. Καλά περάσατε, εντάξει;

E,ε ναι όλα καλά!

Χαίρομαι. Λοιπόν, να μας ξανάρθετε! (κλείνοντας το μάτι στον μπαμπά…)

Τι αλλόκοτο παιδικό πάρτυ ήταν αυτό, μονολογεί πηγαίνοντας στο αυτοκίνητο. “Βασικά” που θα έλεγε κι ο μπαμπάς του Στέλιου, μάλλον το πάρτυ έγινε για τους μπαμπάδες. Να μάθουν το μαγαζί.

Η πλάκα είναι ότι σε τέτοιο μαγαζί δεν είχε πάει ποτέ, ούτε ως νέος κι ελεύθερος και πήγε οικογενειακώς! Έχει πλάκα καμία φορά η ζωή…

Υ.Γ: Όχι εγώ, ένας φίλος. (αλήθεια, ένας φίλος)

Υ.Γ 2: Ναι, είναι αυτό που νομίζεις!