Συζητάμε για αξιολόγηση χωρίς να έχουμε κάνει τα προηγούμενα βήματα και να έχουμε προβλέψει τα επομενα.

Αυτές τις μέρες παίζει πολύ πάλι το θέμα «αξιολόγηση». Αναπαράγεται μια ανούσια κατά τη γνώμη μου αντιπαράθεση γύρω από το θέμα. Οι «ορθολογιστές» και «τεχνοκράτες» από τη μία να εκθειάζουν την αξιολόγηση σαν ιερό ευαγγέλιο. Κάποιοι, λίγοι κατά την δική μου εκτίμηση, να την αντιμετωπίζουν σαν χολέρα. Και στη μέση εκπαιδευτικοί και μη να προσπαθούν να ψελλίσουν πως το πρόβλημα δεν είναι η αξιολόγηση όσο το πλαίσιο.

Θα μου πει κανείς, πρώτη φορά ξαναγίνεται; Φυσικά και όχι. Πρώτη φορά βλέπουμε πόλωση και κοινωνικό αυτοματισμό; Εννοείται πως όχι. Το κακό είναι ότι τρώμε το χρόνο μας για να τσακωνόμαστε για ανούσια θέματα.

Τι θα πει συμφωνώ ή διαφωνώ με την αξιολόγηση; Δεν υπάρχει αυτό το δίλημμα. Εσύ που με διαβάζεις τώρα με αξιολογείς. Κι εγώ που θα διαβάσω το σχόλιό σου το ίδιο θα κάνω. Πριν λίγο που πήγα σούπερ μάρκετ αξιολόγησα μια σειρά από brands για να γεμίσω το καλάθι μου. Αξιολόγησα και την ταμία που με εξυπηρέτησε. Κι εκείνη με αξιολόγησε σαν πελάτη.

Το βράδυ που θα δω την Εθνική Ελλάδας θα αξιολογήσω τον προπονητή και τους παίκτες. Και τους δημοσιογράφους που θα αναλύουν το παιχνίδι. Η γυναίκα μου θα αξιολογήσει το ματς για να αποφασίσει αν θα κάτσει να το δει παρέα ή θα πάει στο laptop να δει καμιά σειρά.

Στο oficrete.gr κάθε Σαββατοκύριακο αξιολογώ τον ΟΦΗ. Και όσοι με διαβάζουν αξιολογούν εμένα ως «αναλυτή». Τα παιδιά μου δε, με αξιολογούν κάθε μέρα, όλη μέρα σαν πατέρα. Αξιολογούν τους φίλους τους κι εννοείται αξιολογούν και το δάσκαλό τους. Κι ο δάσκαλος τα αξιολογεί και μαζί τους κι εμένα ως γονιό, που με τη σειρά μου αξιολογώ εκείνον μέσα από το feedback του παιδιού μου.

Εννοείται φυσικά πως στις δουλειές μας όλοι αξιολογούμαστε από τον εργοδότη μας, είτε με μια δομημένη διαδικασία που συνήθως προβλέπει στόχους, διαδικασίες, διορθώσεις, υποστήριξη κ.α. είτε με πιο «χύμα» τρόπο- άλλωστε το εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα δεν είναι λόγος να υπερηφανευόμαστε!

Αδυνατώ να καταλάβω λοιπόν γιατί η συζήτηση γίνεται περί αξιολόγησης κι όχι περί εργαλείων, στόχων και στρατηγικής. Γιατί δεν ξεκινάμε από τα βασικά; Τι θέλουμε να πετύχουμε με τη διαδικασία μακροπρόθεσμα; Ποια είναι δηλαδή η στρατηγική του Υπουργείου; Την έχει παρουσιάσει στους «υφισταμένους» τους; Είναι ενήμεροι, κοινωνοί κλπ;

Δεν είναι αλλά ας πούμε πως ήταν. Τους δώσαμε χρόνο να δουλέψουν με βάση αυτή τη στρατηγική; Όχι, αλλά ας πούμε ότι τους δώσαμε. Εργαλεία για να δουλέψουν τους δώσαμε; Δεν τους δώσαμε ούτε τα βασικά. Όσοι έχουμε παιδιά στο δημόσιο σχολείο έχουμε ξεκάθαρη άποψη (πχ αυτή την περίοδο παρακαλάμε την αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου, με δική μας πρωτοβουλία ως γονείς, για να καλυφθεί κενό στο Νηπιαγωγείο μας, κενό που ήταν γνωστό από το Μάη που γράφτηκαν τα παιδιά). Η περίοδος της τηλεκπαίδευσης ήταν τόσο χαρακτηριστική άλλωστε για τα εργαλεία που ΔΕΝ είχαν οι εκπαιδευτικοί και για την προσπάθεια που κατέβαλαν που δε χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση.

Δεν έχουμε λοιπόν εξηγήσει, δεν έχουμε δώσει χρόνο, δεν έχουμε δώσει εργαλεία. Έχουμε δώσει όμως τα επόμενα βήματα, μετά την αξιολόγηση. Τι όχι; Ούτε αυτά; Άρα πως το πρόβλημά μας είναι η διαδικασία της αξιολόγησης κι όχι όλα όσα προηγούνται και έπονται αυτής; Γιατί αλληλοσκοτωνόμαστε σε πληκτρολόγια, παράθυρα και καφενεία; Έχει κανένα νόημα;

Για να μη δώσω πάλι ποδοσφαιρικό παράδειγμα, θα δώσω ένα οικιακό. Έστω ότι στο σπίτι μας θέλουμε να αξιολογήσουμε την κατάσταση με το σιδέρωμα. Πώς θα κάνουμε αξιολόγηση αν δεν έχουμε ένα σίδερο αρχικά; Αν δεν εξασφαλίσουμε ότι κάποιος από τους ενήλικες του σπιτιού θα βρει το χρόνο να το κάνει; Πρώτα δεν πρέπει να βρεθούν λύσεις σε αυτά και μετά να τσεκάρουμε την τσάκιση; Αν αποκτήσουμε καλό σίδερο και χρόνο μπόλικο και το σιδέρωμα δεν είναι καλό τότε ναι, να μελετήσουμε λύσεις. Πρέπει να πάμε σε σεμινάριο (aka συμπεθέρες); Πρέπει να δούμε λύσεις outsourcing (aka οικιακή βοηθός ή ξανά συμπεθέρες); Κι αν πάμε σε τέτοιες λύσεις, θα είναι όλα καλά (έχουν χρόνο οι συμπεθέρες; έχουμε μπάτζετ για οικιακή βοηθό); Μήπως να το δούμε και περισσότερο στη ρίζα του; Μπας και το παρακάνουμε με το σίδερο;

Επειδή φλυάρησα αρκετά. Η αξιολόγηση είναι μια ανούσια συζήτηση. Βοηθάει όσους έχουν συμφέρον από την πόλωση και τις κραυγές, όσους έχουν πιο πονηρή ατζέντα και κίνητρα αλλά κι όσους δε θέλουν να είναι δημιουργικοί και παραγωγικοί. Αν τυχόν επιθυμούμε να παράξουμε κάτι θα χρειαστεί να συζητήσουμε σε βάθος (κι όχι με ατάκες και πιασάρικους τίτλους), να δομήσουμε διαδικασίες που θα έχουν αρχή- μέση- τέλος και φυσικά θα ξεκινούν από τα αυτονόητα και αναγκαία πριν πάνε στα πιο sophisticated (πετάω αγγλικές λέξεις για να φανώ πιο τεχνοκράτης).

Για την ώρα, μετά από «θητεία» 5 ετών ως γονιός κι όσα έχω δει και ζήσει με το δημόσιο σχολείο, στο δίλημμα Υπουργείο vs Εκπαιδευτικοί αυτόματα παίρνω το μέρος των εκπαιδευτικών. Ειδικά μετά από όσα είδα το τρομακτικό διάστημα της πανδημίας και της τηλεκπαίδευσης.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s