Ο κύριος Μανώλης «με τα αυγά». Ένας πραγματικός άρχοντας!

Υπάρχουν κάποιοι, λίγοι, που δεν είναι οικογένεια σου αλλά είναι δικοί σου άνθρωποι. Και ο κύριος Μανώλης ήταν τέτοιος άνθρωπος για την οικογένειά μου.

Πάνε πολλά χρόνια που ήρθε στη γειτονιά με μικρά παιδιά τότε, πιο μικρά από εμένα και τον αδερφό μου. Τον ξανθό Νίκο και το μελαχρινό Μιχάλη, όπως ακριβώς είμαστε κατά σύμπτωση κι ο αδερφός μου κι εγώ… Άνοιξε το mini market του κι έγινε, μαζί με την γυναίκα του την κυρία Μαρία, σημείο αναφοράς για τη γειτονιά. Στέκι το μαγαζί του και στήριγμα πάντα σε ότι χρειαζόταν.

Θυμάμαι τον προηγούμενο αιώνα, ως παιδάκι τη γιαγιά μου να του βάζει κάθε πρωί τη λίστα και μία σακούλα στο ασανσέρ και εκείνος να της ετοιμάζει την καθημερινή παραγγελία. Ότι του έλειπε, το παράγγελνε, να μη λείψει τίποτα.

Θυμάμαι και τον πατέρα μου να κατεβαίνει κάθε πρωί να πίνει τον καφέ του με τον κύριο Μανώλη. Που εύκολα γινόταν ρακή με τη συνοδεία τυριού και ντάκου ή φρέσκιας αγκινάρας. Και τις φωνές και τα γέλια τους και τα κεράσματα σε όποιον περνούσε.

Ο κύριος Μανώλης ήταν η πρώτη καλημέρα μας φεύγοντας από το σπίτι. Τα πρώτα νέα της ημέρας. Το πρώτο ποδοσφαιρικό σχόλιο για τα παιχνίδια της προηγούμενης. Ήταν ο πρώτος που συναντούσα όταν έφτανα στο σπίτι των γονιών από το λιμάνι, όταν πια ανέβηκα Αθήνα, ξημερώματα που έδενε το καράβι. Είχε ήδη διαλέξει από την λαχαναγορά τα μαναβικά και τα τακτοποιούσε. Πάντα εκεί, από πολύ πρωί, στο καθημερινό του μεροκάματο, προσηλωμένος στην οικογένειά του, αλλά και στη γειτονιά και τους φίλους του. Όλους εμάς δηλαδή.

Πέρασαν τα χρόνια, μεγαλώσαμε, τα παιδιά του δεν είναι πια παιδιά αλλά άντρες έτοιμοι να κάνουν τις δικές τους οικογένειες. Κι εγώ άλλωστε έχω τη δική μου. Ο κύριος Μανώλης παρέμεινε η σταθερά της γειτονιάς και για τα νέα μέλη, η πρώτη καλημέρα όταν είμαστε στο πατρικό. Ο φίλος του παππού του Γιάννη. Τρεις Μανώληδες άλλωστε (ανά)γνωρίζει ως δικούς του ο μικρός Γιάννης: το Μανόλη (τον αδερφό μου), το θείο Μανόλη (τον αδερφό της γιαγιάς) και τον κύριο Μανώλη «με τα αυγά» (τα σοκολατένια κεράσματα ήταν πολλά…).

Το πρωί της Πέμπτης, με πήραν για τα νέα. Η μάχη του, καιρό τώρα, ήταν μεγάλη και άνιση. Αλλά όσο και να το φοβάσαι και όσο και να το περιμένεις είναι πάντα πολύ κρύο και βαρύ να το ακούς.

Ετοιμαζόμασταν με το μεγάλο για το σχολείο και τη δουλειά κι ως εκείνη την ώρα, όπως κάθε πρωί, έκανε τα δικά του εκείνος κι εγώ τον μάλωνα προσπαθώντας να τον βάλω σε σειρά να ξεκινήσουμε στην ώρα μας. Με είδε ξαφνικά αλλαγμένο και με ρώτησε τι έχω. Του είπα ότι ο κύριος Μανώλης πάει για ρακές με τον παππού το Γιάννη στον ουρανό. Συνεννοηθήκαμε χωρίς άλλη κουβέντα. Από εκείνη τη στιγμή δεν έβγαλε κιχ, ετοιμάστηκε και με περίμενε στην πόρτα. Μόνο όταν τον άφησα στο σχολείο μου είπε- πρωτοφανώς- «Καλημέρα μπαμπά μου». Τελικά όλα τα καταλαβαίνουν τα παιδιά…

Δυστυχώς, δεν προλάβαμε, δε βρήκαμε τρόπο βασικά να κατεβούμε εγκαίρως στην Κρήτη να τον αποχαιρετήσουμε. Ούτως ή άλλως έτσι κλειστός και ανέκφραστος που είμαι, δεν καταφέρνω να δείξω όσα σκέφτομαι. Αποφάσισα λοιπόν να του αφιερώσω δύο λόγια από καρδιάς, όπως τα σκεφτόμουν. Ξέρω ότι τους τελευταίους μήνες ταλαιπωρήθηκε αλλά πήρε και χαρές από τα παιδιά του. Τον αναζητήσαμε πολύ την τελευταία φορά που επισκεφτήκαμε το πατρικό το Φλεβάρη, δε μπορούσε όμως πια να είναι στο πόστο του όπως κάθε πρωί.

Για εμένα ο κύριος Μανώλης ήταν πάντα ένα παράδειγμα. Χαμηλών τόνων, δεν ήθελε να γίνεται επίκεντρο αλλά στήριγμα. Βοηθούσε χωρίς να το κάνει θέμα. Πάνω από όλα στήριζε με καθημερινό αγώνα και προσπάθεια την οικογένειά του.

Τα παιδιά του τα είχε πάντα δίπλα και κοντά του αλλά και ελεύθερα, να έχουν τις παρέες και τα ενδιαφέροντά τους. Συχνά τους πετύχαινα στην πόλη ή μάθαινα νέα τους από μακριά και τους καμάρωνα. Σίγουρα τους καμάρωνε κι εκείνος ακόμα κι αν σαν άντρες μπορεί να είχαν και τίποτα κόντρες. Έτσι είναι οι πατεράδες με τους γιούς. Το έχω καταλάβει πλέον καλά κι από τις δύο πλευρές. Ο Νίκος κι ο Μιχάλης είναι καλής πάστας παιδιά, χάρη στον κύριο Μανώλη και την κυρία Μαρία. Και έχουν ένα ωραίο παράδειγμα ζωής να ακολουθήσουν, προφανώς με το δικό του στυλ ο καθένας.

Τα παιδιά είμαι σίγουρος ότι θα είναι η παρηγοριά και το καμάρι της κυρίας Μαρίας. Της κόρης που δεν είχε και απέκτησε η μαμά μου. Μεγάλο το στήριγμά της στην οικογένειά μου, δεν το ξεχνάμε ποτέ. Μεγάλος κι ο αγώνας της τόσα χρόνια δίπλα πάντα στον κύριο Μανώλη. Και δίπλα της θα είμαστε- έστω κι από απόσταση κάποιοι- όλοι μας γιατί θέλει δύναμη να αποχωρίζεσαι τέτοιον άνθρωπο. Η γιαγιά μου έλεγε «αρχοντάνθρωπος». Κι αυτό ακριβώς ήταν ο κύριος Μανώλης, αρχοντάνθρωπος!

One thought on “Ο κύριος Μανώλης «με τα αυγά». Ένας πραγματικός άρχοντας!

  1. Τρυφερές αναμνήσεις και οικεία πρόσωπα από την παιδική μας ηλικία, ειδικά για εμάς τους «ξενιτεμένους». Η γειτονιά μετακομίζει σιγά-σιγά πιο ψηλά. Ας είναι ήρεμη η ψυχούλα του…

Leave a Reply to F. Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s