Το παιδικό πάρτυ

Μεσημέρι, έξω από το σχολείο περιμένει να βγουν τα παιδιά. Γύρω γονείς, γιαγιάδες και παππούδες ανυπομονούν να αναλάβουν δράση. Ανοίγει η δασκάλα και το μελίσσι με τα νήπια ξεπορτίζει και σπάει. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του…

Σήμερα ο μικρός κρατάει και ένα φάκελο. Βασικά, όλο το μελίσσι κρατάει από έναν. Παιδικό πάρτυ κι αυτό το Σαββατοκύριακο. Το ανοίγει και το διαβάζει να ξέρει τι τον περιμένει! Κάνει πάρτυ λέει, ο Στέλιος, σε ένα μαγαζί στον κεντρικό δρόμο του Δήμου. Μάλιστα.

Λίγο παρακάτω, πετυχαίνει το μπαμπά του Στέλιου. Τον ξεχωρίζει γιατί είναι πολύ εύσωμος και γυμνασμένος, φοράει πάντα κοντομάνικο και οδηγεί ένα τζιπ με φιμέ τζάμια το οποίο το παρκάρει μέσα στη μέση του δρόμου.

Κάνετε παρτάκι είδα. Γενέθλια έχει ε; Να σας ζήσει!

Ευχαριστώ φίλε. Σας περιμένουμε.

Δεν τον ξέρω αυτόν τον παιδότοπο αλλά θα τον βρούμε.

Βασικά δεν είναι παιδότοπος. Καφέ είναι!

Α ναι; Να το μάθω τότε, εγώ περνάω από εκεί για τη δουλειά κάθε μέρα. Να παίρνω από εκεί καφέ.

Βασικά ανοίγει μόνο απόγευμα. Βραδάκι μάλλον.

Α, μάλιστα. ΟΚ, θα τα πούμε και στο πάρτυ.

Βασικά ναι. Τα λέμε εκεί!

Πόσες φορές του είπε “βασικά” αναρρωτιέται όσο προσπαθεί να εξηγήσει γιατί ένα καφέ να ανοίγει μόνο βραδάκι. Τέλοσπάντων θα δούμε…

Σάββατο απομεσήμερο, όλη η οικογένεια έτοιμη για το πάρτυ. Το gps θα κάνει δουλίτσα λογικά… Η πρώτη απόπειρα δεν βοηθά. Το 157 δεν το εντόπισε. Ούτε και με τη δεύτερη είδε κάτι.

Ας παρκάρουμε τώρα που βρήκαμε και το πάμε με τα πόδια. Τελικά υπάρχει 157 απλά δεν το γράφει κάπου. Και τα τζάμια του μαγαζιού είναι σκοτεινά. Φιμέ κι αυτά σαν του τζιπ του μπαμπά του εορτάζοντα.

Ανοίγει την πόρτα και συναντά μια μάλλον αλλόκοτη θέα για παιδικό πάρτυ. Κόκκινοι καναπέδες δεξιά και αριστερά. Ημίφως. Και στο βάθος μία μπάρα. Που ακριβώς είναι το πάρτυ; Και κυρίως το παιδικό το πάρτυ; Δεξιά αναγνωρίζει κάποιους γονείς και 2 διακοσμητικά “Happy Birthday”. Εδώ μάλλον είναι…

Όσο τα παιδιά γυρνάνε γύρω-γύρω παίζοντας σε ένα χώρο που μοιάζει λίγο με πίστα προσπαθεί να εγκλιματιστεί. Αυτό το ημίφως δε βοηθάει και πολύ. Έρχεται η σερβιτόρα να παραγγείλουν. Μήπως είναι υπερβολικά ντυμένη και βαμμένη για παιδικό πάρτυ; Τελοσπάντων…

Ένα φρέντο εσπρέσσο μέτριο παρακαλώ.

Μήπως προτιμάτε ένα ουισκάκι;

E, ε, φέρε ένα ουισκάκι ναι. Με πολύ πάγο. Βασικά βάλε και coca cola! (έχει να πιει και αιώνες μην τον χτυπήσει…)

Δύο λεπτά αφού τα φέρει, η μικρή θέλει νερό. Κάτσε να πάμε στο μπαρ να πάρουμε. Στο μπαρ ένας μπάρμαν εμφανώς βαριεστημένος τους βάζει τα νερά. Δίπλα στο σκαμπό κάθεται μία ψηλή, ξανθιά εντυπωσιακή κοπέλα. Με προφορά ανατολικού μπλοκ ρωτά τη μικρή:

Πως σε λένε εσένα;

Ελένη. Εσένα;

Εμένα, Ταμίλα!

Διεθνές το καφέ, πολυπολιτισμικό σκέφτεται και οι ψίλοι πια, κάνουν “παιδικό πάρτυ” στα αυτιά του.

Λίγο το ουίσκι, λίγο η coca-cola, λίγο το άγχος και η αμηχανία, ήρθε η στιγμή για την τουαλέτα.

Στο βάτος ντεξιά– τον ενημερώνει η σερβιτόρα.

Καθοδόν για το “βάτος”, συναντά και μία παρέα με 3 άντρες σε ένα απόμερο τραπέζι. Ή έχει σύσκεψη ο πυρήνας της Χρυσής Αυγής της γειτονιάς μας ή είναι στο μαγαζί ο Τράκης ή ο Μαρινάκης με τους συνοδούς του ή κάτι δεν πάει καλά με το μαγαζί…

Στην τουαλέτα, ολοκληρώνεται το παζλ. Εμφανή τα σημάδια της… νύχτας ας πούμε. Κάνει ότι κάνει όσο πιο γρήγορα και προσεκτικά γίνεται, επιστρέφει στο τραπέζι και ενημερώνει την οικογένεια ότι όποιος θέλει τουαλέτα, έχει κάτι πολύ ωραία δεντράκια στη γειτονιά.

Δύο ώρες ατελείωτης αμηχανίας φτάνουν στο τέλος τους. Το παιδικό πάρτυ αρχίζει να διαλύεται. Στην πόρτα συναντούν ξανά τον μπαμπά του Στέλιου, με κοστούμι σήμερα να έχει φτάσει μόλις.

Δε σας είδα καθόλου, συγνώμη. Αλλά τέτοια ώρα ειδικά Σάββατο έχουμε τρέξιμο, να προετοιμαστούμε για το βράδυ. Καλά περάσατε, εντάξει;

E,ε ναι όλα καλά!

Χαίρομαι. Λοιπόν, να μας ξανάρθετε! (κλείνοντας το μάτι στον μπαμπά…)

Τι αλλόκοτο παιδικό πάρτυ ήταν αυτό, μονολογεί πηγαίνοντας στο αυτοκίνητο. “Βασικά” που θα έλεγε κι ο μπαμπάς του Στέλιου, μάλλον το πάρτυ έγινε για τους μπαμπάδες. Να μάθουν το μαγαζί.

Η πλάκα είναι ότι σε τέτοιο μαγαζί δεν είχε πάει ποτέ, ούτε ως νέος κι ελεύθερος και πήγε οικογενειακώς! Έχει πλάκα καμία φορά η ζωή…

Υ.Γ: Όχι εγώ, ένας φίλος. (αλήθεια, ένας φίλος)

Υ.Γ 2: Ναι, είναι αυτό που νομίζεις!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s