Αύριο, είναι μία άλλη, ίδια, μέρα!

Μαζεύει τα ποτήρια από το τραπέζι στο σαλόνι. Κλειδώνει και κλείνει τα φώτα. Το κρεββάτι τον περιμένει επιτέλους. Βάζει το κινητό να φορτίσει και ετοιμάζει το ξυπνητήρι. Πήγε 1:30 πάλι; Άσε, όχι 7, ας το βάλω 7:15 μωρέ, θα τρέξουμε λίγο παραπάνω και θα προλάβουμε.

6:35 ακούγεται διστακτικό κλάμα από το διπλανό δωμάτιο. Μπορεί να τσακώνεται με το πάπλωμα πάλι, περίμενε να δούμε. 

6:37 το κλάμα επανέρχεται, διστακτικό πάντα. Σίγουρα με το πάπλωμα μαλώνει.

6:41 το κλάμα πια γίνεται αποφασιστικό και γάργαρο. Σηκώνεται και βλέπει τον μικρό όρθιο στην κούνια να τον περιμένει ανυπόμονα. Τον παίρνει αγκαλιά, κάνει ότι δε βλέπει τις χειρονομίες που ζητούν σαν προορισμό την κουζίνα ή το σαλόνι και τον παίρνει μαζί στο κρεββάτι. Τα πρώτα δέκα λεπτά είναι δύσκολα μέχρι να τον πείσει ότι δεν ξυπνάμε ακόμα. Τα επόμενα δέκα είναι πιο απλά μέχρι να τον ξανακοιμήσει. Κοιμάται με το μωρό αγκαλιά, καθιστός στο κρεββάτι. 15 λεπτά μετά το ξυπνητήρι του θυμίζει τη χθεσινή τους συμφωνία…

Προσγειώνει ήρεμα τον μικρό δίπλα και ξυπνάει και τη γυναίκα του. Σήκω, πάει 7:30, θα αργήσουμε πάλι.

Πάει δίπλα για τον μεγάλο αυτή τη φορά.

Έλα σήκω, να πάμε σχολείο.

Γιατί;

Kάθε πρωί πάμε. Τι θες πρωινό;

Γιατί;

Για να φας.

Α! Ότι έχει.

Ωραία, ντύσου, πλύσου κι έλα.

Γιατί;

Προχωράει χωρίς άλλη εξήγηση. Φτιάχνει καφέ, φτιάχνει καφέ για τη δουλειά, παίρνει και τυρόπιτα στο ταπεράκι όσο η γυναίκα του παλεύει με τα τάπερ του σχολείου. Δεν πας να δεις γιατί αργεί;
Tον βρίσκει περίπου ξύπνιο και περίπου ντυμένο να κοιτάει τη ντουλάπα του δωματίου σα να είναι έκθεμα στο Λούβρο. Άντε, ντε μην αργήσουμε. Και μην πεις γιατί, γιατί πρέπει 8:15 να είσαι εκεί.
Τον βάζει να φάει πρωϊνό. Τελικά το μενού λέει γάλα με ψωμί και μέλι

Εγώ αυτό σας ζήτησα;

Δε ζήτησες κάτι συγκεκριμένο, μια χαρά ωραίο είναι! Πάω να ντυθώ και σε 5 λεπτά φεύγουμε!

Και φύγανε. Σε 10 λεπτά… Προσπαθεί να θυμηθεί που έχει παρκάρει. Χθες ήταν που έκανε τον κύκλο και το άφησε στον παρακάτω δρόμο; Όχι προχθές ήταν, χθες βρήκε στο δικό τους δρόμο… Πάμε και βλέπουμε.
Φτάνει σχολείο, αφήνει το παιδί, δίνει και τα λεφτά για την αυριανή εκδρομή στο θέατρο, μπαίνει στην καθημερινή κίνηση και φτάνει δουλειά. Με το γνωστό σασπενς του πού και πότε θα βρω να παρκάρω.

8:45. Ξεκινά το πολύωρο τετ-α-τετ με την οθόνη του υπολογιστή. Τα μάτια και ο αυχένας του παιρνούν αξέχαστα κάθε μέρα. Αλλά αφού έχει δουλειά, μη γκρινιάζει κιόλας. Οι συνάδελφοι τον ενημερώνουν για τις σημαντικές εξελίξεις που έχασε χθες βράδυ κυνηγώντας τα παιδιά. Έχασε ο Παναθηναϊκός από τη Λαμία λέει ο Χάρης, πάει ξεφούσκωσε κι αυτός!
Η Μαίρη έχει άλλα άγχη. Ο Τσιτσιπάς πόσο ήρθε, ξέρετε; Φοβερός!

Η μέρα συνεχίζεται, οι συνάδελφοι συζητούν για τις εξελίξεις στο Power of Love (;) και η δουλειά προχωρά (ή και όχι ενίοτε). Σύμφωνα με το ρεπορτάζ σπιτιού, ο μικρός έφαγε, έπαιξε, γκρίνιαξε, ξανάφαγε και κοιμήθηκε. Ο μεγάλος σχόλασε, έφαγε, γκρίνιαξε, το ξέχασε και σε περιμένει να τον πας για μπάλα. Πες του και είκοσι να είναι έτοιμος γιατί θα έρθω οριακά, θα έχει και κίνηση τέτοια ώρα! Ελπίζω να προλάβω να φάω.
Όντως και είκοσι είναι εκεί. Τρώει σε ρυθμό που κι ο ίδιος τρομάζει από την ταχύτητα ενώ παραλαμβάνει και τη λίστα σούπερμαρκετ για μετά.

Είκοσι λεπτά “ποιοτικού” χρόνου με το μεγάλο στο δρόμο για το γήπεδο. Τα νέα του σχολείου, συζήτηση για τη μπάλα κι ότι άλλο βάλει στην ατζέντα ο 5χρονος. Προσπαθεί να καταλάβει αν είναι όλα καλά σχολείο, αν έχει το παιδί κάποιο άγχος ή πρόβλημα χωρίς όμως να τον ρωτάει και να τον πιέζει. Και όπου μπορεί να του περάσει και κανένα μήνυμα χωρίς να κάνει κήρυγμα.

Φτάνει στο γήπεδο, ο μικρός μπαίνει χαρούμενος να παίξει για τις επόμενες δύο ώρες. Πάντα όταν τον βλέπει να τρέχει να μπει μέσα, θυμάται τον εαυτό του ανέμελο να παίζει μικρός. Πάνε αυτά! Αλλά έχει δύο ώρες τώρα μπροστά του, ευκαιρία να κάνει 1-2 τηλέφωνα για εκκρεμότητες. Να απαντήσει κι εκείνο το e-mail. Βασικά εκείνα τα e-mails. Να πει και καμία κουβέντα με κανένα άνθρωπο. Δηλαδή με κανένα γονιό. Δηλαδή για ιώσεις, δραστηριότητες, διάβασμα στο σχολείο, παιδικά πάρτυ διανθισμένα με σχόλια για το ματς που εντωμεταξύ διεξάγεται μπροστά τους. Πέρυσι ερχόταν κι ο μπαμπάς του Παναγιώτη που ταίριαζαν κι έλεγαν για καμία μπάλα, για συναυλίες και διακοπές. Φέτος έχει άλλη δουλειά και δεν προλαβαίνει. Τέλοσπάντων, δεν πειράζει και μόνο που παίρνει μυρωδιά από γήπεδο, καλά είναι!

7:15. Η προπόνηση τελειώνει. Ώρα να μαζευτούν για τις επόμενες δουλειές. Βάλε μπουφάν και κουκούλα και πάμε!

Γιατί;

 Γιατί είσαι ιδρωμένος κι έχει κρύο!

Α! Τι να φάω;

Έχει μπανάνα και χυμό.

Γιατί;

Φτάνει με τα πολλά και στο parking του σούπερμάρκετ, κέρμα, καρότσι και ξεκινάει η εβδομαδιαία διαδικασία. Πλέον το δίδυμο λειτουργεί με κλειστά μάτια και αυτοματισμούς. Ο μικρός φέρνει τα (αυστηρά βιολογικά) καρότα, κολοκύθια, ντοματίνια κλπ κι εκείνος τις μπανάνες. Ο μικρός φέρνει το γιαούρτι και το γάλα κι εκείνος τα απορρυπαντικά. Παρόλα αυτά πήγε 8:15 και η ουρά στο ταμείο είναι πάλι εκεί! Αν και το χειρότερό του είναι ο αγώνας δρόμου να προλάβει την κοπέλα στο ταμείο και να παραλάβει με μία σχετικά βολική σειρά τα πράγματα. Αφού συνέρθει από το σοκ του λογαριασμού που πάντα θα ξεπερνά τις προσδοκίες, φορτώνει και πάει για το σπίτι. Αν παρκάρει κοντά θα βολέψει και στο ξεφόρτωμα…

9:20. Σπίτι επιτέλους, τακτοποιεί το στοκ του σούπερμαρκετ ενώ παζαρεύει με το μεγάλο το μπάνιο και το βραδινό και παράλληλα παίζει με το μικρό που τον περίμενε όλη μέρα. Μετά πρέπει να παζαρέψει και με τους δύο το βραδινό τους ύπνο! Το δέκα λεπτά ακόμα πάει σύννεφο! Βέβαια τα τραβάει κι ο δικός του ο οργανισμός γιατί δεν τα χορταίνει…

22:30. Τα παιδιά (μοιάζει τουλάχιστον) να έχουν κοιμηθεί. Ευκαιρία να πει καμιά κουβέντα με τη γυναίκα του. Να δουν τι έχει το πρόγραμμα και τι έχουν χάσει όλη την ημέρα. Πλήρωσες τη ΔΕΗ; Παιδίατρο πότε έχουμε; Η Ελενίτσα έχει πάρτυ το Σάββατο το απόγευμα, μπορούμε εμείς, τι ώρα είναι ο αγώνας στο ποδόσφαιρο, πρωί; H θεία μπήκε στο νοσοκομείο, το αναπνευστικό της πάλι… Τελικά περνάνε οι Πρέσπες, είδες που στο είπα; Τρεις ήταν πάλι άρρωστοι με ίωση στο σχολείο όπως οι δικοί μας προ ημερών. Πρέπει επιτέλους να πάρεις ένα ζευγάρι παπούτσια για τη δουλειά. Με τον κλασσικό επίλογο έχει κάτι να δούμε η τηλεόραση; H ερώτηση ρητορική συνήθως πλην ημερών Champions League ή καμίας καλής ταινίας, αλλά πάντα ελπίζει κανείς…

Κοντεύει 12. Σήμερα πάω μια λογική ώρα να κοιμηθώ επιτέλους, σκέφτεται. Νομίζει! Μία γρήγορη ενημέρωση (θέλει να είναι και ενημερωμένος πολίτης τρομάρα του), ένα μήνυμα στο messenger ενός φίλου και 2-3 τραγούδια στο youtube τον πάνε με άνεση ως τη μία, ένας έλεγχος στα παιδιά και κάτι τελευταία τον φτάνουν στην αρχή της ιστορίας μας ξανά.

Και αύριο είμαι μία άλλη, ίδια, μέρα!

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s