Δεν είναι κάθε μέρα του Αη Γιαννιού!

Σε όλη μου τη ζωή η γιορτή του Αη Γιαννιού ήταν ιδιαίτερη μέρα και ξεχωριστή! Από νωρίς είχα την ευκαιρία να συνειδητοποιήσω πώς έχει προκύψει η φράση “Δεν είναι κάθε μέρα του Αη Γιαννιού”. Όντως δεν είναι κάθε μέρα!

Από μικρό παιδάκι θυμάμαι από την παραμονή το βράδυ κιόλας τις πυρετώδεις προετοιμασίες στην κουζίνα του πατρικού μου, για την γιορτή του πατέρα μου. Από το πρωί, μετά την Εκκλησία το κουδούνι χτυπούσε και φίλοι και συγγενείς παρέλαυναν από το σπίτι! Κάθε χρόνο λίγο-πολύ με την ίδια σειρά. Και πάντα με το τηλέφωνο να χτυπάει…υπερωρίες με ευχές από φίλους από όλη την Ελλάδα (την είχε γυρίσει σχεδόν όλη ο πατέρας μου λόγω δουλειάς, από Τρίπολη, Λάρισα έως Κω και Δράμα).

Πρώτοι εμφανιζόντουσαν παραδοσιακά οι συγγενείς και οι φίλοι από το χωριό, τα Ανώγεια. Σχετικά μακρινό και ορεινό. Βοσκοί στην πλειοψηφία τους θείοι και ξαδέρφια του πατέρα ξυπνούσαν από τις 5-6 να τακτοποιήσουν τα ζώα και να κάνουν τα καθημερινά τους αλλά και να διαλέξουν το καλύτερο τυρί και την πιο καλή ρακή να φέρουν δώρο. Έτσι στις 11 το κέρασμα δε θα μπορούσε να μην είναι ένα κανονικό γεύμα! Κι άρχιζαν οι ρακές από νωρίς….

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι giannis-onoma.jpg

Από το απομεσήμερο άλλαζε το ρεπερτόριο. Νωρίς, συνήθως οι μεγάλες ηλικίες, οι φίλες του παππού ή της γιαγιάς για το λικεράκι τους και το κουτσομπολιό τους. Η γιορτή ήταν περισσότερο η αφορμή για να κάνουν μία έξοδο. Συνήθως σε αυτή τη φάση ο εορτάζων έκανε την κοπάνα του (να φορτίσει μπαταρίες) και χρέη αναπληρωτή αναλάμβαναν οι συμπεθέρες. Μαζί με εκείνον, κάναμε την κοπάνα μας κι ο αδερφός μου κι εγώ για λίγο παιχνίδι.

Μόλις έπεφτε ο ήλιος και τελείωναν οι εργάσιμες οι ώρες, ερχόταν το βαρύ πυροβολικό. Με τα ποτά τους και με τα δώρα τους τα αδέρφια και τα ξαδέρφια των γονιών μαζί και οι φίλοι τους. Ορεξάτοι για κουβέντα και ξενύχτι. Και δυστυχώς χωρίς τα παιδιά τους γιατί “αύριο έχετε σχολείο μετά από τόσες μέρες. Κι εσύ να μην αργήσεις να κοιμηθείς”! Ποτέ δεν τους πίστεψα. Ήθελαν απλά να φάνε, να πιούνε και να κάνουν το χαβαλέ τους χωρίς άγχος. Τώρα που μεγάλωσα πια τους καταλαβαίνω περισσότερο είναι η αλήθεια και δεν κρατάω κακία.

Κόσμος ερχόταν κι έφευγε, οι συζητήσεις πολλές και διαφορετικές, από πολιτικά κι αθλητικά έως ανέκδοτα και ιστορίες. Δύσκολο το έργο της μάνας να σε πείσει να πας για ύπνο. Κι όταν το κατάφερνε, δύσκολα σε έπαιρνε ο ύπνος ακούγοντας από μέσα τα γέλια και τις φωνές! Αυτή όμως η βαβούρα ήταν και ο ήχος που σήμαινε και το τέλος των Χριστουγεννιάτικων διακοπών. Την επόμένη στο σχολείο κοιμόμουν όρθιος αλλά οι δάσκαλοι έδειχναν μία επιείκια. Υποψιαζόντουσαν το λόγο άλλωστε…

Τώρα που μεγάλωσα ήρθε η ώρα να τη ζήσω αλλιώς τη γιορτή. Είμαι ο “μπαμπάς του εορτάζοντα” που υποδέχεται τα τηλέφωνα, που του κάνει τη γιορτή του και αγοράζει τα γλυκά για το σχολείο. Που πρέπει να βρει ένα ωραίο κόλπο να είναι ωραία και διαφορετική η εορταστική αυτή μέρα, η τελευταία πριν ανοίξει το σχολείο. Με μια βόλτα στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό πριν κλείσει κι αυτό, με ύπνο στρωματσάδα κάτω από το δέντρο πριν το ξεστολίσουμε, με ότι τέλοσπάντων εφευρεθεί!

Περνάνε τα χρόνια, αλλάζουν οι ρόλοι αλλά η μέρα του Αη Γιάννη παραμένει ιδιαίτερη και ξεχωριστή! Με τη χαρά της, τις μνήμες αλλά και την μελαγχολία της όταν φτάνει στο τέλος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s