Ο εύκολος δρόμος της βίας!

Αυτές τις μέρες μας «απασχολεί» πολύ η Χρυσή Αυγή και το θέμα της βιας, της ρατσιστικής, της σεξιστικής, της φασιστικής ακόμα και της λεκτικής.Αφορμές καθημερινά δίνονται πολλές. Έχει γίνει καθημερινό φαινόμενο. Στόχος να γίνει μια ρουτίνα. Να το συνηθίσουμε ως κοινωνία και ως πολίτες. Αν συμβεί αυτό θα μαστε μια νικημένη ΚΑΙ σε αυτό κοινωνία. Παραδομένη στη βία ολοκληρωτικά.

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής και του φασισμού γενικότερα, είναι ένα φαινόμενο με αιτία και εξήγηση. Όσο περιοριζόμαστε σε ευχολόγια, μελέτη των αφορμών και γενικόλογες «καταδίκες» τόσο ρίχνουμε νερό στο μύλο του φασισμού. Επίμενουμε να κοιτάμε το δάχτυλο κι όχι αυτό που μας δείχνουν.

Είναι μια μεγάλη κοινωνιολογική μελέτη η πλήρης ανάπτυξη των αιτιών αυτής της ανόδου που βλέπουμε στην καθημερινότητά μας. Αλλά δεν θέλει τρομερή οξυδέρκεια για να δεις πόσο ρόλο έπαιξε η απολιτίκ μόδα της δεκαετίας του 90 και του 2000. Πώς αυτή η μόδα, που τόσο βόλευε το σύστημα που κυβερνούσε (κόμματα, ΜΜΕ, επιχειρηματίες, συνδικαλιστές με την κακή την έννοια κλπ), ώστε να μένει η κοινωνία απαθής παρατηρητής, σήμερα μας οδηγεί εδώ.

Δε θέλει και μεγάλη προσπάθεια να δεις ότι καθοριστικό ρόλο παίζει και η αδυναμία του πολίτη να εκπληρώσει τον ουσιαστικό του ρόλο, ως πολίτης που ενημερώνεται με κριτική ματιά, που συμμετέχει, που συζητά και που παρεμβαίνει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πολλοί λένε «έτσι είναι ο έλληνας». Διαφωνώ κάθετα, η ιστορία εντός κι εκτός των τειχών έχει δείξει ότι δεν υπάρχει αυτό το είδος DNA που πολλοί επικαλούνται.

Συμβαίνει γιατί για χρόνια γενιές ελλήνων εκπαιδεύτηκαν και σπούδασαν αλλά δεν ενθαρρύνονται να καλλιεργήσουν το πνεύμα τους. Συμβαίνει γιατί το κλισέ «έλλειψη παιδείας» δεν είναι τυχαία κλισέ. Συμβαίνει γιατί κάποιους τους βόλευε κάθετι προωθημένο, διαφορετικό από τη μάζα που τόσο επιμελώς δημιούργησαν, να θεωρείται κουλτούρα στο γενικό πλαίσιο του «κουλτούρα να φύγουμε», του Κωστοπουλικού lifestyle και των απολιτίκ σταρ που χαμογελούσαν χωρίς να διατυπώνουν άποψη.

Συμβαίνει γιατί ο έλληνας ενθαρρύνεται ακόμα και σήμερα από όσους έχουν τα γένια και τα χτένια, να επιλέγει τον εύκολο δρόμο. Τον δρόμο του «έλα μωρέ, εγώ θα σώσω την κοινωνία;». Τον δρόμο του «όλοι οι πολιτικοί, οι γιατροί, οι στρατιωτικοί, οι έμποροι κλπ ίδιοι είναι». Τον δρόμο του «αν είμαι εγώ άνεργος, να απολυθεί κι ο γείτονας» καθότι «έλα μωρέ ξέρεις πώς μπήκε εκεί κι αυτός». Τον δρόμο του «θα σε ψηφίσω, θα με διορίσεις» που με τόσο μελετημένο τρόπο είχαν στήσει στα μαγαζάκια τους οι πολιτευτές.

Είναι πολλά ακόμα που μπορεί να πει κανείς. Για την αποβλάκωση της τηλεόρασης που έχει περάσει και στη μουσική εν πολλοίς, που έχει περάσει γενικά στα ΜΜΕ. Που πλέον βέβαια απειλείται άμεσα από το ίντερνετ. Αλλά έχει οδηγήσει τον κόσμο στην απάθεια και στην εύκολη κριτική απτον καναπέ και από το πληκτρολόγιο. Στον εύκολο δρόμο μας πάει και πάλι δηλαδή.

Θα μου πει κανείς και τι προτείνεις; Ας ξεκινήσουμε, λέω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό, από τη ρίζα του προβλήματος. Για παράδειγμα ας σταματήσουμε να αναλύουμε το δέντρο (την παράσταστη στο Χυτήριο, αν η Κανέλλη διέκοψε τον Κασιδιάρη, αν κάποιοι μετανάστες είναι όντως παραβατικοί, αν η σάτιρα δικαιολογεί κάποια πιο προχωρημένα αστεία, αν οι βρεφονηπιακοί σταθμοί έχουν και παιδιά μεταναστών και πολλά ακόμα αν) κι ας πιάσουμε το δάσος. Είμαστε ενεργοί πολίτες; Ενημερωνόμαστε πολύπλευρα και με κριτική σκέψη; Όταν κάνουμε διάλογο, ακούμε τον άλλο ή μόνο μιλάμε; Συζητάμε με τα παιδιά μας; Ακούμε τους προβληματισμούς τους; Τους εξηγούμε σοβαρά και με επιχειρήματα όσα συμβαίνουν γύρω μας ή μόνο κύρηγμα- ξεπέτα κάνουμε; Πέφτουμε στην παγίδα του μίσους και της διχόνοιας που τόσα χρόνια σπέρνει στην κοινωνία αυτό το σάπιο σύστημα που σήμερα παλεύει για την επιβίωσή του θυσιάζοντας το σύνολο; Παλεύουμε να αλλάξουμε νοοτροπίες, αντιλήψεις και κατεστημένα που μας ενοχλούν (πχ το συνδικαλιστικό μας όργανο, ή τη νοοτροπία των οπαδών της ομάδας μας, ή το φακελάκι στο γιατρό κλπ);

Αν πρώτοι εμείς, στα μικρά δεν απορρίψουμε την «βία» της επιλογής του εύκολου δρόμου που μας επιβάλλουν εκείνοι που βολέυονται και δεν επιλέξουμε συνειδητά το δρόμο τον πιο πολύπλοκο τι ελπίδα μπορεί να έχουμε; Και τι ελπίδα μπορεί να έχουν τα παιδιά μας; Το πρώτο στοπ σε αυτή την κατηφόρα που οδηγεί σε φασισμό, διαρκή βία και μίσος μόνο οι ίδιοι μπορούμε να το βάλουμε ξεκινώντας από τον εαυτό μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s