Σκέψεις εν μέσω αβεβαιότητας και σεναρίων…

Σενάρια επί σεναρίων. Υποθέσεις επί υποθέσεων. Είχε σχέδιο ο Παπανδρέου; Το κανε επίτηδες; Του ξέφυγε; Τι θα κάνει ο Σαμαράς, θέλει να kυβερνήσει τώρα ή πασάρει την ευθύνη;

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω. Διαβάζω, ακούω όλες τις απόψεις, βάζω το μυαλό μου να δουλέψει αλλά δεν μπορώ να καταλήξω σε καμία βεβαιότητα για τις “εξελίξεις”.

Αντιθέτως έχω μερικές αδιάψευστες βεβαιότητες για άλλα θέματα. Η ζωή μας γίνεται καθημερινά πιο πιεσμένη. Η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται επικίνδυνα, ο κόσμος δε βλέπει φως, δεν ξέρει πώς να αντιδράσει αλλά είναι κάθε μέρα πιο θλιμμένος. Για όποιον αμφιβάλλει, ένας περίπατος στις γειτονιές, μια βόλτα με το λεωφορείο παρατηρόντας τις ματιές των ανθρώπων θα τον πείσει. Αν ανοίξει και διάλογο θα ακούσει πολλά, διαφορετικά, “κουφά” ενίοτε, αλλά όλα σε βάση προβληματισμού και ανυπαρξίας ελπίδας και αισιοδοξίας. Μεγάλο πρόβλημα αυτή η ανυπαρξία, κατά την ταπεινή μου άποψη, το μεγαλύτερο.

Έτερη βεβαιότητα, το ότι ο πολιτικός κόσμος σχεδόν στο σύνολό του είτε αδιαφορεί, είτε δεν κατανοεί είτε δεν μπορεί να απαντήσει στα ουσιαστικά, καθημερινά προβλήματα και ζόρια του κόσμου, του “μικρού” και “μεσαίου” όπως τον αποκαλούν. Το σταμάτημα της παραγωγής, την τεράστια ανεργία με τα προβλήματα που προκαλεί πρακτικά και ψυχολογικά, την αδυναμία μεγάλου αριθμού να αναταποκριθούν σε βασικές ανάγκες (Υγεία πχ), στην απαξίωση και πλήρη αποδιοργάνωση κάθε Εκπαιδευτικής διαδικασίας (απτα σχολεία ως το θέατρο και τη λογοτεχνία).

Άλλη μια βεβαιότητα είναι ότι η Ευρωζώνη δεν πάει καλά, όπως δεν πάει καλά η παγκόσμια οικονομία και κοινωνία ακόμα. Και δεν είναι θέμα ελληνικό, αυτό που κάποιοι στην αρχή αρνούνταν να δουν ή έκαναν ότι δεν έβλεπαν πια είναι οφθαλμοφανές. Το “θαύμα” της Ιρλανδίας αν δούμε πίσω από τα νούμερα δεν είναι τόσο θαυμα. Η Πορτογαλία παρά την εσωτερική της συμμαχία, δεν έχει πάρει μπρος, απλά δεν τα χει κάνει τόσο χάλια όσο η αφεντιά μας. Η Ιταλία, τεράστιο πια αγκάθι. Η Γαλλία, ο ένας εκ των δύο πυλώνων απειλείται με υποβαθμιση της οικονομίας της. Βεβαιότατα δεν πάμε καλά λοιπόν.

Τέλος, βεβαιότητα παραμένει ότι η διαπλοκή (ΜΜΕ, Επιχειρηματίες, Τράπεζες, πολιτικός κόσμος) δεν έχει χτυπηθεί καθόλου. Ναι κρίση, ναι όλοι βλέπουν την οργή του κόσμου, ναι όλοι βλέπουν την ανάγκη ριζικής αλλαγής νοοτροπίας και καταστάσεων, αυτό όμως μένε εκεί. Εχει κλυδωνισμούς (λόγω κρίσης, λόγω οργής, λόγω πίεσης) αλλά δεν έχει χτυπηθεί,κάποιοι συνεχίζουν να κάνουν το παιχνίδι τους κανονικά. Κάποιοι, δηλαδή οι λίγοι που κάνουν το κουμάντο για τους πολλούς.

Το ερώτημα είναι, τι θα κάνουμε; Θα μείνουμε να αθροίζουμε απόψεις, σενάρια και σκέψεις, απλοί παρατηρητές των εξελίξεων;

Όλα δείχνουν ότι θα πάμε για μια 3-6 μηνών Κυβέρνηση είτε Εθνικής Συννενόησης (όπως το λένε πιο ευγενικά), είτε Εθνικής Ανοχής (με απλή στήριξη σιωπηρή των πολλών κομμάτων), Εθνικής Ανάγκης (για να μαστε και ειλικρινής). Οι όροι της είναι λεπτομέρεια για τον κόσμο. Η ουσία της είναι ποιά; Να εφαρμόσει τα μέτρα που οι ηγεσίες της Ε.Ε επιβάλλουν και τα οποία βλέπουμε ότι δεν αποδίδουν, απλά διαλύουν τις κοινωνίες. Πιθανόν αυτός να είναι ο στόχος κάποιων λίγω που προανέφερα. Αλλά δεν είναι αυτό που περιμένουμε για να πατήσουμε ξανά στα πόδια μας σαν Ελλάδα, Ευρώπη και ατομικά. Φαντάζομαι δε διαφωνούν και πολλοί με αυτό…

Ο πολιτικός μας κόσμος φαίνεται αδύναμος να αλλάξει για να απαντήσει. Προσωπικά το περίμενα. Είχα (κι έχω έστω ψαλιδισμένες) κάποιες ελπίδες για τις προοδευτικές, αριστερές δυνάμεις. Όχι από όλες σαφώς. Και πάντα στον άξονα μιας αριστεράς που αναφέρεται στην αξιοπρέπεια, την αξιοκρατία, την δικαιοσύνη, την κοινωνική αλληλεγύη και την ανθρωπιά. Με Ευρωπαϊκή ματιά (γιατί Ευρώπη δεν είναι μόνο η Μερκελ, οι αγορές κι ο Βαν Ρομπάι), με οικολογική ματιά (ουσίας, παραγωγική, με αξιοποίηση των οικολογικών τεχνολογιών), με απλό λόγο πέρα από την γενική θεωρία, με κουβέντες κατανοητές σε όλο τον κόσμο αλλά και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.

Το επόμενο διάστημα αυτής της Εθνικής Ανάγκης, είναι η ακροτελευταία της ευκαιρία να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του κόσμου. Να αναμετρηθεί με τις παθογένειές της και να βγει αλλαγμένη, διαφορετική και κοντά στον κόσμο που εδώ και καιρό δεν πείθεται. Όσο μένει εγκλωβισμένη σε ταμπού, προσωπικές φιλοδοξίες και κυρίως ιδεοληψίες.

Όσο ένας ξεκάθαρος συνασπισμός δυνάμεων θα προσπαθεί να διασώσει το χρεωκοπημένο σύστημα που μας έφερε ως εδώ, δίνει τον χρόνο στη δημιουργία ενός απαντητητικού πόλου. Πώς θα γίνει αυτό; Μόνο αν αποφασίσει η αριστερά να αφήσει στην άκρη ιδεοληψίες και κολλήματα ετών και αποφασίσει να στραφεί στον κόσμο. Σε κινήματα, σε ομίλους προβληματισμού, στις τοπικες κοινωνίες, σε επαγγελματικούς κλάδους. Να ανοίξει διάλογο μαζί τους, να ακούσει πρώτα, να ψάξει φρέσκο προσωπικό ακόμα (μην πω κυρίως) έξω από τα κομματικά της “ρόστερ”. Να βρει τους καλύτερους, με τις πιο φρέσκες ιδέες, τα πιο προοδευτικά μυαλά αλλά και όσους αρνούνται να θυσιάσουν τον κώδικα αξιών τους και να μπουν στην πολιτική όπως σήμερα διεξάγεται, να παίξουν δηλαδή με τους όρους αυτού του βάλτου.

Να τους βρει, να τους δώσει βήμα και λόγο. Να μην τους καπελώσει. Απλά να τους προστατεύσει. Να τους ενθαρρύνει. Να νιώσουν ότι κάποιος τους ακούει και δείχνει διάθεση να αξιοποιήσει και να ενσωματώσει όσα λένε και προτείνουν.

Δεν ξέρω αν πρέπει να μαι αισιόδοξος. Καταλαβαίνω ότι ακούγεται ρομαντικό. Αλλά αυτή η απώλεια ρομαντισμού και αγαθών προθέσεων στην πολιτική και την κοινωνία μας έφεραν ως εδώ. Δεν βρίσκω πως θα συνέλθουμε χωρίς να τα φέρουμε πίσω.

Είναι “ιστορικές στιγμές” όντως όπως λένε και τα κεντρικά ΜΜΕ. Για όλους. Και για τον πολιτικό κόσμο είναι η τελευταία του ευκαιρία. Και αυτό ισχύει και για την Αριστερά. Γιατί σύντομα θα έρθει η ώρα του απολογισμού και της επανεκκίνησης (οι όροι και το περιβάλλον θα διαμορφωθούν συντομότατα όπως πάει το πράγμα). Αλλά πάνω από όλα είναι κρίσιμες ώρες για μας, “τον απλό κόσμο” που έχουμε να αναμετρηθούμε με τις καθημερινές δυσκολίες και πιέσεις αλλά και την απαισιοδοξία. Κι αν το δεύτερο δεν ανατραπεί, δεν θα ανατραπούν ούτε και τα πρώτα. Ο καθένας ας αναλάβει ευθύνες (δικές του κι άλλων αναγκαστικά). Η εποχή που τα περιμέναμε από τους άλλους, αποχωρεί εκκωφαντικά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s