Από το “ένας εργαζόμενος” τείνουμε στο “ένας (σκέτο) ανά οικογένεια”;

Αντιγράφω από ΤΑ ΝΕΑ(όχι τυχαία η επιλογή) “Σε ανελέητη φορολογική αφαίμαξη πέρα από κάθε λογική προχωρά το υπουργείο Οικονομικών από την 1η Ιανουαρίου του 2012. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος προανήγγειλε χθες από τη Βουλή την κατάθεση τροπολογίας σύμφωνα με την οποία από το επόμενο έτος η έκτακτη εισφορά θα παρακρατείται σε μηνιαία βάση από μισθούς και συντάξεις. Οπως διευκρίνιζαν στη συνέχεια συνεργάτες του, από την 1η Ιανουαρίου του 2012 θα αρχίσει η παρακράτηση της έκτακτης εισφοράς σε μισθούς και συντάξεις για τα εισοδήματα του 2012 ενώ με την εκκαθάριση των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος του 2011 οι φορολογούμενοι θα λάβουν και το ειδοποιητήριο για την έκτακτη εισφορά των φετινών εισοδημάτων. Ετσι, οι φορολογούμενοι το επόμενο έτος θα κληθούν να πληρώσουν δύο φορές έκτακτη εισφορά, την ώρα που ορισμένοι δεν θα έχουν καλά καλά ξεπληρώσει την έκτακτη εισφορά για τα εισοδήματα του 2010, η εξόφληση της οποίας άρχισε από τον Σεπτέμβριο με δυνατότητα καταβολής σε έως έξι δόσεις.”

Πρακτικά δηλαδή αποφάσισαν να κάνουν διπλή περικοπή από το (ότι απέμεινε από το) εισόδημά μας το 2012. Βεβαίως είναι ακόμα νωπή η έμφαση του Πρωθυπουργού παρά τω Αντιπροέδρω για στόχο τον ένα εργαζόμενο ανά οικογένεια. Ο οποίος ένας καλείται να πληρώσει διπλά βάρη για τον εαυτό του αλλά και να στηρίξει τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του. Υποψιάζομαι ότι ο Βενιζέλος, οι Τροϊκανοί κλπ που μας κυβερνούν αγαπάνε πολύ την ταινία Mission Impossible (αισίως είμαστε στην 6η version της). Κι επίσης γιατί να το κρύψουμε- που λέει και μια (7)ψυχή, τους αρέσουν τα δύσκολα. Αρκεί να αφορούν τους άλλους.

Είναι φανερό ότι από μέρα σε μέρα το κουπί στην γαλέρα των μικρών και (πρώην) μεσαίων αυξάνεται. Αντίθετα καμία κίνηση, μα καμία απολύτως, δε γίνεται για να συμμετέχουν και οι λίγοι μεν αλλά ικανοί για πολύ περισσότερη συμμετοχή που ως τώρα απλά παρακολουθούν την κρίση χωρίς άμεσες συνέπειες στην καθημερινότητά τους πέρα από τη μείωση των τεράστιων κερδών τους. Σταθερά όμως μένουν στο κέρδος.

Είναι λοιπόν σαφές ότι οι έχοντες το μαχαίρι και το καρπούζι έχουν αποφασίσει να σώσουν εκείνους κι όχι εμάς. Το κάνουν γιατί δεν τους ενδιαφέρει η διάσωση της χώρας και της κοινωνίας; Ή το κάνουν γιατί έχουν ταυτίσει τη διάσωση της χώρας με τη διάσωση του δικού τους σκηνικού που έχει ως απαραίτητο μοχλό να υπάρχουν αυτοί οι λίγου που θα κουμαντάρουν τα πάντα; Την απάντηση μέσα τους την ξέρουν. Την ξέρει και ο κόσμος όμως πια (ελπίζω). Το ερώτημα είναι ως πότε θα μπορούν να κατέχουν το καρπούζι και-κυρίως- το μαχαίρι. Όχι τίποτα άλλο αλλά με το στόχο “ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια” να τείνει να μεταβληθεί “ένας (σκέτο) ανά οικογένεια” η κοινωνική ανοχή θα ναι εκτός από μηδενική, κάτι που ήδη συμβαίνει, πιθανότατα και πολύ δυναμικά εκδηλωμένη.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s