Βουρ στη ζωή, ρε φοιτητή (κάνει και ρίμα)!

Κολλημένος στην κίνηση, πήρε το μάτι μου αφίσα για το φεστιβάλ της ΚΝΕ. Διαχρονική αξία το φεστιβάλ. Λες να έχει και φέτος Βασίλη; Όταν ήμουν φοιτητής πάντα τον Βασίλη είχε. Και σουβλάκια και κλαρίνα και διάφορα άλλα δηλαδή.

Μπα, δεν τον έχει τελικά αλλά έχει Πασχαλίδη, Μικρούτσικο, Γραμμένο, ωραίο θα είναι…

kalitexnes-44-fest.jpg

Και κάπως έτσι θυμήθηκα τα φοιτητικά τα χρόνια, που δεν τα αλλάζεις με τίποτα. Όπα, άκυρο. Τα μαθητικά είναι αυτά. Τέλοσπάντων τη φοιτητική ζωή, την πιο ωραία περίοδο της ζωής σουΠλάκα- πλάκα κάπου τώρα τα πιο πολλά παιδιά θα φτάνουν στα μέρη που θα σπουδάσουν και θα ξεκινάνε αυτή την περίφημη φοιτητική ζωή. Αλήθεια τι θα μπορούσα να πω σε σένα, ψαρωμένε, νέε φοιτητή, να σε βοηθήσω με την εμπειρία μου;

FOITITES

Για παράδειγμα θα σου έλεγα ότι από τις «παρέες» του σχολείου θα σου μείνουν 2-3. Μη στενοχωρηθείς είναι φυσιολογικό. Κι από τις παρέες της σχολής του πρώτου εξαμήνου άλλοι 2-3. Και αυτό νορμάλ είναι. Πόσο νομίζεις ότι θα αντέξεις να πηγαίνεις για καφέ με 39 άτομα; Γενικά τα πρώτα 1-2 χρόνια θα γνωρίσεις πολύ κόσμο, από πολλά μέρη και φυλές. Απόλαυσέ το. Και αργά ή γρήγορα θα καταλήξεις από μόνος σου με αυτούς που ταιριάζεις. Φυσικά και θα γνωρίσεις και μαλάκες. Χρήσιμο θα είναι, μην τρελαίνεσαι!

Να ξέρεις επίσης ότι αυτή την περίοδο θα δοκιμάσεις άπειρες διαφορετικές εκδοχές εξόδου. Και ποτού πιθανόν. Ωραία είναι, μην το φοβηθείς. Κάποια στιγμή θα βρεις τη μουσική σου και το στέκι σου και το ποτό σου και θα τα έχεις όλη σου τη ζωή. Γιατί να βιαστείς; Και εννοείται ότι θα κάνεις βλακείες και χοντράδες. Κλάιν. Πώς θα έχεις κάτι να γελάς άμα μπεις στην πίστα «μεσήλικας»;

Ένα από τα πρώτα σοκ επίσης θα είναι το μάθημα. Δεν έχει πια κουδούνι, ούτε στάνταρ συμμαθητές. Δε ξέρεις πολλές φορές καν ποιος καθηγητής θα είναι πριν μπεις. Και το κυριότερο. Δεν είναι υποχρεωτικό. Σίγουρα θα μπεις στον πειρασμό για κοπάνες. Να κάνεις. Όταν έρθει η πρώτη εξεταστική θα υποσχεθείς στον εαυτό σου ότι από το άλλο 6μηνο θα πηγαίνω σε κάθε μάθημα. Δε θα το κάνεις. Κάπου στη μέση είναι η αλήθεια. Θα το βρεις το ρέγουλο, μην αγχώνεσαι!

Γενικά στη φοιτητική ζωή, θα σπαταλήσεις άπειρες ώρες σε άσκοπα πράγματα. Δεν πειράζει. Αμέσως μετά οι ώρες αυτές θα γίνουν εργατοώρες και δε θα ξαναέχεις αυτή την ευκαιρία. Χαλάλι! Για να καταλάβεις πόσο χρόνο για σπατάλη θα έχεις, παίζει να γράψεις κι εσύ κανένα τέτοιο:

Και τώρα που το θυμήθηκα, ένα θέμα που θα σε απασχολήσει είναι το σπίτι. Δε χρειάζεσαι πολλά πράγματα, τα απαραίτητα. Πόσες ώρες νομίζεις πως θα περνάς εκεί; Επίσης μία συμβουλή που σώζει. Τρως- πλένεις πιάτο. Πίνεις καφέ- πλένεις ποτήρι. Παίρνει 1 λεπτό και γλυτώνεις από διάφορα. Γιατί αν μείνουν, μετά μπλέκεις. Συν ότι έτσι θα τη βγάλεις άνετα με 3 πιάτα και 3 ποτήρια. Α και για όταν έρχεται παρεάκι σπίτι, πάντα, πλαστικά ποτήρια να έχεις καβάτζα. Σιγά μην κάθεσαι να πλένεις όλο το βράδυ όπως έκανε η μάνα σου σε κάτι οικογενειακές γιορτές!

Και τελευταίο που θα σου έλεγα είναι να έχεις λίγο το νου τους στα λεφτά. Α-πο-κλεί-ε-ται να μην μείνεις ταπί κάποια στιγμή νωρίτερα από την επόμενη τροφοδοσία. Και α-πο-κλεί-ε-ται να μην κάνεις ηλίθιες και ανούσιες σπατάλες. Σίγουρα το σούπερμάρκετ το πρώτο διάστημα θα είναι ο ορισμός των λάθος επιλογών! Κλάιν και πάλι! Θα το βρεις κι εκεί. Στη φάση αυτή δύσκολα θα χρειάζεσαι πάνω από 10 πράγματα ανά εβδομάδα. Σιγά- σιγά θα τα εντοπίσεις ποια είναι. Και μακροπρόθεσμα, όταν φτάσεις τα χρόνια μου, θα καταλήξεις κι εσύ να πηγαίνεις με λίστα, την οποία πια θα έχεις μάθει απ’ έξω και θα μπαίνουν μόνα τους τα πράγματα στο καρότσι! Σιγά το συναρπαστικό που χάνεις! Βασικά, απλά έχε το νου σου λίγο στους γέρους, ότι μπορούν θα κάνουν. Αν δε μπορούν καμία φορά μην τους κακολογήσεις, βάλε κι εσύ όποτε χρειαστεί κανένα χεράκι. Ξύπνιο παιδί είσαι, καταλαβαίνεις!

Κι ένα τελευταίο. Έχεις δύο μεγάλα όπλα. Νιάτα και φοιτητικό πάσο. Κάνε ότι μπορείς για να δεις όσο περισσότερα πράγματα σε παίρνει. Από ταξίδια και εκδρομές με το φτηνότερο εισιτήριο που θα βρεις στη ζωή σου έως θέατρα και συναυλίες!

Με όλα αυτά, πόσες ιστορίες θυμήθηκα… Άντε καλή φοιτητική ζωή σε σένα και καλά να περάσω στο γραφείο κι εγώ πάλι σήμερα, βρήκα να παρκάρω, η αναδρομή στο παρελθόν και το κήρυγμα ολοκληρώνονται! Βουρ στη ζωή, ρε φοιτητή (κάνει και ρίμα)!

«Μπαίνουμε καθυστερήσεις για την #ΕπόμενηΜέρα! Θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά! ΜΠΟΡΟΥΜΕ ρε, πάμε!»

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά του λέει η Ζωή, μπροστά μόνο! Κοιτάζει και δεξιά και αριστερά για να πάρει κόσμο τον διαβεβαιώνει ο Κυριάκος. Για να πάμε μπροστά λέει κι αυτός, αφού Μπορούμε (αυτό ο ΣΚΑΙ δεν το έλεγε; ή ο Ομπάμα, κάτι του θυμίζει)! Ο Αλέξης από καιρό κάνει παρέες με δεξιά (sic) και κεντροαριστερά. Με τα αριστερά έχει κόψει λίγο τις παρέες αλλά εντάξει, μεγάλωσε, ωρίμασε και άφησε τις τρέλες! Την #ΕπόμενηΜέρα θα είναι πολυσυλλεκτικός και εθνικός.

Τι έχει συμβεί αναρωτιέται; Τι συνωστισμός στο κέντρο και μπροστά είναι αυτός; Ακόμα και η ΝΔ, δεν έχει- λέει- πια ακροδεξιούς! Μύγα τους τσίμπησε όλους με το που τέλειωσε το καλοκαίρι; Ας κάνει κι ένα γρήγορο ψάξιμο στο google. Ρε μπας και ανακοίνωσαν εκλογές το Σαβ/κο και το έχασε βλέποντας μπάλα και τρέχοντας σε παιδικά πάρτυ;

Τι έπαθαν όλοι και βγάζουν μηνύματα και slogans; Και κυρίως τι έπαθαν όλοι και κλίνουν στο κέντρο; Αν είναι όλοι κεντρώοι, το ΠΑΣΟΚ (πως το λένε τώρα δε θυμάται, ΠΑΣΟΚ το ξέρει τόσα χρόνια) κι ο Λεβέντης τι είναι;

Θα χαρούν οι κεντρώοι της χώρας με τόσες επιλογές. Πάντα ήταν περισσότεροι άλλωστε, η πλειοψηφία που διαμόρφωνε το αποτέλεσμα. Αλλά αν δεν είσαι κεντρώος; Tότε είσαι για μπροστά κατευθείαν! Αλήθεια υπάρχει κάποιος που είναι για πίσω, στη θεωρία; Κι όταν λένε μπροστά, που ακριβώς; Πολλές απορίες αλλά που να τις λύσεις; Στην TV που ουρλιάζουν κομματόσκυλα και στρατευμένοι δημοσιογράφοι ή στο internet των fake news;

Μπροστά.jpg

Άραγε είναι ο μόνος που νιώθει κουρασμένος και μπερδεμένος; Είναι ο μόνος που του φαίνεται όλη αυτή η φάση ανούσια; Αν είναι κι άλλοι, που θα τους βρει; Και τα social media πια κανίβαλοι τα έχουν καταλάβει!

Τώρα που το σκέφτεται, μάλλον η μύγα που τους τσίμπησε όλους και μαζεύτηκαν ο ένας πάνω στον άλλο στο κέντρο λέγεται δημοσκόπηση. Και το μπροστά είναι αυτό το αφήγημα που λένε οι επικοινωνιολόγοι. Οι προπονητές τους είπαν «θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά, μπήκαμε στις καθυστερήσεις (για εκλογές)».

polychroniou11

Ακόμα και τα προεκλογικά συνθήματα και η στρατηγική κι αυτή copy paste πια. Στέρεψε η φαντασία στην εξουσία. Αν υπήρξε δηλαδή ποτέ κάτι τέτοιο…

12:30 πήγε η ώρα, πάει να κοιμηθεί. Αύριο ξημερώνει η #ΕπόμενηΜέρα και ΜΠΟΡΕΙ να πάει μπροστά στη δουλειά χωρίς να κοιτάει δεξιά και αριστερά. Τη δουλειά του και το σπίτι του, δεν είμαστε για πολλά. Νέα μέρα αύριο, αλλά ίδιες σκοτούρες, ίδιες φάτσες, ίδιες φωνές και καυγάδες. Βαρέθηκε.

Το σχολείο της γειτονιάς, πήρε ξανά ζωή

Το κουδούνι του σχολείου άρχισε να ξαναχτυπά. Στη γειτονιά δίπλα- δίπλα νηπιαγωγείο και δημοτικό. Εδώ και λίγες μέρες ξαναπήραν ζωή. Και τι ζωή! Παιδικές φωνές, γέλια, κλάματα να σου παίρνουν τα αυτιά και να σε ζαλίζουν, ένας γλυκός πονοκέφαλος που σου φέρνει όμως αισιοδοξία.

Η γειτονιά, νωρίς το πρωί και το μεσημεράκι, γεμίζει ξανά επισκέπτες. Παιδιά με γονείς που έρχονται και φεύγουν. Αν τους παρατηρήσεις προσεκτικά θα δεις πολλές διαφορετικές “φυλές” και τύπους ανθρώπων να συγκεντρώνονται σε ένα σημείο, το σχολείο. Ελπιδοφόρο και όμορφο αν το σκεφτείς.

sxoleioo

Βλέπεις γονείς βιαστικούς να προλάβουν να πάνε στη δουλειά τους. Βλέπεις γονιούς αγχώδεις, αν θα είναι εντάξει το παιδί στο σχολείο. Βλέπεις γονείς υπερπροστατευτικούς που λένε ξανά και ξανά όλες τις οδηγίες στο παιδί έξω από το σχολείο. Βλέπεις και γονείς πιο αδιάφορους… Βλέπεις γονείς χαμογελαστούς και ευγενικούς να καλημερίζουν τους πάντες. Βλέπεις και γονείς πιο μαζεμένους και αμίλητους. Βλέπεις γονείς που ρωτάνε τη δασκάλα για το παιδί, αν είναι όλα καλά, βλέπεις βέβαια και γονείς που τα ξέρουν όλα και της κάνουν κήρυγμα!

Βλέπεις γονείς με κινητικά προβλήματα, με δυσκολία και πόνο να έρχονται αλλά και καμαρώνοντας που συνοδεύουν το καμάρι τους. Βλέπεις γονείς μετανάστες, συνήθως ντροπαλούς και με το κεφάλι κάτω στην αρχή. Μα όσο περνούν οι μέρες και κυλούν όλα καλά τους βλέπεις να σηκώνουν το κεφάλι, να χαμογελούν και να γίνονται πρωταγωνιστές από κομπάρσοι.

Βλέπεις και παιδιά. Πολλά παιδιά! Παιδιά ανυπόμονα, παιδιά νυσταγμένα, παιδιά επιφυλακτικά! Παιδιά κοινωνικά και θορυβώδη και παιδιά πιο ήσυχα και μετρημένα. Παιδιά που αγαπούν το διάβασμα και παιδιά που το βαριούνται. Βλέπεις και παιδιά που αγαπούν το παιχνίδι και παιδιά που.. άκυρο, όλα τα παιδιά αγαπούν το παιχνίδι!

Σκέφτεσαι, τι ωραίο που είναι να βλέπεις το μπαμπά- στέλεχος πολυεθνικής να συζητά με το μπαμπά- μπογιατζή για το ποδόσφαιρο που παίζουν τα παιδιά τους και τη μαμά καριέρας με τη μαμά που καθαρίζει σπίτια να συζητούν για το κολατσιό που δίνουν στα παιδιά κι αν αρέσουν στις μικρές τα φρούτα.

2

Είναι σε όλες τις γειτονιές, όλα έτσι ήρεμα και “αγγελικά πλασμένα” όμως; Δύσκολα. Αν προσέξεις καλύτερα ούτε και στη δική μας είναι έτσι. Κρύβονται διάφορες ιστορίες πίσω από όλο αυτό το πήγαινε-έλα. Και μέσα στο σχολείο ακόμα περισσότερες. Οι δασκάλες σίγουρα θα μπορούν να διηγηθούν πολλές.

Το μόνο που είναι σίγουρο ότι η γειτονιά και το σχολείο που της δίνει ζωή, φέρνουν κοντά πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, γονείς και παιδιά! Άραγε καταφέρνει και να τους ενώσει κιόλας;

Ο Άγιος του ΟΦΗ

Κείμενο του Λευτέρη Κουγιουμουτζή στο oficrete.gr όπου θα βρείτε πολλά διαμαντάκια, μην σας μπερδεύει το “οπαδικό” του όνομα… 

Αρκούσε αυτό που έκανε τον περασμένο Νοέμβρη, για να του αποδοθεί ο τίτλος του ποδοσφαιρικού Αγίου.

Γιατί το να τιμήσεις τον ποδοσφαιρικό σου πατέρα εν ζωή, να δείξεις τέτοια σπουδή για να τον προλάβεις πριν ξεψυχήσει, να τον προφτάσεις σε κατάσταση που να μπορέσει να έρθει να δει τη γιορτή που του οργάνωσες, μιας και ήξερες ότι οι ημέρες του ήταν λιγοστές και δύσκολες, αυτό και μόνο έφτανε για να κατατάξει τον Ηλία Πουρσανίδη ως Άγιο του Ο.Φ.Η.

Και το έκανε αθόρυβα και ταπεινά, δίχως τυμπανοκρουσίες και φανφάρες. Δίχως να μονοπωλήσει τη γιορτή. Τον Μίστερ έβγαλε μπροστά και τα αμέτρητα ποδοσφαιρικά παιδιά του, που ήρθαν από τα πέρατα της Οικουμένης για να του αποτίσουν φόρο τιμής, για το ευχαριστώ, για το ύστατο χαίρε· έναν τελευταίο χαιρετισμό που ο Ευγένιος τον εισέπραξε, τον ένιωσε, που απευθύνθηκε στην ζωντανή του ψυχή κι όχι πάνω από ένα κλειστό φέρετρο. Και το οργάνωσε σχεδόν όλο ο Ηλίας.

POURSANIDIS

Δεν τα κάνει ο καθένας αυτά, όχι. Γιατί αν τα έκανε ο καθένας, θα τα βλέπαμε και κάθε μέρα. Θέλει ψυχή, αγάπη, μεράκι και πίστη. Κι ο Ηλίας τα είχε όλα. Έτσι αθόρυβος, αξιοπρεπής και μειλίχιος ήταν και σαν ποδοσφαιριστής – ποτέ δε βρέθηκε κανείς να του προσάψει κάτι. Ένα κόσμημα των γηπέδων.

Κι αν πρόλαβε ζωντανό τον Μίστερ και τον τίμησε τον περασμένο Νοέμβρη, βρήκε παρόλα αυτά το κουφάρι του Ο.Φ.Η. Μάλιστα, σε προχωρημένη σήψη και αποσύνθεση – τόσο, που ακόμη κι η νεκρανάσταση φάνταζε απίθανη. Όμως ο Ηλίας δεν το έβαλε κάτω.

Εξίσου αθόρυβα, δίχως φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, σήκωσε τα μανίκια και τα έβαλε με άλλα θεριά. Στην προσπάθειά του βρήκε πρόθυμους συναγωνιστές και συνοδοιπόρους – τον Νίκο Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Σαμαρά, τον Γιώργο Σαμαράκαι ποιος ξέρει ποιους άλλους, που θα τους μάθουμε αργότερα. Και βάλθηκε να πετύχει το σχεδόν ακατόρθωτο – τη νεκρανάσταση του Ο.Φ.Η.

Χθες, δίχως να έχει πει ούτε μισή λέξη σε δημοσιογράφους και κανάλια, σε εφημερίδες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Ηλίας Πουρσανίδης ανέλαβε εκτελεστικός διευθυντής στην Π.Α.Ε. Ο.Φ.Η. Με τους συνοδοιπόρους του να αναλαμβάνουν κι αυτοί δουλειά οσονούπω και τον επενδυτή που πίστεψε στο όραμά τους, τον Μιχάλη Μπούση, να έχει ήδη ξεκινήσει πληρωμές.

Ένα ακόμη θαύμα του Ηλία Πουρσανίδη οδεύει προς ολοκλήρωση.

Είμαστε όλοι στο πλευρό του. Με τον Άγιο του Ο.Φ.Η.

Η Φιλική Εταιρεία του ΟΦΗ

Κείμενο του Μανώλη Τσελεντάκη στο oficrete.gr
Δεν είχαν καμία υποχρέωση να έρθουν, να γυρίσουν, να μπλέξουν, να βάλουν την κεφαλή τους στο ντορβά, να επιχειρήσουν το άλμα στον κενό. 
Γιατί σχεδόν τέτοιο είναι το εγχείρημα ενασχόλησης ανθρώπων ευγενών και καθαρών με το ελληνικό ποδόσφαιρο, την πιο οδυνηρή επιτομή του νεοελληνικού μας βίου, τον πιο κρυστάλλινο καθρέπτη του, το πιο ναρκοθετημένο πεδίο του.
Δεν είχαν καμιά υποχρέωση, είχαν όμως ένα ΧΡΕΟΣ. Έτσι ένιωθαν. Ένα χρέος απολύτως εσωτερικό.
Είδαμε τη συγκίνησή τους στον αγώνα για τον ποδοσφαιρικό τους πατέρα Ευγένιο Γκέραρντ. Μια συγκίνηση που αποδείχτηκε πολύ ακριβή, διαρκής και γόνιμη. Δεν είναι παράδοξο να πούμε ότι ο θάνατος του Γκέραρντ έδωσε ζωή στον ΟΦΗ που ψυχορραγούσε το Δεκέμβρη (σίγουρα ο Νίκος Παπαδόπουλος θα του το υποσχέθηκε, ότι τουλάχιστον θα πάλευε με νύχια και δόντια να μην πεθάνει η ομάδα του μέντορά του στα χέρια του). Και έγινε το πρώτο βήμα, η μη διάλυση της ομάδας και η άνοδος στην Α Εθνική με έναν δοξαστικό, οργιώδη, σχεδόν βακχικό τρόπο.
Δεν περιμέναμε, δεν ελπίζαμε πια ότι θα βλέπαμε κάτι μεγαλύτερο. Αλλά… μες στην καθημερινή συνάφεια των πραγμάτων, τη μιζέρια και τις δυσκολίες, σχίστηκε αίφνης το καταπέτασμα του ουρανού και φάνηκε φως στους ελεύθερους πολιορκημένους, στους για χρόνια εγκλωβισμένους του Γεντί Κουλέ.
Σίγουρα στις δύσκολες ώρες του φιλικού για τον Ευγένιο, στη μετέπειτα αποδημία του, αλλά και στο δύσκολο Γενάρη του ’18, ειπώθηκαν πράγματα μεταξύ Ηλία, Γιάννη και πιθανότατα Νίκου και άλλων ίσως ‘παιδιών’ του Γκέραρντ. Δεν έχει νόημα να προβούμε τώρα σε πρόδηλες ψυχαναλυτικές θεωρίες που θα φώτιζαν στάσεις, συμπεριφορές, αποφάσεις και συγκινήσεις. Είναι όμως ένα μικρό θαύμα ότι η συγκίνηση έγινε απόφαση, κρατήθηκε μυστική σε βαθμό σοκαριστικό, ως σε άλλη Φιλική Εταιρεία και τελικά με Λογισμό και μ’ Όνειρο έρχεται να οργανώσει την νέα πορεία του ΟΦΗ (ουσιαστικά τη δεύτερη ζωή που δίνει ο Γκέραρντ στην ομάδα). Το πώς θα πάει η επανάσταση θα δούμε, γιατί περί επανάστασης πρόκειται.
Οι 3 Φιλικοί

– Ο οργανωτικός και σοβαρός Γιάννης Σαμαράς, με πολυετή προσφορά στον ΟΦΗ και στο ποδόσφαιρο γενικά, από διάφορα πόστα. Πάντα, μακριά από δηλώσεις και παινέματα για το έργο του ή τον εαυτό του, αποτελεσματικός, αμίλητος και συγκινητικός.samarasgiannis

– Ο Γιώργος Σαμαράς, με τη φλόγα και τη ζωντάνια του, κράτησε στην ψυχή και στην καρδιά του τον ΟΦΗ των παιδικών του χρόνων, έναν ΟΦΗ που ποτέ δεν έπαιξε στην ανδρική ομάδα, παρά μόνο στο μυαλό του. Κατάφερε να κρατηθεί μακριά από το βούρκο του ελληνικού ποδοσφαίρου και έρχεται επιτέλους να “παίξει” στην ομάδα, στη μόνη ομάδα που θα ‘θελε στην Ελλάδα.samarasgior

– Ο Ηλίας Πουρσανίδης, ένα απίστευτα καθαρό πρόσωπο ευγένειας και ήθους με μια αίσθηση cool ντροπαλότητας (μου θυμίζει περισσότερο ποιητή του μεσοπολέμου ή τύπους σαν τον John Lurie να παίζει σε κλαμπ του – που αλλού – Chicago). Νομίζω, το μεγαλύτερο επίτευγμα, πέρα από τα αμιγώς ποδοσφαιρικά, στάθηκε το γεγονός ότι είναι από τους ελαχιστότατους, που αν και κέρδισε 6 πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό (στις αρχές του σιδηρού παραπετάσματος, έμεινε ανέγγιχτος, θά’λεγα άσπιλος, από το τοξικό ήθος που παρήχθη τότε και μετέπειτα και διέβρωσε όχι μόνο το ποδόσφαιρο αλλά και την κοινωνία.poyrsa

Σε αντίθεση με πολλούς συμπαίχτες του, που τα αποδέχτηκαν όλα, σαν παράσημα μάλιστα και αποτελούν , επ’ αμοιβή ή χωρίς, μόνιμους θιασώτες, ενός κακοφορμισμένου θιάσου.
Και ο Γιάννης και ο Ηλίας, μεγάλωσαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ανδρώθηκαν και έλαμψαν στον ΟΦΗ του Γκέραρντ, κατέκτησαν τίτλους σε “μεγάλες” ομάδες, βίωσαν και συμβίωσαν μέσα στο ζεστό βούρκο του ποδοσφαίρου μας, αλλά κατάφεραν να παραμείνουν διακριτοί, αυτόφωτοι, ντροπαλοί, μοναχικοί, ευγενείς. Κατάφεραν να παραμείνουν διαμάντια.

Ο Γιώργος, δεν χρειάστηκε να αποδείξει την καθαρότητά του, είχε την τύχη να μην έρθει καν σε επαφή με τη λάσπη.samapoursa

Η επανάσταση και η προετοιμασία της από τη Φιλική εταιρεία του ΟΦΗ είχε τα πάντα. Μυστικές διεργασίες, συσκότιση και συνωμοτική πειθαρχία, οργάνωση σοβαρού πλάνου, φήμες για Υπέρτατη αρχή και αιφνιδιασμούς. Και εχθροί υπήρξαν (και θα υπάρξουν, εντός και εκτός των τειχών) και κοτζαμπάσηδες και μικροφέουδα με μικροσυμφέροντα. Τελικά όμως η επανάσταση ξεκίνησε, οι περισσότεροι αιφνιδιάστηκαν, άλλοι δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν και άλλοι αποφάσισαν συνειδητά να βοηθήσουν. Σ΄αυτούς τους τελευταίους και όσους βοήθησαν ανιδιοτελώς να κρατηθεί ζωντανή η ομάδα, οφείλεται ένα ευχαριστώ. Η νεότερη ιστορία του ΟΦΗ τώρα αρχίζει.
Σίγουρα έχει υπάρξει πλάνο από τους 3 για τον ΟΦΗ. Πλάνο που ήταν απαραίτητο για να υπάρξει επόμενη μέρα, είτε με επενδυτή, είτε χωρίς. Ο επενδυτής – η Υπερτάτη αρχή, ο ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Μιχάλης Μπούσης έχει κάτι εξαρχής θετικό. Δεν ανήκει στο γνώριμο κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, τους μεγαλοσχήμονες “νονούς” που κινούνται οριζόντια σε όλο το εύρος των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και κάθετα από τον υπόκοσμο ως τον ανώκοσμο. Δεν χρησιμοποιεί το γήπεδο για να παράγει άλλου είδους σκοτεινές υπεραξίες, επιρροή ή προστασία. Ούτε ανήκει στο ενδιάμεσο στάδιο των περίεργων μεσαζόντων που επιβιώνουν σαν σαπρόφυτα, εξυπηρετούν όσο μπορούν, στήνουν ό,τι μπορούν και πορεύονται όπως μπορούν, είτε σαν μεγαλοαεριτζήδες είτε σαν φτωχοδιάβολοι. Υπάρχουν βέβαια και ελάχιστες (1-2) εξαιρέσεις.
Ο Μιχάλης Μπούσης, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται άνθρωπος αρχών, καθαρός και ηθικός. Θεωρώ δε την αμερικανική επιχειρηματική του κουλτούρα, όχι ως μειονέκτημα αλλά ως δυνητικό πλεονέκτημα εν προκειμένω. Σε ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που παράγει μόνο μαύρο οικονομικό αποτέλεσμα, κάποιος που θα θέλει να βοηθήσει και να δημιουργήσει καθαρό οικονομικό αποτέλεσμα, μπορεί να γίνει η απαρχή για πολύ σοβαρή οργάνωση, κάτι που λείπει χρόνια από τον ΟΦΗ. Είδωμεν λοιπόν και welcome to OFI, Michael Bousis!
Να πω την αλήθεια, δεν περιμένω, ούτε επιθυμώ την σαουδαραβικού ή μαύρου τύπου ροή χρήματος στον ΟΦΗ. Μου αρκεί μια ενισχυμένου τύπου ταμειακή διευκόλυνση που θα επιτρέπει τη λειτουργία του πλάνου των 3 φιλικών. Και μια βήμα με βήμα πορεία προς την αυτοχρηματοδότηση της ομάδας.
Να επανέλθω όμως στην ΟΦΗλική Εταιρεία, που αποτελούν ουσιαστικά τους εγγυητές όλης αυτής της προσπάθειας. Πρώτα όμως θα παραθέσω δύο αποσπάσματα από μια παλαιότερη συνέντευξη του ανθρώπου του τελικού, του Μύρωνα Σηφάκη.
«Γνώριζαν το κλίμα που επικρατούσε και τολμώ να πω ότι από τότε μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει ομάδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο που να είχε όλα αυτά τα σπουδαία χαρακτηριστικά, τα οποία συντελούσαν στο να είμαστε μια οικογένεια, μια παρέα… Να λάμπει το Βαρδινογιάννειο από την παρουσία όλων μας, να λάμπει το «Γεντί Κουλέ», να είμαστε όλοι χαρούμενοι, την Κυριακή να απολαμβάνουμε ποδόσφαιροκαι να είμαστε ανυπόμονοι μέχρι την επόμενη εβδομάδα που θα παίζαμε το επόμενο παιχνίδι. Αυτά είναι πράγματα που δεν μπορούν να ξεχαστούν όσο και να θέλουν κάποιοι «σωτήρες» γιατί αυτή είναι η ίδια μας η ζωή. Και όσο και να πληγώνουν αυτήν την ομάδα, εμείς θα εξακολουθούμε να την αγαπάμε ως ιδέα».

«Ο Γκέραρντ ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν ξεχώριζε κανέναν. Όλοι γι’ αυτόν ήταν σημαντικοί. Μου έδωσε στοιχεία που στιγμάτισαν την ποδοσφαιρική και μετέπειτα την προπονητική μου ζωή. Αυτά που έκανε ο Ολλανδός ήταν μαθήματα ζωής για όλους μας».GERARD POURSA

Με αυτά τα εφόδια, αυτά τα βιώματα και τις αναμνήσεις ξανάρχονται στον ΟΦΗ, αυτά τα παιδιά. Είναι παιδιά του Γκέραρντ. Μπορεί ο Γκέραρντ να μην υπήρχε χωρίς το Θόδωρα Βαρδινογιάννη και το χρήμα που έρεε στην ομάδα, αλλά αυτός είχε όλο το σχεδιασμό, την οργάνωση και την εκτέλεση. Δύσκολο πολύ να ξαναμπούμε στο ίδιο σημείο του ποταμού (πράγμα αδύνατο κατά τον μεγάλο σκοτεινό), πιστεύω όμως πως οι 3 έχουν κάνει τις απαραίτητες αναγωγές και προσαρμογές.
Δεν ξέρω τελικά ΤΙ θα φέρει στο τέλος ή στο μέλλον αυτή η προσπάθεια. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου συναρτάται από πάρα πολλές παραμέτρους, το μοντέλο επιτυχίας μπορεί να έχει αναγκαίες συνθήκες, αλλά δεν γνωρίζεις αν αποδειχτούν και ικανές, στη δε ελληνική του εκδοχή –το ποδόσφαιρο, είναι … πολυπαραγοντικό, με το είδος των παραγόντων που εμβιούν ή παρασιτούν να παίζουν συχνά τον πιο αστάθμητο μα και κρίσιμο ρόλο, ένα παιχνίδι που οι κανόνες του είναι θολοί και πολλές φορές παραχαραγμένοι.
Για μια κατηγορία ανθρώπων όμως, που μας αφορά περισσότερο από το ΤΙ, το ΠΩΣ των πραγμάτων, η προσπάθεια αυτή φαντάζει από την σωστή όχθη του ποταμού, από τον σωστό τρόπο που αξίζει να ζεις, να επιχειρείς, το στοίχημα που αξίζει να παίξεις, το φύλλο που αξίζεις να βάλεις τα λεφτά σου, ακόμα κι αν χάσεις.
Κλείνοντας, να πω πως δε θεωρώ τυχαίο, ότι τελικά αυτή η προσπάθεια που αφορά τον ΟΦΗ, αλλά και την Κρήτη, εκπονήθηκε, διακονήθηκε και πραγματώθηκε από μη Κρήτες. Η Κρήτη αποτελεί ένα πεδίο πολύ υψηλής ενέργειας και γονιμοποιό παράγοντα, αλλά, για λόγους που δεν είναι του παρόντος κειμένου να αναλυθούν, δυσκολεύεται τις τελευταίες δεκαετίες να παραγάγει υψηλό αυτόχθον δυναμικό που θα δράσει εντός του νησιού.
Τελικά την Κρητική Ματιά την είχαν μη Κρήτες, όσο κι αν τα λέγαμε και τα ξαναλέγαμε κάποιοι…
Για όλους εμάς τους φίλους του ΟΦΗ, για άλλη μια φορά απομένει η ρήση του μεγάλου Κρητικού, που υπάρχει στη θύρα 8, «Θα νικήσουμε, θα νικηθούμε; Μη ρωτάς, πολέμα!»
Ας στηρίξουμε λοιπόν, όπως μπορούμε, αυτόν που φαίνεται σαν ο ορθός και δύσκολος δρόμος.

Μια τυχαία μέρα

Μία τυχαία μέρα, σε ένα τυχαίο σπίτι κάπου στην Αττική:

Ξυπνάει και προσπαθεί να καταλάβει πίσω από την κουρτίνα αν έχει βγει ο ήλιος. Κοιτάει το κινητό δίπλα. Τι ώρα είναι, λες να μην άκουσα το ξυπνητήρι; Είναι 6:30, πάλι ξύπνησε πριν χτυπήσει. Θα κοιμηθεί λίγο ακόμα. Ξανακοιτάει, 6:37 και μετά 6:46. Και 6:53. Άστο, χεστο θα σηκωθεί, για ένα τέταρτο δεν έχει διαφορά.

Πάει να φτιάξει τον καφέ του. Όσο περιμένει να ζεσταθεί το νερό τσεκάρει το e-mail του στο κινητό. Ώπα πήγε 7:30 κιόλας, πρέπει να σηκώσω τα παιδιά. Πάει ο καφές!

Ετοιμάστηκαν όλοι. Έτοιμα τα τοστάκια, τα παγούρια, τα βιβλία, το laptop, ο φορτιστής, κλείνουν οι τσάντες! Ρε παιδιά αφήστε τώρα τα αυτοκινητάκια να βάλουμε παπούτσια. Άντε, πάμε, πάλι θα αργήσουμε!

Μπαίνει στο αμάξι, μαζί με όλη την ομάδα. Στάση για τον παιδικό, στάση για το σχολείο, στάση στο μετρό για τη γυναίκα του. Βενζίνη μην ξεχάσει, τώρα όμως ή μετά τη δουλειά; Θα βρει να παρκάρει στη δουλειά άραγε ή θα κάνει πάλι κύκλους; Άσε καλύτερα να βάλει τώρα βενζίνη.

Κωλοφαρδία, βρήκε με τον 2ο κύκλο θέση, στα 5 λεπτά από το γραφείο! Πάλι καλά.

Στο γραφείο θα ετοιμάσει και τον καφέ. Κάτσε να στείλει 1-2 e-mails που επείγουν πρώτα. Χτυπάει και το τηλέφωνο, όλα μαζί! Εντάξει πήγε 11:30, ας τον παραγγείλει τον καφέ, δεν προλαβαίνει να πάει στην κουζίνα να τον φτιάξει.

Meeting λέει 13:00- 14:30. Έχει πάει 15:15 κι ακόμα να τελειώσει, χωρίς να βγαίνει και άκρη. Μόλις βγει να μπει στο e-banking να πληρώσει τη ΔΕΗ και το κινητό, πάλι έσκασε μήνυμα για φραγή. Ή μήπως να αφήσει τη ΔΕΗ (το κόβουν το ρεύμα χωρίς προειδοποίηση; δεν το κόβουν) και να πληρώσει έστω έναντι το ενοίκιο, 9 έφτασε ο μήνας. Κάτσε, τέλειωσε το meeting να μαζευτεί πίσω στο γραφείο μπας και τελειώσει κάποια στιγμή. Έχει και σούπερμαρκετ, σήμερα θα το προλάβει ανοικτό πάση θυσία!

businessman-running

Τελικά έβαλε έναντι για το ενοίκιο. Έστειλε και μήνυμα στο viber στη γυναίκα του για λίστα σουπερμάρκετ, αλλά να μη βγουν πολλά! Τρώγοντας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή τσέκαρε και το facebook λίγο, μην είναι και τελείως ακοινώνητος. Άντε 33 αδιάβαστα e-mails έχουν μείνει και μία παρουσίαση κι έφυγε!

Το πρόλαβε το σουπερμάρκετ άνετα, 20:30 ήταν ήδη μέσα με καρότσι και ψώνιζε! ΟΚ, η παρουσίαση έχει κάτι εκκρεμότητες αλλά το βράδυ που θα κοιμηθούν τα παιδιά την τελειώνει.

Αγχώνεται όσο περνάει η ώρα, πάλι γέμισε το καρότσι, να δούμε πόσο θα βγει. Μήπως να μην πάρω την προσφορά με τις πάνες αφού δεν ήταν στη λίστα; Αλλά πάνες είναι, θα χρειαστούν, δε χαλάνε! Μία κυρία τον κοιτάει τον κοίταξε περίεργα στο διάδρομο με τα καθαριστικά. Λες να μην τα έλεγα από μέσα μου; Να νομίζει ότι παραμιλάω;

Κάνει είσοδο στο σπίτι με τις 5 τσάντες πολλαπλών χρήσεων (να κάνουμε και κάτι για τον πλανήτη εκτός την ανακύκλωση). Τα παιδιά τα πρόλαβε ξύπνια; Ναι, ευτυχώς! Γκρινιάζουν λίγο βέβαια αλλά τον περίμεναν. Τακτοποιεί τα πράγματα να βοηθήσει και λίγο τη γυναίκα του. Τι ώρα είναι, προλαβαίνει το ματς; 21:50. Δεν πειράζει το δεύτερο ημίχρονο θα το δει άνετα. Ελάτε παιδιά να κάνουμε μπανάκι και να αλλάξουμε!

Κοιμήθηκαν! Κομμάτια ήταν. Αύριο ο μεγάλος έχει προπόνηση και ο μικρός αγγλικά. Πρέπει να αναλάβει έναν από τους δύο. Θα προσπαθήσει να πάει στον μεγάλο, να δει και λίγο μπάλα. Μπορεί να είναι εκεί και ο μπαμπάς του Λευτέρη να πούνε για το ματς. Αμάν, το ματς! Το ξέχασε. Πόσο να είναι; 2-2 στο 65′! Ματσάρα! Άραγε θα μπει κάτι από εδώ και πέρα να δει κι αυτός ή έβαλαν ότι ήταν να βάλουν;

Έληξε το ματς. Ώρα για ύπνο. Αλλά έχει ξεμείνει η παρουσίαση. Πόση ώρα θα πάρει, θα την κάνει τσακ-μπαμ να φύγει από τη μέση.

Ξαπλώνει, βάζει ξυπνητήρι στις 7. Απομένουν 4 ώρες και 32 λεπτά τον ειδιοποιεί το κινητό. Λίγο ρε γαμώτο. Αλλά τι να πουν κι άλλοι που ξυπνάνε από τις 5 και πάνε στην οικοδομή

Κλείνει τα μάτια. Επιτέλους ύπνος. Αλλά που είναι ο ύπνος; Γιατί έχει αυτή την ανησυχία; Ή μήπως είναι ταχυπαλμία; Ξέχασε κάτι; ΚΤΕΟ πότε περνάει το αμάξι; Το δάνειο το πλήρωσε; Πάλι δεν βρήκε χρόνο να πάει σινεμά με την Ελένη. Δε ρώτησε και το μικρό για το σχολείο, μόνο τον μεγάλο, θα στενοχωρεθεί. Ραντεβού στον παιδίατρο να κλείσουν αύριο. Για κούρεμα να πάμε με τα παιδιά λες το Σάββατο;

Τι σκατά όλες οι σκέψεις τώρα που πάει να κοιμηθεί τον θυμήθηκαν; Κι αύριο μέρα είναι!

Μαθήματα σύγχρονης ελληνικής ιστορίας στην παιδική χαρά!

Κυριακή πρωί, έχω πάρει τους δύο μικρούς και έχουμε πάει παιδική χαρά. Όποιος το έχει δοκιμάσει με συνδυασμό 5χρονου και του 1χρονου που δοκιμάζει τα πρώτα του βήματα μπορεί να καταλάβει τον πανικό που επικρατεί!

Κάποια στιγμή εκεί που ο μεγάλος κάνει κούνια τον μικρό (γκουχ γκουχ…) βλέπω στο παγκάκι που έχουμε αφήσει την τσάντα και δίπλα τη μπάλα να πλησιάζει ο πιτσιρικάς που λίγο νωρίτερα είχε κάθετα αρνηθεί στο Γιάννη να παίξουν μπάλα.

Είδα ότι την πήρε αλλά ΟΚ, γιατί να μας πειράζει; Παραδίπλα η μαμά του, 40άρα, με κάτι πανομοιότυπες φίλες της, κοιτάνε. Τον βλέπω από μακριά να στήνει τη μπάλα και να σουτάρει προς το σημείο που λείπει το πλέγμα από την περίφραξη. Ακριβώς απέξω έχει 2 μέτρα χώμα, θάμνους και μετά γκρεμό.

Δεν το πετυχαίνει με την πρώτη και ετοίμαζεται να ξαναδοκιμάσει. Η μαμά ατάραχη! Λέω του μεγάλου που κουνάει αμέριμνος την κούνια “θες να πας να πεις στο παιδάκι οτί εκεί θα τη χάσουμε τη μπάλα“;

Πλησιάζει κάπως διστακτικά και μέχρι να προλάβει να κάνει εισαγωγή η μπάλα έχει φύγει έξω! Τινάχτηκε κι ο δικός μου να προλάβει τη μπάλα (δεν παίζουμε με αυτά) και τρέχει! Ευτυχώς την πρόλαβε στο τσακ. Εντωμεταξύ έχω βουτήξει το μικρό και πάω κι εγώ, μην φύγει (το παιδί, όχι η μπάλα) σε κανένα γκρεμό.

Η μαμά συνεχίζει να χαζεύει ατάραχη χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι ότι υπάρχω στο χώρο κι ότι παρακολουθούσα. Επιστρέφει ο Γιάννης απέξω με τη μπάλα στα χέρια και ύφος “τι πήγαμε να πάθουμε”. Με το που μπαίνει μέσα πάει πάνω καταπάνω ο πιτσιρικάς της μαμάς να την ξαναπάρει! Ο δικός μου δεν την αφήνει και με βιασύνη τον προσπερνά. Η μαμά με έχει πια δει και γυρίζει προς το μέρος μου.

Βέβαιος πως θα ζητήσει συγνώμη παίρνω τη στάση “δεν πειράζει συμβαίνουν αυτά”. Εκείνη όμως, ίσως νομίζοντας ότι δεν έχω δει το στόρυ από την αρχή (ή ίσως και όχι), ξεστομίζει ένα: “ωραίους τρόπους έχει το παιδί ΣΟΥ” και με αφήνει παγωτό! Το παίρνει και αποχωρεί ενοχλημένη προς το δίπλα καφέ που καθόντουσαν όλη η παρέα.

Ένα “πλάκα μου κάνετε” που πρόλαβα να πω το αγνόησε! Δε θα πέσει και στο επίπεδό μου!

Και όλο αυτό γιατί το εξιστορώ; Γιατί αν το σκεφτείτε  όλο αυτό είναι η επιτομή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και της πορείας του κοινωνικού μας συνόλου. Ένα υπέρ-ταχύρυθμο μάθημα ιστορίας σε μια παιδική χαρά ένα Κυριακάτικο πρωινό!